Liefde

08/10/2017 - 11 reacties

Weet je nog dat we vroeger 3 keer op een dag sex hadden? Ik zit op de bank, ik eet een broodje. Het is zondagochtend, de kinderen slapen bij mijn ouders. LOML zit op de andere bank, hij zit in zijn telefoon. Hij kijkt op. Lacht. Ja, mooie tijden waren dat, zegt hij.

Ik lig op bed, een boek te lezen. Ik moet denken aan de liefde. Ik moet denken aan romantiek. Ik moet denken aan wat een “goede liefdevolle relatie is”. Ik ken een stel die puur bij elkaar blijft voor de kinderen. Daar kun je heel wat van denken, maar dat is ook liefde, denk ik soms.

Ik denk aan LOML, aan toen we net verkering hadden. Ja, 3 keer op een dag sex. Waar haalden we in hemelsnaam de energie vandaan. Dat is iets wat je doet in het begin. Ik denk aan momenten dat ik naar hem toe ging, met de trein, en dat hij mij op het perron opwachtte. Hij stond altijd tegen een paal, een sigaret rokend, ik zag hem van ver, zijn krulletjes, zijn spijkerjas. Een kus. Een arm om mij heen. Met de fiets naar zijn flat. Seksen, nachtenlange gesprekken, knuffelen, strelen, zoenen, eten, films kijken.

Vanuit ons bed heb ik zicht op onze klerenkast en helemaal bovenin zie ik een stukje stof van een jurkje die ik ooit van hem heb gekregen. Kadootjes, ook dat doe je in het begin. Een paar dagen geleden had ik een gesprek met Joep. Joep, wie is er bijna jarig, vroeg ik hem. Mama, zei hij. Goed zo, zei ik hem. Als papa zegt: kom we gaan een kadootje halen voor mama,  dan moet je zeggen dat mama een e reader wil. Zeg eens ereader, joep?
“Ie jieder?”,vraagt Joep. Ik moest lachen.

Vorige week mocht ik niet in de keuken komen, zei hij. Hij had net boodschappen gehaald. Een uur later had ik een bord mosselen op mijn schoot. Ik zei het een paar dagen daarvoor “ik heb zo’n zin in mosselen”, en hij had het onthouden kennelijk.  “Zullen we naar de bioscoop”, vroeg hij gisteren. We stonden te zoenen, in het halletje, de zaal was nog niet open, we waren te vroeg. Hij wrijft over mijn buik als we op de bank hangen, het duurt lang, zegt hij. Hij kriebelt over mijn rug als we een serie kijken. Ik sneed me vanochtend aan een mes terwijl ik de vaatwasser leeghaal. Au, roep ik keihard. Wat is er aan de hand, wat is er, hij snelt naar de keuken. een piepklein sneetje in mijn vinger. Het geeft niets, zeg ik nog. Hij pakt een keukenpapier. Een pleister. Zorgvuldig rolt hij de pleister om mijn vinger heen. Doe voorzichtig, zegt hij.

Grapjes die hij altijd maakt, mij nadoet als ik boos ben, mijn nadoet als ik net wakker ben, mij nadoet als ik zit te klagen over mijn vader. Als we ruzie hebben is hij altijd degene die een stom grapje maakt. Ik moet lachen, waarom hij zegt “kom maar hier”, waarop ik hem wel een knuffel moet geven, het moet, het kan niet anders, en waarop Ayoub dan ook meestal bovenop ons springt, want zo is hij, dat wil hij ook altijd, een knuffel.

Het is wat het is, dacht ik laatst. We zitten er middenin: luiers, gebroken nachten, sprongetjes, nog even, en we beginnen weer helemaal opnieuw.
Het opvoeden, de kleertjes aandoen, naar school brengen, werken, het huishouden, misschien een nieuwe auto, of toch wel verhuizen en waar dan heen, playdates, clubjes, het gaat maar door en precies daartussen komen die kleine momenten. Dat we praten hoe gaat het met jou, hoe voel je je, wat gaat er door je heen, he weet je nog toen, weet je wat ik laatst meemaakte, weet je wat hij en zij laatst zei, en toen, en die film, weet je nog dat boek, die serie, hahaha, ja, nee, echt, vind jij dat het zus, maar ik vind eigenlijk dat het zo.

En laatst nog, een hele week apart slapen, want ach ja Ayoub, die wil zo graag met mij, en Adam dan ook, en dan lig ik met 2 kinderen in bed, het is te klein, ’s nachts verhuist LOML dan weer naar de logeerkamer, maar gelukkig ’s ochtends kunnen de kinderen alleen naar de woonkamer, ik hoor Adam de tv aandoen, en vragen aan Ayoub “wat wil jij zien?”, en in de logeerkamer hoor ik LOML uit bed stappen, naar onze slaapkamer gaan, ik lig op mijn zij half wakker, LOML kruipt achter mij, nog even knuffelen voordat er weer een dag begint en precies dat,  het zijn die momenten waarvan ik denk och ja. Liefde.

Soms weet ik niet echt te benoemen wat liefde is. Omdat het zo groots is en tegelijk zo klein.
Zo simpel.

Vorige post Volgende post

11 reacties

  • Reageer Emma 08/10/2017

    Zo mooi geschreven. En herkenbaar! Eentje om in te lijsten, Des.

    Mijn vriend doet mij ook altijd na als ik boos ben, “wat kijk je schattig” en dan ben ik weer vergeten waarom ik ook alweer boos was. Zo slim (en lief).

  • Reageer Marjolijn 08/10/2017

    Aaah wat mooi! <3<3<3<3<3

  • Reageer Indira 08/10/2017

    Ah zo lief. Je klinkt gelukkig 🙂

  • Reageer Eline 08/10/2017

    Wat een mooi stuk, lieve Des <3

  • Reageer Marieke 09/10/2017

    <3

  • Reageer yvonne 09/10/2017

    En zo lief <3

  • Reageer kIM 10/10/2017

    Niks dan liefde voor dit stukje.

    Vooruit.
    Ook een klein traantje.

    Fijn dat je er weer bent Des!

  • Reageer Charissa 13/10/2017

    Zo zo zo zo zo fucking mooi geschreven Des! Wauw! Herkenbaar…

  • Reageer Danielle 15/10/2017

    Des,

    Wat een prachtig stukje.
    Ik schrijf eigenlijk nooit een comment, maar dit stukje verdiend het.
    Het is leuk dat je weer stukjes schrijft.
    Ik geniet van elk stukje dat je geschreven hebt.
    Je schrijft heel open, wat het heel herkenbaar maakt in alle situaties. Je schrijft ze met een tikkeltje humor wat het geweldig maakt om je stukjes te lezen.
    Ik hoop dat je vaker stukjes gaat schrijven

    Danielle

    • Reageer Des 18/10/2017

      zo lief, dank je!

  • Reageer Linny 17/10/2017

    Een blog vol liefde, heerlijk!!

  • Laat een reactie achter