Zoekresultaten voor

loml

Des schrijft zomaar even een stukje: over LOML en Des in de auto

27/07/2016 - 4 reacties

De wereld kun je grofweg verdelen in 2 soorten mensen. Zij die wel een kaart kunnen lezen, en zij die dat niet kunnen doen. Ik zou nu ook zeggen: je hebt dus mannen en vrouwen maar dat is een beetje flauw. Want het is 2016 ondertussen en ik weet dat ze er zijn. Vrouwen die google maps kunnen openen, een paar minuten (of misschien wel seconden) op het schermpje kunnen kijken en zeggen: joe we moeten eerst links, dan de eerste rechts, dan een flauwe bocht naar links en dan het derde huis van links, dan zijn we er. Die vrouwen heb je dus, die bestaan.
Helaas, en dat kan u vast wel raden, ben ik daar niet eentje van.

Dat werd nog maar eens pijnlijk duidelijk gisteren, toen we naar Den Haag gingen voor een verjaardag. We moesten midden centrum zijn. Een grote stad, midden cetrum op een zaterdag met de auto EN 2 kids achterin: dat is voor mij al een short horor story. Gelukkig ben ik getrouwd. Met een man. Een man die dat wel kan: rijden in het centrum, in een grote stad. Dus hij ging mee.

Het is ook zo dat we in 2016 leven en dat we een tom tom hebben. Super makkelijk Des, zou mijn vader zeggen. Die vertelt je toch gewoon waar je heen moet? Ja, echt heel makkelijk. Als je tom tom ge update is, en als ze in centrum Den Haag niet bezig zijn met de weg (maar voor mijn gevoel zijn ze in alle grote steden in Nederland altijd bezig. Gelukkig woon ik in Groningen).

Toen we bijna in het centrum waren (dat weet ik omdat we er om 14:35 aan moesten komen, volgens de tom2, en het op dat moment 14:15 was) zei de tom2 dat we linksaf moesten. En toen opeens werd hij (of zij?) in de war.
“Keer om alstublieft”.
Nog zo’n short horor story voor mij. Een tom2 die “keer om” zegt. Je kan niet omkeren (natuurlijk), maar alles in je lichaam wilt het wel doen. Hup een ruk aan het stuur en omkeren. Sorry tegenliggers, maar ik moet NU omkeren van mijn tom2, joe.

Vanaf dat moment ging het helemaal mis. In de auto, tussen LOML en mij. De kids niet. Ed zette nog maar eens in “we zijn er bijna! We zijn er bijna!” en ik siste “we zijn er nog niet! we zijn er verdomme NOG LANG NIET!”.  Doe google maps aan, zei LOML. Ik weet niet hoe! riep ik. Ik raakte in paniek, altijd. Er waren op dat moment 2 short horor story’s voor mij aan de gang. Doe rustig! schreeuwde LOML terug. Schreeuw niet zo! schreeuwde ik terug.  Pak gewoon je telefoon! riep hij. Mijn batterij is bijna leeg, riep ik terug! (Groningen- Den Haag = 2,45 minuten rijden, 2 kids, Youtube, you do the math).

Pak mijn telefoon dan, HIER! zei LOML terug. Keer om alstublieft, zei de tom2. HOU JE MOND! zeiden we allebei.

Ik zou nu nog meer kunnen schrijven, maar dan wordt dit stukje te lang. Bovendien word ik niet graag herinnert aan dit soort situaties tussen LOML en mij.

Het zijn die situaties in je huwelijk waarvan je denkt: waarom, WAAROM?! Een korte samenvatting dan: ik kan niet kaartlezen, hij wel. En rijden tegelijk. Je kan toch even “anticiperen”, zei hij nog. “Kan je niet even analyseren?”.
Ik snap het gewoon niet, zei ik! Ik snap het niet!!! Ik snap het echt niet. Ik wil een tom2 voor altijd, die alle wegen weet, ook als ik misschien ooit moet rijden in Timboektoe, die altijd up2date is, die mij zegt “ga over 5 minuten naar rechts”, ipv “ ga binnenkort naar rechts”. Want wat is binnenkort? Ik wil een tom2 die zegt “zie je dat rode busje? Ga hem achterna”. Zoiets. Duidelijkheid wil ik.

