Het afgelopen half jaar

05/06/2017 - 9 reacties

Ik zit er al een paar dagen over na te denken om dit stukje te schrijven, maar nu ik dan eindelijk met mijn laptop op schoot op bed lig weet ik toch niet zo goed hoe en waar ik moet beginnen. Gewoon typen dan maar.

Mijn zwangerschap; inmiddels 21 weken en ik voel me meer dan goed. Mijn energie is eindelijk terug, geen kwaaltjes, niet moe, ik voel me heerlijk. Ik ben er ook erg van bewust dat dit misschien mijn laatste zwangerschap is (ik ben nu 33, als ik ooit een vierde wil dan is dat zeker pas over 4 jaar, en dan ben ik dus *al* 37). Ik voel eindelijk behoorlijk wat beweging in mijn buik, dat is *pas* sinds week 19, een verschil met Ed en Joep die ik zeker al vanaf 16 weken voelde fladderen. Het feit dat je bij meer zwangerschappen je baby sneller voelt gaat dus niet altijd op. Er zit natuurlijk inmiddels behoorlijk wat rek in mijn buik en wat vruchtwater, dat kan een oorzaak zijn dat ik baby 3 nu pas voel. Nog steeds niets aangekomen (zelfs 2 kilo afgevallen) en praise the lord voor Monki die vet leuke kleding heeft.

Ik voel me lichamelijk ook erg goed, wat een verschil zeg met de zwangerschap van Joep. De chiropraktor en yoga heeft mij echt goed gedaan, ik voel dat mijn lichaam een stuk sterker is geworden en ben me bewust van mijn houding. Inmiddels heb ik zwangerschapsyoga ontdekt op youtube, helaas niet zo leuk als Adriene, maar die probeer ik 1x in de week te pakken. Verder nog yoga buitenshuis, gezellig met mijn schoonzusje elke week en een hele lieve lerares die mij apart aanwijzigingen geeft.

Ed en Joep: ook daar gaat het goed mee. Joep gaat niet meer huilend naar de creche, ook niet echt breed glimlachend, maar goed we moeten het er maar mee doen, haha. Of nouja, hij dus. Hij is wel altijd heel vrolijk als ik hem ophaal, gelukkig. Ed, die groeit me veel te hard. Hij heeft al een verjaardagsfeestje achter de rug (LOML moest bijna huilen van het lege gevoel dat hij kreeg), hij heeft al wat playdates gehad (ik moest echt huilen, op het schoolplein, daar ging hij dan mijn grote jongen), en ik ging met hem mee op schoolreisje en ook daar moest ik huilen. Dat gevoel van “oh wat wordt hij toch groot”, en “ik moet nu loslaten”, dat is zo intens….verdrietig? Maar tegelijk voel ik ook dat het er gewoon bij hoort. Ze slapen nu in een stapelbed, dat gaat goed. Ik heb een klok gekocht die je kunt instellen op een bepaald tijdstip in de ochtend: dan gaat het zonnetje aan en dan weten ze dat ze pas dan mogen roepen.  Moeten ze nog leren dus he. Ik herken maar weer eens: de lente is echt een seizoen voor mij. Ik geniet er zo van om elke dag er op uit te gaan met die jongens, om leuke dingen te doen, om buiten te spelen en dat ze dan hele helemaal moe en vies van het zand thuiskomen, lekker met zijn 2en op de bank nog een ijsje eten.

Ed praat steeds meer over zijn gevoelens. Ik ben verdrietig. Nu ben ik boos. Nee, nu niet mama. Mama, ik wil knuffelen. Mama, wil je mij masseren. Mama, ik wil bij jou slapen. Nee, ik wil zelf weten wat ik denk. Een behoorlijke uitdaging zo af en toe, en oh wat blijft Ed een confronterende spiegel voor mij. Maar ik ben me er heel bewust van en LOML en ik proberen zoveel mogelijk aan hem uit te leggen.

Joep praat ook steeds meer. Ed is precies mij, Joep is, denk ik, degene die ik wil zijn. Zonder angst. Maalt niet om anderen. Doet wat hij zelf wil. Afhankelijk van niemand. Geen bevestiging nodig.  Goed zo. Hou dat vast, Joep.

Vorig jaar ben ik ontwaakt, zo voelt dat. Dit eerste half jaar staat vooral in het teken van verdriet toelaten. Eigenlijk vooral: heel veel voelen, en dat toelaten. Bewustzijn. Niet daar bang voor zijn (komt ie weer), want het komt wel goed. En ook vooral: het hoort erbij.  Waar ik in 2016 vooral veel dacht: wow! yes! hoppa!, weet ik nu in 2017: geluk is meer dan dat. Ga mee met de flow. Ga mee met de seizoenen. Met wat ik voel. Met de energieën om mij heen. Niet vechten, gewoon mee gaan, loslaten, balans. Dat is geluk. Ik las in Rise sisters rise een stuk over meegaan met seizoenen. Dat je niet het hele jaar kan bloeien, dat doet een bloem ook niet. Die bloeit voor een seizoen, maar dat betekent niet dat ie dat voor de rest van het jaar niet doet. Nee, een bloem groeit, bereidt voor, bewaart energie en rust uit. Vorig jaar dacht ik dus dat ik het hele jaar moest bloeien. Nu weet ik precies waarom ik elk jaar last heb van een lichte winteredepressie: ik laat het simpelweg niet toe. De winter is juist bedoelt om uit te rusten, om energie weer op te bouwen. Gek genoeg kan ik niet wachten om die fase in te gaan.

