Categorie

Des Interviewt

Des Interviewt: Darcia

03/05/2016 - 2 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Nou dat waren dus alleen maar positieve reacties op het interview met Thamar vorige week.  Fucking terecht natuurlijk. En vandaag heb ik ook niet de minste moeder voor jullie. Sinds ik zelf draagconsulente ben hou ik ook een beetje bij wie mijn collega’s zijn. 1 daarvan is Darcia, ook wel The Urban Babywearer genoemd. Wie nu nog steeds denkt bij het woord draagdoeken aan grijze wollen sokken types, think again. Ik bedoel kijk mij. En kijk Darcia. Met haar meterslange haren, prachtige lichte ogen, het mooiste zoontje (Ravi) ever en oh: did I mention haar ongelofelijke grappige teksten op bij haar foto’s op Instagram? En als dat nog niet genoeg is ging Darcia vorig jaar ook nog eens naar Lesbos, om vluchtelingen te helpen aan een draagzak.
En, ik snap het ook niet, ze is ook nog eens single. Een single mother dus: als er iets is wat zowat zwaarder is dan een mama dan denk ik aan een single mama. So tell me all about it gurl!

IMG_20160502_192210

Ik begon jou te volgen omdat je, net als ik, ook draagconsulente bent. Tussen al die consulenten val jij mij meteen met je humor en sexyness. Vertel eens: wat zijn je hobbies, je dromen en waar heb je echt een bloody hekel aan?
Hobbies: telt eten als een hobby? Ik ben altijd op zoek naar lekker eten. Ik lust alles met als enige uitzondering rijst. En ja, ik weet het, rijst smaakt naar niks. Maar het is de structuur die ik on interessant vind. En ik eet mij een weg door het leven. Zelfs mijn vakanties draaien om eten. Verder heb ik een enorme fascinatie voor make up, ook al heb ik er niet dagelijks de tijd voor. En dansen, ik heb vroeger professioneel gedanst, en je kan mij niet blijer maken dan met een leuk feestje en goede muziek. Het liefst met een goede maaltijd vooraf en dat ik uitgebreid de tijd heb gehad om mij op te maken. 😉 Dromen zijn er niet echt. Ik ben erg tevreden met waar ik nu ben. Groei zou mogelijk betekenen dat ik minder met moeders en kinderen kan werken en meer achter een bureau moet zitten. Dus mijn droom zou zijn dat mijn leven nog lang zo leuk blijft als nu! Waar ik een hekel aan heb? Onrecht en het gevoel van machteloosheid. Ik kan soms met volle verbazing staan te kijken hoe mensen elkaar behandelen.

