Categorie

Des Bloeit

Des Bloeit: “uw leven, dat is van u”.

24/08/2016 - 5 reacties

Gisteren keek ik Zomergasten terug. Te gast was dit keer Griet op de Beeck. Je weet wel, die schrijfster van die mooie verhalen, allemaal even mooi en zo herkenbaar en tegelijk pijnlijk verdrietig ook.

Griet zei dat er weliswaar wordt gezegd dat ouders onvoorwaardelijk van hun kinderen houden, maar dat dit eigenlijk niet klopt. Ze zei dat het juist andersom is. Dat juist kinderen ontzettend trouw, loyaal en vooral heel erg onvoorwaardelijk van hun ouders zeiden. Ze zei dat ze genoeg ouders kent die echt niet onvoorwaardelijk van hun kinderen houden.

Ik vond dat zo mooi en tegelijk verdrietig gezegd van haar. In mijn naaste omgeving ken ik zoveel mensen, ik wil bijna zeggen teveel, waarvan ik weet dat ze die liefde niet kennen. Mensen waarvan ik weet dat ze keihard moeten werken, net als Griet, om te weten dat ze het waard te zijn.

Ik ken iemand waarvan de vader vreemdging en bijna nooit thuiskwam waardoor hij als klein kind de man thuis moest zijn. Voor zijn moeder moest zorgen en voor zijn vele broertjes en zusjes. Hij heeft nooit kind kunnen zijn. Tot de dag van vandaag hoor ik hem nooit kwaad spreken over zijn vader. Ik ken iemand uit datzelfde nest die mishandeld werd door haar stiefmoeder, die niet thuis kon komen bij haar eigen moeder, die dus maar door haar oma werd opgevoed. Ze vertelde eens dat ze haar vader ging zoeken, dat ze aan de deur was gekomen en dat haar stiefzusje vroeg “wie is dat papa?”, en haar papa zei waar ze bij was “ik weet niet wie dat kind is”. Ik ken iemand die altijd klappen kreeg van zijn moeder, die in pleeggezinnen opgroeide en tot nu toe alles bereikt heeft wat een man kan bereiken. En toch mist hij iets, zo vertelde hij mij laatst, “iets wat iedereen heeft, zo lijkt het wel, maar ik niet”. Ik denk aan iemand die nooit zichzelf kon zijn thuis, die niets met zijn ouders kon delen en daardoor altijd op zichzelf heeft moeten rekenen. “Zeggen je ouders weleens dat ze trots op je zijn?”, vroeg ik hem laatst en toen zei hij “ik weet dat ik het in hun ogen altijd beter moet doen”. Ik ken Jude uit het boek “Een klein leven”, ja een verhaal weliswaar, maar we weten allemaal dat er zoveel kinderen/ mensen zijn zoals Jude op de wereld. Om het boek moest ik bijna huilen omdat Jude tot aan de laatste bladzijde zich verontschuldigt dat hij is zoals hij is.

Ik denk aan al die kinderen die nu volwassenen zijn en nog steeds kunnen denken “wat heb ik verkeerd gedaan?” en “had ik het maar anders gedaan, dan was het vast goed geweest”. Kinderen die het zo graag willen oplossen voor hun ouders, die de pijn en verdriet willen wegnemen. Ik denk aan mijn eigen kinderen en hoop zo, echt uit de grond van mijn hart, dat ik het op dit gebied tenminste wel goed ga doen: ze het gevoel geven dat ze altijd goed genoeg zijn, altijd.

“Als iedereen maar eens weet dat we onszelf kunnen redden”, zei Griet “het aankijken, doen en ook echt aanpakken” en “we moeten in staat zijn om onze eigen ruimte te mogen pakken”. “Je kan het zelf bepalen, je kan jezelf redden”.

En op het laatst zei Griet “uw leven, dat is van u”.

Ik heb Griet forever in mijn hart gesloten.

Des Bloeit: yesss queens, yess!

