Categorie

Des Moedert

Des Moedert: mama moet jij een luier aan?

27/09/2016 - 4 reacties

bb6af706c8077415a6842a6293a8e108

Het was in de middag. We wilden net weg, ik weet niet meer waarheen maar kennelijk was het iets belangrijks want we waren al laat en ik was aan het stressen.”We zijn  al laat jongens!”, riep ik door het huis. De jongens luisterden niet. “Kom op nou”, zei ik erbij. Ed was bezig met een toren te bouwen van Lego blokjes.. “Eerst dit afmaken”, zei hij. “Nee straks”, zei ik. “Huh?”, zei Joep. Joep zegt vaak “huh”.  Het kan een echte “huh” betekenen of een “ja”.
Altijd een beetje afwachten.

“Kom op nou jongens”, riep ik weer. Oteeeee, zei Ed met een zucht. Hij kan nog steeds de “k” niet zeggen. Trap af, schoenen aan, veters dichtstrikken, jassen aan. Dan ik nog. Ik deed mijn sokken aan, ik wilde mijn schoenen aan doen, maar toen zag ik dat ik nog steeds mijn joggingbroek aanhad.
Shit.

Joggingbroek uit dan. Dat kan vast wel over de schoenen, want ik had geen zin om ze weer uit te doen. Shit, dat ging dus niet. Ik probeer de pijpen van mijn broek toch over mijn sneakers heen te trekken, maar nee.

Zo sta ik dan, in de gang met mijn broek over mijn enkels. En juist op dat moment, uiteraard, willen Ed en Joep tikkertje spelen. Om mij heen rennen ze rondjes. Ik roep nog “nee jongens niet doen, mama moet eerst even zitten”.  Maar ze gaan maar door dus ik waggel door de gang met die broek over mijn enkels en het gaat goed voor heel even, maar dan val ik om.

En terwijl ik lig, in de gang, op mijn rug, met mijn benen hoog in de lucht en mijn joggingbroek over mijn enkels zie ik Ed zijn hoofd over mij heen.

“Moet jij een luier om, mama?”

Des moedert: over het leed dat kinderen die niet willen eten heet

17/09/2016 - 2 reacties

4f6d5b4ce5aab222e37ef0f1d31f632f

Snapchat, daar doe ik dus helemaal niets mee. Nouja, dat is niet waar: ik kijk elke dag welke filters er zijn. Ik ben het hondje nu wel een beetje zat, maar met het bloemenkransje is het leukste. Verder  gebruik ik Snapchat om dagelijks een snappie naar mijn vriendinnetje Aish te sturen. We zouden ook met elkaar kunnen whatsappen, maar zo werkt dat niet. Een keer sprak ze me aan via whatsapp, waarna ik haar een Snap stuurde (met het gezichtje naar beneden, het filtertje dat komt na het hondje) met de tekst “waarom app je mij??”

In ieder geval, ik wil het helemaal niet over Snapchat hebben, ik wil het alleen even hebben over het zoontje van een meisje die ik op Snapchat volg. Hij is 4 en hij heet alles. Zij kookt, en hij eet het op. Zo simpel kan het dus zijn. Een bord met rijst en boontjes, een bord met groente, pasta, u name it, hij vreet het. Een wonder noem ik dat, want ik ken dat niet.

Ok, das niet waar, want Ed eet goed, heel goed zelfs. Haring? Vind hij heerlijk. En laatst hebben we samen een bordje risotto gedeeld. Met extra parmezaanse kaas, vond hij lekker. Goed zo jongen, zei ik tegen hem.

Maar ik heb nog een zoontje, Joep. En joep is net 2 jaar oud. Er zijn dagen, heust, dat hij heel goed eet. De rest van het jaar eet hij gewoon niet. Niet. Goed. Ik heb ondertussen al van alles geprobeerd:

  • afleiden met speelgoed, tv, iPad, spelletjes;
  • spelenderwijs eten geven (vliegtuigje, dat soort bullshit);
  • eten geven in bad (ik heb 1x dit als advies gekregen, en als radeloze moeder probeer je alles);
  • onderhandelen: eerst een hapje, dan krijg je een koekje;
  • dreigen: als je nu niet eet, ga je op bed;
  • onder lichte dwang: wangen knijpen, mond gaat open en hup lepel erin;
  • en tenslotte: loslaten.

Want loslaten, dat moet je. Maak er geen strijd van, zegt iedereen. Het komt wel goed. “Jij was ook zo”, hoor ik regelmatig van mijn ouders. “En kijk hoe je nu eet”. Ja ja, nu weten we het wel.

