Categorie

Des Bloeit

rot zelf op met je mindfullness

03/01/2017 - 2 reacties

Natuurlijk. In een jaar waarin woorden als “mindfullness”, “zen”, “in je volle kracht staan”, ontdek je chakra” enz je om je oren slaan komt er natuurlijk een tegengeluid. Ik las al eerder een stukje in de Linda, helaas weet ik niet meer wie het heeft geschreven maar de boodschap was: rot op met je zweverige gedoe. Met je retraite, en je stilte weekend en je ayahuasca’s.
Ook las ik dit stukje. Ga weg met je mindfullness. Sta met beide benen op de grond en leer van je pijn.
Ik word hier een beetje kriegelig van.

Natuurlijk: ik voel me een beetje aangesproken. Ik ben die vrouw die ayahuasca doet. Die het geluk omarmt. Die te pas en te onpas quotes op instagram deelt. Die weer eens zonodig een stukje moet schrijven over geluk, zelf hulp, zelf ontplooing, bloeien. En meer van dat soort onzin, zal een cynische journalist vast denken. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.

Ik vraag me toch af: waarom mag ik niet mindfullness lekker op de bank zitten? Waarom mag ik niet over mediteren praten, iets wat zo lekker is zo vroeg in de ochtend en waar ik energie van krijg, waarom is dat zo stom? Waarom ben ik, als ik tegen een vriendin zeg “joe, je kan er lekker in blijven hangen, of er een les uit halen, joe?”, een zweverig wijf?

Als een vriendin tegen mij zegt dat ze zich klote voelt, dan vraag ik door: waarom voel je je klote? Waar komt dat vandaan? Hoe voel je je precies? En ik zeg juist: laat het toe. Ik ben de eerste die zegt, want zelf ondervonden, laat je angsten toe. Pak het met beide armen aan, ga die confrontatie aan, want alleen daardoor kan je juist met beide benen weer op de grond staan en het geluk omarmen.

Wat ik juist niet meer doe is mee ouwehoeren. Lekker zeiken hoe stom je collega’s zijn, of het kassameisje of de mensen die je in de weg staan in de supermarkt. Ik wil best naar je luisteren, 1,2, ja zelfs 3 keer.  Maar als je er daarna in blijft hangen dan bescherm ik mijn eigen aura (haha).

Ik probeer nuchter te zijn, op mijn eigen zweverige manier. Of misschien wel andersom. Ja, ik ben misschien juist die type vrouw die pff zo vervelend, al die dingen doet waar een cynisch persoon zou zeggen: rot toch op met je steentjes en je meditatieruimtes. Ik ben echt niet voor maakbaarheid, ik denk juist dat we daarin zijn doorgeslagen. Dat het perfect moet zijn, dat je altijd gelukkig moet zijn met een brede glimlach op je gezicht inclusief glitters en unicorns.
Het leven, en Het Geluk, is juist meer dan dat. Het is juist ook accepteren dat het minder gaat. Dat pech en ongeluk juist omarmen, want het hoort er allemaal bij.

Iemand reageerde op het artikel met “Pech en ongeluk omarmen, met beide benen op de grond staan en leren van je pijn is juist waar mindfulness over gaat”.
Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg zal een cynische journalist denken. Maar dat doe ik juist al.

 

Daime

16/11/2016 - 4 reacties

Vorige week had ik mijn laatste ayahuasca ceremonie van dit jaar. Ja, ik weet niet of jullie het weten maar het jaar is dus al bijna voorbij. Ik bedoel: het is al bijna december, en december stelt eigenlijk qua maand geen reet voor, laten we eerlijk zijn. Qua hoeveelheid dagen die er aan toe doen natuurlijk, bedoel ik.

Twee weken geleden had ik ook een ayahuasca ceremonie, samen met mijn zusje en een hele goede vriendin. Die was best heavy. Een groot ego kwam weer om de hoek kijken, maar ik weet inmiddels ook: niet meer vechten.  Klaar staan, face it, aangaan, dat monster. En toen werd het gelukkig weer een stuk lichter en mooier. Het was dus een ietwat zware ceremonie, maar de dagen erna voelde ik me toch weer licht en vrij. Het gevoel dat de liefde in mij sterker is dan mijn ego voelt goed.  Dus besloot ik afgelopen zaterdag weer een ceremonie bij te wonen.

