Categorie

Des Moedert

Nog even over dat vliegen met kinderen.

09/01/2017 - 2 reacties

Ik snap, heust, dat het geen pretje is om heel lang (zeg: 14 uur) met krijsende kinderen in de vliegtuig te zitten. Ik kan me heel goed voorstellen (geloof mij echt dat ik dit kan) dat je het liefst een raam in slaat, het kind er zo in propt, hatsjiekiedee, tot nooit meer ziens, weer je Bose koptelefoon op kan doen en verder kan kijken naar een film die nog niet uit is in Nederland maar YES, hier in het vliegtuig dus mooi wel zodat je bij thuiskomst kan zeggen: ha! Die film heb ik dus al gezien!.

Ik begrijp het heel goed, want van de 356 365 dagen in een jaar verblijf ik zeker 300 dagen met zulke kinderen in 1 huis. Toegegeven het is niet zo klein als een Airbus a380, maar dus een huis waar de kinderen achter elkaar kunnen rondrennen, tikkertje kunnen spelen of achter elkaar kunnen steppen en fietsen (het lijkt nu alsof wij in een echt groot huis wonen, maar dat valt dus mee).

Kinderen kunnen eikels zijn, echt, en ik ben dan zo’n ouder die ze dus zonodig mee moet nemen in een vliegtuig. Maar ik vind dus ook, maar dat ben ik, dat we best een beetje rekening met elkaar kunnen houden. In de vliegtuig op weg naar Bali zat er een meneer een paar rijen voor ons bozig naar mij te gebaren dat ik Ed en Joep rustig moest houden. En zo vervelend waren ze niet, echt niet. Ze schreeuwden niet, in ieder geval Ed niet. Joep huilde vooral bij turbulentie omdat hij dan in zijn eigen stoel moest, iets wat hij echt niet wou. Ter verdediging: hij was ziek. Toegegeven: als moeder van deze 2 kinderen ben ik misschien niet de meest onpartijdigste partij, nee.  Maar de meneer bleef boos gebaren, met zijn handen naar beneden, u weet wel, een beetje zoals Ross.  Toen dat niet hielp (tja) begon hij de hele tijd boos naar mij te kijken.

En toen werd ik dus boos. Woedend, eigenlijk. Want ik was ook moe ja, van de reis, van de kinderen, van mezelf vooral. Ik wou het liefst naar hem toe gaan en een glas appelsap over hem gooien. Ik wou hem bij zijn overhemd vast pakken, hem naar mij toe trekken en met mijn 10-uur-vliegen-mondgeur tegen hem sissen “weet je waar een chagerijnige moeder nog chagerijniger van wordt? Guess what?!” en daar heel gemeen bij kijken.

Alleen zei LOML dus “doe maar niet”. En toen deed ik het maar niet. En toen liep ik ’s nachts naar de wc en ik zag hem slapen, eindelijk, en ik liep terug naar Ed en Joep, en die sliepen ook eindelijk, en toen dacht ik: fieuw. Alles komt goed.

Hoe te overleven met 2 kinderen op vakantie in een ver zonnig oord

09/01/2017 - 0 reacties

(Zoals bijvoorbeeld Bali, echter niet te vergelijken met een zonnig oord in de buurt zeg Mallorca, Turkije (durven mensen nog naar Turkije tegenwoordig?). Of, zeer upcoming las ik laatst op een hipster lifestyle blog, Lanzarote. Want dat zijn allemaal landen in Europa met nauwelijks tijdverschil en niet ver vliegen. Dat is nogal een verschil, echt).