Maar dat loslaten, dat.kan.ik.gewoon.niet. Nee, ik wil het gewoon niet. Ik wil dat hij verdomme gewoon zijn groente en dus zijn vitamines eet. Ik wil niet dat hij ziek word, ik wil al helemaal niet dat het een moeilijke eter wordt, ik wil gewoon dat hij sterk en gezond wordt/blijft.  Ik wil gewoon later met Joep naar een vijfsterren restaurant en dat Joep dan zegt: “nou doe mij maar als voorgerecht een marmerforel met salamblad”.

Om het maar enigszins positief af te sluiten: hij eet heust wel iets. Bijvoorbeeld soep. Dus gooi ik nog maar eens alle groente die ik kan vinden in een pan,gooi er een bouillonblokje bij (jaja, zoutvrij, ik weet het) en pureer de boel.
Dan gaat Joep later maar met LOML naar de Mcdonalds (oja: patatjes en fritesaus eet hij natuurlijk wel) en Joep en ik naar the Jane.

Des moedert (en schrijft een stukje tussendoor) Ed en ik

16/08/2016 - 14 reacties

De laatste tijd hebben Ed en ik veel ruzie met elkaar. Dat klinkt een beetje stom misschien, alsof Ed een goede vriend van mij is (0f een kat), terwijl hij mijn 3 jarige zoon is. Maar ik kan het niet beter beschrijven als ruzie maken.

Het gaat over kleine dingen. Daar begint het altijd mee. Bijvoorbeeld dat Ed de deur niet open mag doen. Hij zit al met zijn hand aan het sleuteltje en wilt het omdraaien. Nee, niet doen, zeg ik dan. Hij gaat door. Niet doen zei ik, zeg ik dan. Hij draait het sleuteltje om. Nee Ed, mama zei toch niet doen? Hij doet de deur open, en ik flip. Verdomme, wat zei ik nou? Hoorde je mij de eerste paar keren niet? Ik zei toch godverdomme dat je dat niet mocht doen?

Nee, ik overdrijf niet. Ja, ik roep inderdaad die 2 woorden erbij “verdomme” of “godverdomme”. Soms zeg ik: jezus christus, WAT ZEI IK NOU?

Ik snap niet echt waar het vandaan komt. Want we hadden een heerlijke band.  Maar de laatste tijd is hij stout aan het doen, aan het uitdagen, niet luisteren, en, ja ik zeg dit gewoon: asociaal gedrag aan het vertonen. Bijvoorbeeld dat hij een koekje wil. En dan zegt hij: ik wil 1, ik wil 2, ik wil heel veel! Nee, je krijgt er 1, zeg ik dan. “Nee, veel!” roept hij terug.
Ik vind dat dus zo…godverdomme aso. Ja echt. Wees dankbaar met wat je krijgt, roep ik hem dan toe.

Soms is er een koekje (of een broodje, of een speelgoedje, of wat dan ook) kapot gegaan of “geef ik hem het niet op de juiste manier” (beter dan dit kan ik het ook niet zeggen). En dan is meneer Ed dus boos. Ik wil die niet! Roept hij dan. En dan gaat hij op de grond liggen, mijn zijn handen op de grond slaan en met zijn voeten heen en weer schoppen. Helemaal boos. Omdat het koekje in tweeën  is gebroken.

Kijk, weet u.
Ik zie genoeg memes in mijn timeline voorbij komen. Ik weet echt dat het typisch peuter gedrag is. En ik kan er ook wel enigszins begrip voor tonen, soms. Maar de laatste tijd is het de hele dag door. Dat ik ’s ochtends tegen hem zeg: ga even op de wc zitten, en dat hij dan zegt: NEE! IK WIL NIET! Verdomme, begin je nu al, roep ik dan terug.
Nee, dat is geen fijn begin, maar het zit me gewoon tot hier (als je me nu zou zien zou ik dus mijn hand tot ver boven mijn hoofd doen).

971e6d6e194a4e1084481dc0bab79d35

Maar ik wil soms gewoon dat hij luistert. Nee, ik wil juist dat hij luistert naar mij. Omdat ik het beste met hem voor heb. Omdat ik het ook, verdomme ik ben zijn moeder, beter weet. Ik wil dat hij gewoon ff leuk doet (zeg ik dit nou echt?), ik wil dat hij de regels opvolgt van dit huis (ja, ik zeg dit nu echt). En ik voel me hartstikke goed, dus het is niet dat ik iets uitstraal (toch?), dus waarom doet hij nou zo stom? Waarom moet ik tegen hem schreeuwen (en vloeken, maar dat doe ik zelf, ik weet het) en dat hij dan pas luistert, maar wel met tranen over zijn wangen en ik me weer schuldig voel omdat ik me heb laten gaan?

