Categorie

Des Bloeit

Des bloeit: mensen waar ik van hou

22/04/2016 - 4 reacties

 

 

5045e53e7299422bbf25f5194593190a

Ongeveer 6 jaar geleden had ik een date met (toen) een vriendin van mij. We zaten tegenover elkaar en er was weer van alles misgegaan. Zij kon maar niet, ik kon niet, vervolgens hadden we een datum maar toen belde zij weer op het laatste moment af, we maakten weer een afspraak, en nu zaten we tegen over elkaar maar niet nadat ze 15 minuten later pas kwam. Ik kon het niet vinden, zei ze. De bus kwam ook later, zei ze.  En ik; ik ergerde me. Zoals altijd als ik met haar had afgesproken. Ik vond haar te laks, in alles wat ze deed. De keuzes die ze maakt in haar leven, maar ook dit soort “kleine” dingen. En het is vanaf dat moment dat ik besloot niet meer met haar af te spreken.

Begrijp me niet verkeerd: als ik echt een goede vriendin zou zijn kon ik ook meer mijn best doen. Bovendien heb ik nog een vriendin (HOI RA!) waarmee ik 1x in het jaar afspreek. Of soms zelfs 1x in de 2 jaar. Maar het is altijd goed. Als we met elkaar afspreken kunnen we urenlang kletsen. En dan zeggen we altijd tegen elkaar, elke keer weer: jij bent 1 van de weinige mensen die ik bijna nooit spreek maar waarvan ik toch weet dat het goed is.

Toen ik voor het laatst afspraak met mijn vriendin, 6 jaar geleden, besloot ik ook om andere vriendinnen of vage kennissen op een lijstje te zetten. Dat klinkt een beetje hard maar op een gegeven moment houden vriendschappen gewoon op. Heel vaak blijf je toch met elkaar omgaan, tegen beter weten in, want je houdt toch ergens hoop. En ooit hebben jullie het toch wel leuk gehad?  Maar toch besloot ik om vanaf toen alleen maar mensen in mijn leven te houden waar ik oprecht energie van krijg. Die mij een goed gevoel geven. Mensen waar ik happy van wordt. En dat zijn dus vooral dit soort mensen:

  • mensen die warm en sociaal zijn. Ik kom soms mensen tegen die heel kortaf kunnen zijn. Of een beetje koud. Dat kan, ik heb zelf ook van die momenten. Maar als ik met die mensen praat dan kom ik zelf ook niet echt los. Gevolg: ik voel me niet op mijn gemak bij zo’n persoon. Mensen die sociaal zijn en die lekker een praatje maken: die vind ik dus gezellig. Gevolg: ik word zelf ook gezellig(er).
  • Friese mensen. Ik hou van de Friezen! Nee, en dat komt echt niet omdat ik stiekem een Fries famke ben. Ik zag laatst Foppe de Haan op tv en hij is zo lekker heerlijk nuchter. En ik hou van nuchtere mensen. Die houden je mooi met beide beentjes op de grond.
  • mensen die oprecht interesse tonen; logisch. Want wie houdt er nou niet van iemand die jou oprecht aandacht geeft?
  • mannen met manieren: die zijn er bar weinig, echt. Ik ben nu al weer 10 jaar samen met LOML maar nog steeds houdt hij de deur voor mij open en betaalt hij altijd alles. Ja, het is misschien ouderwets maar I love it.
  • mensen die mij meteen Des noemen: want lekker gezellig!
  • mensen die meteen 3 kussen geven: veel fijner dan zo’n afstandelijke hand.
  • en wat daarbij hoort: ik hou ook van mensen die aanrakerig zijn. Ja, dat klinkt een beetje gek en ik weet ook dat niet iedereen daar van houdt; maar een vriendschappelijke hand op je been terwijl je met elkaar praat, een knuffel, even een aai op je rug: ik heb genoeg vriendinnen die zo gelukkig zijn (en al vanaf dag 1 dat ik ze ken, echt!).
  • mensen die zeggen: jeetje wat heb jij mooie kinderen zeg (inkoppertje).