Je bent dus ook draagconsulente. Wat is de reden dat je hiervoor gekozen hebt?
Mijn werk als consulente is organisch gegroeid. Ik werkte toen Ravi nog heel klein was fulltime op Schiphol in de cosmetica winkels. Maar dat was bijna niet te doen. Dus ik vond een leuke baan bij een Amsterdamse kinderwinkel. En aangezien ik Ravi zelf al veel droeg in doeken groeide het automatisch zo dat ik bij de dragers de uitleg gaf. Mijn kennis en expertise nam steeds meer toe en ik besloot de opleiding te volgen, en ging steeds nauwer samen werken met mijn leveranciers wat mijn kennis ook verder verdiepte. Inmiddels heb ik de gevorderde opleiding bij Trageschule afgerond en komen mensen van heinde en ver naar de winkel om gebruik te maken van mijn diensten. Ik leer nu per jaar honderden mensen hun kindje te dragen. Dat had ik niet gedacht toen ik Ravi zelf voor het eerst in een draagdoek probeerde te frummelen.
IMG_20160502_192234
Vorig jaar ben je een tijdje als vrijwilliger naar Lesbos gegaan om vluchtelingen aan een draagzak te helpen. Geweldig om je toen online te volgen, maar het lijkt me ook ontzettend zwaar om verhalen aan te horen. Welk verhaal is je nog het meest bij gebleven?
Op Lesbos was er elke dag wel een bijzonder verhaal. Maar een van de verhalen die mij is bij gebleven is dat onze tolk aan een vrolijk jongetje van een jaar of 5 vroeg waar hij naar toe wilde nu hij in Europa was aangekomen. Zijn antwoord: “Ik wil gewoon naar huis, man!” Hij leek oprecht pissed dat zijn ouders hem helemaal uit zijn bekende omgeving hadden getrokken en mee hadden gesleurd naar een volledig onbekende wereld. Het moet wat zijn voor al die kinderen om alles achter te laten en nu een volledig nieuw leven op te moeten bouwen.
1 van de dingen die ik echt leuk vind om bij jou te zien is dat je er regelmatig op uit gaat met je zoontje. Naar het museum, uiteten, maar ook gerust hele vakanties. Super stoer vind ik dat. Wat zijn jouw tips voor single moeders die dit misschien nog een beetje eng vinden?
Ik weet niet waarom andere moeders het eng vinden om met hun kind op pad te gaan, het is gezellig! Ik houd van eten, van kunst, van reizen. Dus waarom zou ik dit niet delen met mijn kind? Gewoon doen!
Zeg eens eerlijk: op welke momenten kun je Ravi wel achter het behang plakken?
Dagelijks heb ik momenten dat ik Ravi achter het behang kan plakken. Hij is er clingy, een echte velcro baby die een full grown velcro toddler is geworden. En dat is soms zwaar. Hij verkeert permanent in mijn aura. En soms wil ik wel eens schreeuwen: “Ga uit mijn personal space! Laat mij met rust!” Maar dan bedenk ik dat de wereld waarschijnlijk heel indrukwekkend moet zijn voor een mini mensje en dat er kennelijk erg veel bij hem binnen komt, en ik probeer dat te respecteren. Als ik moe ben is dat wat lastiger en bots ik wel eens met mijn kind en met mijzelf.
IMG_20160502_192300
En wat zijn nou de mooiste momenten?
De mooiste momenten zijn vaak in de ochtend, als wij samen wakker worden en hij mij meteen begint te knuffelen en te vertellen dat hij van mij houdt. En dat wij samen zoveel kunnen delen, de liefde voor de mooie dingen in het leven. Nog niet eerder heb ik een peuter mee gemaakt die zo bevlogen is over kunst.
Wat is HET product/kledingstuk/accessoire die elke moeder moet hebben (ehh naast de draagdoek, natuurljk)?
Een goede poncho, handig in alle situaties. Als draagjas, dekentje voor over jouw kind (en jou), sjaal, of gewoon om even een geborgen gevoel te creëren.
Screenshot_20160502-192041Screenshot_20160502-192115
En tenslotte: wat is jouw ultieme tip of advies aan alle fabulous mama’s out there? Wat moeten ze zeker wel of zeker niet doen?
En een tip aan alle moeders? Leg alle meningen en kritiek naast je neer en doe wat jij denkt dat het beste werkt. En dan nog, dan doe je het een keertje fout. Dan doen we allemaal wel eens.
En volg haar vooral op haar Instagram.

 

Des Interviewt: Thamar

26/04/2016 - 7 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

En we beginnen met Thamar. Thamar met 1000 sproetjes op haar kop. Thamar doet me soms aan Anouk denken. Een stoere chick. Met een vaak overduidelijke mening ergens over. Niet bang om die duidelijk te maken. Maar ook: een heel groot hart. En moeder. Van 2 kinderen, en niet met de minste leeftijd namelijk een dochter van 8 en een zoon van 13 jaar oud. Terwijl ik nog volop in de luiers zit denk ik dat Thamar het vast ontzettend makkelijk heeft met wat oudere kinderen. Want die zijn toch zo lekker zelfstandig en het wordt toch alleen maar makkelijker? Toch?