  • neem zeker weten volkorenkoekjes mee, genoeg voor onderweg naar Schiphol, de hele vliegreis, en de rit naar het hippe Airbnb huisje.
  • neem zeker weten geen rijstcrackers met chocola mee want die smelten voordat je uberhaubt bij je hippe airbnb huisje aankomt.
  • koop bij de Kruidvat of de Action van die kleine autootjes die in 1 doosje worden verpakt. Super handig. Ook voor meisjes ja, we leven inmiddels in 2017 hoor.
  • een tip die ik kreeg van mijn nicht (ervaring met reizen met kleine kinderen naar Somalie, dus dat zegt wel genoeg) koop kleine kadootjes (bijvoorbeeld die autootjes), pak het in en geef het om de zoveel uur vliegen aan je kind. Hielp bij mij trouwens geen reet want Ed had alle kadootjes al gezien in de tas en wou ze meteen allemaal. Joep vond het mini helikoptertje niet interessant en gooide die weg, over 2 stoelen heen.
  • goed, je bent inmiddels heelhuids aangekomen, gefeliciteerd. Vergeet vooral niet de wintervestjes in taxi (ik).
  • als je dus zo’n hip Airbnb huisje wil op Bali, zoek dan vooral op een goed zwembad, want bijna alle huisjes op Bali hebben zowat een zwembad, maar dat zijn dus voor grote mensen. En jij hebt immers ook kleine kinderen mee.  Dus een niet diep zwembadje en ook wel handig als het zwembadje niet te dicht aan de woonkamer ligt. Super handig voor mooie Instagram foto’s ja, niet als je 2 loslopende monsters hebt nee.
  • voor de rest: accepteer dat de vakantie niet meer is zoals de vakantie van 5 jaar geleden, toen je nog geen kinderen had en je elke dag een massage kon nemen, je lekker kon surfen en je de hele dag op het strand kon liggen met tig Karin Slaughter boeken op je e-reader.

 

Nachtangsten

01/12/2016 - 4 reacties

Ik denk dat het me pas echt opviel toen we op vakantie waren in Marokko. Joep die ’s nachts wakker wordt en ontroostbaar is. Niets helpt: geen flesje thee, een knuffel, opgetild worden, nee zelfs de good old “titi” niet. Sterker nog: het leek wel alsof dat allemaal het juist erger maakte. Hij werd nog bozer, begon nog harder te huilen en soms zelfs wild om zich heen te slaan. Wat soms alleen hielp is als ik hem op de grond liet staan. Dan werd hij iets rustiger.

LOML zei toen dat hij zich afvroeg of Joep wel echt wakker was. Ik begon er op te letten en hoewel hij keihard huilde en zijn oogjes ook open waren was het inderdaad alsof hij niet te bereiken is. Misschien de verwerking van de prikkels overdag, dacht ik. Of nachtmerries. Maar de buien bleven toch en het viel me ook nog eens op dat ze vaak aan het begin van de nacht waren.

Ik stelde de vraag aan de “moeders in Groningen” Facebook groep. Het is de enige “mama-groep” op Facebook waar ik nog bij zit. Alle moedergroepjes heb ik verder afgezworen want zet een groep moeders bij elkaar en het is 1 grote negatieve gezeik en oordelen, nee echt. Behalve dus bij de moeders in Groningen; de sfeer blijft prettig en respectvol hoevaak een vraag ook wordt gesteld (vooral de vraag: heeft iemand nog tips voor een vermoeide moeder, kan ik mijn kinderen ergens te koop aangeboden, wordt vaak gesteld, niemand die er meer van opkijkt).

Wat bleek: Joep zijn buien waren herkenbaar voor veel moeders. Vooral dat het troosten het juist erger maakte. En wat het dan was? Nachtangsten dus.

Ik zocht het even op en het blijkt dus de overgang van lichte naar diepere slaap te zijn, en die overgang weet Joep niet goed te maken. Hij wordt niet wakker maar hij slaapt ook niet verder en krijgt dus een soort van paniekaanval. Troosten helpt op dat moment niet omdat aanrakingen als bedreigend kunnen overkomen bij een kind.

Wat dan wel helpt? Niets dus, helaas. Bij hem blijven en zorgen dat hij zichzelf niet pijn doet. En wachten tot hij echt wakker wordt of juist in slaap valt.

