#ikweethetniet

14/01/2018 - 1 reactie

#metoo. Ja natuurlijk, me too. Ik natuurlijk ook. Zo vaak. Sexueel getinte mailtjes van mannelijke collega’s. Een ongevraagde hand op mijn bil in de discotheek, in tijden dat ik nog op stap ga. Een relatie met iemand die niet helemaal gezond was. Me too, natuurlijk ja, ik ook.

Er komt een tegengeluid nu. Het gaat te ver, zeggen sommige vrouwen. Een klopjacht op mannen, online, zonder rechtszaak, zeggen ze. Mannen worden voor het minste beschuldigd. Het was te verwachten. Ik merkte het bij mezelf ook. Een verhaal van volgens mij comedian Louis CK. Twee vrouwen gingen met hem mee naar zijn hotelkamer waar hij in hun bijzijn zou hebben gemasturbeerd. Hmm, dacht ik. Maar deze twee vrouwen, waarom gingen ze eigenlijk met Louis mee dan? Verwachten ze echt alleen maar gezellig een kopje thee te drinken? Zouden ze ook hun beklag doen als er geen #metoo was?  Ik weet het dus niet.

Gisteren dan, ik keek mijn lievelingsserie Law&Order. Het verhaal: een hele nette jongen werd beschuldigd van verkrachting. Wat was er gebeurd: hij was op een feest, en flink dronken. Hij versierde een meisje, zij was ook flink dronken. Ze liepen naar buiten, en daar hadden ze seks. Zij was zo dronken dat ze in slaapviel. Hij was zo dronken dat hij dat niet doorhad. Een getuige liep langs en viel hem aan: he joh, je bent haar aan het verkrachten. Zij was zo dronken dat ze de volgende dag zich niets kon herinneren. Pas als ze het verhaal aanhoort van de politie zegt ze dat ze verkracht is. Ze zei geen ja, maar ze zei ook geen nee.

Toegegeven: mijn empathie ging meer bij de jongen dan bij het meisje. Verkrachting? In mijn wilde tijden zou ik ook zo stomdronken kunnen zijn. Wakker worden bij een onbekend persoon gaat mij dan wat te ver, maar het had zou maar kunnen gebeuren. Verkrachting? Ik weet het zo niet.

Was het volgens mij niet Zweden waar je eerst aan de vrouw moet vragen of zij akkoord gaat met het hebben van seks? Goede zaak. Maar bevorderd dit de romantiek? Ik weet het dus niet.

En ik wil het niet nu al (of nu pas) over sinterklaas ben, maar ook daar weet ik het gewoon niet. Ja, het is een racistisch feest. Nee, ik vind zwarte piet niet goed. Maar ik zie ook steeds meer wat sinterklaas doet met de kinderen, het is overal, en vooral bij Adam leeft het ontzettend. We hebben nu al 2 jaar achter elkaar het uitgebreid gevierd, inclusief een goede vriend van LOML die dan sinterklaas speelt, een huis vol met kinderen, en die koppies als er wordt aangeklopt, het is geweldig. Maar oei, wacht, keur ik nou slavernij goed? Doe ik er nu aan mee? Ik weet het echt niet.

Ik weet het dus allemaal niet. En ik heb het gevoel dat ik het wel moet weten. Dat ik aan een kant moet staan. En als ik niet voor ben, dat het dan ook meteen betekent dat ik tegenben. Net als mijn vorige stukje #nomakeup.  Ik haastte mij erbij te zeggen dat het heust niet betekent dat je als vrouw onzeker bent als je nog wel make up draagt.

In de Flow las ik eens dat het goed is dat je eens “ik weet het niet” zegt. Niet altijd een ja of een nee, maar ook een gerust ” ik weet het niet”, want je weet het ook gewoon niet altijd.
#Ikweethetniet.

#nomakeup

10/01/2018 - 4 reacties

Een keer stonden LOML en ik ergens buiten, hij keek me aan, heel lang, en toen zei hij: wat heb je veel glitters op je gezicht. Dat is highlighter zei ik. Hij keek nog iets langer. En je ziet er ook zo bleek uit, zei hij. Dat is mijn poeder, zei ik.