Weer samen met mijn zusje en een klein groepje mensen met wie ik eerder een ceremonie heb meegemaakt. Het was inmiddels mijn achtste ceremonie en inmiddels heb ik wel een beetje door hoe die reizen bij mij gaan. Ik moet in het begin meestal even overgeven, en tijdens de tweede schenking weer. Ik heb meestal wel last van afleiding of mijn ego, maar ik weet ook steeds beter aan te gaan.

Dit keer was het heel anders. Ik heb de hele avond kunnen zingen (oja! Dat wordt dus ook gedaan, had ik nog niet gezegd toch, nou ja, bij deze). Ik heb niet over gegeven. Het was 1 en al licht, ik had heel weinig last van mijn ego, het was kortom: mooi. Nee; prachtige. Heel verlichtend. De energie van alle fijne mensen die daar ook waren was ontzettend sterk en krachtig.  Fijn. Mooi. licht. Liefde. Warm.

Dit stukje leest waarschijnlijk als wiskunde voor de meeste mensen maar ik wou het toch even kwijt. Aan mezelf eigenlijk vooral.

Des bloeit: hier dan eindelijk een stukje over ayahuasca

25/09/2016 - 8 reacties

14369970_1254661797888382_8012601933241790496_n

 

Nou hier dan schatjes. Een stukje over ayahuasca. Die overigens echt al heel lang in mijn concepten stond. Ik vind het namelijk echt heel moeilijk om uit te leggen hoe ayahuasca echt werkt. En ik merkte ook dat elke keer als ik verder wou schrijven ik heel graag wou duidelijk maken dat het 1. niet schadelijk is 2. geen drugs is, in ieder geval niet als cocaine heroine of meer van dat soort shit en vooral 3. ik jullie echt niet het idee wil geven dat ik jullie wil overhalen of over wil komen als “die ene gek die het continue over ayahuasca heeft. Maar goed. Loslaten and lets go:

Wat is ayahuasca?
Nogmaals, ik vind het ontzettend moeilijk uit te leggen wat ayahuasca precies is. Ik heb het inmiddels 6x gedaan en nog steeds is het voor mij een groot mysterie hoe ik door deze plant zoveel verder ben komen in mijn leven. Wat ik heel belangrijk vind is om te zeggen dat het geen drugs is. Verwacht geen “high” of “een lekker tripje” of dat je er “lekker van gaat spacen”. Niets van dit alles. Ayahuasca heeft ook geen verslavende werking.  Ayahuasca is een plant. Hiervan kun je thee maken, en dit drink je dus op. En ja, daar ga je dus van hallucineren waardoor vooral je onderbewustzijn naar boven komt. Yes, zijn jullie er nog? Lees oa dit stukje erover en verder staat er op Netflix de documentaire “DMT: the spirit molecule” die beter uitlegt hoe DMT werkt (huh? ja gewoon kijken). Verder heb ik laatst deze documentaire gezien en die is het ook meer dan waard om even te bekijken.

Waar is het dan “goed” voor?
Voor jezelf. Tijdens een ayahuasca reis kunnen er thema’s naar boven komen die goed voor je kunnen zijn. Waar je aan kunt werken. Wat je nodig hebt. Ook oud leed of pijn van vroeger (of vorige levens) kunnen naar boven komen. Ayahuasca helpt je hiermee om te gaan en dit te verwerken. Verder geeft ayahuasca je precies dat wat je aankan of nodig hebt. En geloof mij: je kan meer aan dan je weet.

