Hoe gaat het met je

06/03/2018 - 2 reacties

Ik had een gesprek laatst met een niet te nader noemen persoon. Ze baalde dat ze steeds vaker merkte dat er geen echte band was met vriendinnen. Ze sprak  met ze af en het viel haar elke keer weer op:  de hele avond werd er niet 1x echt aan haar gevraagd hoe het met haar ging. Waar het gesprek dan wel over ging? Oppervlakkige dingen zoals werk, een nieuw huis, de laatste roddeltjes. Niets noemenswaardig, nergens de diepte in.

Moet jij eens opletten hoe weinig mensen echt aan je vragen hoe het met je gaat. En dan bedoel ik niet een standaard “alles goed?”, maar een oprecht “hoe gaat het nou met jou?”.

Ze baalde, en ik snapte het wel. Mensen praten het liefst over zichzelf. Dat is logisch natuurlijk ergens. Maar ik vind: een goed gesprek is geven en nemen. Echt praten met elkaar. Hoe gaat het met jou, wat houd je bezig, waar denk je aan? Ik besloot een tijdje terug om dan ook echt eerlijk antwoord te geven.  Als het goed met ging, dat ik dan ook echt zei: ja het gaat goed, het gaat lekker, alles in balans. Maar als dat niet zo was, dat ik daar dan ook antwoord op gaf.

Ik had laatst een verjaardagsfeestje en ik was dus zo moe. Ik sprak die avond met verschillende mensen “he, hoe gaat het”, en ik antwoordde elke keer eerlijk “niet zo goed. Niet zo lekker. Ik ben moe“. Ik was bijna verbijsterd op de antwoorden die je dan terug krijgt. Oh vervelend, en vervolgens ging het weer ergens anders over. Sommige mensen gingen er helemaal niet op in, alsof ze bijna niet wisten wat je dan terug moet zeggen.

Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat ik de ideale gesprekspartner ben. Ik probeer er echt op te letten, door echt door te vragen, of door te herinneren wat diegene ook nog weer bezig hield.  Toch merk ik dat ik soms half luister, niet uit desinteresse maar omdat ik zelf zo afgeleid bent. Soms heb ik in mijn hoofd al een antwoord klaar of geef ik ongevraagde tips of advies. Of ik trek het verhaal naar me toe “ohja, dat heb ik ook, nou en weet je dus wat bij mij hielp…”.
Oprecht luisteren, dat is dus iets wat ik echt wil leren.

In ieder geval: die avond was ik me er dus zo bewust van dat niemand eigenlijk echt naar je luistert tot ik een vriendin sprak. Hoe gaat het met je, vroeg ze, en ik zei : ik ben zo moe. Toen deed ze iets zo hartverwarmend dat het me tot nu toe is bijgebleven: ze deed haar hand op mijn knie, kneep erin, wreef toen over mijn rug en zei: “och meid, wat vervelend voor je. ik kan het me voorstellen. Drie kinderen, en ik ben al moe van mijn twee kids”.

Ze vroeg door, we spraken verder, maar dat ene gebaar, ik vond het zo lief, zo warm., zo liefdevol. Met mijn zusje had ik het er over, en zij vertelde ook dat ze eens door de stad liep en verschillende mensen tegenkwam. Er was maar 1 iemand haar echt bij gebleven, een ex collega. Die vroeg haar hoe het met haar ging, en met “die knappe neefjes die ze altijd op Facebook zet”.

Ik wil dat gevoel ook aan mensen geven.  Zonder oordeel, maar ook zonder een tegenactie, zonder dat ik wil dat mensen het terug aan mij geven. Maar dat vind ik nog moeilijk. Nog vind ik het jammer als ik aan het eind van een feestje of een afspraak denk: tja, wie heeft mij nou deze avond echt gevraagd hoe het mt mij gaat?

Nog een te leren proces dus, dit.

Vorige post Volgende post

2 reacties

  • Reageer splinister 10/03/2018

    We have a friend that runs photo booths at local weddings. I”m too reserved to do them, but they always have a line waiting to get in!

  • Reageer Fatima 13/03/2018

    Toch merk ik dat ik soms half luister, niet uit desinteresse maar omdat ik zelf zo afgeleid bent. Soms heb ik in mijn hoofd al een antwoord klaar of geef ik ongevraagde tips of advies. Of ik trek het verhaal naar me toe “ohja, dat heb ik ook, nou en weet je dus wat bij mij hielp…”.

    Dit is iets waar ik de afgelopen tijd zo mee bezig ben. Echt bewust aanwezig zijn en luisteren naar de ander. Zonder het verhaal naar mij toe te trekken (totdat iemand erom vraagt), mijn gedachten op stop zetten en daadwerkelijk opnemen wat de ander zegt. Vragen of iemand tip/advies/mening wil of niet.
    En het is ontzettend moeilijk. Juist omdat ik er zo bewust mee bezig ben merk ik hoe ikzelf maar vooral ook anderen het niet doet. Hoe weinig er idd geluisterd wordt naar elkaar en hoe mensen half luisteren. En dan ga ik niet eens beginnen over praten met iemand die met zijn/haar telefoon bezig is.

  • Laat een reactie achter