Bovenstaande weerspiegelt precies mijn relatie met make up. Die is er dus niet. Ik ben nooit een make up meisje geweest. Er zijn vrouwen die ’s ochtends er gerust een half uur, of langer zelfs, mee bezig kunnen zijn. Ik ben te ongeduldig en te onhandig.

Ik las laatst een interview van Alicia Keys. Alicia draagt geen make up meer, en toegegeven: ik vond haar in het begin er wat bleekjes uitzien. Maar hoe meer foto’s ik van haar zag, hoe meer het ging wennen. Ik vond haar niet meer bleek. Ik vond haar juist er erg natuurlijk uitzien. Natuurlijk mooi.

Waarom droeg ik eigenlijk make up? Omdat ik me met make up mooier voelde. Ik dacht daar heel lang over na. Want als ik me met make up mooier voel, dan zou dat dus betekenen dat ik mezelf zonder make up, mijn gezicht helemaal natuurlijk, niet mooi vind. Dat vond ik stuitend. Dat ik dus mezelf, natuurlijk zoals ik ben, niet mooi vind. Of nouja, minder mooi.

Ik besloot daarom een tijdje geleden om geen make up meer te dragen. Toegegeven: zoveel make up droeg ik al niet. De drempel was voor mij daarom niet heel hoog. Zo af en toe draag ik nog lippenstift, en een klein beetje wenkbrauwpoeder. Voor de rest gaat het ’s ochtends heel snel: een creme, een serum, en klaar ben ik. Geen make up dragen zorgt voor veel voordelen, zo merk ik in het dagelijks leven. Dat je ’s ochtends zo snel klaar bent bijvoorbeeld, heel handig als je 3 kids hebt. Dat ik tijdens het praten met mensen niet meer hoef te denken “zit mijn make up wel goed?”. Maar wat ik ook merk: hoe weinig make up ik ook droeg, het was toch een klein muurtje waar ik me voor kon verschuilen. Zonder make up voelde ik me ergens, vooral in het begin, toch kwetsbaar.

Vind ik vrouwen die wel make up dragen onzeker? Nee. Toch is het denk ik een goede vraag die je aan jezelf kunt stellen. Waarom draag ik make up?

(ps: ik doe niet meer aan social media. Schrijf je vooral hier (ergens hier rechts) als je toch even wil weten wanneer ik weer inspiratie heb om een stukje te schrijven).

 

 

Hoe het nu gaat en een recap

18/12/2017 - 5 reacties

(Ik heb mijn domein voor nog een jaar verlengd. Na heel lang twijfelen. Ik denk oprecht dat ik niet meer zoveel stukjes ga schrijven en om daar nou wel elk jaar voor te betalen… Maar dan wat? Misschien dat ik de boel toch eens ga overzetten naar een gratis blogspot.com modelletje. Maar tot die tijd: mijn stukjes zijn er nog hoor menschen. Voor jullie).

Reda is nu bijna 2 maanden. Hoe het nu gaat? Ik vind het moeilijk om daar een goed antwoord op te geven omdat we er midden in zitten. Gisteren nog op een verjaardag vroegen mensen “en hoe loopt het thuis”, en ik kom niet meer dan een standaard “zijn gangetje”, maar eigenlijk is dat wel precies hoe het gaat. Ja, het is erg druk. Laatst bijvoorbeeld: het was 3 uur ’s middags en ik zat aan tafel met koffie en mijn bullet journal (ja! ik ben fan!) en ik realiseerde me dat ik pas toen voor het eerst fatsoenlijk rustig kon zitten.  Het huishouden en de zorg voor de kinderen, het gaat de hele dag door.

Wat wel echt zo is: van 1 naar 2 is tig keer zwaarder dan van 2 naar 3.  Om deze redenen:

  1. met stip op nummer 1: ik was toen een veel ander mens dan nu. Na de geboorte van Joep voelde ik me zo….ik weet het niet. Ik weet ook niet of ik kan verwijten de zwangerschap of omdat ik me altijd zo voelde en dat juist dat moment zo naar bovenkwam. Een depressie vind ik zo zwaar klinken en daarmee doe ik mensen die echt een depressie hebben misschien teniet maar ik voelde me wel echt…down. Ik was boos, gefrustreerd, Ed kon ook nog niet eens lopen, ik had het gevoel dat ik er alleen voor stond en ik durfde ook nog eens niet hulp te vragen. Hoe anders is dat nu.
  2. Joep is een ander kind dan Reda. Dat is en klinkt logisch natuurlijk maar dat is al zo’n verschil. Zo had ik met Joep totaal geen ritme, droeg ik hem continue in de draagdoek omdat Joep geen moment van mijn lichaam wou, dan was het janken. En niet slapen. Reda kan ik gerust neerleggen om wat dingen te doen, hij blijft vrolijk kletsen in zijn box en huilt een beetje als hij honger heeft. Nu klinkt het net alsof Joep een draak van een kind is (wat hij ook kan zijn, echt), maar de waarheid is dat ik bij Joep alles goed wou doen wat ik bij Ed gemist had. De borstvoeding MOEST slagen, ik zou iets doen aan de huidhonger, ik zou samen slapen enz. Er is bij Reda meer balans in gekomen, en dat moet ook wel want:
  3. we hebben nou eenmaal al een balans thuis. Ed gaat naar school. Joep naar de peuterspeelzaal. Dus we zijn gebonden aan tijden. We hebben al een ritme thuis. En daar gaat Reda soepeltjes in mee.

Dan nu, hoe kan ik 2017 samenvatten? Ik denk aan verdriet, ik denk aan loslaten, vertrouwen en daarom dus ook allemaal balans.

Ik voelde veel verdriet dit jaar. Van anderen, maar ook van mezelf. Ik heb heel veel moeten loslaten. Mensen om mij heen. Vriendschappen. Verwachtingen. Plaatjes in mijn hoofd. Ik snap nu hoe dat proces werkt. Waar in 2016 voelde als een ontwaking, voelt 2017 nu als dingen afsluiten. En dat is precies hoe het is: een afsluiting is een afscheid en daar komt verdriet bij kijken. Ik heb me veel alleen gevoeld dit jaar. Na 2016 heb ik gemerkt dat vriendschappen niet meer bij mij passen, vriendschappen waarvan ik dacht dat die nooit zouden breken. Dat doet pijn.

Begin dit jaar vroeg ik me af: hoe doe je dat eigenlijk, loslaten? Nou zo dus: loslaten is vertrouwen hebben. In de ander maar daardoor ook in jezelf. En als je dat hebt, komt er liefde bij kijken. Voor jezelf, en dus ook voor de ander. En pas als je liefde hebt voor een ander, oprechte liefde, dan pas kan je loslaten. Loslaten omdat je van iemand (of van een verwachting) houdt dus. Niet omdat je boos bent. Want dan gaat het niet lukken kan ik je zeggen.

Ik was natuurlijk zwanger en werd opnieuw moeder. Deze zwangerschap voelde absoluut anders aan. Ik was er veel bewuster mee bezig omdat het misschien wel de laatste was. Ook had ik dit jaar twee prachtige daime ceremonies en dat was voor mij de ultieme connectie met Reda in mijn buik <3.

En dan kom ik bij balans. En leven. En geluk. Want dat is eigenlijk precies wat het was dit jaar. Hoewel ik dus wel veel verdriet voelde, was het allemaal ook in balans. Ik weet nu steeds meer dit dus leven is, dat daar ook verdriet bij hoort, een stukje heling voor jezelf.

Mijn intenties voor 2018?

Mijn zusje en mijn beste vriendin hebben vorig jaar besloten om elkaar aan het eind van het jaar een mail te sturen met hoe ons jaar was en wat onze intenties zijn voor het komende jaar. Ik heb voor volgend jaar geschreven:

er gaat zoveel door mijn hoofd. mooie momenten met de kinderen creeeren. Dagjes uit. Misschien een vakantie. Meer daime ceremonies, misschien een weekend naar Limburg.  Yoga, misschien werken met een PT. Stoppen met social media. Stoppen met dingen kopen, in ieder geval geen onnodige dingen. Meer koken. Meer etentjes organiseren. Meer met nichtjes afspreken. Nieuwe tatoeages. Maar eigenlijk wil ik niets bijzonders. Ik wil gewoon zijn, zoals het nu is, dan is alles goed, en dat is het eigenlijk al <3.

 

.