Uiteindelijk waren we er, 1 uur later dan de tom2 zei. We zijn er bijna, zong Ed nog steeds. Bijna, zei LOML.  “Eerst de auto parkeren in de garage, dan kan de auto even afkoelen”, zei LOML tegen Ed. Net als sommige mensen in deze auto, zei hij er zacht achteraan.

Waar bleven jullie toch, zei mijn tante toen we er waren.

Des Verwondert: Yotam & LOML

12/05/2016 - 4 reacties

(het is woensdagavond en ik doe een verwoede poging om nu een stukje te schrijven terwijl ik beneden 1. Joep een liedje hoor zingen wat volgens mij lijkt op wheels on the bus (LOML denkt dat het een liedje is van Sesamstraat) en 2. Ed hoor huilen omdat hij niet wil slapen, maar goed zouden we allemaal niet de magie hebben dat we geen slaap nodig hadden, dat bedoel ik dankjewel).

Dat ik Des Kookt ben begonnen wil nou niet zeggen dat ik een keukenprinses ben. Verre van. Als ik denk aan een vrouw die kan koken dan denk ik aan mijn moeder. Oh, ik heb dit dat en dit in huis, prima, maken we even een uitgebreide rijsttafel van. Of aan mijn oma, die natuurlijk alles kan koken, zelf de Hollandse pot. Of mijn tantes. Nou ja: iedereen in mijn familie dus, behalve ik.

Ik kan best koken, heust, maar niet heel uitgebreid en ook niet echt uit de losse pols. Ik moet wel inspiratie hebben. Lang leve het internet dus. Al die foodblogs. 24 kitchen. Thank u lord. Zo kwam ik laatst achter Yotam Ottolenghi. Dat is dus een Joodse kok die heel lekker kan koken. Maar je moet wel tijd hebben. voor Yotam geen 15 minutes meal. Eerder een 48 minutes meal. En dan vooral met ingrediënten die je natuurlijk net niet in huis hebt. Bijvoorbeeld een papaja voor een zoete wintersalade. Of nigella zaad (??) voor een broccolettie salade met zoete sesam.  Yotam werkt dus het liefst met verschillende kruiden en die moet je dan heel lang laten intrekken. Het liefst een nacht, maar een maand zou vast nog beter zijn.  En dan nog in de oven dus voor 50 minuten, maar dan heb je ook wat. Ik maakte bijvoorbeeld van de week “knapperige pompoenparten met zure room”. En een “gemarineerde paprikasalade met pecorino”. Echt overheerlijk. Vind ik dan. LOML niet.

LOML is best geëmancipeerd hoor, heust. Ok, hij staat ’s nachts niet op, maar hij strijkt wel. En hij maakt de koelkast schoon, zo nu en dan. En hij kan ook nog eens heel lekker koken. Maar daar heeft hij niet altijd zin in, dus dan doe ik het maar.  Ik doe het met liefde maar wat ik maak vindt hij niet altijd lekker. Dat snap ik ook niet want iedereen vindt mijn eten lekker. Behalve mijn eigen man dus. Want je hoeft bij hem niet aan te komen met liflafjes en salades met kappertjes vinaigrette.

Hij is ook nog eens Marokkaan, niets mis mee verder, maar wel zo’n 1 die het liefst elke dag een marmita. Met kip. Of rund. En brood. Altijd brood. Dus toen ik afgelopen dagen druk bezig was met Yotam en vroeg of LOML ook wou eten en hij zei “nee, ik heb niet zo’n honger”, maar vervolgens wel een broodje met hagelslag naar binnen werkte was voor mij de maat vol.