Nog steeds heeft Joep van die buien, en ze komen altijd rond 22.00 uur. LOML en ik hebben inmiddels de afspraak dat we of voor 22.00 uur of na 22.30 naar onze slaapkamer gaan. Inmiddels weet ik ook wat helpt: niets doen dus. Hoe vervelend het ook vooral is voor mij want het is niet fijn om te zien. Joep schopt heel veel met zijn voetjes, huilt keihard, is aan het heen en weer draaien, maar ik weet dat hem aanraken het erger maakt. Soms hoor ik na een tijdje “mama”, en dan weet ik dat hij wakker wordt. Heel soms slaapt hij ook weer verder.

Dus als er moeders out there zijn die ook zo’n niet-wakkere maar wel huilende peuter in de nacht hebben: dit kan het dus eventueel zijn.

Des moedert: zo zwaar, zo zwaar

30/09/2016 - 13 reacties

Wat maakt het ouderschap nou eigenlijk zo zwaar? Ik zat er aan te denken terwijl ik weer eens bekaf op de bank lag. Wat had ik vandaag nou eigenlijk gedaan waardoor ik zo moe ben? Het is niet dat ik tig marathons had gelopen. Het was ook niet zo dat ik de hele dag had gestaan. Het was ook niet, helaas niet, dat ik de avond ervoor was wezen stappen. Niets van dit alles. Ik was opgestaan, we gingen die ochtend naar het ouder&kind cafe, in de namiddag gingen we boodschappen doen en tussendoor speelde ik wat met de kindjes en probeerde ik hier en daar het huishouden te doen. Niet iets waarvan ik dacht: oh ja. Daarom was ik zo moe.
Maar ik was het wel: moe. Gesloopt.

Ik dacht aan verschillende dingen die het ouderschap zo zwaar maken:

  • de zorg voor de kindjes: vanaf ’s ochtends vroeg tot ze ’s avonds in bed liggen, en ergens in de nacht ook. Er is geen stop. Je moet zorgen dat ze goed eten, goed drinken, dat ze kleren aan hebben (ook wel handig), een luiertje, nog even snel plassen voordat je weggaat want zul je net zien dat Ed onderweg op de fiets roept dat hij NU moet plassen, de douche, een badje, ze afdrogen en goed insmeren en nog met ze spelen, pedagogische spelletjes natuurlijk, geen ipad en niet teveel suiker enz enz.
  • opvoeden: met altijd maar die vraag “doe ik het wel goed?”. Komt het wel goed met ze? Pak ik het goed aan? Want natuurlijk zijn er tig tips te krijgen van alle tantes, moeders en vriendinnen. Net zoals er zoveel websites en boeken te lezen zijn. En toch komt het aan op 1 ding: jouw moedergevoel, en jouw kind. Want alle kindjes zijn verschillend. En natuurlijk kom je er pas achter als je er zelf in zit.. Mijn moeder zegt altijd “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen”. Ik kan het me nauwelijks voorstellen want joh dan kunnen ze toch alles zelf doen? Maar dan denk ik aan mij als puber en mijn tig foute vriendjes en laat thuis komen van stappen of helemaal niet thuis komen en dan krijg ik al spontaan hoofdpijn.
  • verantwoordelijkheid: want die heb je. Vanaf dag 1 tot de dag dat ze..nou ja daar wil je al helemaal niet aan denken. Of hoe mijn neefje laatst heel wijs zei: kinderen heb je voor altijd. Soms zit ik in de auto met de kinderen en dan ben ik even heel bang. Wat nou als…wat nou als? Net zoals ik verantwoordelijkheid ben als ze als 2 ongeleide projectielen met 2 kleine winkelwagentjes (sidenote: ik had eens het geniale idee *kuch* om die kleine winkelwagentjes te gebruiken. Grootste fout van mijn leven. Ik raakte ze meteen kwijt) door de supermarkt gaan, net zoals ze later groot worden en misschien hele grote pestkoppen worden en kinderen in elkaar slaan.
  • slaap: tja. Moe ben je natuurlijk ook simpelweg omdat je niet genoeg slaapt. Gebroken nachten, ik heb ze nog steeds en ik ben al bijna 4 jaar moeder. Good lord.
  • balans: neem bovenstaande punten en dan heb je jezelf nog. En je huwelijk, en je vriendinnen en je sport en je sociale leven *kuch* en elke dag maar weer proberen een goede balans te maken.

