Hoe het nu gaat en een recap

18/12/2017 - 5 reacties

(Ik heb mijn domein voor nog een jaar verlengd. Na heel lang twijfelen. Ik denk oprecht dat ik niet meer zoveel stukjes ga schrijven en om daar nou wel elk jaar voor te betalen… Maar dan wat? Misschien dat ik de boel toch eens ga overzetten naar een gratis blogspot.com modelletje. Maar tot die tijd: mijn stukjes zijn er nog hoor menschen. Voor jullie).

Reda is nu bijna 2 maanden. Hoe het nu gaat? Ik vind het moeilijk om daar een goed antwoord op te geven omdat we er midden in zitten. Gisteren nog op een verjaardag vroegen mensen “en hoe loopt het thuis”, en ik kom niet meer dan een standaard “zijn gangetje”, maar eigenlijk is dat wel precies hoe het gaat. Ja, het is erg druk. Laatst bijvoorbeeld: het was 3 uur ’s middags en ik zat aan tafel met koffie en mijn bullet journal (ja! ik ben fan!) en ik realiseerde me dat ik pas toen voor het eerst fatsoenlijk rustig kon zitten.  Het huishouden en de zorg voor de kinderen, het gaat de hele dag door.

Wat wel echt zo is: van 1 naar 2 is tig keer zwaarder dan van 2 naar 3.  Om deze redenen:

  1. met stip op nummer 1: ik was toen een veel ander mens dan nu. Na de geboorte van Joep voelde ik me zo….ik weet het niet. Ik weet ook niet of ik kan verwijten de zwangerschap of omdat ik me altijd zo voelde en dat juist dat moment zo naar bovenkwam. Een depressie vind ik zo zwaar klinken en daarmee doe ik mensen die echt een depressie hebben misschien teniet maar ik voelde me wel echt…down. Ik was boos, gefrustreerd, Ed kon ook nog niet eens lopen, ik had het gevoel dat ik er alleen voor stond en ik durfde ook nog eens niet hulp te vragen. Hoe anders is dat nu.
  2. Joep is een ander kind dan Reda. Dat is en klinkt logisch natuurlijk maar dat is al zo’n verschil. Zo had ik met Joep totaal geen ritme, droeg ik hem continue in de draagdoek omdat Joep geen moment van mijn lichaam wou, dan was het janken. En niet slapen. Reda kan ik gerust neerleggen om wat dingen te doen, hij blijft vrolijk kletsen in zijn box en huilt een beetje als hij honger heeft. Nu klinkt het net alsof Joep een draak van een kind is (wat hij ook kan zijn, echt), maar de waarheid is dat ik bij Joep alles goed wou doen wat ik bij Ed gemist had. De borstvoeding MOEST slagen, ik zou iets doen aan de huidhonger, ik zou samen slapen enz. Er is bij Reda meer balans in gekomen, en dat moet ook wel want:
  3. we hebben nou eenmaal al een balans thuis. Ed gaat naar school. Joep naar de peuterspeelzaal. Dus we zijn gebonden aan tijden. We hebben al een ritme thuis. En daar gaat Reda soepeltjes in mee.

Dan nu, hoe kan ik 2017 samenvatten? Ik denk aan verdriet, ik denk aan loslaten, vertrouwen en daarom dus ook allemaal balans.

Ik voelde veel verdriet dit jaar. Van anderen, maar ook van mezelf. Ik heb heel veel moeten loslaten. Mensen om mij heen. Vriendschappen. Verwachtingen. Plaatjes in mijn hoofd. Ik snap nu hoe dat proces werkt. Waar in 2016 voelde als een ontwaking, voelt 2017 nu als dingen afsluiten. En dat is precies hoe het is: een afsluiting is een afscheid en daar komt verdriet bij kijken. Ik heb me veel alleen gevoeld dit jaar. Na 2016 heb ik gemerkt dat vriendschappen niet meer bij mij passen, vriendschappen waarvan ik dacht dat die nooit zouden breken. Dat doet pijn.

Begin dit jaar vroeg ik me af: hoe doe je dat eigenlijk, loslaten? Nou zo dus: loslaten is vertrouwen hebben. In de ander maar daardoor ook in jezelf. En als je dat hebt, komt er liefde bij kijken. Voor jezelf, en dus ook voor de ander. En pas als je liefde hebt voor een ander, oprechte liefde, dan pas kan je loslaten. Loslaten omdat je van iemand (of van een verwachting) houdt dus. Niet omdat je boos bent. Want dan gaat het niet lukken kan ik je zeggen.

Ik was natuurlijk zwanger en werd opnieuw moeder. Deze zwangerschap voelde absoluut anders aan. Ik was er veel bewuster mee bezig omdat het misschien wel de laatste was. Ook had ik dit jaar twee prachtige daime ceremonies en dat was voor mij de ultieme connectie met Reda in mijn buik <3.

En dan kom ik bij balans. En leven. En geluk. Want dat is eigenlijk precies wat het was dit jaar. Hoewel ik dus wel veel verdriet voelde, was het allemaal ook in balans. Ik weet nu steeds meer dit dus leven is, dat daar ook verdriet bij hoort, een stukje heling voor jezelf.

Mijn intenties voor 2018?

Mijn zusje en mijn beste vriendin hebben vorig jaar besloten om elkaar aan het eind van het jaar een mail te sturen met hoe ons jaar was en wat onze intenties zijn voor het komende jaar. Ik heb voor volgend jaar geschreven:

er gaat zoveel door mijn hoofd. mooie momenten met de kinderen creeeren. Dagjes uit. Misschien een vakantie. Meer daime ceremonies, misschien een weekend naar Limburg.  Yoga, misschien werken met een PT. Stoppen met social media. Stoppen met dingen kopen, in ieder geval geen onnodige dingen. Meer koken. Meer etentjes organiseren. Meer met nichtjes afspreken. Nieuwe tatoeages. Maar eigenlijk wil ik niets bijzonders. Ik wil gewoon zijn, zoals het nu is, dan is alles goed, en dat is het eigenlijk al <3.

 

Vorige post Volgende post

5 reacties

  • Reageer Sylvia 18/12/2017

    Ik wens je een prachtig 2018 toe met veel rust en liefde om je heen. Volgens mij kun je dat best goed gebruiken na zo’n turbulent jaar 😉 En misschien is een gratis WordPress account een optie voor je blog?

  • Reageer Manja 18/12/2017

    Wat leuk om weer wat van je te lezen 🙂 Fijn dat het allemaal goed gaat en jij goed in je vel zit. Wat is een daime ceremonie? Ik wens je het allerbeste voor 2018, volg je hart!

  • Reageer Marjolijn 18/12/2017

    Fijn stukkie weer Des, Lobi! ♥️

  • Reageer Wietske 18/12/2017

    Wat heb je het goed en mooi verwoord. Zo is het….

  • Reageer Suus 02/01/2018

    Des, ik lees deze blog vandaag voor de tweede keer en ik denk alleen maar.. ‘ja’. Ja, wat mooi en goed en wijs en fijn allemaal. Ook goed om te lezen dat jij (en dus: anderen) dat ook hebt, met vriendschappen,…en dat loslaten soms goed en nodig is.

    Je bent een prachtige vrouw. Benieuwd waar je komend jaar weer allemaal heen gaat groeien.

  • Laat een reactie achter