Categorie

Des Moedert

Des moedert: het is zwaar maar niet meer zo zwaar en ik kan het.

11/08/2016 - 3 reacties

8258dd6dcd83c8a19eace3a8ef3530c3

Laatst zag ik mezelf weer eens bezig met de kids. Heen en weer, achter ze aanrennen, luiers om, schoenen aan, nog een doekje over die altijd vieze mondjes. Op dat moment kan ik ook wel ergens lachen, om mezelf. Zie mij nu de ultieme mama zijn. Wie had dat ooit verwacht?

Ja ik dus, heust wel. Maar niet zo. Toen Ed net geboren was dacht ik niet dat het zo zwaar kon zijn. En het was maar 1 kind! Mijn oma had er 13!! Hoe zwaar was het nou om voor 1 kind te zorgen?! Nou heel zwaar, en toen werd ik ook nog eens zwanger van Joep. Die laatste loodjes van de bevalling waren loeizwaar, en toen werd Joep geboren. Ed kon nog niet lopen, ik had opeens 2 kinderen in de luiers en LOML was al meteen aan het werk. Daar zat ik dan thuis, nog volop in de hormonen. Oh wat vond ik het toen pas zwaar.

Toen Ed nog 2 dutjes op een dag deed dacht ik het nooit te kunnen volhouden als hij 1 dutje ging doen. Of nog erger (!!): helemaal geen dutjes. Dan had ik dus echt geen pauze. Of toen Ed nog naar de kinderopvang ging. En ik opeens thuis kwam te zitten en we de kinderopvang stop gingen zetten. Dan moest ik dus echt fulltime (!!) voor de kinderen zorgen!

Ed en Joep spelen nu soms bij de buurjongen. En ze kunnen met zijn 2en spelen. Ik kan even snel het vuilnis wegbrengen. Ik kan koken. Ik kan even het huis schoonmaken. Ik durf de deuren open te houden, ze kunnen inmiddels zelf de trap op en af. Ja, het is echt waar wat iedereen toen tegen mij zei: hou vol! Het wordt makkelijker, ze groeien steeds sneller, ze worden zelfstandiger, je krijgt een ritme: het wordt leuk!

En dat is het dus echt. Joep is bijna 2 en gaat dan ook naar de peuterspeelzaal. Dat betekent dat ik straks 2 vrije ochtenden heb. Soms komen de oma’s nog maar vaker zeg ik nu: het hoeft niet perse meer. Ik kan het nu alleen af. Ik kan dit. En zo zwaar als in het begin, dat is het niet meer.

Dus zorg ik fulltime voor de monsters en vaak alleen want LOML is vaak weg ivm zijn werk. Had ik dit verwacht, 3 jaar geleden? Dat ik dit aankon? Nooit. Wat maar wil zeggen: onderschat je eigen krachten niet vrouwen.
Insert hier een powerfulle quote.

Des moedert: dingen die je vaak zegt als je 2 kinderen hebt, bijvoorbeeld 2 jongens van 1 en 3 jaar die Ed en Joep heten:

09/08/2016 - 5 reacties
  • nee!
  • ja!
  • neehee!
  • ik zei toch nee!
  • verdomme, nee!
  • nee, dat mag je niet zeggen!
  • rustig jongens! (dit zeg ik echt heel vaak)
  • niet doen!
  • wacht even!
  • even geduld!
  • ik zei toch wacht even!
  • je valt straks!
  • pas op!
  • pas nou op! (of: pas nou ohooop!!)
  • ik zei toch dat je ging vallen!
  • niet slaan!
  • niet duwen!
  • niet je broertje pesten!
  • niet zo miepen! (zeg ik ook echt heel vaak)
  • ja van je oma mag je alles
  • morgen
  • nog 1 nachtje slapen
  • nog niet
  • gedraag je, we zijn in een winkel/ bij iemand thuis / in de wachtkamer bij de dokter / in de bus / trein /
  • dat weet ik niet
  • ik weet niet wat dat is
  • ik weet niet hoe dat heet
  • ik weet niet waar de bomen precies vandaan komen en ja dit is het mooiste om te zeggen:
  • mama houdt ook van jou <3.

20160806_144851

 

Des moedert: daar is weer, het buikje

04/08/2016 - 7 reacties

Weet u nog dit stukje? Het was ruim 4 maanden nadat ik was bevallen van Ed en kennelijk zag ik er nog steeds zwanger uit. Zo erg zwanger dat een collega dus tot 2x aan toe vroeg “hoe ver ik was”. Verschrikkelijk vond ik het.

Inmiddels is Joep bijna 2 jaar oud (let wel: dus 2 jaar na de bevalling) en is het mij de afgelopen tijd al 2x overkomen dat ik de vraag kreeg of ik zwanger was.

De eerste keer was toen ik Ed ging ophalen bij het psz. Daar vroeg een klein jongetje  aan mij “mevrouw, heeft u een kindje in uw buik?”.  Op dat moment kan ik denken dat het lieve kind misschien denkt dat alle mevrouwen kinderen in hun buik hebben. Of hij had het misschien in een boek gezien. Dat zijn natuurlijk allemaal smoesjes want er zijn 2 soorten mensen die altijd de waarheid spreken: kindjes en dronken mensen.