20/08/2016 - 9 reacties

(Dit stukje is een verlengde van dit stukje, dus als je die nog niet hebt gelezen omdat je het ww nog niet hebt gekregen: do ask)

Bij Galadarling las ik van de week dit stukje, waarin ze beschreef hoe ze afgelopen jaar veranderd was. En ik dacht even aan mezelf, want zo ben ik dan, en ik dacht ook er ook aan wat voor ander mens ik begin dit jaar was, en nu 8 maanden later dus zo:

ik heb het gevoel dat ik op dit moment in de kracht van mijn leven sta. Ik voel me mooi, sterk, slim, krachtig, ik voel me vrouwelijk, ik voel me 100% 1 met mezelf. Ik leer mezelf steeds beter kennen, en vooral meer te waarderen.  Vooral de laatste tijd zit ik in een soort spirituele ontdekkingsreis met mezelf and I love it. Ik was laatst yoga aan het doen (met mijn nieuwe vriendin, I love her, ik zal nog eens een apart stukje over haar schrijven, want dat verdient ze) en ik was me super bewust van hoe sterk mijn lichaam is en hoe ver het kan gaan. En toen dacht ik hoe fijn ik het nu vind, de fase waar ik nu in zit. Het ontdekken. Mezelf ontdekken. Mezelf leren kennen. En yes, dat kan soms zeer confronterend zijn, soms een beetje eng, maar ik weet nu dat dat op lange termijn alleen maar goed is.

ea6bb8f994f23ce08f5378fb7f9a3eb2

Niet bang zijn, altijd eerlijk zijn.
Het is iets waar ik begin dit jaar achter kwam en waar het rond mei verder verdiepte. Ego = angst. Ik heb kennelijk veel angst toegelaten in mijn leven, de afgelopen tijd. Bang om wat andere mensen zouden denken. Bang dat ik alleen zou eindigen. Bang dat ik het niet aan kon. Bang hoe ik over zou komen. Dat allemaal niet meer. Sinds ik mezelf 100% accepteer, ben ik niet bang meer. Niet bang om mensen te verliezen, niet bang om mezelf te laten zien hoe ik ben, niet bang meer zijn voor oordelen. Want het gaat om: MIJ. Hoe ik denk, hoe ik het wel, mijn wereld, mijn leven. Ik las er tig boeken en blogs over, maar ik weet pas nu hoe dat echt voelt. En als je eenmaal zover bent kan ik je zeggen: dat voelt dus fucking goed. Ook heb ik besloten om eerlijk te zijn. Want dat durfde ik nooit (angst). Want als ik eerlijk zou zijn, wat zouden mensen zeggen/denken? Ook niet meer. Ik wil eerlijk zijn en ik wil mezelf kunnen uiten zoals ik ben. Dit alles, uiteraard, op een respectvolle manier.

Ik ben Des
Ik begin mezelf steeds beter te leren kennen en ook steeds meer te waarderen. Ik kan zeggen wanneer ik trots op mezelf ben, ik durf zacht voor mezelf te zijn, ik hou van mezelf. De ene dag meer dan de andere, maar het gevoel is er. Ik ben er ook super trots op dat ik vrouw ben. Ik voel me krachtig en sterk, gezond en liefdevol.

Femine Divine
Dit komt de laatste tijd steeds meer terug tijdens mijn ayahuasca reizen, en dat is niet voor niets. Kijk maar om je heen: feminisme gaat weer een steeds sterkere rol spelen, en dan niet op die okselhaar manier, maar op de manier zoals het, in mijn ogen moet, wees er trots op dat je vrouw bent. Durf jezelf te uiten. Wees niet bang dat je too much bent. Dit gedicht, voorgelezen in Beyonce’s Lemonade, zegt dat heel mooi. Try to be softer, try to be prettier. Nee. Wees zoals je bent, 100% vrouw. Ik wil ook niet meer oordelen over anderen, en al helemaal niet meer over vrouwen. Ik ben me ervan bewust dat wij vrouwen juist bij elkaar horen, dat we elkaar horen te steunen (ipv af te kraken), dat we met z’n allen steeds sterker zijn. We are connected, ja daar geloof ik heilig in. Lees ook dit mooie stukje erover.

Vriendschappen
In het verlengde van hierboven: omdat ik verander en in een bepaalde vibe zit, merk ik ook dat sommige mensen niet meer bij me passen. Of op een andere manier bij me passen. Ik ben de laatste tijd vriendschappen onder de loep aan het nemen. Wie past bij mij, welke vriendinnen wil ik om me heen, en wat voor vriendin wil ik zelf zijn?

Bewustzijn
Ik mediteer dagelijks, zeker 2x per dag. Hierdoor, en door ayahuasca, merk ik dat ik steeds meer open sta en me ontzettend bewust ben van mezelf. Over dat openstaan: dat vind ik soms erg moeilijk. Mijn intenties van de afgelopen maanden waren vooral dat ik meer wil voelen, en dat doe ik nu zeker. Ik weet sommige gevoelens moeilijk te plaatsen en sommige gevoelens komen hard binnen. Soms is het heel veel ineens. Doordat ik me ook heel bewust ben: van alles wat ik voel en denk kan dat ook confronterend zijn.  Maar dat bewustzijn is al zo’n grote stap. Als je je ergens bewust van bent weet je ook hoe je dingen kunt veranderen.

