Categorie

Des Bloeit

rot zelf op met je mindfullness

03/01/2017 - 2 reacties

Natuurlijk. In een jaar waarin woorden als “mindfullness”, “zen”, “in je volle kracht staan”, ontdek je chakra” enz je om je oren slaan komt er natuurlijk een tegengeluid. Ik las al eerder een stukje in de Linda, helaas weet ik niet meer wie het heeft geschreven maar de boodschap was: rot op met je zweverige gedoe. Met je retraite, en je stilte weekend en je ayahuasca’s.
Ook las ik dit stukje. Ga weg met je mindfullness. Sta met beide benen op de grond en leer van je pijn.
Ik word hier een beetje kriegelig van.

Natuurlijk: ik voel me een beetje aangesproken. Ik ben die vrouw die ayahuasca doet. Die het geluk omarmt. Die te pas en te onpas quotes op instagram deelt. Die weer eens zonodig een stukje moet schrijven over geluk, zelf hulp, zelf ontplooing, bloeien. En meer van dat soort onzin, zal een cynische journalist vast denken. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.

Ik vraag me toch af: waarom mag ik niet mindfullness lekker op de bank zitten? Waarom mag ik niet over mediteren praten, iets wat zo lekker is zo vroeg in de ochtend en waar ik energie van krijg, waarom is dat zo stom? Waarom ben ik, als ik tegen een vriendin zeg “joe, je kan er lekker in blijven hangen, of er een les uit halen, joe?”, een zweverig wijf?

Als een vriendin tegen mij zegt dat ze zich klote voelt, dan vraag ik door: waarom voel je je klote? Waar komt dat vandaan? Hoe voel je je precies? En ik zeg juist: laat het toe. Ik ben de eerste die zegt, want zelf ondervonden, laat je angsten toe. Pak het met beide armen aan, ga die confrontatie aan, want alleen daardoor kan je juist met beide benen weer op de grond staan en het geluk omarmen.

Wat ik juist niet meer doe is mee ouwehoeren. Lekker zeiken hoe stom je collega’s zijn, of het kassameisje of de mensen die je in de weg staan in de supermarkt. Ik wil best naar je luisteren, 1,2, ja zelfs 3 keer.  Maar als je er daarna in blijft hangen dan bescherm ik mijn eigen aura (haha).

Ik probeer nuchter te zijn, op mijn eigen zweverige manier. Of misschien wel andersom. Ja, ik ben misschien juist die type vrouw die pff zo vervelend, al die dingen doet waar een cynisch persoon zou zeggen: rot toch op met je steentjes en je meditatieruimtes. Ik ben echt niet voor maakbaarheid, ik denk juist dat we daarin zijn doorgeslagen. Dat het perfect moet zijn, dat je altijd gelukkig moet zijn met een brede glimlach op je gezicht inclusief glitters en unicorns.
Het leven, en Het Geluk, is juist meer dan dat. Het is juist ook accepteren dat het minder gaat. Dat pech en ongeluk juist omarmen, want het hoort er allemaal bij.

Iemand reageerde op het artikel met “Pech en ongeluk omarmen, met beide benen op de grond staan en leren van je pijn is juist waar mindfulness over gaat”.
Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg zal een cynische journalist denken. Maar dat doe ik juist al.