Waar doe je dit?
Er komen steeds meer plekken in Nederland waar je het kan doen. Ayahuasca is niet iets wat je zelf maakt of koopt en ff in je eentje opdrinkt. Dit wordt zelfs sterk afgeraden. Tijdens een ceremonie is er altijd hele goede begeleiding: mensen die veel ervaring hebben met ayahuasca en die jou kunnen helpen als je het moeilijk hebt tijdens je reis. Zelf heb ik een paar ceremonies gedaan bij de Zilverboom en inmiddels doe ik het in Groningen, lekker dichtbij.

Hoe gaat zo’n ceremonie in zijn werk?
Dit verschilt denk ik per “ceremonie”. Meestal mediteer je even en kun je een intentie opschrijven. Vervolgens drink je de thee en dan kan je heerlijk liggen op een matras. Dekens zijn vaak aanwezig. Er wordt muziek afgespeeld en vervolgens is het go with the flow. In Groningen wordt er zelf muziek gespeeld en er wordt bij gezongen. Muziek en zang kan ontzettend mooie en handig zijn tijdens je reis: het helpt je echt dieper en verder te aan. Er is soms ook plaats voor een “stilte-ceremonie” :zonder muziek en zang dus. Ook heel mooi en indrukwekkend. Na een ceremonie staan er eten en drinken klaar (wel zo handig; zie de vraag over de voorbereiding).

Wat gebeurd er tijdens zo’n reis?
Tja. Ook zo moeilijk uit te leggen en heel verschillend per persoon. Mijn zusje voelt bijvoorbeeld heel veel, ik ben vooral visueel ingesteld en zie veel beelden. Het is alsof je droomt maar tegelijk ben je wakker en kan je ook gewoon dingen blijven doen (praten, zingen, bewegen). Zie oa deze pagina; dit is wat veel mensen zien tijdens zo’n reis: veel kleur, veel bewegende beelden. Ik zie ook veel aardse dingen: natuurlijk, de amazone, de aarde. Wat altijd terugkomt bij mijn reis is mijn jeugd en ik ga altijd terug naar Afrika en de slaventijd.
Ook zie ik vaak donkere monsters (demontors??); dit klinkt eng maar ik weet dat dit mijn ego is die mij probeert af te leiden tijdens zo’n reis.

Hoe weet je waar je aan moet werken?
tja, dat weet of voel je gewoon. Nogmaals; heel moeilijk uit te leggen.

Eh ja ok,  maar dat overgeven?
Het beeld van ayahuasca die iedereen heeft: het overgeven. Letterlijk en figuurlijk ja. Dat is troep die je in je lichaam hebt, en ook dat kun je letterlijk en figuurlijk zien. Als je niet wil overgeven vraag je jezelf dan af: waarom niet? Durf je niet? Waar ben je bang voor?

Ik vind het heel leuk maar ook wel eng
Nummer 1 opmerking die ik krijg als ik iets vertel over ayahusca. mensen zijn bang voor een “bad trip” of, zoals een paar vriendinnen van mij zeggen “wat nou als ik te zien krijg dat ik het uitmoet maken met mijn vriend?” of “wat nou als er iets naar boven komt wat ik juist heel veilig heb weggestopt?”.  Dat is natuurlijk je angst. Waarom is dat je angst? Waar ben je juist daar bang voor? En wat nou als je het misschien wel erg zwaar en moeilijk krijgt maar dat je ook weet dat op het lange termijn goed voor is: ben je dan nog bang?

Is het niet slecht om het vaak te doen?
Nee. Is het slecht om aan jezelf te werken? Ayahusca heeft geen verslavende werking. Daar is het juist te heftig voor. Wat misschien wel verslavend is is gewoon echt de liefdevolle omgeving waar je in zit.

Ik voel me vandaag zo down: ff ayahuasca doen hoor dan gaat vast alles over.
Ja, haha. Dat dacht ik ook. Toen werd ik tijdens zo’n reis mooi met beide benen op de grond gezet. Zo werkt ayahuasca dus niet. Ayahuasca geeft je een handleiding, maar gaat niet zorgen dat je je happy voelt. Dat moet je zelf doen.