Lichaam
hoewel hier en daar wat dalen (vooral na de zwangerschap) durf ik gerust te zeggen dat ik het meeste van de tijd tevreden ben met mijn lichaam. De laatste tijd voel ik me vooral trots. Trots op hoe krachtig en lenig mijn leven is. Trots op wat ik kan dragen, wat ik aankan.

Come out the spiritual closet
Dit las ik in “Light is the new black” van Rebecca Cambell (ik bespreek dit boek ook in mijn favorieten filmpje). Ik wil soms overkomen (bij anderen, daar is ie weer) alsof ik niet zweverig ben, alsof ik niet spiritueel ben. Bang (kijk, daar is die weer) om uitgelachen te worden. Ook dit wil ik niet meer. Ik ga me niet verdedigen of dingen “geheim houden”. Spiritueel zijn betekent ook: veel mezelf bezig zijn, en dat doe ik nu. Ik doe regelmatig ayahuasca ceremonies en daar heb ik veel aan. Los daarvan vind ik de sfeer tijdens zo’n ceremonie ontzettend liefdevol.  Ik weet dat ik er eerder iets over heb geroepen: maar hebben jullie behoefte aan een apart stukje over ayahuasca? Misschien dat je dan je vragen bij de comments kunt achterlaten, dan kan ik aan de hand daarvan eens een stukje schrijven.

En jij?
Omdat ik van jullie hou (like serieusy) ben ik super benieuwd naar waar jullie nu staan in jullie leven. Of eigenlijk gewoon heel simpel: hoe gaat het met jullie? Laat het me weten in de comments of per mail (vind ik ook heel leuk!!).

Des Bloeit: zoveel over bloggen dus

10/06/2016 - 4 reacties

Van de week mocht ik voor het eerst in mijn leven “gastspreken”. Ok, ik mocht ooit eerder in de eerste klas ook “iets vertellen over mijn geloof” tijdens godsdienst-les. Ik was de enige “allochtoon” en de leraar had het al meteen op mij voorzien. Op een positieve manier hoor, dat wel. Dan was hij iets aan het vertellen en dan keek hij mij daarna aan. “Deswinta, gaat het bij jou ook zo? Kun je er misschien iets over vertellen?”. Ik had het idee dat hij mij heel bijzonder vond.  Op een dag had hij het dus over verschillende godsdiensten en toen zei hij “Deswinta, wil je anders even hier naast mij staan en iets vertellen over waar jullie thuis in geloven?”.
Nou daar sta je dan als puber met jeugdpuistjes+corset+bril+beugel.
(Het is goed met me gekomen hoor).

Gelukkig was het deze dinsdag dus echt iets leuks. Hannah gaf namelijk een blogcursus. Die. Bestaan. Ongelofelijk vind ik dat. Er zijn mensen die graag iets willen leren over bloggen, over iets wat ik zo vanzelfsprekend om te doen. Hannah gaf gelukkig ook nog eens een cursus “gewoon” bloggen. Niet een “begin een blog, wordt heel succesvol met minimaal 15000 lezers per dag en geniet van alle persreisjes”.  In de klas zaten allemaal vrouwen die om verschillende reden een blog wilden beginnen. “En om ze wat extra motivatie te geven dacht ik aan jou, mailde ze. Omdat je zo authentiek bent”, mailde Hannah. Hannah heeft dezelfde gave als mijn godsdienst leraar: mij een bijzonder gevoel geven.

Het was dus echt heel leuk (kijk voor een kleine samenvatting maar de vlog van volgende week). Ik vertelde iets over jullie (mijn lezers!), over waarom ik over bepaalde onderwerpen schrijf, hoe ik mijn blogs deel, en wat ik persoonlijk merk van de gevolgen dat ik blog.

Vooral de laatste tijd komt het weer bij me naar boven: waarom schrijf ik eigenlijk? Waarom moet dat zo nodig online, waarom moet ik zonodig iedereen vertellen wat ik allemaal vind en doe, waarom? Waarom kan ik dat gewoon niet stiekem in een dagboekje schrijven, met een slotje en die bewaren in de kledingkast onder de stapel t-shirtjes?

