Over nu

21/03/2018 - 8 reacties

Ik zit teveel in mijn hoofd de laatste tijd.

Ik heb het gevoel dat ik heel veel dingen moet doen, alles moet gebeuren, de was (natuurlijk), ik moet sporten, ik moet uitrusten, ik moet ook het huishouden doen, ik moet op tijd naar bed, maar ik moet ook die ene film nog afkijken, en dat ene boek, die moet ik ook nog uitlezen. Ayoub moet goed eten, anders heeft hij weer een lage weerstand, dan wordt hij weer ziek, dan heb ik weer een slapeloze nacht erbij, ik moet niet vergeten woordjes te oefenen met Adam, en oja, hij moet ook nog leren fietsen, ook dat moet gebeuren, ik moet niet vergeten LOML ook aandacht te geven, want hij geeft mij ook zoveel aandacht, hij kookt altijd voor mij en ik moet ook eens meer mijn best doen voor hem, niet vergeten het speelgoed schoon te maken trouwens, vooral in Ayoub zijn keukentje, want bacteriën, overal bacteriën, de was is klaar, niet vergeten om de was op tijd in de droger te doen, en daarna opvouwen, anders, het moet, alles moet.

Ik heb ook het gevoel dat ik iets moet zijn, iets meer dan dit, heel soms, dan komt dat gevoel weer naar boven, wat ik nu ben, een moeder, een doodnormale moeder, is niet genoeg. Ik was toch ook bezig met mijn boek, waarom is dat boek er nog niet Des, ik moet schrijven, ik moet ook tekenen, dat deed ik toch zo lekker de laatste tijd, waarom ga ik daar niet mee bezig, iedereen gaat mee in de maatschappij, iedereen doet iets, en is iets, maar ik, ik moet ook iets zijn toch?

En LOML, ik moet daar trouwens ook iets mee, ik bedoel, als de kinderen er niet zijn, genieten we van elkaar, we gaan naar de bioscoop, en uiteten, of juist niet, we slapen uit, of juist niet, het geeft niets, het maakt niets uit, het kan allemaal, maar dan zijn de kinderen er weer en dan hebben we elkaar avonds niet veel te vertellen, liggen we allebei moe op de bank, voor de tv, hoe was je dag, ja leuk, moe, en bij jou, ja ok, wel moe, het gaat voorbij he zegt hij, en ik zeg nou ja, het zal best, maar hallo, we moeten toch spetteren, elke avond weer, en 3x per week seks en elke avond goede gesprekken, toch, dat moet toch ofzo?

Alle dagen lijken op elkaar, het opstaan, het ontbijt maken, de kinderen aankleden, broodbakjes klaarmaken, weer de was, weer de boodschappen, en op tijd eten, wel goed eten Des, want anders loopt de borstvoeding terug, ook zo belangrijk, wat gaan we eten vanavond, wat lust Ayoub nu weer niet, want hij moet wel eten, genoeg vitamines, tijd om naar bed te gaan, en weer roepen en weer een plasje, en weer wat vragen, en het deken zit niet goed, terwijl ik juist aan de avond wil beginnen, mijn avond, maar ik ben ook zo moe..

och ja, die vermoeidheid. Gebroken nachten, dikke ogen in de ochtend, kringen onder mijn ogen, watten in mijn hoofd, ik leef de dagen in een sluimerstand.

Het is een beetje een boel gezeik zeg, als ik dit allemaal zo lees, en luxeproblemen, heus, ik weet het wel. Maar zo gaat het dus in mijn hoofd de laatste tijd, ik zit teveel in mijn hoofd.

Het belangrijkste is denk ik dat ik vertrouwen heb, dat dit ook wel voorbij gaat, het gaat voorbij, het komt wel goed, er komen lichtpuntjes, er zijn lichtpuntjes, genoeg, dus even volhouden, even geduld, het komt wel goed.

Ik ga maar even mediteren denk ik, mijn telefoon aan de kant, deze laptop aan de kant, en even uit mijn hoofd.
Even terug naar mezelf.

Vorige post Volgende post

8 reacties

  • Reageer Suus 21/03/2018

    Oh Des, ik heb dan wel geen kinderen maar op de een of andere manier is dit zo herkenbaar. Onrust en chaos. Ik heb er de laatste dagen ook enorm last van. Zou het in de lucht zitten? 😉

  • Reageer Kauthar 21/03/2018

    Heel veel liefde voor jou Des. Je woorden en zijn geven me ruimte.

  • Reageer Nvk 21/03/2018

    Zo ontzettend herkenbaar! Het vanalles ‘moeten’, er ligt altijd wel weer iets te wachten, elke dag lijkt vaak hetzelfde.. het meer willen/moeten zijn.. en het gaat ook voorbij. Sneller dan je denkt… maar als je er middenin staat llijkt dat niet altijd zo.. wees maar lief voor jezelf; je doet het zo goed.

  • Reageer Hedwig 21/03/2018

    Ik herken het ook hoor, het immer tekortschieten en geleefd worden door alles wat moetmoetmoetmoet en die enorm hoge standaard waar je aan moet voldoen. Maar behalve dat alles goed kómt, helpt het mij ook om als mantra te hebben ‘alles is al goed’, alles is al goed zoals het is, al het andere is extra en (grotendeels oppervlakkige dingen die er achja eigenlijk ook niet écht toe doen in het grotere geheel van het bestaan) 🙂 <3 xxx

  • Reageer Linda 21/03/2018

    Dit is zo herkenbaar minus de kinderen dan, want die heb ik niet. Misschien is het wel de tijd van het jaar en het eindeloze grijze en koude weer. Vorige week voelde ik me doodongelukkig, ik piekerde over de sufste dingen, alles voelde als sleur en bam.. deze week voel ik me weer helemaal oké. Zo gek hoe dat soms gaat. Hang in there, voor je het weet voel je je weer goed en fijn. Dikke knuffel!

  • Reageer Kleine Atlas 22/03/2018

    Maar zo ontzettend mooi geschreven. Echt. Ik vind het prachtig. Ik geloof dat je onbewust werkt aan je boek. Echt. Zonder dat het moet.

  • Reageer Mille Pagine 23/03/2018

    Nee, het is onrust, en chaos, en herkenbaar. (Maar: het gaat op en neer en komt weer goed, weer terug).

  • Reageer Iris 27/03/2018

    Misschien heb je geen behoefte aan een tip, maar dit heeft mij de laatste tijd ZO geholpen dat ik het je niet wil onthouden:

    Zoek een hobby. Iets waarvoor je uit huis MOET (tsja, het blijft moeten) en even echt iets anders gaat doen dan normaal. Niet sporten omdat het gezond is of een schrijfcursus omdat je stiekem een boek wilt schrijven of zoiets, maar gewoon iets leuks. Bedenk wat je vroeger leuk vond (dansen? toneelspelen? knutselen?) en zoek het volwassen equivalent ervan. Heeft mij enorm geholpen.

  • Laat een reactie achter