Wat voor mensen doen ayahuasca?
dat is zo verschillend en vind ik elke keer weer zo mooi om te zien. Bij mijn laatste ceremonie zat ik naast een meisje die psycholoog is. Verder zijn er studenten, huisartsen, leraren, mensen die zo je buren kunnen zijn: kortom: nee, het is echt niet zo dat er alleen maar “standaard” geitenwollen sokken types” zitten.

Als het zo goed is, waarom weet dan niet de hele wereld ervan?
Dat dacht ik ook, toen ik het nog niet gedaan had. Maar nu snap ik het zo goed: ayahuasca is geen verkoop middeltje voor geluk. als je met die intentie de reis gaat beginnen ga je jezelf tegenkomen. En er zijn natuurlijk tig mensen die zo last hebben van hun ego die er bijvoorbeeld niet in geloven.

Kan iedereen het doen?
Nee. Er zijn bepaalde medicijnen waarbij het niet handig is om ayahuasca bij te doen. Dit wordt altijd van te voren van je gevraagd en je krijgt ook een lijst mee.

Wat voor voorbereidingen kan je doen?
Een licht dieet wordt aanbevolen. Op de dag zelf is het handig dat je helemaal niets eet. Zie oa hier.

Ik hoop dat het hiermee een beetje duidelijk is voor iedereen. Deze vragen krijg ik meest te horen en ik heb ze beantwoord nav mijn eigen ervaring.

Des Bloeit: je bent het al, allemaal.

15/09/2016 - 7 reacties

14368692_10153987808202684_4803095659508934369_n

Aangezien Rebecca Cambell mijn nieuwe Galadarling is: nog even iets over het boek Light is the New Black (oh trouwens, haar nieuwste boek “Rise Sisters Rise komt in oktober uit en ik ben zo zo fucking excited!! Ja zo excited dus dat ik fucking zeg. Klik hier om je alvast te pre-orderen of lees eerst even LISTNB. Overigens even volhouden bij de misschien ietwat zweverige stukjes (ik kan er wel tegen, maar misschien de hele erg nuchterige types niet).

Enfin.
Rebecca schrijft een mooi voorbeeld in haar boek dat ze op een gegeven moment een boek had geschreven en dat ze maar zat te wachten op een aanbod van een uitgeverij. Toen realiseerde ze opeens: je hebt geen bevestiging van anderen nodig om jezelf een schrijver te noemen (uiteraard kwam juist op dat moment een mailtje van een uitgeverij die haar boek wou uitgeven).
I’m a writer, schrijft Rebecca of mijn boek nou wordt uitgegeven of niet. Als ik me een schrijver voel, dan ben ik dat.

Dat stukje las ik tijdens mijn tijdelijke blogbreak en dat was ook best een eye opener voor mij. Ik heb ook geen uitgeverij nodig, of heel veel reacties en bezoekers of dat ik elke dag een stukje online moet zetten om mezelf schrijfster te noemen.
Ik ben een schrijfster.  Ik ben gek op schrijven, I love it, het is iets wat ik het allerliefste doe, ja zelfs als ik er geen cent voor terug krijg, als woorden in een stukje helemaal kloppen ben ik zo blij. Waarom durf ik mezelf dan niet hardop schrijfster te noemen? Omdat ik een stukkeltje ben, natuurlijk. Maar ook omdat ik bang ben (angst: daar is ie weer) dat mensen (anderen, joe die was er ook nog) denken: pfff Des, jij bent helemaal geen schrijfster.
Bovendien is dat ook een bepaalde regel die ik zelf in mijn hoofd heb: je bent pas schrijfster als je boek wordt uitgegeven (minstens) en je een uitnodiging voor het boekenbal binnen hebt.

Not anymore my ladies. Ik ben een schrijfster, omdat ik dat voel. En ik ben nog veel meer:

Ik ben moeder.
Ja, duh logisch zou je denken. Maar het duurde heel lang voordat ik dat hardop trots durfde te zeggen. Vooral de zin: ik ben thuismoeder. Bewust. Fulltime. And I love it. Heel lang zei ik erachteraan “ik solliciteer ook nog hoor”. Toch kwam ik er meer achter dat ik dit juist echt fijn vind: thuismoederen. Afgelopen vrijdag had ik een date met Wen en toen zei ik ook nog maar eens hardop: ik ben gewoon thuis met de kindjes en ik vind het geweldig.

