Zwart

14/10/2017 - 3 reacties

Adam zit op een zwarte school. Wij wonen dan ook in een zwarte wijk. Of nouja: “multicultureel” is volgens mij wat politiek correcter. Logischerwijs vinden we het niet erg dat hij op een donkere school zit.  Daar hebben we bewust voor gekozen; omdat we er zelf ook meer affiniteit mee hebben en we het belangrijk vinden dat hij andere culturen leert kennen.

Ik zag laatst deze documentaire. Over een donkere school die meer blanke kinderen wil aantrekken. De school waar Adam op zit is donkerder, dat zag ik zo. In zijn klas vorig jaar zaten er 2 blanke kindjes. Is dat erg? Ik heb nooit gedacht: dan krijgt Adam niet de aandacht die hij moet krijgen. Of: straks gaat zijn taal niveau naar beneden. Sommige blanke mensen vinden het kennelijk moeilijk om “die vrouwen met hoofddoek aan te spreken”. “Ze vormen kliekjes op het schoolplein”. Ik snap dat gewoon echt niet. Ik vind het bijna…nou ja…verdrietig? Sneu? En dat bedoel ik echt niet op een lullige manier maar meer zo van: wat ontzettend verdrietig voor jou dat je echt denkt dat je deze vrouwen niet kan aanspreken.

Er zullen vast problemen zijn op donkere school. En die problemen zullen vast groter zijn in de grote randstad dan hier in Groningen. Je moet denk ik ook niet je best doen om die problemen te verhullen. Maar toch.

Het is een Dalton school waar Adam op zit. Vorig jaar kreeg ik een rondleiding langs alle klassen en ik was daarna lyrisch van enthousiasme. Het is zo’n fijne school voor Adam. Ik vind het geweldig om te zien hoe hij elke ochtend zelf beslist welke dingen hij wil doen. En ook bij de oudere kinderen merk ik veel verantwoordelijkheid en zelf initiatief nemen. Wat een verschil met de oudbollige christelijke school waar ik vroeger op zat.

Vorige week was er een kijkavond. Adam mocht zelf vertellen wat hij allemaal gedaan had. Het thema was natuurlijk “lekker eng”, en de klas was dan ook eng versierd. Trots liet hij zijn lampion zien, een monster die hij had gemaakt, zijn tekeningen en de boeken die hij leuk vond. We waren er met zijn allen. LOML, Joep (die het ontzettend leuk vond, die kan volgens mij niet wachten om naar school te gaan), mijn zusje en de oma’s en opa’s.

Schrokken jullie wel, vroeg hij ons later nog. Heel erg, zei ik. Vooral van jouw monster:

Vorige post Volgende post

3 reacties

  • Reageer Kleine Atlas 14/10/2017

    Aaa, een onderwerp naar mijn hart! Sta me toe er even een langere reactie van te maken.

    Eerst en vooral: Des, ik ben zo ontzettend blij dat er nog mensen zijn die “blank” zeggen en niet het tegenwoordig zo hippe “wit” – ik word daar zo gefrustreerd van: ik ben niet wit, ik ben toch geen spook? Weliswaar ben ik bleek, maar hé, ik kan er ook niet aan doen, net zoals niemand van ons kan kiezen in wat voor genenpoel ie tot stand is gekomen. “blank” klinkt voor mij vrij neutraal. Maar dat “wit”, dat klinkt in mijn oren zo gemeen, zo gefocust op puur huidskleur, en privileges, en zo. Dan wil ik altijd piepen: sorry sorry sorry, ik kan er niet aan doen, sorry. Bovendien vind ik mezelf al niet mooi, zo bleek en weinig exotisch. Door me ‘wit’ te noemen voel ik me er niet mooier op worden 🙂

    Dan ten tweede: mijn kind is een van die twee blanke kindjes op zijn schooltje. Is prima, gezellig, doet ook mijzelf goed, elke dag diversiteit zien. En taalniveau wordt er echt niet slechter op, integendeel: weinig scholen waar meer aandacht is voor taal dan voor scholen waar slechts een kleine minderheid Nederlands als thuistaal spreekt. Het is mijn huidige job na te denken over hoe scholen taalvaardigheid nog kunnen aanscherpen in multiculturele contexten dus ik geloof écht in wat ik zeg.

    Maar ik moet tegelijk toegeven: de ouders die ik leer kennen op zijn school zijn wel bijna allemaal ouders die eruitzien zoals ikzelf. Slechts één “hoofddoekmama” ken ik een minibeetje. En ik geef toe, toen ik je blog las, dacht ik inderdaad meteen ‘maar die mama’s staan altijd in groepjes met elkaar te praten, in rap Arabisch, en ze zien eruit alsof ze elkaar al jaren en jaren kennen, en ze lijken bepaald niet op zoek naar nieuwe contacten. Zo’n 1 % van ‘die’ ouders komt naar buitenschoolse activiteiten. Hoe moet ik daar nu tussen komen?” Erger nog: op straat herkennen we elkaar niet eens, zo vluchtig zijn de blikken die we op elkaar werpen op school.

    Je moet ook weten dat we in Brussel wonen, wat de taalcontext er niet makkelijker op maakt. Anders dan in Vlaanderen of in Nederland zijn de Nederlandstalige scholen van Brussel zowat enclaves. Buiten, op straat, wordt er bijna altijd Frans gepraat. Voor wie thuis geen Nederlands spreekt vermoed ik dat de school een heel speciale context is. Ik vraag me of wat die kinderen denken over het Nederlands, en wat ze onderweg leren over de Vlaamse cultuur en gebruiken en zo. Leeft het voor hen? Of zijn hun werelden volkomen gescheiden: een wereld op school en eentje thuis en in de maatschappij?

    Heel veel ouders spreken geen woord Nederlands, en alleen al hierdoor ontstaan er kliekjes: de Turkssprekenden vs de Arabischsprekenden vs de Franstaligen vs de Nederlandstaligen. De Franstaligen en Nederlandstaligen mengen wél, maar voor de rest zie ik inderdaad een droeve separatie…

    • Reageer Des 18/10/2017

      hihi, ik heb er wel moeite mee, want zeg je nou zwart of donker? en blank of wit? ik wil niemand beledigen natuurlijk. En trouwens precies dit: “weinig scholen waar meer aandacht is voor taal dan voor scholen waar slechts een kleine minderheid Nederlands als thuistaal spreekt”, daar is dus bij ons op school ook veel aandacht voor.

      ik denk dat de “problematiek” in brussel inderdaad ook anders is dan het kleine stadje Groningen waar ik woon. Bij ons dus echt veel allochtone ouders (heel veel vader!) die meegaan met buitenschoolse activiteiten. vind ik heel leuk om te zien. en ik had het er ook met mijn man over, over dat aanspreken. ik heb natuurlijk zelf ook een kleurtje, dus ehm, ik voel me denk ik hetzelfde als hen (zij met de hoofddoekjes), denk ik? voor mij is die drempel lager, denk ik. maar ik moet dus zeggen dat ik de leukste gezelligste gesprekken juist met die vrouwen heb.

      “Of zijn hun werelden volkomen gescheiden: een wereld op school en eentje thuis en in de maatschappij?”: goede vraag. ik denk dus ook echt dat die vraag hier in Groningen (dus niet de Randstad, want daar hoor ik andere verhalen) veel minder speelt. ik denk dat dus ook komt door de ouders die zich, zoals ik het zie, veel meer mee bemoeien met school?

  • Reageer yvonne 16/10/2017

    Wat een lief, ik bedoel eng monster! 😉

  • Laat een reactie achter