Zoekresultaten voor

loml

Des schrijft zomaar even een stukje: over LOML en Des in de auto

27/07/2016 - 4 reacties

De wereld kun je grofweg verdelen in 2 soorten mensen. Zij die wel een kaart kunnen lezen, en zij die dat niet kunnen doen. Ik zou nu ook zeggen: je hebt dus mannen en vrouwen maar dat is een beetje flauw. Want het is 2016 ondertussen en ik weet dat ze er zijn. Vrouwen die google maps kunnen openen, een paar minuten (of misschien wel seconden) op het schermpje kunnen kijken en zeggen: joe we moeten eerst links, dan de eerste rechts, dan een flauwe bocht naar links en dan het derde huis van links, dan zijn we er. Die vrouwen heb je dus, die bestaan.
Helaas, en dat kan u vast wel raden, ben ik daar niet eentje van.

Dat werd nog maar eens pijnlijk duidelijk gisteren, toen we naar Den Haag gingen voor een verjaardag. We moesten midden centrum zijn. Een grote stad, midden cetrum op een zaterdag met de auto EN 2 kids achterin: dat is voor mij al een short horor story. Gelukkig ben ik getrouwd. Met een man. Een man die dat wel kan: rijden in het centrum, in een grote stad. Dus hij ging mee.

Het is ook zo dat we in 2016 leven en dat we een tom tom hebben. Super makkelijk Des, zou mijn vader zeggen. Die vertelt je toch gewoon waar je heen moet? Ja, echt heel makkelijk. Als je tom tom ge update is, en als ze in centrum Den Haag niet bezig zijn met de weg (maar voor mijn gevoel zijn ze in alle grote steden in Nederland altijd bezig. Gelukkig woon ik in Groningen).

Toen we bijna in het centrum waren (dat weet ik omdat we er om 14:35 aan moesten komen, volgens de tom2, en het op dat moment 14:15 was) zei de tom2 dat we linksaf moesten. En toen opeens werd hij (of zij?) in de war.
“Keer om alstublieft”.
Nog zo’n short horor story voor mij. Een tom2 die “keer om” zegt. Je kan niet omkeren (natuurlijk), maar alles in je lichaam wilt het wel doen. Hup een ruk aan het stuur en omkeren. Sorry tegenliggers, maar ik moet NU omkeren van mijn tom2, joe.

Vanaf dat moment ging het helemaal mis. In de auto, tussen LOML en mij. De kids niet. Ed zette nog maar eens in “we zijn er bijna! We zijn er bijna!” en ik siste “we zijn er nog niet! we zijn er verdomme NOG LANG NIET!”.  Doe google maps aan, zei LOML. Ik weet niet hoe! riep ik. Ik raakte in paniek, altijd. Er waren op dat moment 2 short horor story’s voor mij aan de gang. Doe rustig! schreeuwde LOML terug. Schreeuw niet zo! schreeuwde ik terug.  Pak gewoon je telefoon! riep hij. Mijn batterij is bijna leeg, riep ik terug! (Groningen- Den Haag = 2,45 minuten rijden, 2 kids, Youtube, you do the math).

Pak mijn telefoon dan, HIER! zei LOML terug. Keer om alstublieft, zei de tom2. HOU JE MOND! zeiden we allebei.

Ik zou nu nog meer kunnen schrijven, maar dan wordt dit stukje te lang. Bovendien word ik niet graag herinnert aan dit soort situaties tussen LOML en mij.

Het zijn die situaties in je huwelijk waarvan je denkt: waarom, WAAROM?! Een korte samenvatting dan: ik kan niet kaartlezen, hij wel. En rijden tegelijk. Je kan toch even “anticiperen”, zei hij nog. “Kan je niet even analyseren?”.
Ik snap het gewoon niet, zei ik! Ik snap het niet!!! Ik snap het echt niet. Ik wil een tom2 voor altijd, die alle wegen weet, ook als ik misschien ooit moet rijden in Timboektoe, die altijd up2date is, die mij zegt “ga over 5 minuten naar rechts”, ipv “ ga binnenkort naar rechts”. Want wat is binnenkort? Ik wil een tom2 die zegt “zie je dat rode busje? Ga hem achterna”. Zoiets. Duidelijkheid wil ik.

Uiteindelijk waren we er, 1 uur later dan de tom2 zei. We zijn er bijna, zong Ed nog steeds. Bijna, zei LOML.  “Eerst de auto parkeren in de garage, dan kan de auto even afkoelen”, zei LOML tegen Ed. Net als sommige mensen in deze auto, zei hij er zacht achteraan.

Waar bleven jullie toch, zei mijn tante toen we er waren.