Ik ben een free spirit.
Coming out of the spiritual closet. Want als ik me daarbij goed voel, waarom niet?  Ik voel me vrij, en tegelijk connected met iedereen en dan vooral alle krachtige liefdevolle vrouwen.  Ik kom steeds meer in connectie met mezelf, wie ik echt ben.

Ik ben een yogi/runner.
Ook zoiets. Een runner ben je natuurlijk pas als je tig marathons heb gelopen, zo was mijn “regel”. Een yogi pas als je een handstand in de knoop op je voeten kunt doen. Sinds ik Adriene heb ontdekt en ook vooral heb ontdekt waar het echt draait in yoga: om wat JIJ kan, om wat JOUW lichaam aankan, en echt niet alleen mee te doen als je super lenig bent. Dus zeg ik: ik ben een yogi. En waarom pas een runner zijn als je 42 km aantikken? Ik denk dat die gedachte mij zelfs juist heel erg heeft beperkt omdat ik altijd zo teleurgesteld in mezelf ben als ik maar 3 km. No more people, no more.

Ik ben creatief.
Creatief ben je pas, zo vond ik, als je kan tekenen, schilderen, een huis VT-wonen kunt inrichten, kunt diy-en, kan zingen, kan dansen, een instrument kan spelen (liefst twee). Kortom: allemaal dingen die ik niet kan. En toch weet ik nog dat een ex-collega tegen me zei: jij bent wel creatief Des, echt, je moet het alleen zelf zien.
Nou vind ik dit nog steeds een beetje moeilijk om te zeggen, want in mijn hoofd heb ik nog steeds bovenstaande regel maar tegelijktijd voel ik me wel creatief bezig. Als ik stukjes schrijf. Als ik mediteer,  ik boeken lees, ja, hoe raar dat ook klinkt misschien.

Wat ik alleen maar wil zeggen met dit stukje: stop met regeltjes of definities te maken wat je bent. Want eigenlijk ben je het al. En daarmee zegt Rebecca ook in haar boek “je bent dichterbij je doel dan je denkt”. Eigenlijk ben je het al, maar de enige die dat nog met beseffen ben je zelf.

Namaste.

Des verwondert (of Des bloeit?): Over mijn rug enzo

25/08/2016 - 8 reacties

Omdat het jullie vast ook wel interesseert: ik heb dus best wel een slechte rug. Wie niet Des, lekker boeiend zou je denken, ik snap het. Maar toch, omdat het vandaag 31 graden is (bij ons thuis binnen 27 graden), en ik heerlijk op het dek zit met mijn laptopje op mijn zwetende schoot en de kindjes in een zwembadje tegenover mij elkaar nat zitten te spetteren schrijf ik toch even dit stukje van me af.

Ik heb namelijk scoliose of eigenlijk kan je beter zeggen dat ik schots en scheef ben. Als ik naakt voor je sta (en dat wil je stiekem heust wel) kun je het heel duidelijk zien bij mijn heupen, de rechterkan tstaat net iets hoger. Ik heb heel lang fysiotherapie gehad en een corset gedragen en een zooltje in mijn schoenen gedragen maar inmiddels ben ik uitgegroeid en heb ik, naast het feit dat ik nooit de lengte van Naomi Cambell zou hebben, ook geaccepteerd dat ik dus scheef sta. Ik heb daar bijna geen last van, behalve als ik lang sta of lang loop. Een dagje shoppen, daar ga ik het bijvoorbeeld zeker van merken.

