Categorie

Des Bloeit

Daime

16/11/2016 - 4 reacties

Vorige week had ik mijn laatste ayahuasca ceremonie van dit jaar. Ja, ik weet niet of jullie het weten maar het jaar is dus al bijna voorbij. Ik bedoel: het is al bijna december, en december stelt eigenlijk qua maand geen reet voor, laten we eerlijk zijn. Qua hoeveelheid dagen die er aan toe doen natuurlijk, bedoel ik.

Twee weken geleden had ik ook een ayahuasca ceremonie, samen met mijn zusje en een hele goede vriendin. Die was best heavy. Een groot ego kwam weer om de hoek kijken, maar ik weet inmiddels ook: niet meer vechten.  Klaar staan, face it, aangaan, dat monster. En toen werd het gelukkig weer een stuk lichter en mooier. Het was dus een ietwat zware ceremonie, maar de dagen erna voelde ik me toch weer licht en vrij. Het gevoel dat de liefde in mij sterker is dan mijn ego voelt goed.  Dus besloot ik afgelopen zaterdag weer een ceremonie bij te wonen.

Weer samen met mijn zusje en een klein groepje mensen met wie ik eerder een ceremonie heb meegemaakt. Het was inmiddels mijn achtste ceremonie en inmiddels heb ik wel een beetje door hoe die reizen bij mij gaan. Ik moet in het begin meestal even overgeven, en tijdens de tweede schenking weer. Ik heb meestal wel last van afleiding of mijn ego, maar ik weet ook steeds beter aan te gaan.

Dit keer was het heel anders. Ik heb de hele avond kunnen zingen (oja! Dat wordt dus ook gedaan, had ik nog niet gezegd toch, nou ja, bij deze). Ik heb niet over gegeven. Het was 1 en al licht, ik had heel weinig last van mijn ego, het was kortom: mooi. Nee; prachtige. Heel verlichtend. De energie van alle fijne mensen die daar ook waren was ontzettend sterk en krachtig.  Fijn. Mooi. licht. Liefde. Warm.

Dit stukje leest waarschijnlijk als wiskunde voor de meeste mensen maar ik wou het toch even kwijt. Aan mezelf eigenlijk vooral.