01/12/2017 - 5 reacties

Ooit kom ik terug.
Heus.

Reda

30/10/2017 - 18 reacties

vrijdag 20 oktober braken om 1700 uur mijn vliezen, geheel spontaan, nog nooit eerder gebeurd. Rond 1900 uur begonnen de weeën, om 20.00 uur werden ze pijnlijker. Om 22.34 (om precies te zijn ja) werd Reda geboren.

De zwaarste bevalling tot nu toe. Met een paar kanttekeningen. Reda kwam precies met 40 weken, en dat heb ik nog nooit meegemaakt. Qua gewicht was hij natuurlijk de zwaarste. Door Ed en Joep ben ik ook nog eens behoorlijk verwend geraakt qua bevallen; een paar x persen en ze kwamen ter wereld. Bij Reda moest ik iets harder aan de bak.

Reda was ook nog eens een sterrenkijker. Dan moet je al helemaal hard aan het werk, schijnt. Wist ik ook niet.

Al met al, hier komt cliche 1, was het een prachtige bevalling. Geheel hands off, waar ik om gevraagd had.   Alleen met LOML, de vk stond erbij en keek ernaar. En ik heb Reda er, eh.., zelf uitgehaald. Ook een hele mooie ervaring.

Hoe het nu gaat? Met Reda gaat alles goed. Die drinkt goed, poept goed, groeit heel erg goed, doet kortom alles wat een baby moet doen. Reda betekent tevreden en we noemen hem dan ook “tevreda” (ik moest van LOML zeggen dat dit zijn grapje is).

Hoe het met mij gaat? Nog behoorlijk wat spierpijn, godjezus. De eerste 2 dagen kon ik niet eens lopen. Was ik ook niet gewend, deze lichamelijke pijn. Maar het gaat steeds beter. Vanochtend op de fiets alweer die andere 2 jochies naar school gebracht.

Ik ben behoorlijk emotioneel. Ik ben me zo bewust van alles. Het voelt overweldigend, intens, alles door elkaar. Ik voel verdriet van een fase die ik weer moet afsluiten (heel veel q-time met Joep bijvoorbeeld), ik voel zoveel liefde en blijdschap voor Reda. Ik voel me gezegend (ja sorry voor dit woord) voor mijn 3 knappe jongens. Ok vier, LOML natuurlijk ook.

Ed en Joep zijn GEK op hun broertje. Ik moet ze echt even zeggen: laat Reda nu maar even slapen. Ze maken ruzie wie hem eerst op schoot mag. Zodra ik borstvoeding wil geven vliegen ze op me af, alleen maar Reda een kusje geven. Even aaien. Knuffelen. Ze lezen hem boeken voor, ze laten hem hun speelgoed zien, ze stellen allemaal vragen over Reda, het is zo lief om te zien.

Ow man, die emoties mensen! Ik huil heel wat af deze laatste dagen. Maar dat voelt ook heel fijn ergens, snappen jullie dat?

Ik kijk naar Joep en de ene dag was hij de jongste en nu vind ik hem opeens zo groot geworden. Hij doet het opeens ook zo goed op de psz en hij slaapt door (!!!!). Zo ontzettend trots op dit jochie.

Ook op Ed, het is echt de oudste broer en beschermend en zo lief. Ik haalde hem vandaag op van school en dan kijk ik altijd van een afstandje eerst naar hem, dat korte moment dat hij mij nog niet ziet. Zo’n knapperd is het (als ik hem vraag: hoe komt het dat je toch zo knap bent, dan zegt hij: door mijn vader. Heeft LOML hem natuurlijk geleerd).
Verder zocht ik laatst een nieuwe school rugtas voor hem. Want die oude zat vol met vlekken van oude bananenschillen, lekke drinkbekers en tig broodkruimels.  Ik doe er keer op keer een schoonmaakdoekje overheen, maar de vlekken bleven. Omdat ik zelf super fan ben van de Fjalraven rugzakken, kreeg Ed er ook eentje. Bij Campz was er genoeg keus. Ik koos de Fjallraven Kanken rugzak blauw.  Een mini variant (ja die zijn er), en hij mocht zelf uitkiezen welke kleur (blauw natuurlijk, ab-so-luut geen roze) en nu is hij dus heel trots*.

*gekregen