Gisteravond vroeg LOML wat ben je stil, en ik was ook stil al was het maar omdat ik moe was want Joep was ook nog eens ziek en ik had een gebroken nacht achter de rug en toen opeens, moest ik huilen.
Ik huil niet snel, echt niet, de laatste keer dat ik gehuild heb kan ik me niet eens herinneren. En ik huil ook bijna nooit uit verdriet bij LOML (wat hij weleens jammer vind), maar uit boosheid, uit frustratie, en dat was al helemaal lang geleden dat ik dat deed.

Maar dit keer moest ik dus huilen, heel erg huilen, uit verdriet. Om Ed, voor Ed. Omdat ik me zo’n slechte moeder voelde, omdat ik niet wil schreeuwen, maar het wel doe, en dat is geen excuus, omdat ik geen begrip voor hem kan tonen, omdat ik door heb dat Ed mij doorheeft en mij niet vertrouwt, en ik weer die band terug wil met Ed hoe het was, dat was niet eens zo lang geleden, misschien 2,5 week terug maar het voelt alsof het zo lang geleden is en ik voelde me gewoon zo…

En toen zei LOML dat Ed negatief aandacht vraagt. En dat ik daar niet op moet reageren. Maar veel geduld moet hebben, en dingen rustig aan hem uitleggen, want dan snapt hij het. En soms moet je dat even horen. Niet van andere moeders, maar van je man. Die je dan troost, een arm om je heen slaat, en je tranen droogt. Omdat je huilt uit verdriet, niet uit boosheid. Omdat je samen het beste wil voor Ed. En toen zei LOML “hij is ook echt heel lief”, en hij vertelde hoe hij die avond met Ed ijs ging halen en dat hij helemaal blij achterop de fiets zat. En dat hij heel snel naar huis wou, want hij wou het raketje aan Joep geven en de cornetto voor mij. “Deze is voor mama”, zei hij de hele tijd.
Ik moest weer huilen, heel hard.

De volgende dag zei ik tegen Ed dat we wat meer geduld met elkaar moeten hebben. “Mama heel veel met jou en jij ook een beetje met mama, ok?”
Dat vond hij goed. En ik bleef rustig, en ik legde hem dingen uit, en hij ging ’s ochtends wel naar de wc, en hij deed geen stoute dingen (nouja, hij sloeg zijn broertje maar hij bedoelde het als een high five).

Aan het einde van de dag zei ik: Ed, mama is trots op jou.
Ik ook op jou mama, zei hij toen.
En ik huilde weer.

Des moedert: de moeder van L.

16/08/2016 - 0 reacties

34e0d37930ade7af26753c6d1745bb2f

In mijn ideale wereld gaat het zo. Ed heeft een vriendje gevonden waar hij leuk mee speelt. De moeder van het vriendje komt hem zo af en toe ophalen. We hebben een klik, en voor we het weten gaat ze niet meteen weer weg, maar blijft ze gezellig aan de keukentafel waar we de diepste gesprekken hebben over Het Leven, maar ook over Onze Mannen, hoe vervelend die af en toe kunnen zijn,  we trekken een fles wijn open en we lachen wat af bij onze jongens. Die overigens bro’s 4 life blijven en later elkaars vrijgezellenfeestje organiseren waarbij wij, de moeders dus, elkaar bellen en gniffelend lachen over de katers die ze hadden.
The End.

Onze buurjongen is 8 jaar oud. Dat is 5 jaar ouder dan Ed. Toen ik zwanger was van Ed zei zijn moeder al een keer tegen mijn moeder dat ze dat heel leuk vond want dan had haar zoontje L eindelijk iemand om mee te spelen. L. is trouwens enig kind. Inmiddels kunnen ze dus samen spelen. Alleen: er scheelt dus wel 5 jaar tussen. Dat is nogal wat. Zo begrijpt L Ed niet altijd, en andersom ook niet. Maar goed, geef ze een bal, een step, wat lego en klaar ben je.

Ed is super super fan van L, logisch want hij is fan van allemaal oudere kindjes. Dat vindt hij heel interessant. Mag ik met L spelen, vraagt hij soms, en dan kijk ik even op de klok omdat L al naar school gaat. Nog even wachten Ed, zeg ik dan. L zit nog op school. Op sjool? vraagt Ed dan. De harde G is ook echt heel moeilijk voor kleine kindjes.