Ik voel me soms alleen. Eenzaam. Een “nadeel” (denk ik) van zoveel voelen, is dat ik meer dan ooit merk dat ik niet meer in dezelfde energie zit als mensen om mij heen. Dierbaren om mij heen waarvan ik nooit had verwacht dat ik ooit een afstand mee zou voelen. Maar het is wel zo. Ik ben bezig met afscheid te nemen, met los te laten, en dat vind ik moeilijk. Let wel: loslaten betekent niet geen contact meer. Het betekent dat ik het beeld van die vriendschap moet loslaten. Dat ligt niet aan hen, dat ligt aan mij, laat dat alsjeblieft duidelijk zijn. Ik kan mensen niet veranderen. Ik kan mensen niet plaatsen waar ik ze wil hebben. Ik ben degene die daar juist iets aan moet doen.

Ik wil gewoon zijn. Ik wil zo dicht mogelijk bij mezelf blijven. De dingen die ik deel, online of offline, dat ben ik echt. Dat voel ik. Ik wil geen afleiding meer. Ik wil alleen maar goede energieën om mij heen. Ik wil echte mensen om mij heen. Die zichzelf durven te zijn. Dat kan alleen als ik dat ook doe.

Ik wil echt gewoon zijn.

Dingen waar ik goede energie van krijg: yoga. Mediteren. Goede gesprekken. Santo daime. Crystals. Mijn bed. Boeken. Warme knuffels. Zoenen.

ps, een echte tip: niet meer mijn telefoon in de slaapkamer. Wat een rust. Ik slaap serieus veel beter.

Dit is best een lang stuk geworden eigenlijk.

ps2: lief jullie mailtjes, berichtjes, en reacties zo af en toe “Des, ik mis je!”.

 

Vorige post

9 reacties

  • Reageer Hedwig 05/06/2017

    Wauw, mooi stukje Des. Ik vind het heel bijzonder, wat je schreef over de seizoenen, het meegaan, het voelen, het accepteren, de winter.. Dat ‘inzicht’ heb ik ook in mijn dagboek geschreven een paar maanden geleden, met bijna dezelfde bewoordingen! We kunnen soms een voorbeeld nemen aan de natuur he. Wat een rust geeft dat eigenlijk he, dat je soms gewoon mag zitten met de pijn, een periode kunt ondergaan, of accepteren dat iets op dat moment niet de juiste tijd is en dat je daar niet tegen hoeft te vechten.

    Ik hoop dat je een goede zwangerschap hebt verder en heel veel geluk in jullie gezinnetje. En hoewel ik soms benieuwd ben naar de banalere updates van hoe het met je gaat, vind ik het knap dat je je op jezelf focust in plaats van social media, als dat goed voelt. 🙂
    X

  • Reageer yvonne 05/06/2017

    Mooi beschreven Des, wat heb je een hoop over jezelf geleerd..

  • Reageer anke 05/06/2017

    Wat een fijn stukje Des, en voor mij precies op het moment dat ik zo’n soort verhaal nodig heb. Ik ben heel blij dat je dit met ons wilt delen en ik wens jou en jouw gezin echt het allerbeste toe.

  • Reageer Lisa 05/06/2017

    Ik heb niet echt iets te zeggen maar ik vind het een prachtig stuk en ik ben blij dat je je goed voelt <3

  • Reageer Sas 05/06/2017

    Prachtig zusje.. heel veel liefde voor jou! ❤

  • Reageer Marcia 07/06/2017

    Heel mooi geschreven Des. Ik ben niet zo van het delen online, maar herken veel in jouw stukjes! Het mediteren helpt mij ook echt! Sta dicht bij jezelf, probeer dingen niet te veranderen als het teveel energie kost en let things go. Negatieve energieën vermijden en verder gaan. Dat geeft je rust…. Dingen hoeven niet perfect te gaan. Dat eenzame herken ik ook, dat heb ik jarenlang gehad sinds ik ben verhuisd naar Rotterdam (7 jaar geleden). Gelukkig is dat nu al een tijd weg 🙂 Time will heal! Enne, wat goed om te horen dat je nu met 21 weken geen kwaaltjes hebt! You rock girl, jij bent gewoon jij! That’s more than good!

  • Reageer laura 07/06/2017

    Ehm als je 37 bent kunt je nog prima een kind krijgen hoor. Heb ik ook gedaan vorig jaar 😉

  • Reageer Dina 08/06/2017

    Wat een mooi en lief stukje. Dat met het loslaten en dat dat verdrietig is, maar tegelijkertijd ook normaal en juist heel liefdevol.. ZO HERKENBAAR en dat wordt natuurlijk alleen maar erger naarmate kindjes ouder worden.

  • Reageer Kleine Atlas 18/06/2017

    Wat leuk en lief en hoera dat je nog een keer een stukje geschreven hebt!!

  • Laat een reactie achter