Verleden – Heden -Toekomst

02/10/2017 - 3 reacties

(wat ik graag doe is fantaseren. Dat kan over van alles zijn, maar wat ik de laatste tijd vaak doe is “wat zou ik antwoorden in dit programma (Zomergasten) of tijdens dit interview of in deze documentaire?” Dus pakte ik mijn lievelingstijdschriften, de Linda en de Flow, erbij en nam ik hun rubrieken over. Uit de Flow pak ik “vroeger, heden, toekomst” en “de boeken uit mijn leven. Uit de Linda pak ik “Fashion”, “Beauty” en “Food”. De komende dagen dus deze rubrieken op mijn blog).

Verleden

Kind: ik kom uit een heel warm nest met heel veel liefde. Als kind was ik volgens mij best lief. Ik was geen stout kind, ik luisterde braaf, deed niets bijzonders op school. Ik viel niet op maar was ook niet een overdreven verlegen kind. Een gewoon kind, denk ik dan maar. Ik weet nog wel dat ik als kind gek was op lezen en verhaaltjes verzinnen. En dat ik het fijn vond om aandacht te krijgen. We woonden in een leuke buurt, het zou nu een zwarte buurt genoemd worden denk ik. Met allemaal familie dichtbij: broertjes en zusjes van mijn vader, mijn ooms en tantes, en hun kinderen: mijn neefjes en nichtjes. Ik herinner me drukke verjaardagen, altijd veel mensen. De deur van ons huis stond altijd open, er kwam altijd wel een tante of oom langs. Mijn ouders hebben altijd allebei gewerkt. Ik ben als kind niets tekort gekomen. Ik was niet verwend en leerde ook al heel snel dat het niet vanzelfsprekend was, dat was iets wat mijn vader altijd zei. Ik werk hard, zei hij, om je dit te kunnen geven. En mama werkt ook zodat jullie niets tekort komen. Ik zat op ballet en zwemles, mijn zusje op muziekles. In het weekend of in vakanties gingen we altijd weg. Dagjes uit. Naar Amsterdam, Scheveningen, of de zwarte markt in Beverwijk. We gingen naar Frankrijk of Zwitserland en natuurlijk naar Indonesie. Omdat mijn moeder ook werkte gingen we doordeweeks naar mijn oma, met mijn neefje en nichtje. Mijn oma, de moeder van mijn vader, is een lieve vrouw, een indo, maar ze is getekend door de oorlog en dat heeft haar hard gemaakt. Ze heeft zelf nooit liefde gekregen en als kind voelde ik ook aan dat ze dus ook niet wist hoe ze het moest geven. Oppassen deed ze, maar ik voelde niet dat het gemeend was.

Puber: de pubertijd vond ik verschrikkelijk. Ik was tot groep 8 een lief normaal kind, en toen begon dus van alles te veranderen. We verhuisden, mijn lichaam veranderde, en nouja, je wordt dus puber. Ik begon heel rebels te worden en me tegen alles af te zeggen. Ik had een hele grote mond thuis. Ik voelde me onbegrepen en voelde me misplaatst. Ik had ook voor het eerst door dat ik niet echt Nederlands was maar ook niet echt Indonesisch. Mijn ouders wisten natuurlijk ook helemaal niet wat ze met mij aanmoesten. Ik denk dat mijn vader graag de indonesische opvoeding wou toepassen maar hij had ook wel snel door dat dat niet ging werken. Als ik nu terugkijk voelde ik me echt diep ongelukkig. En toch; hoe vervelend en rebels ik ook was, ik was toch niet helemaal de weg kwijt. Zo werkte ik al jong: ik had een folderwijk en zodra ik mocht werken deed ik dat Mcdonads. Vooral mijn vader heeft mij altijd het belang van werken en geld verdienen uitgelegd. Zorg dat je altijd financieel onafhankelijk bent, zei hij. En: als je 10 euro hebt betekent het niet dat je ook 10 euro moet uitgeven. Mijn vader leerde mij ook om doelen te hebben in je leven, en die had ik. Diploma’s halen, werk zoeken, een goede baan krijgen, een huis kopen, dat waren dingen die ik belangrijk vond en waar ik 100% voor ging. Voor mij was dat pas echt slagen in het leven.