Ik moest ook even denken aan dit stukje. Mijn blog zie ik echt als mijn eigen tijdschriftje, mijn eigen platform.  Ik schrijf over onderwerpen omdat die mij aanspreken. Natuurlijk het moederschap, want ik ben nou eenmaal moeder, maar omdat ik ook erg van de persoonlijke groei/ontwikkeling ben wil ik daar ook wel eens iets over schrijven. De donderdag hou ik vrij voor alles wat maar in mij opkomt. Ja natuurlijk schrijf ik echt puur voor mezelf. Wat ik kwijt wil, kan ik hier kwijt. Maar ik zou natuurlijk keihard liegen (en dat mag niet, want het is ramadan) als ik zeg dat ik nooit aan jullie denk. Want dat doe ik wel. Heust.  Ik hoef niet zozeer mensen te “prikkelen”, maar ik vind het super fijn als iemand een stukje van mij leest en daarvan moet lachen. Of het heel herkenbaar vindt. In het verleden heb ik weleens iets geschreven over politieke maatschappelijke onderwerpen, dit doe ik niet meer. Ik wil de sfeer namelijk luchtig houden op mijn blog. Fijntjes. Liefdevol.

Ik las dit stukje van Suushi en moest denken aan wat 11 jaar bloggen (!) mij tot nu toe allemaal heeft gebracht. Nou nog geen persreisjes naar de Antillen of een gratis bakfiets. Maar dan wel:

  • een groot netwerk. want zoveel lezers. Lieve lezers! Die een reactie achterlaten of mij mailen of mij taggen, die mij helpen, die mij een kaartje sturen (of chocola, of een abonnement op de Jan!). Ja, dat soort lezers heb ik dus. Trots ben ik.
  • ik heb mezelf leren kennen. Als ik nooit was begonnen met bloggen was ik er waarschijnlijk nooit achter gekomen hoe leuk ik schrijven eigenlijk vind. En al die ervaring die heb ik opgebouwd door voor andere blogs te schrijven. Love it.
  • ik heb veel geleerd. Over mezelf. Maar ook van anderen.
  • ik heb er Echte Vriendinnen aan overgehouden. Mooi hoor.

Ik weet niet of ik forever doorga met bloggen, maar voor nu vind ik het wel leuk. Houd je toch van de straat (ps, Snapchat ook):

Snapchat-2151468863894571070

Des Bloeit: perfectionisten

13/05/2016 - 2 reacties

Mijn vader is een echte perfectionist. Een van z’n vele motto’s is “als je het doet, moet je het goed doen” (hij heeft meer van dit soort pareltjes). Mijn vader wil alles goed doen en het meest irritante eraan is dat hij het ook allemaal goed doet. Als hij iets niet kan baalt hij daar ontzettend van. Dan zegt hij echt (ik maak geen grap) “waarom kan ik dit nou niet?!”. Ik denk dat dat 1 van de vele “voorwaarden” om perfectionistisch te zijn.

Ze zeggen weleens dat vrouwen op hun vader vallen en in mijn geval is dat zeker zo. LOML is namelijk ook een perfectionist. Heel erg. In tijden van ruzie wil ik weleens roepen dat hij niet zo moet mierenneuken. Hij heeft ook nog eens heel veel geduld (vooral met jou zou hij nu zeggen).
Dus picture this; je hebt mij als een wervelwind door het huis die snel beslissingen kan maken en dingen half doet, want “ach wat maak het uit” en je hebt dan LOML. Die alles heel precies wil doen, die dingen checkt en dubbelcheckt en voor de zekerheid nog een keer, die heel lang wil nadenken over het kopen van een bank (een paar weken) of een klerenkast (serieus 2 jaar). Ja, ik vind het dus ook een wonder dat we inmiddels 6 jaar getrouwd zijn.

Nu ben ik erachter gekomen dat het voor een totale niet-perfectionist (ik dus) het heel zwaar kan zijn als je dus getrouwd bent met een perfectionist.  Want alles wat je doet is niet goed genoeg. Ik weet dat bij alles wat ik doe, LOML heel stiekem denkt “maar ik kan dit beter, eigenlijk had ik dit moeten doen”. Dat is nogal storend kan ik je zeggen, want LOML zegt het niet met die woorden maar ik voel het wel, heust.

Maar laatst dacht ik dan “ben ik niet stiekem ook niet perfectionistisch?”. Wil ik stiekem ook niet gewoon dat alles perfect gaat? Wil ik stiekem ook niet de 2 liefste kinderen die meteen doen wat ik zeg “kom jongens we gaan” dat ze dan meteen meegaan in plaats eerst verstoppertje te spelen of met schoenen te gooien of op het bed te springen? Wil ik stiekem ook niet het perfecte body (een beetje zoals Rihanna en Beyonce), wil ik stiekem niet het perfecte huis (natuurlijk schoon met veel wit en licht en een beetje “kleuraccenten” en weinig lego op de vloer (ok wel een paar blokjes in een hoekje). Is dat heel stiekem ook niet gewoon perfectionistisch zijn?