Dus maakte ik vandaag een marmita. Met kip, amandelen en pruimen. LOML heeft bijna de hele tajine leeg gegeten en gaf zelfs een compliment “bijna net zo lekker als die van mijn moeder!”, en was de rest van de dag een tevreden man.

En dat maakt mij dan weer een tevreden vrouw, zo geëmancipeerd ben ik dan kennelijk.

typisch dat ik dit stukje schrijf met Nigella op de achtergrond.

typisch dat ik dit stukje schrijf met Nigella op de achtergrond.

 

Des&LOML

09/06/2014 - 6 reacties

IMG_20140609_090516[1]

Gisteren lagen LOML en ik, zoals het hoort, als 2 uitgebluste ouders op de bank.
We hadden patat gehaald en ijs gehaald.
Ik lag op de bank te eten, en voor mij op de grond zat LOML. “He weet je wat ik het lekkerste vind van patat”, zei ik. “Die kleine kna..”.

LOML hield een klein knapperig frietje omhoog. “Ik ook” zei hij.
Des&LOML vs de wereld: 1-0.

Over Annemarie van Gaal, Divorce Hotel en dat LOML hiervan gruwelt.

04/06/2014 - 10 reacties

Annemarie-van-Gaal-4-Roy-Beusker

Zoals ik gisteren al in mijn plog zei: ik ben fan van een nieuw tv-programma. Namelijk Divorce Hotel.
En dat komt voornamelijk voor mijn all time hero: Annemarie van Gaal.

Annemarie,oh Annemarie met je schattige Limburgs accentje; i just love you. Annemarie is geweldig.
Ik heb haar ontdekt via nog zo’n leuk top programma: Dubbeltje op zijn kant. Dat gaat over mensen met geldproblemen en zoals jullie wellicht weten vind ik dit mateloos interessant. Waarom maken mensen op een gegeven moment hun post niet meer open? Waarom zijn mensen op een gegeven moment hun hele prioriteiten kwijt: wel een extra huisdier aanschaffen maar nog een lening bij de Wehkamp moeten aflossen? Waar komt dit toch vandaan?

Welnu: Annemarie vindt dit waarschijnlijk ook heel interessant want zij is een STER in mensen op de juiste weg te zetten. Al zeg ik het zelf.  Ze is keihard en zegt gerust tegen een 40 jarige man: “maar lieve schat; zou je niet moeten solliciteren en keihard gaan werken in plaats van nog meer gaan vissen?”.  BAM! HOPPA! Daar hou ik nou van.

LOML gruwelt van dit soort programma’s want “lekker genieten van andermans leed”, zeg ik gewoon heel eerlijk: I. LIKE. IT.
Sorrynotsorry.

Goed, Divorce Hotel dan. Gaat over stelletjes die willen scheiden. Annemarie helpt hen met de financiën, en Goedele Liekens (ook al zo’n topper want Vlaams accent+sextherapeute=gouden combi) helpt hen op emotioneel gebied.

LOML vraagt mij altijd met een gruwel op zijn gezicht wat ik nou echt leuk vind aan dit soort programma’s, maar echt jongens: ik vind het echt leerzaam. Waar ging het mis tijdens het huwelijk? Waarom besloten ze om te scheiden? Kortom: kan dit mij en LOML ook overkomen? En vooral: hoe kunnen wij het dan voorkomen?
(Na deze uitleg blijft LOML met een gruwel op zijn gezicht naar mij kijken).

Waar ik dan echt totaal niet tegen kan is de inboedelverdeling. In een ruimte zijn verschillende objecten gestald: een kastje, de spiegel, de brandblusser, lampjes, huisdieren,de canvas portretten van de kinderen, het tv kastje, de strijkijzer, en strijkplank, het bed,de wasmachine, de droger enz enz.