 

Des Bloeit: het slaapprobleem

15/04/2016 - 25 reacties

a95859bac89e552b6e0d039d078df552

Twee weken geleden schreef ik dit stukje (de miracle morning routine werkt nog steeds niet trouwens bij mij. Middagdutjes sla ik trouwens wel vaker over. Terwijl ik het wel nodig heb, dat denk ik tenminste.

Ik heb de laatste tijd namelijk heel veel moeite met slapen. Niet met inslapen, dat gaat vrij makkelijk. Maar doorslapen, dat is het probleem. Joep wordt nog steeds wakker, en daar gaat het mis. Zodra ik opsta om hem een flesje te geven en weer terugloop naar mijn eigen kamer gaat het mis. Klaarwakker ben ik daarna. En dan begint het hoor:

  • ik denk na: wat moet ik doen, wat heb ik gedaan, wat kon ik beter doen;
  • ik pieker: hoe kan ik zorgen voor wereldvrede? Hoe kan ik zorgen dat de huizenmarkt weer beter aantrekt?
  • ik verveel me: ok, wat nu? Wat zal ik nu doen?
  • ik word boos: VERDOMME, IK WIL SLAPEN! SLA-PEN! WAAROM KAN IK NIET SLAPEN?!
  • ik woel, ik draai.
  • twee uur later val ik weer in slaap. Als ik pech heb: net op het moment dat Joep weer wakker wordt.

Ik weet inmiddels wel: als ik te vroeg op bed ga, lig ik zeker ’s nachts wakker. Ik weet ook: ik moet de avond rustig tot me laten komen. Geen telefoon dus.  Wat ik weer moeilijk vind want juist als de kinderen op bed zijn wil ik mensen terug appen of mailen.
En meer dan dit weet ik dus niet.

Ik merkte vannacht zelfs dat ik al aan het begin van de nacht denk “wedden dat ik straks niet kan slapen”. Dat is natuurlijk een doodzonde, want dan gebeurt het ook echt.

Nou hebben jullie mij al vaker tips gegeven. Goede tips (vooral bij mijn sorry-stukje en hoe ik een winterdepressie kan tegengaan). Ik doe bij deze wederom een beroep op jullie, mijn trouwe lieve lezertjes.

What to do? Hoe kan ik beter doorslapen, wat kan ik hier tegen doen? Want echt, een Des zonder food is heel erg, maar een Des zonder slaap; daar word helemaal niemand vrolijk van.

 

Des bloeit: wie ben ik?

08/04/2016 - 8 reacties

a061dd806e00727ba91a93e68409e211

Sinds ik de laatste keer ayahuasca (is er interesse in een stukje hierover trouwens? Ik heb er weleens over geschreven maar dan met een wachtwoordje erop, maar ik wil er op zich ook wel een algemeen stukje over schrijven. Gewoon zo, hoppa, in het openbaar. Roept u maar) heb gedaan, ben ik ook heel erg bezig om te ondervinden wie ik nou eigenlijk ben.
Ik.
Des.

Ik schreef er al eerder een stukje over het boek “kom hier dat ik u kus” van Griet op de Beeck.   Over dat ik moest huilen toen ik het boek uit had omdat het bijna een roep naar mij was. Vooral de zin ““ik wil eindelijk worden wie ik ben, niet wie ik altijd dacht dat anderen willen dat ik was” was echt: wow.

Als je je hele leven bezig bent met anderen (tenminste, zo voelt dat) is het dus best moeilijk om te bedenken wat je zelf nou eigenlijk wilt. Dat is waar ik heel erg tegenaan loop de laatste tijd. Wat vind IK nou leuk? Waar word IK nou happy van?
Om een voorbeeld te noemen: ’s ochtends als ik ga hardlopen. Dan denk ik “ik moet nu hardlopen want dan heb ik dat tenminste gehad, en dan heb ik gesport”. Vervolgens denk ik “ja maar wacht eens Des, wil JIJ hardlopen of wil je dat meer omdat je het gevoel hebt dat het nou eenmaal moet want iedereen doet het?? En dan denk ik weer van “nee, wacht, IK wil echt hardlopen”.
“Of niet”.
“Of wel”.