Na de mavo koos ik voor mbo juridisch en daarna ging ik hbo rechten studeren. En toen studeerde ik af en kwam ik in een diep gat te vallen. Ik had alles gedaan en gehaald, ik had een prima baan, ik had de liefde van mijn leven gevonden, maar ik kwam er achter dat ik continue geluk haalde uit andere dingen. En dat ik leefde op verwachtingen van anderen, vooral op die van mijn vader. Ik vind depressief zijn een zwaar woord maar vanaf toen waren er zeker dagen dat ik niet mijn bed uit kon komen. Ik moest mezelf helemaal opnieuw leren kennen.

Ik trouwde met LOML, kreeg Adam en hij was voor mij de grootste spiegel ooit. Ik ging in therapie en dat was echt het eerste duwtje in mijn rug die ik nodig had. Door therapie kwam ik erachter waar al die boosheid en frustratie in mij vandaan kwam. En sinds 2 jaar doe ik regelmatig ayahuasca ceremonies en dat heeft mij helemaal doen ontwaken.

Heden:

Therapie, ayahuasca, het lezen van heel veel zelfhulpboeken (hoe corny dan ook) en keihard werken aan mezelf heeft mij gebracht tot waar ik nu ben. En dat is dus alles waarvan ik vroeger altijd keihard riep dat ik dat niet zou worden haha. Vooral het jaar 2016 was ontzettend kenmerkend voor mij: ik kon eindelijk mijn angst loslaten en durfde eerlijk te zijn. Naar mezelf en anderen.  Dat hele proces, hoe dat werkt, vind ik prachtig om te zien. Ook dit jaar blijf ik leren. Mensen loslaten bijvoorbeeld, dat vond ik erg moeilijk en ik heb er veel verdriet om gehad. Een nadeel van ontwakenen is dat je opeens heel veel gaat voelen. Verdriet en energieën van anderen. Ik kan mij daar niet meer voor afsluiten en merk steeds meer dat bepaalde mensen niet meer bij mij passen, in ieder geval niet op de manier hoe ik het zou willen. Dat moet ik dus loslaten. Net zoals ik leer om  het niet continue voor anderen te willen oplossen. Dat het niet mijn proces of taak is, maar van anderen. En natuurlijk ben ik nu zwanger van mijn derde en ik kan gewoon niet wachten. Het zal weer een hele andere dynamiek worden in ons gezien, maar ik ben er klaar voor.

Toekomst:

Ik ben totaal niet bezig met de toekomst zoals ik vroeger bezig was. Soms denk ik aan dingen die ik nog zou willen doen, maar dan denk ik aan alles wat ik NU heb en dat maakt mij al zo gelukkig. In het begin schaamde ik me om fulltime thuismoeder te zijn en ik dacht dat ik me altijd zou moeten verdedigen en rare opmerkingen zou krijgen. Ik heb ze nog niet 1 x gekregen, dat zegt denk ik wel genoeg over hoeveel oordelen je zelf in je hoofd hebt. Ik zie mezelf voorlopig zeker niet werken, en al helemaal niet voor een werkgever.
Hoewel ik bewust ben en mezelf steeds meer accepteer zoals ik nu ben, kan ik natuurlijk, net als elk mens  (ik ben helaas geen Dalai Lama of Louise Hay) ontzettend streng zijn voor mezelf. Vooral in mijn rol als moeder eis ik het allerhoogste van mezelf en kan ik mezelf moeilijk goed genoeg vinden.

Als ik dan toch 1 doel zou noemen voor de toekomst dan is dat iets waar ik nu ook mee bezig ben en dat is gewoon balans. Ik denk dat dat leven is: balans hebben. In mijn rol als moeder, dochter, vriendin, mezelf. Ik las laatst dit stukje (behoorlijk herkenbaar) en vooral de laatste alinea is precies wat ik bedoel:

“Groeien is telkens opnieuw balans zoeken, de goede dagen vieren en de minder goede dagen leren omarmen. Jezelf geruststellen, je angst bij de hand nemen en in vertrouwen de weg naar het licht blijven verder zetten. Want hoe donker en dreigend de wolken soms ook mogen lijken, daarboven schijnt altijd de zon”.

Vorige post Volgende post

3 reacties

  • Reageer yvonne 02/10/2017

    Wat leuk dat jij dit ook doet. Ik doe dit namelijk ook. In mijn hoofd dan he? Ik spreek het nooit uit. Mooi geschreven weer Des.

  • Reageer Saar 02/10/2017

    Mooi mens. ❤️

  • Reageer Mai 06/10/2017

    Mooi stukje, Des! <3

  • Laat een reactie achter