Mijn vader en ik part nogwat

02/03/2018 - 2 reacties

Mijn vader heeft al sinds vorig jaar last van zijn knie. Door het hardlopen. Natuurlijk deed hij daar niets mee.

Zo is mijn vader. Heb je pijn, dan ga je gewoon door. Ben je ziek, dan ga je gewoon naar werk. Heb je dus last van je knie, dan ga je gewoon door met hardlopen. Niet 5 km, maar de 10, het liefst. En daarnaast 40+ uren werken. Zo ken ik mijn vader, al mijn hele leven.

Hij begon al snel mank te lopen, zoveel pijn had hij. Naar de dokter dan pa? Nee, hoeft niet, zei hij. Gaat wel over.  Op een gegeven moment hoorde ik van mijn moeder dat hij ’s nachts wakker werd van de pijn. Ok, gaan we dan nu naar de dokter pa? Nee, niets aan de hand, zei hij.

Tot hij dus viel en niet meer kon opstaan. En wel een week (!!!) thuis moest blijven. Niet naar werk kon. Hij verveelde zich rot, wist niet wat hij met zichzelf aanmoest. Na die week ging hij weer aan het werk. Nee, het deed heust geen pijn meer, zei hij.

We zijn inmiddels een jaar later en omdat mijn vader dus niet naar zijn lichaam luisterde, omdat hij zo eigenwijs is, moet hij volgende maand geopereerd worden. Iets met de meniscus. Pa, als je nou eerder naar de dokter was gegaan, dan was die operatie waarschijnlijk niet nodig geweest, toch?
Mwah, zo zie ik dat niet echt, zei hij.

Natuurlijk, zoals altijd, was ik weer flink geïrriteerd door het gedrag van mijn vader. Waarom hij niet naar zijn lichaam luistert. Waarom hij vol met regeltjes zit. Waarom hij perse door moet gaan, doorgaan, altijd, niet stoppen, want stoppen is falen, stoppen is wat sukkels doen, stoppen is niet uit te leggen aan anderen. LOML hoorde mijn geklaag aan en zei toen: “daarom ga jij ook nooit naar de huisarts als er wat is. Dat heb je nooit geleerd”.

Het is waar. Ik vind ziekmelden ook onzin. Ik vind naar de huisarts gaan ook zonde van mijn tijd. Waarom zou ik, het gaat wel over joh, gewoon doorgaan. Hoe vaak ik last heb gehad van mijn rug en LOML zegt “ga dan naar dokter”, en ik vervolgens: nee hoeft niet.

Ik dacht er over na, waarom dan niet, dat naar de dokter. Het is niet een kwestie van onzin vinden, of gewoon doorgaan en niet stoppen, het is eigenlijk ook een minderwaardigheidscomplex. Dat mijn vader zijn lichaam niet heilig genoeg vind om er zuinig op te zijn. Werk gaat eerst. Andere helpen gaat voor. En dan pas hij. Altijd hij op het laatst, altijd anderen eerst, want hij doet er niet toe. Hij is het niet waard.

Vorige week had ik een trainingssessie met mijn pt. Ik deed een oefening en zei: ik voel het bij mijn rug. Oh, zei hij, dat is niet de bedoeling. We slaan deze oefening dan over.

Later had ik het er met mijn man over, dat ik zo verbaasd was dat mijn pt dat zei. De oefening overslaan? Gewoon niet doen? Maar…is dat niet iets wat sukkels doen? Stoppen, opgeven, dat was het toch? Was ik nu nog wel “aan het sporten”, dat ik die oefening dus gewoon niet ging doen

In mijn hoofd klopte het gewoon niet, al was ik blij dat mijn PT het zei (als ik alleen trainde was ik dus gewoon doorgegaan). Ik begreep mijn vader waarom hij dus altijd doorging, hoe dat stemmetje zich ontrafelt, niet stoppen, doorgaan, gewoon doorgaan en niet luisteren naar je lichaam, je gevoelens, je emoties.

Ik zie mijn vader, en ik zie mezelf. En ik zie dan Adam en dan hoop ik zo…ik hoop het echt.
Die cirkel doorbreken, trots zijn op jezelf, jezelf het waard vinden, nu al, altijd al, elk moment van de dag.

Vorige post Volgende post

2 reacties

  • Reageer Televisione 08/03/2018

    You”re right of course and as you say we need a strong message from Gerard Batten but where is he ? I”ve been hoping some pearls of wisdom will be coming down the line to redefine the message from UKIP but it seems that apart from sending a rather curt response to the email from John Bickley we have heard nothing from Gerard. I hope he”s not stuck in the back office like the last leader worrying about administration because that is not the concern of a party Leader. The Party Leader must be out front making his ideas and observations clear to the MSM as well as the party faithful and after all the goings-on of the last two months that seems to be the greatest urgency.

  • Reageer Kleine Atlas 21/03/2018

    O Des, naar aanleiding van dit artikel ben ik (ik weet niet meer hoe) op een aantal van je andere artikels (voor part nogwat) over je vader terecht gekomen. En die ene over sollicitatiebrieven en klachtenbrieven en hoe je vader van alles een brief maakt/wil laten maken. Hoe mooi is die!! Tijd voor een reposting zeg ik!

  • Laat een reactie achter