Wat ik heb geleerd over loslaten

23/02/2018 - 0 reacties

Loslaten betekent niet perse “minder houden van” , “geen contact meer met elkaar” of “geen dromen of passie’s mogen hebben”.

Ontzettend geleerd in 2016. Dat je iemand ook kunt loslaten en juist veel dichter naar elkaar toe kan komen. Dat er dan juist liefde vrijkomt.  Ik heb mijn vader heel erg moeten loslaten en ik vond dat in het begin heel moeilijk. Want ik had het gevoel dat ik hem liet vallen. Dat ik hem alleen liet. Dat ik geen goede dochter zou zijn, of niet meer van hem zou houden. Hetzelfde met plaatjes of verwachtingen in mijn hoofd. Ik laat het idee los dat mijn boek uitgegeven gaat worden, dus dat idee is er niet meer. Maar natuurlijk wel. Alleen de energie verandert.

Loslaten kan alleen vanuit liefde.

En niet vanuit je ego. Niet vanuit boosheid. Dan kun je nooit goed loslaten. Je kunt wel boos worden, geërgerd of geïrriteerd maar daar heb je uiteindelijk alleen jezelf mee. Maar als je juist uit oprechte liefde voor iemand (of iets) loslaat, dan voelt het juist heel vrij. Heel liefdevol.

Loslaten is een proces met afscheid en verdriet, en dat geeft niets.

Ik voel me soms ontzettend alleen omdat ik vriendinnen heb moeten loslaten. Vriendinnen waarvan ik dacht altijd een hechte connectie mee te hebben, en dan opeens voelt het helemaal niet zo. Dat besef doet pijn. Zo’n vriendschap loslaten voelt als een afscheid nemen van iets (de vriendschap) maar ook iemand (de vriendin). Dat is verdrietig, en ook dat mag er zijn.

Loslaten is dagelijks “werk”.

Er zijn dagen dat het prima gaat, en er zijn dagen dat ik er iets meer moeite mee hebt. Dat geeft niets. Ik ben me er bewust van, dat is al een grote stap. En ik weet dat zolang ik liefde voor mezelf heb, ook liefde voor anderen heb, en daardoor dat loslaten ook vanzelf gaat.

Vorige post Volgende post

0 reacties

Laat een reactie achter