De laatste tijd heb ik bijna nooit meer last van en dat komt dus door deze wonderbaarlijke uitvindingen:

Een nieuw bed.
Ok, die hebben we nog niet, maar we zijn wel afgelopen zaterdag gaan zoeken voor een nieuwe. En djies wat een keus. Topmatras, boxspring, tijk, ventilatie, spiraal scheef, spiraal recht, enz enz, ik heb van alles gehoord. We hebben inmiddels onze keuze beperkt tot 2 bedden: eentje van Auping of eentje van Swiss Sense. Met prijskaartjes waarvan mijn vader een hartaanval kan krijgen (en dan zit er ook nog 1800 euro (!!) tussen). Welke we kiezen weten we nog niet, daar gaan we deze vrijdag over ruziemaken. Wat we (LOML en ik dus) wel weten is dat het bed wat we nu hebben, een boxspring van de Ikea, helemaal af is. Deze hebben we ook echt op zo’n domme manier gekocht: even naar Ikea, even liggen, goh nemen we deze, joe ok bedankt. Het bed is te zacht, de veren voelen/horen we springen, en ook te klein omdat er regelmatig 2 monsters tussen ons in liggen (inclusief Beer, Beer2, Vis enPop). Geen wonder dat ik elke ochtend stijf wakker word.

a06d9d82e39ca46d866eb0591b5e8c3b

 

Chiropraktor.
Wie mijn vlogjes volgt weet dat ik elke week 2x naar de chiropraktor ga. Ik kreeg een paar maanden terug weer ontzettend last van mijn rug en boekte weer een afspraak. Vanaf toen hebben we een behandelplan opgezet: eerste paar maanden 3x per week, nu zit ik op 2x per week en we gaan het zo afbouwen na 1x per maand. Ik merk echt ontzettend verschil in mijn houding en mijn rug, ik merk dat ik lichamelijk veel meer aankan. Toen ik trouwens hoogzwanger was van Ed had ik heel erg last van mijn bekken/rug, en toen adviseerde mijn vk om naar de fysiotherapeut te gaan. Daar ben ik ongeveer 5x geweest en het hielp geen reet. Op aanraden van een collega ben ik toen naar de chiro gegaan en daar merkte ik meteen verschil. Mocht je rug of schouderklachten (of bekken of misschien wel last van hoofdpijn? Daar kan het namelijk ook tegen helpen) hebben en je hebt echt al van alles geprobeerd dan kan ik je zeker de chiropraktor aanraden.  Overigens wel een duur grapje: het wordt (in mijn geval) niet vergoed, maar ik weet niet hoe dat met aanvullende verzekeringen zit.

Yoga/sport.
Toen ik een paar maanden geleden dus weer ontzettend last kreeg van mijn rug heb ik ook niet meer hardgelopen. Na mijn blessure van vorig jaar heb ik misschien maar 1 of 2x de 5km aangetikt, de rest ging erg moeizaam naar een 3 of 4 km. Ik ben na mijn blessure van vorig jaar ook naar de fysio geweest maar ook dit hielp niets (gaf een paar rek en strek oefeningen mee en verder moest ik vooral “de tijd” ervoor nemen). Goed, dat hardlopen vind ik nog steeds wel fijn maar begin dit jaar heb ik dus een abonnement op yoga genomen, en dat vond ik nog wel fijner. Omdat ik helaas deze tijd veel alleen thuis ben lukt het mij niet altijd om te gaan dus die heb ik op een gegeven moment weer opgezegd. Gelukkig!! Is daar dan mijn nieuwe vriendin Adriene en ik volg nu haar 30 days yoga camp en serieus: I LOVE IT?!!! Ik heb serieus zin om elke dag weer te beginnen (dit had ik nooit zo met hardlopen) ik zie het niet eens echt als sport, maar meer als een lichaamsmeditatie oid.

Screenshot_20160825-140808

Bewust van houding.
Rechtop staan, bekken kantelen, door je knielen als je iets (of iemand) optilt, laat je stofzuiger het werk doen ipv dat jij met de stofzuiger beweegt: ik ben me er nu zo bewust van en ik merk dat mijn lichaam vanzelf een goede houding aanneemt. Dit is dus echt sinds de chiropraktor en yoga maar vooral sinds ik open en bewust sta van alles.

Dit zijn mijn tips/advies, doe er je voordeel mee, ik ga ff snel een koel plekje opzoeken want ik smelt weg, doei.