Enfin, L vindt het ook leuk met Ed, maar hij speelt met iedereen. Volgens zijn vader. Dat zei zijn vader namelijk tegen de vader van Ed, LOML dus. Kortom: iedereen praat wel een beetje met elkaar, maar de moeder van L en ik dus niet. Niet echt. Dat komt, en nu lijkt het alsof ik haar de schuld geeft maar dat is echt niet zo, omdat de moeder van L best wel stil is. Ik wil zeggen: verlegen. Timide. En, je gelooft het niet, maar dan word ik dus ook zo. Dan zeg ik dus ook heel weinig.

Terwijl mijn moeder dus de beste gesprekken met haar heeft, als ik haar moet geloven dan. Als mijn moeder haar tegenkomt dan vertelt ze mij wat ze allemaal met haar besproken heeft. Terwijl als ik Ed bij haar ophaal of Joep uit haar keuken trekt omdat hij weer eens chips vraagt (true story), er niet meer wordt gezegd dan “hoi. Ja. Hahaha. Grappig he. Ok daag”.

Kijk, mijn ideale wereld, dat we lachend aan de keukentafel zitten met een fles wijn lallend over het leven als fulltime thuismoeder (dat is zij trouwens ook), dat vergeet ik maar even. Maar een beetje praten over hoe vervelend onze jochies kunnen zijn, dat moet wel kunnen toch?

Laat ik binnenkort toch maar eens met een flesje wijn langsgaan.

Des moedert: tijd voor jezelf

14/08/2016 - 2 reacties

babf59498c7ef9abb32d6c48da31b04e

Ik schreef al eerder dat ik de luxe heb met 2 oma’s (en opa’s) niets liever willen dan oppassen. Die gaan klagen als ze Ed en Joep 1 weekje niet zien. Die het met alle liefde doen, en er niets voor willen, helemaal niets. Geen treinkaartje, geen benzinegeld. Leuk, zal je denken, maar soms voel ik me er ook nog eens schuldig voor. En dat het niet niet vanzelfsprekend is bleek laatst maar weer.

Mijn moeder was aan het wandelen met Ed en Joep en kwam een kennis tegen. Die zelf 3 kleinkinderen heeft. Ze maakten een praatje met elkaar en toen de kennis aan mijn moeder vroeg wat voor werk ik deed zei mijn moeder dat ik thuismoeder was. “Ze werkt niet? En jij past nog steeds op de kleinkinderen?” vroeg de kennis toen.

Nou is zo’n uitspraak niet voor niets. Mijn moeder hoort wel vaker verhalen van oma’s die niet oppassen, die dat gewoon niet willen, in ieder geval niet zo’n verplichting. Snapt mijn moeder totaal niet. En dat geeft ook niets, want we leven nou eenmaal in een westers land waar het niet vanzelfsprekend is. Het doet mij dus ook niets, maar wat mij wel doet is dat het dus nog steeds geld: ik “neem” kinderen, ik ben dus moeder, dus ik moet er ook maar fulltime voor zorgen. Die ene dag in de week, terwijl ik niet werk (ook een rare uitspraak: alsof ik dus niets nuttigs doe), heb ik kennelijk niet nodig. Er wordt kortom nog steeds verwacht dat je je als moeder voor 100%,, als het kan 200%, inzet. Even me-time, even tijd alleen om juist weer op te laden en weer de beste moeder van de wereld te zijn, dat is toch nog een beetje raar. Om je over schuldig te voelen, eigenlijk.

Wat ik, natuurlijk, ook doe. Want ik ben een vrouw en ik ben een moeder. Dat zit nou eenmaal in mijn genen, klaar. Maar ik doe het toch, die me-time. Regelmatig. Want er is bijna niemand die tegen mij zegt dat ik het goed doe als moeder. Ik heb geen functioneringsgesprekken, geen loonsverhoging of wat dan ook waaruit blijkt dat mijn werk gewaardeerd wordt. Sta ik weer te bedenken wat voor lekker maaltje ik vandaag eens ga koken, spuugt Joep het weer uit. Super dankbaar, not.

Dus moet ik het zelf doen, dat heb ik inmiddels geleerd. Goed voor mezelf zorgen, mezelf waarderen en vooral me-time inplannen. Vooral dagjes uit doen, alleen of met mijn vriendinnen.

Zie al die stoere mama’s die ik interviewde voor Des Interviewt wat voor advies ze op het laatst geven: neem tijd voor jezelf! Wees niet alleen moeder!

Ik ken ze nog steeds, niet veel, maar ze zijn er: die moeders die nog nooit 1 nacht/dag zonder hun kinderen zijn geweest. Heel goed van ze, echt. Maar ik zou ze ook het liefst willen zeggen: je bent niet alleen moeder. Je bent ook nog die inner sexy goddess. Neem die ene dagje, dat ene nachtje, heerlijk voor jezelf. Dat mag.