PhotoGrid_1461437079062

Ha, die Thamar. Nu weet ik natuurlijk wel dat je een import Zeeuwse indo bent uit Rotterdam maar vertel mijn lezertjes eens iets over jezelf: wat doe je in het dagelijks leven, wat zijn je hobby’s (en noem nou eens niet “eten” voor 1 keer) en waar heb je echt een bloody hekel aan?
Ha die Des. Dat heb je goed onthouden, maar niet doorvertellen hoor. Ik houd echt zoveel van Rotterdam, dat ik soms (bewust) vergeet dat ik uit Zeeland kom. Prachtige provincie, dat wel, maar nooit langer dan 5 dagen. Maximaal. Ik word erg zenuwachtig van die rust daar. Gek, eigenlijk. Maar goed, iets over mezelf vertellen. Jezus, Des, ik werk als marketingmedewerker, mijn hobby is eten maken (en het daarna opeten, maar dat mocht ik niet zeggen), maar schrijven is denk ik ook een hobby. Ook al doe ik dat momenteel veel te weinig. Ik wil zeggen ‘omdat ik het druk heb’, maar eigenlijk maak ik er gewoon geen tijd voor vrij, omdat ik liever op mijn luie reet zit te lezen als ik thuis ben. O! Lezen is ook een hobby. En schoenen kopen, maar mijn budget stribbelt de laatste tijd een beetje tegen. Eigenlijk wilde ik ook zeggen dat ik hobby’s hebben stom vind, want ik moet dan altijd denken aan punniken of postzegels sparen of zo, maar ik dwaal af. Ik heb niet snel een bloedhekel aan iets, maar waar ik wel echt jeuk van krijg is racisme (‘O, je bent zeker lui, omdat je een Indo bent ‘ – true story), maar ik kan ook heel slecht tegen mensen die niet uitkijken op straat en dan tegen mijn kinderen of tegen mij opbotsen en dan doorlopen alsof je er niet staat. O en waar ik ook een hekel aan heb is als mensen van mijn bord eten. Get your own food. Ik heb eigenlijk aan nog veel meer dingen een hekel, maar ik durf het niet meer op te noemen, omdat ik dan echt zo’n boze vrouw lijk.

Uit mijn “bloggerskringetje” ben jij de enige mama die al wat grotere kinderen heeft. Je hebt er twee, hoe oud zijn ze ook nog weer? Was het toen een bewuste keuze om zo jong moeder te worden?
Jullie lopen ook allemaal achter joh. Of was ik gewoon vroeg. Goed, ze zijn momenteel 13 (zoon) en 9 (dochter). Het was een bewuste keuze om te zeggen dat ik nooit kinderen wilde, want ik was geen mama by nature. En een jaar later was ik zwanger van mijn eerste kind. Zo gaat dat bij mij. Als ik roep dat ik iets niet wil, dan krijg ik het lekker toch. Dus over kinderen willen, houd ik in het vervolg mijn mond, voordat ik opgescheept zit met een elftal. Maar nee, het was geen bewuste keus om jong moeder te worden.

PhotoGrid_1461437100652

Zwangerschaps/opvoedtrends komen en gaan. Ik kan me voorstellen dat de “trends” van toen anders waren dan nu. Merk jij verschil met met het opvoeden en zwangerschap van toen en nu?
Ik word niet goed van die trends. Ik ben echt te simpel daarvoor en ben elke avond weer blij dat ze mede dankzij mij nog steeds leven. Dat is de enige trend die ik belangrijk vind. Ik moet zeggen dat toen ik net moeder werd er nog niet zoveel poeha was over de borst –en/of flesvoeding, maar dat kan ook zijn omdat online toen nog niet zo’n geïntegreerd dingetje was als nu. O, vroeger was het geen punt als je je kind suiker gaf. Nu staat dat volgens mij gelijk aan de doodstraf. En men stelt hun zwangerschap steeds meer tentoon online, wat ik wel snap, want het is ook supermooi om te zijn en dat met de wereld te kunnen delen. En eigenlijk kan ik hier niet eens echt concreet antwoord op geven, omdat ik me totaal niet verdiep in de huidige opvoed/zwangerschaptrends. Ik word er namelijk alleen maar moe van. Stel je voor dat je met al die moetjes overspoeld wordt terwijl je zwanger bent, wordt je toch niet goed van? Ik denk oprecht dat het altijd wel zo is geweest, maar dat het nu meer aan de oppervlakte ligt vanwege sociale media. Dit geldt trouwens ook voor het opvoeden, je hebt altijd die-hard anti-suikermoeders gehad en vegan-ouders en vegetariërs, mensen die overal compleet schijt aan hebben en de gulden middenweg, maar sociale media zorgt ervoor gewoon voor dat het vaker in je woonkamer is. O, misschien was buikslapen wel een dingetje. Mijn zoon mocht van het consultatiebureau niet op zijn buik slapen. De enige houding waar hij in sliep. Moet je raden wat ik deed. Ja, juist.