En dan mogen de stelletjes dit verdelen door een sticker ergens op te plakken waarvan zij denken dat zij er recht op hebben. En dan jongens. Oh boy. Het fascineert me dat er nog niet 1 man of vrouw was die zegt: nou ik hoef niets. Ik begin opnieuw. Jij mag alles hebben.

Verschrikkelijk vind ik het. Echt plaatsvervangende schaamte. Dat er gisteren  bijvoorbeeld een vrouw was die zei: “nee ik wil de strijkplank EN het strijkijzer en de brandblusser (!!) ook. Ik wil ALLES”.  Of dat er vorige week een vrouw was: nou eigenlijk wil IK de canvas portretten van de kinderen. CANVAS. PORTRET! VOOR 8 EURO KUN JE HET BESTELLEN BIJ BESTECANVAS.NL!!

En daar maak je dan ruzie over? Oh lieve mensen waar is jullie eer, jullie zelfrespect, jullie kleine beetje waardering voor jezelf?  Is dit echt wat je wilt: ruzie gaan maken wie het bureaulampje krijgt?  Ga je hier later over terugdenken “maar ik heb in ieder geval HET TV KASTJE, ZO! LEKKER PUH!”.

Op dit soort momenten zeg ik dan altijd tegen LOML “ik wil dat dit echt nooit tussen ons gebeurd hoor. Ik wil alleen Badu.  Jij mag Totoro wel hebben”.
Waarom LOML dan zegt “nee, ik wil Badu”.

Zie je nou wel. Daar begint het al.
Toch leerzaam om nu naar dit soort programma’s te kijken.

2 monsters (4 als je Totoro en Badu meerekent) (5 als je LOML ook meerekent)

04/04/2014 - 24 reacties

Wie mij een beetje kent weet dat ik geen geduld heb. Ik kan dus echt niet op de 20 weken echo wachten om het geslacht van de baby te weten. Djies, wat mij betreft wordt er een zwangerschapstest uitgevonden waar je ook meteen het geslacht van de baby op kunt aflezen.|
Dus deden we weer een pretecho. Met kleine A. gingen we erheen.

Tijdens de echo was niet meteen te zien wat het geslacht was. De baby zat namelijk in mijn buik (als een klein kikkertje, zei de echo-mevrouw. Hoe lief is dat??!).  Na een paar minuten heen en weer bewegen op mijn buik met het echo-apparaatje (??), besloot de baby te gaan liggen.
Ze ging weer even over mijn buik heen en zei al snel “yep, ik zie het al. Overduidelijk”.  LOML zag het kennelijk ook meteen want hij zei “ik zie het ook! Ja! Heel duidelijk!”(hij kan zo overdrijven he).

Natuurlijk was ik de enige die het niet kon zien. Zoals ook bij kleine A. zag ik niets meer dan een zwart scherm en witte vlekken. “Ik zie een aanhangseltje”, zei LOML.

Het aparte is dat iedereen het “wel wist”. Mijn schoonmoeder zegt bijvoorbeeld dat het “heel logisch” is dat ik een jongetje krijg want zij heeft immers ook 2 jongens. “Bij de derde krijgen jullie vast een meisje”, zei ze. Jawel, ik ben nog niet op de helft van mijn tweede zwangerschap maar er wordt al gesproken over een derde.  Mijn moeder zegt weer dat het heel logisch is omdat mijn vader 2 dochters heeft “en ja, dan krijg jij dus 2 jongens”. Bovendien heb ik een puntbuik en dat is “natuurlijk” een “duidelijk teken” dat ik een jongetje krijg.

Kortom, kennelijk stond het al in de sterren geschreven en heb ik een stel waarzeggers in mijn familie.
Kleine A. krijgt een broertje.
Ik krijg nog een klein monstertje.

image

Sorry Baltazar II voor het showen van je piemeltje op mijn blog, maar eerlijk jongens: dit had toch net zo goed een neus kunnen zijn? Of een oor?Of een vingertje?? Echt respect voor de echo-mevrouwtjes die het in 1 oogopslag kunnen zien hoor.