Hoop

07/02/2018 - 4 reacties

Vorige week maandag, volle maan, ik weet het nog goed, brak ik een beetje. Ik was de hele dag moe, mijn hoofd zat een beetje in zo’n sluimerstand. Ik bracht de kids naar bed, ging weer naar de woonkamer, en natuurlijk, zoals elke avond weer, riep Ayoub weer om mama, en toen moest ik huilen. Ik kon gewoon niet meer. Ik was kapot moe, en ik hoorde Ayoub maar roepen maar ik kon mezelf er maar niet toe zetten om naar hem toe te gaan.

Nu is het dus genoeg, dacht ik zo.  Natuurlijk sliep die nacht Reda ook ontzettend moeilijk, hij bleef maar wakker, korte hazenslaapjes, en ik was zo moe, en terwijl ik hem ’s nachts weer eens aan de borst zette moest ik weer huilen. Huilen uit vermoeidheid, van niet kunnen slapen terwijl je zo graag wilt.

Zo bleef het een beetje, vorige week.  De dagen waren niet anders dan anders. Ik bleef doen wat ik altijd deed: opstaan, ontbijten, huis schoonmaken, de was (oh altijd maar de was), kinderen aankleden, verzorgen, eten geven, en weer op bed, maar toch: ik voelde  het vooral lichamelijk aan alles. Ik was zo moe. Ik was doodop. En ik vond het op dat moment  moeilijk om ergens energie vandaan te halen.

Toch, in die week, in mijn sluimerstand, dacht ik niet verder niet zoveel. Ik bleef gewoon maar gewoon doen. Ik bleef maar voelen. Toelaten. Die vermoeidheid. Verdriet. Schuldgevoelens. En toelaten, toelaten, elke keer maar weer.

En opeens, vorige week zaterdag, de kinderen had ik toch maar een nachtje uit logeren gedaan, ik stond in de badkamer en ik moest even denken aan hoe fijn ik het met LOML vond omdat hij door mijn haren ging, ’s nachts, heel even, voordat hij insliep. Ik moest even denken aan Adam hoe hij vertelde dat zijn beste vriendje op school moest overgeven “ik vond dat zo zielig mama”. Ik moest even aan Ayoub denken die altijd robots naspeelt en niet “transformeren” zegt maar “steedsmaarweer-en”. En in dat moment, heel even, kreeg ik weer hoop. Hoop dat het wel goedkomt. Ik voelde weer waarom ik dit deed. Ik voelde die opoffering als moederzijnde, maar wat je ervoor terug krijgt. Ja, die vermoeidheid. Maar ook de liefde. En in dat korte moment in de badkamer voelde ik dat. Hoop, liefde, warmte, geluk.

 

 

Vorige post Volgende post

4 reacties

  • Reageer Anna berg 07/02/2018

    Dat is de realiteit. Niet de droom.

  • Reageer yvonne 07/02/2018

    Mooi! Fijn gevoel.

  • Reageer Anne 07/02/2018

    ❤️

  • Reageer Mei Qi 11/02/2018

    <3

  • Laat een reactie achter