Enz. Ik noem in het voorbeeld iets simpels als hardlopen, maar hardlopen kun je net zo goed vervangen met wat is nou eigenlijk mijn mening over vluchtelingen, hoe moet ik opvoeden of wat vind ik nou echt van Kim Kardashian.

LOML zegt dat ik gewoon moet “voelen”. Voel wat bij jou past. Makkelijk gezegd dan gedaan. Ik ben juist zo slecht met voelen. Maar tegelijk merk ik ook weer dat het steeds beter wordt. Dus ik ben er in ieder geval achter gekomen dat dit Des is:

  • ik ben geen beste vriendinnen met Taylor Swift en dat is ok (ergens lijkt mij vriendinnen met Taylor leuker dan met Biejons. Sorry! Dat bedoel ik niet verkeerd maar Tay lijkt me net wat losser in de omgang);
  • ik ben eigenlijk een een heel schoon persoon (ok, soms ook een beetje slordig);
  • ik ben heel ongeduldig en zal nooit een geduldig persoon worden, alleen wat minder ongeduldig dan nu. Misschien;
  • ik durf de waarheid niet tegen mensen te zeggen. Nooit. Ik weet niet perse of dit nou heel slecht is. Want ik vind echt dat de waarheid niet altijd gezegd hoeft te worden;
  • ik ben minder flexibel dan ik ben (maar ik kan wel beter loslaten);
  • ik gebruik geen moeilijke woorden (en heb stiekem een hekel aan mensen die dat wel doen. Binnenkort een stukje hierover);
  • ik ben echt een moeder-moeder, als in: ik vind het gewoon heerlijk met de kindjes samen. En ik wil meer. IK. WIL. MEER. (vanavond LOML en ik date night ow yeah 😉 ;
  • ik hou ervan om met andere mensen af te spreken, ja zelfs met onbekenden, ja zelfs (!!) met een groep (I know! I fucking know! maar ik ben erachter gekomen dat ik het dus eigenlijk heel leuk vind.
  • ik altijd probeer te bedenken of er misschien iets is wat ik dan verkeerd doe. Dus zeg maar als ik dan een oordeel heb over iemand (heb ik vaak en heel snel), dat ik dan wel meteen erachter aan denk “ok maar Des, wat zegt dit over jou?
  • ik ben geen pietje precies of een mierenneuker (zie ook het puntje over ongeduldig);
  • maar ik ben wel een perfectionist. Op mijn manier dan;
  • ik kan nog steeds heel erg kan genieten van gewoon lekker alleen zijn.

Moeilijk zeg, dit. Maar ook wel leuk; jezelf ontdekken.
Hopelijk aan het eind van het jaar een beter overzicht.

Des Bloeit: miracle morning routine

01/04/2016 - 9 reacties

ad509548d2949aa29036abead23a8fa0

Zeg, waar moet ik nou nog meer over schrijven bij mijn ‘zelfhulp-rubriek”, riep ik eens op Facebook?  Hedwig riep “miracle morning routine” en toevallig zat ik daar ook heel vaag nog aan te denken om daar iets mee te doen.

Misslipgloss doet het, de Groene Meisjes doet het. Ik heb het boek zelf niet gelezen maar op basis wat ik heb gelezen is het vooral dit: zet je wekker een uur vroeger dan normaal, drink een paar glazen water, mediteer, lees een boek, maak wat aantekeningen, beweeg een beetje, neem een (korte) douche en ontbijt. Wat zijn de voordelen als je je dag zo begint? Dat je je lichaam en hoofd eerst de tijd geeft om rustig op te starten. En op deze manier begint je dag beter en heb je meer energie.

“Ben benieuwd of het je gaat lukken omdat je kinderen hebt” riep Hedwig nog. Klopt. Een reden waarom ik er nooit aan ben begonnen. Want ik word al zo vroeg gewekt, en om de wekker dan nog een uurtje vroeger te zeggen: liever niet.