Je zou je bijna afvragen waarom je in hemelsnaam kinderen moet “nemen” maar dan opeens doen ze dan toch dit weer:

14446093_10154026745752684_2311946369503991405_n

Des moedert: van de trap

27/09/2016 - 4 reacties

Joep kan al alleen de trap op en af. In ieder geval bij ons thuis. Super handig want zo hoef ik hem niet op te tillen. Ik hoef alleen maar bij hem te staan, maar hij gaat zo snel naar boven dat dat ook niet meer echt hoeft. Ook heel handig.

Oh hij kan alleen de trap op, vroeg mijn moeder, en ik zei ja dat scheelt wel. Weet jet het zeker, vroeg mijn man nog (altijd een stuk angstiger dan ik) en ik zei “een beetje vertrouwen, het lukt hem prima”.

Alle keren ging dat dus goed: de trap op en af gaan. Maar, jullie raden het al, dit keer dus niet.

Ik was al beneden en zat op de wc te plassen (om maar even een beetje humor in dit stukje hebben). Ed was ook al beneden en zat in de gang te spelen. Alleen Joep moest nog naar beneden. Ik denk dat ik een paar stapjes hoorde, toen een heleboel gestommel en voordat ik het wist zag ik hem, terwijl ik op de wc zat te plassen, naar beneden rollen. Boem.

Ik wist niet hoe snel ik naar hem toe moest rennen. Mijn hart ging tekeer. Was hij nog bij? Was er bloed? Niets van dat alles. Wel heel hard gehuil van Joep. Ik ging met mijn blote billen op de badkamervloer zitten met Joep in mijn armen. Waar doet het pijn, vroeg ik hem. Hier, zei hij verdrietig, en hij wees naar zijn voorhoofd. Ik huilde. Hoe stom kon ik zijn. Ik legde Joep weer neer en pakte mijn telefoon. Terwijl de tranen over mijn wangen rolden zocht ik dokter op (ik kon hem niet vinden en na veel gevloek stond ie onder huisarts, verdorie).
Terwijl ik geschrokken en huilend mijn verhaal deed was Joep alweer stil. Hij zag mijn draagpop liggen en liep erheen “bibi” om weer verder te spelen.

We konden bij de huisarts terecht en die vroeg hoe het ging (weet ik niet) of hij buiten bewustzijn was (gelukkig niet) of hij had overgegeven (nee) en of hij suf was (onderweg naar de huisarts zat hij heel hard wheels on the bus te zingen, dus nee). De dokter voelde nog aan zijn hoofd, pakte zijn armpjes en zei dat het er goed uit zag verder. Voor de zekerheid ’s nachts toch nog even wekken, was zijn advies.

Ik voelde me zo schuldig en zo dom en verdomme, waarom had ik dit laten gebeuren. Ik was niet de enige. De vele “verdorie, Des, ik zei het toch” van LOML moest ik dagenlang aanhoren, net als mijn ouders die “teleurgesteld” in mij waren “ want je moet wel goed op onze kleinkinderen passen”.

Here’s the thing. Ik voelde me schuldig en dom en heel verdrietig en boos, allemaal op mezelf. Maar ik zorg zowat fulltime voor de kinderen. Alle dingen die ze zelf kunnen doen is mooi meegenomen. En alle keren ging het dus goed, juist deze ene keer had Joep sokken aan en was hij uitgegleden (na lang nadenken wist ik zeker dat dit het kon zijn).

Praat ik het nou goed? Is dit een excuus voor mezelf? Absoluut niet. Maar het was gelukkig goed afgelopen. Na heel lang nadenken en vooral veel positieve vibes van mijn liefste vriendinnetjes wist ik ook: dit kan elke ouder overkomen. Dat dit gebeurd was betekent nog niet dat ik een slechte moeder ben. Sterker nog: een goede moeder ben ik nog steeds, omdat ik nog steeds vertrouwen heb. In Joep, dat hij dit kan (voor de zekerheid ben ik er nu natuurlijk bij) maar vooral: in mezelf.