Vrouwen

24/02/2018 - 5 reacties

Toen ik zwanger was van Reda had ik een prachtige santo daime* ceremonie met alleen maar vrouwen. Wat een verschil is dat met ceremonies waar ook mannen bij zijn. Ten eerste: het voelt veel lichter. Minder zwaar, minder met het ego (sorry dit is niet raar bedoeld voor de mannen). Maar ook: heel sterk. Onderschat de vrouwelijke energie niet. Wat een kracht schuilt daarin.

Tijdens de ceremonie deelden we verhalen en wijsheid. Een vrouw vroeg zich af waarom de relatie tussen en dochter en moeder vaak gecompliceerd is. Een andere vrouw vertelde dat ze nog steeds last had van een onverwerkt trauma van haar bevalling, alweer 25 jaar geleden. Hoe ze nog steeds pijn voelt in haar buik omdat ze tijdens haar bevalling geen controle had over haar lichaam. Weer een andere vrouw vertelde dat ze het gevoel had dat het nooit goed genoeg was voor de vrouw in de maatschappij. Eerst moeten we heel slank zijn, heel dun, en dan weer met vormen, met een volle kont en brede heupen. We moeten goede moeders zijn, maar ook ambitie hebben voor een succesvolle carrière, we moeten een goede huisvrouw zijn, maar ook niet te mutsig want stel je voor dat je niet sexy genoeg bent.

Ik herkende zoveel in deze verhalen. Dat ik me soms too much voel. Ik voel me soms te onhandig. Te uitbundig. Rustig moet ik zijn, stiller. Een vriendin van mij hoorde ik eens tegen haar dochtertje zeggen, ze liet een keiharde boer: nou nou, je bent toch een dame, dat mag niet. Ik oordeel niet, want hoevaak zeg ik zelf tegen mijn zoontjes als ze lopen te gillen “doe eens wat rustig, je bent toch geen meisje?”.

Daarom ben ik zo blij met die veranderingen die ik voorbij zie komen. Het mag allemaal wel wat zachter, we mogen wel meer terugkeren naar onszelf, en meer overnemen van die stille sterke vrouwelijke kracht. Ik las laatst weer eens Light is the New Black waarin stond “for too long we have been living in a patriarchal society, where the ego-driven powers of fear, unconsciousness, separateness, and controle have been at the forfront.(…), yet we are more depressed and lonelier than ever.

Moving out of  patriarchy is not about the feminine ruling of the masculine, rather a more balanced state of being where we embrace the authenticity of who we are en realize that we are all connected, part of a larger whole. The rising feminine can be found in both men and woman”.

Ik omarm die vrouwelijke kracht. Steeds vaker kijk ik naar mijn lichaam en ben ik trots op mijn strepen, op mijn zachte huid. “I’m so fuckin’ sick and tired of the Photoshop, Show me somethin’ natural like ass with some stretchmarks” rapt Kendrick Lamar in Humble.  Als ik een afspraak ergens hebt, vraagt mijn moeder mij altijd “en wat gaat je man dan eten?”.  Opgegroeid met een cultuur waarin het normaal is dat vrouwen koken, dat vrouwen voor de kinderen zorgen (ik heb neven en ooms in Indonesië met 5 kinderen maar die nog nooit een luier verschoond hebben), dat vrouwen het huis schoonmaken, heb ik ook heel lang gedacht dat ik daar iets fouts deed. Ik ben geen goede vrouw, dacht ik vaak. Ik ben niet vrouw genoeg.

Ik zat eens in een Facebook groepje over borstvoeding. Sommige moeders plaatsten foto’s van hun gekolfde flesjes melk, maar andere moeders, waarvan de borstvoeding niet goed lukte, vonden dat geen fijne foto’s. Daarom kwamen er regeles in het groepje “deze foto’s mochten niet meer geplaatst worden”. Hoewel lief bedoeld dacht ik ook: nou en? Waarom kunnen wij vrouwen juist niet blij zijn voor elkaar? Het elkaar juist gunnen? Dat de ene vrouw trots is op haar borstvoedingavontuur, zegt toch niets dat ze daarmee stoer wil doen voor andere vrouwen? We kunnen elkaar toch juist helpen? Ik ben daarom zo klaar met het oordelen over andere moeders. Heust: ik denk nog vaak genoeg heel snel “nou, zo zou ik het niet doen”. Maar dat is precies wat ik bedoel: zo zou IK het niet doen, en andere moeders misschien wel, en wat geeft dat? Zo ben ik dol op het programma “een huis vol“. Hoewel ik stiekem moest lachen om de limburgse Buddenbruckjes (die luipaardprint en roze veren bij de maxi cosi) had ik ook inmens veel respect voor de moeder. Wat kan ik daar veel van leren zeg: die rust die zij uitstralen, die flexibiliteit, dat geduld.  Geef mij daar maar een potje van.

Ik las eens een interview met een carrierevrouw aan de top van een bedrijf, wat was haar kracht, wat zouden we meer moeten doen voor meer vrouwen aan de top? Omarm de vrouwelijke kwaliteiten, zei ze. De zachtheid van vrouwen, haar gevoeligheid waarmee ze beslissingen neemt.

Ook gezegd tijdens de vrouwenceremonie: we hebben elkaar nodig. Ja, ook de mannen. We kunnen ook wat leren van de man (een vrouw hoorde ik zeggen “we kunnen ook heust teveel zeuren hoor”).  Mijn zusje zei laatst dat ze van mannen houdt die een vrouw een vrouw laat zijn. We moeten elkaar in onze kracht laten.

*De gedichten komen uit het boek “the sun and her flowers” van Rupi Kaur. Haar boek Milk and Honey heb ik dubbel.  Als je deze wil, laat dan even een reactie achter, dan stuur ik het je als kadootje toe.

 

Vorige post Volgende post

5 reacties

  • Reageer Anja Boertien 24/02/2018

    Des bedankt voor al je leuke stukjes 🙂
    Rupi Kaur staat al een tijdje op mijn verlanglijstje…… dus ja graag!

  • Reageer Lisa 24/02/2018

    Prachtig!

  • Reageer sigrid 24/02/2018

    o prachtig die gedichten, ik ga hem ook kopen!
    (ik vind je stukje ook mooi, en waar <3)

  • Reageer Marjolijn 27/02/2018

    Wat ben je toch een tof mens! 💕

  • Reageer Fatima 13/03/2018

    Jij bent zo mijn voorbeeld als het gaat om je eigen (vrouw-zijn) te omarmen maar ook om het lef dat je hebt en stopt in jouw spirituele reis. En natuurlijk dat het met ons deelt.

    En wat een mooie gedichtjes, vooral legacy. Het boek staat bij mij nog op de wishlist (samen met de vele anderen).

    Wat betreft je laatste stukje ja we hebben elkaar nodig. We moeten afstappen van het idee dat er geen verschillen zijn tussen man&vrouw, want die zijn er nu eenmaal en dat is niet erg zolang we de verschillen erkennen en in waarde laten.

  • Laat een reactie achter