En toch wil ik meer uit mijn dag halen. Zo ben ik namelijk gek op middagdutjes. Echt, ik doe niets liever. Het is de luie Indonees in mij: tidur siang. Heerlijk. Dus als de kinderen slapen wil ik ook eventjes op bed liggen. Niet lang, max een half uurtje, maar toch.  En nu las ik laatst ergens “waarom slapen als je ook iets anders kunt doen?”. Bijvoorbeeld mediteren, of een boek lezen, of iets met mijn blog doen?  En het lijkt mij ontzettend fijn om een uur lang (!!) in de ochtend het huis helemaal voor mij alleen te hebben, in alle rust en stilte.

Dus probeer ik mezelf nu een nieuwe routine aan te leren. Voor 30 dagen lang. Ik zet mijn wekker een uur vroeger en doe geen middagdutjes meer.

Eerlijk? Best pittig, verdorie. Ik loop nu ’s middags hard ipv  in de ochtend en dat is wel heel lekker. Maar de wekker ’s ochtends een uur vroeger zetten? De eerste dagen had ik de wekker om 7 uur gezet, en hoe laat worden de kinderen wakker? Geen grap: om 6:55 uur.  En ik ben er nog niet aan toe om mijn wekker om 6 uur te zetten.

To be continued dus.

 

 

 

Des Bloeit: 11 jaar geleden

18/03/2016 - 6 reacties
ik 9 jaar geleden

ik 9 jaar geleden

Een paar weken geleden had ik een etentje met een goede vriend. Alweer 12 jaar geleden studeerden we samen, we deden wel 3 vakanties samen en nog steeds hebben we altijd contact.  Hij was verhuisd en ik kwam bij hem langs om zijn nieuwe huisje te bewonderen.
“He, ik ben tijdens het verhuizen een oude USB stick tegengekomen, en daar vond ik allemaal oude foto’s en filmpjes van jou”, zei hij opeens.

“Ojee”, zei ik toen, “wil ik die eigenlijk nog wel zien?”. Ja dus. Ik zag heel veel filmpjes en foto’s en het liet mij niet meer los.

Zo filmde mijn goede vriend mij terwijl ik aan het oefenen was voor een presentatie. Of nouja, dat was de bedoeling. Ik was namelijk alleen maar aan het lachen en lol maken. Ik zag dat ik toen iets voller was dan nu, en dat ik een onrustige huid had (ik leefde toen echt het studentenleven: veel roken en ongezond eten). Maar oh, wat had ik een lol.

Ik herkende mezelf gewoon echt niet meer terug. Ik zag een vrolijk meisje, een meisje die het allemaal niet zoveel uitmaakte, en die alleen maar aan het lachen was. Die haar best deed, op haar manier, maar toch zoveel lol had.

Het was 2007, alweer 9 jaar geleden. Ik was 23 jaar. Het was het jaar dat het uitging tussen LOML en mij, en ik weet nog dat toen we net met elkaar kregen ik dacht: dit gaat nooit meer over, en als het uitgaat overleef ik het never nooit meer. Maar het ging wel uit, en ik zag mezelf op al die filmpjes en foto’s van mijn goede vriend en ik kon alleen maar denken: ik overleefde het wel. En hoe.

Ik kon me het filmpje helemaal niet meer herinneren. Waarom was ik het vergeten? Waarom was ik vergeten dat ik toen zoveel lol had? Waarom is “verdriet” en “teleurstelling” het eerste wat ik denk als ik aan mijn studentenleven denk?

Het deed me zo goed, dat filmpje terugzien. Ik kijk mezelf nu aan in de spiegel, 9 jaar later. Ik ben blij dat ik beter voor mezelf ben gaan zorgen. Ik zie er beter uit, minder pafferig, meer wijsheid, en nu 2 kinderen en 1 man (ja, diezelfde LOML), rijker.

“Zou je terug willen gaan naar tijd, zo onbezorgd met zoveel lol”, vroeg mijn zusje. Nee, dat niet. Maar ik ben heel blij om te weten dat het meisje van toen ook zo genoot van het leven.