Categorie

Des Moedert

Nachtangsten

01/12/2016 - 4 reacties

Ik denk dat het me pas echt opviel toen we op vakantie waren in Marokko. Joep die ’s nachts wakker wordt en ontroostbaar is. Niets helpt: geen flesje thee, een knuffel, opgetild worden, nee zelfs de good old “titi” niet. Sterker nog: het leek wel alsof dat allemaal het juist erger maakte. Hij werd nog bozer, begon nog harder te huilen en soms zelfs wild om zich heen te slaan. Wat soms alleen hielp is als ik hem op de grond liet staan. Dan werd hij iets rustiger.

LOML zei toen dat hij zich afvroeg of Joep wel echt wakker was. Ik begon er op te letten en hoewel hij keihard huilde en zijn oogjes ook open waren was het inderdaad alsof hij niet te bereiken is. Misschien de verwerking van de prikkels overdag, dacht ik. Of nachtmerries. Maar de buien bleven toch en het viel me ook nog eens op dat ze vaak aan het begin van de nacht waren.

Ik stelde de vraag aan de “moeders in Groningen” Facebook groep. Het is de enige “mama-groep” op Facebook waar ik nog bij zit. Alle moedergroepjes heb ik verder afgezworen want zet een groep moeders bij elkaar en het is 1 grote negatieve gezeik en oordelen, nee echt. Behalve dus bij de moeders in Groningen; de sfeer blijft prettig en respectvol hoevaak een vraag ook wordt gesteld (vooral de vraag: heeft iemand nog tips voor een vermoeide moeder, kan ik mijn kinderen ergens te koop aangeboden, wordt vaak gesteld, niemand die er meer van opkijkt).

Wat bleek: Joep zijn buien waren herkenbaar voor veel moeders. Vooral dat het troosten het juist erger maakte. En wat het dan was? Nachtangsten dus.

Ik zocht het even op en het blijkt dus de overgang van lichte naar diepere slaap te zijn, en die overgang weet Joep niet goed te maken. Hij wordt niet wakker maar hij slaapt ook niet verder en krijgt dus een soort van paniekaanval. Troosten helpt op dat moment niet omdat aanrakingen als bedreigend kunnen overkomen bij een kind.

Wat dan wel helpt? Niets dus, helaas. Bij hem blijven en zorgen dat hij zichzelf niet pijn doet. En wachten tot hij echt wakker wordt of juist in slaap valt.

Nog steeds heeft Joep van die buien, en ze komen altijd rond 22.00 uur. LOML en ik hebben inmiddels de afspraak dat we of voor 22.00 uur of na 22.30 naar onze slaapkamer gaan. Inmiddels weet ik ook wat helpt: niets doen dus. Hoe vervelend het ook vooral is voor mij want het is niet fijn om te zien. Joep schopt heel veel met zijn voetjes, huilt keihard, is aan het heen en weer draaien, maar ik weet dat hem aanraken het erger maakt. Soms hoor ik na een tijdje “mama”, en dan weet ik dat hij wakker wordt. Heel soms slaapt hij ook weer verder.

Dus als er moeders out there zijn die ook zo’n niet-wakkere maar wel huilende peuter in de nacht hebben: dit kan het dus eventueel zijn.