Want in dat geval is het goed, dan zijn LOML en ik 2 perfectionisten bij elkaar en dan houden we het makkelijk een jaartje of 20 met elkaar uit.

 

c56c524c67d4882ea0b29a8558c18738

Des Bloeit: hoe te self help yourself

29/04/2016 - 8 reacties

f0b95b9f74637e4e9330802d18cfe7bb

Het begon met the Secret. I know, I know, The Secret is nou niet echt het boek wat ik nu als eerste zou aanraden maar he Oprah begon over de wet van de aantrekkingskracht en toen was Oprah een beetje als Beyonce nu “alles wat ze zegt is goed” dus ik kocht het boek en las het. En om maar even in de Oprah sferen te blijven: that book really changed my life.

Het is vanaf dat moment dat ik ook wist dat ik dus mezelf meer kon ontwikkelen. Dat is een beetje laat misschien maar voor die tijd had ik niet echt een idee dat je zelf verantwoordelijk bent voor de keuzes die je maakt. Vanaf dat moment wist ik ook dat er bepaalde thema’s in mijn leven waren die ik wou aanpakken. En die ik aan moest pakken, wou ik tenminste een beetje verder groeien.

Ik denk dat iedereen dat wel heeft. Dat je het allerbeste uit jezelf wilt halen maar toch niet echt weet hoe. Geen probleem chicka’s: ik geef jullie hierbij mijn tips:

  • school / werk: een voor de studentjes onder ons, ik weet nog wel dat er in “mijn tijd” zo af en toe tussen de tentamens door een StudieLoopbaanBegeleiding-gesprek (SLB) gepland werd. Ok; eerlijk ik heb er toen niets aan gehad want dat gesprek had je vervolgens met een mentor die je nauwelijks kende. Wel kan het nuttig zijn om juist dan op papier te zetten waar je aan wilt werken. Hetzelfde geldt voor een functioneringsgesprek. Je weet wel: zo’n gesprek met je manager waarbij je hoopt dat je een beetje meer salaris kunt krijgen. En oja: weer die doelen waar je aan kunt werken.
  • boeken: I love self help boeken! Love love them.  En echt: de leukste self help boeken zijn echt meer zo zweverig al tig jaar geleden maar juist op een leuke toegankelijke manier geschreven. Ik schreef er eerder een stukje over en deze boeken herlees ik nog steeds weleens.
  • therapie / cursus: ik las eens dat Halina Reijn wekelijks naar een therapeut gaat. Gewoon om even een gesprekje te hebben. Nou wordt het tegenwoordig niet vergoed en ik kan me voorstellen dat niet iedereen daar geld voor heeft maar het kan je zeker helpen om..nouja..jezelf dus de helpen. Ook therapie is tegenwoordig echt niet meer “raar” en je bent ook echt niet meteen depressief. Daarnaast hoeft zo’n sessie echt niet lang te duren, rond de 3 maanden kun je al “klaar” zijn (klaar ben je natuurlijk nooit want hard werken aan jezelf blijft natuurlijk nodig).

 

  • en tenslotte mijn grote liefde: ayahuasca!  Je leest er tegenwoordig steeds meer over: Hadjar schreef er eens een column over, Lauren Verster deed er eens een item over (ik vond het jammer dat ze het zelf niet deed) en kijk op Netflix “Chelsea does” (geweldige vrouw) die ook ayahuasca doet (wel jammer dat het meteen onder drugs valt).  Zelf heb ik nu 3x ayahuasca gedaan en tja. Ik kan er heel veel over zeggen maar tegelijk vind ik het ook heel moeilijk om het te beschrijven. Het is in ieder geval absoluut GEEN drugs, maar je kunt het zien als een natuurmedicijn. Het is een drankje en je komt in een soort van dubbelbewijstzijn. Ja, je gaat er ook van overgeven (zelf heb ik dat maar 1x hoeven doen), maar dat is vaak ook een teken van letterlijk en figuurlijk “troep” in je lichaam wat eruit moet. Ayahuasca laat jou precies net die thema’s zien waar je aan moet werken of geeft jou juist net die bevestiging die je nodig hebt. Ik hoor heel vaak van mensen dat ze wel nieuwsgierig zijn maar het tegelijk ook eng vinden. Dat snap ik wel, ik had dat precies ook maar ayahuasca geeft jou altijd datgene wat je ook echt AANKAN op dat moment.  Enfin: ayahuasca heeft mij echt een mega duw gegeven qua persoonlijke ontwikkeling dus ik kan het echt iedereen aanraden.