 Je schreef al eens een stukje over de pubertijd van je zoontje. Lijkt me verschrikkelijk…brrrrr..ik ben blij dat die van mij nog zo klein en (enigszins) lief zijn. Wat vind jij op dit moment het moeilijkste aan het ouderschap?Momenteel vind ik het moeilijk om mij, dat pietepeuterige beetje wat ik heb, geduld te bewaren. Ont-zet-tend moeilijk. Soms zou ik hem het liefst een nachtje ondersteboven op het balkon willen hangen. Niet te doen. Daarnaast is het echt ontzettend moeilijk om gedrag en gevolg bij te brengen bij een puber. Pubers schijnen geen consequenties te zien van hun daden, dat deel schijnt in ontwikkeling te zijn. Ik denk dat het kapot is. O, en pubers stinken. Kinderzweet stinkt, nou wacht maar tot je puberzweet hebt. En het is niet dat hij niet meer lief is, want dat is hij nog steeds. Maar hij is ineens opstandig en doet wat hij wil. Dat zint me niet. Zoals ik al zei: karma bestaat en het komt in de vorm van een puber. In mijn geval staat mij dan nog wel wat te wachten. Sta me bij.

PhotoGrid_1461437124854

 Ik weet dat je nu een vriend hebt, maar je was een tijdje een hot sexy single mommy. Godver, wat lijkt me dat zwaar. Maar vertel eens: hoe zwaar eigenlijk?
Je weet eigenlijk best veel. Je bent best eng. Ik moet opletten met wat ik deel. Het ligt er denk ik net aan. Ik was toentertijd aan het studeren, werken en moedertje aan het spelen. Dus het was niet altijd even makkelijk. Ik kan me geen dag herinneren dat ik niet moe was. En ik kon chagrijnig zijn, niet te doen. Wacht even, dat kan ik nog steeds. Schrap dat maar, dat is gewoon mijn persoonlijkheid. Ik vind het moeilijk om te zeggen hoe zwaar het precies was. Ik had geen keus en deed gewoon wat ik moest doen. Ik liet alleen wel eens wat steekjes vallen en zag wat meer dingen door de vingers, omdat ik gewoon geen zin had. Omdat ik moe was. Maar eigenlijk doe ik dat nog steeds wel eens. Overal een vergrootglas opleggen heeft geen zin, dat is echt vermoeiend. Dus hoe zwaar? Zwaarder dan een de opvoeding delen met iemand, dat is één ding wat zeker is. Waar ik gewoon ontzettend van baalde toen ik single was, was dat ik altijd afhankelijk was van anderen. Dat is nu veel minder.

Wat vind jij het allermooiste aan het ouderschap?
De onvoorwaardelijke loyaliteit die je kinderen hebben. Het maakt niet uit hoeveel steken je laat vallen, hoe chagrijnig je bent of hoe streng je ook bent. Je bent hun moeder en je bent in hun ogen de beste moeder van de planeet. Ook al weet je dat je dat bij lange na niet bent, maar zij zien dat anders.

Geef mij eens de tip voor die (aanstaande) mommy’s. Wat moet ze zeker wel, en wat zeker niet doen?
Wat (aanstaande) moeders zeker niet moeten doen; teveel naar anderen luisteren hoe je wel of niet met je kinderen om moet gaan. Geloof het of niet, maar gek genoeg zit het ouderschap gewoon in je systeem. Iedereen doet maar wat en iedereen vindt zijn manier de beste manier. Kies lekker jouw manier. Geef je flesvoeding? Good for you. Geef je borstvoeding? Also good for you. Geef je je kinderen snoep? Geef mij ook een snoepje. Geef je je kinderen geen vlees? Doen! Maar laat je geen adviezen door je strot duwen waar je eigenlijk niet achterstaat. Kortom: luister naar jezelf, luister naar wat jij wilt en vertrouw op je instinct. Je kent je kind, je weet hoe het zit. Wat (aanstaande) moeders zeker wel moeten doen; leven. Naast dat je moeder bent, ben je ook een vrouw. Vergeet jezelf niet in het ouderschap.

Lees Thamar haar geweldige stukjes op haar blog of like haar FB-pagina.
De prachtige foto’s en meer vind je op haar Instagram.