De tweede keer gebeurde vorige week. Ik wou mijn buurvrouw wat vragen en toen vroeg ze “trouwens meid, ben jij nou zwanger?”. Ik kon op dat moment niet anders doen dan lachen (ik vond het ook echt een grappige vraag).

The thing is: ik snap het ergens ook wel. Ik ben niet dik, maar ik heb wel een buikje. Een klein buikje. Als ik een andere vrouw zie met hetzelfde buikje zou ik denken “of ze is zwanger, of ze heeft gewoon een buikje. En omdat ik het niet zeker weet ga ik niets vragen” (DIT IS EEN TIP VOOR IEDEREEN DIE DIT LEEST. TWIJFEL JE? VRAAG OF ZEG DAN NIETS!!!!!!).

In de ochtend is het plat (hand opsteken als je dit buikje het liefst je hele leven wilt). Aan het eind van de dag, na 3 maaltijden, en ok hier en daar soms een tussendoortje, heb ik dus een buikje. Een klein hangbuikje, en hier is dus de een foto ter bewijs:

Screenshot_20160804-212613

En zo ziet dat er dus uit in bikini:

toegegeven: hier zit een zeer, voor mij, voordelig filtertje overheen

toegegeven: hier zit een zeer, voor mij, voordelig filtertje overheen

Een vriendin van mij is trouwens echt zwanger (zo’n 4 maanden) en zij heeft zo’n zelfde buikje.  Ik vroeg aan LOML of ik nou echt een buikje heb en toen zei hij heel lief en politiek correct “misschien”.

Ik vind het niet eens echt heel erg. Denk ik. Ik ben het buikje liever kwijt dan rijk, maar ik hou ook teveel van eten en te weinig van sport. Bovendien hoor ik van iedereen dat het vet van je buik het langzaamste eraf gaat + ik heb weinig geduld = geen goede combinatie.

Van mijn beste vriendin R. (die het ook al een paar keer is overkomen) kreeg ik het beste antwoord: zeggen dat je gewoon dik bent. “Moet je zie hoe rood ze dan woorden” zei ze.

Dus zei ik tegen mijn buurvrouw “nee nee, het is gewoon vet”.  “Oh sorry! Nouja, maar ik dacht zoiets van..”, zei mijn buurvrouw. Wat ze precies dacht wist ik ook niet.

Des Moedert: Ed en zijn vele vrienden

04/08/2016 - 1 reactie

525f7577c1a37faec1f00a9a5a8b992b

Er zijn veel dingen die ik super schattig vind aan Ed. Hoe hij nog steeds de letter “k” niet kan uitspreken bijvoorbeeld en dan niet de toko zegt, maar de toto. En niet “mama, kom eens” zegt maar “mama tom eens”. En niet “koekje” maar “toewie” (de logica zie ik hier ook niet in, maar ok)

Ik vind het ook zo leuk en vooral erg kinderlijk dat Ed iemand al heel snel  zijn “vriend” noemt. En met heel snel bedoel ik vooral: 1x ontmoet en diegene is meteen zijn vriend.

Zo waren we laatst op een verjaardagsfeestje en daar was een meisje die ik toevallig nog ken van vroeger. Zij is nu ook getrouwd en 2 kinderen verder en haar oudste had ongeveer dezelfde leeftijd als Ed. Ze speelden de hele middag met elkaar en toen we naar huis gingen zei Ed “mama, dat is mijn vriend”.

Zelfs kindjes waarmee hij in het verleden eens een keer gepraat heeft is het “oja, dat is mijn vriend”. Ik vind het zo aandoenlijk. Want wanneer roep ik nou eigenlijk dat iemand echt mijn vriend is?

Niet als ik een halve middag met iemand heb staan kletsen, nee nee. Dan zou ik zeggen “een kennis”. Of nog erger “iemand die ik ken” (ja dat zeg ik wel vaker).

Iemand een vriend noemen, daar moet ik eerst toch even over nadenken. Of diegene voldoet aan de voorwaarden van het vriend zijn. Altijd klaar staan, niet oordelen, eerlijk zijn, vertrouwen, humor, mij taggen in kattenfilmpjes op Facebook, ik moet met diegene over alles kunnen praten, inclusief onderwerpen als lichaamsbeharing en gênante sex dingen. Dan ben je mijn vriend.

Voor Ed werkt dat niet zo. Voor hem is het veel simpeler. Ik speel met je dus jij bent mijn vriend. Ik wil dit stukje eigenlijk niet afsloten met zo’n cliché zinnetje als “hadden wij volwassenen dat ook maar”.
Maar het is wel zo.

Des Moedert: in de ballenbak, in de Monkeytown

08/06/2016 - 5 reacties

20160606_164133-2

Laatst waren we in de Monkey Town (ok de foto suggereert anders, maar ergens las ik eens dat een blog leuker wordt met een foto, vandaar). Ed en Joep speelden in de ballenbak, ik zat op een bankje uit te rusten van het moederschap en te overpeinzen wat ik die avond zou eten tot ik zag dat er een groter jongetje tegenover Ed stond.

Ed liep een paar stapjes achteruit, keek naar mij, en opeens duwde die jongen Ed. Zomaar. Of nouja, volgens mij gaat iets nooit zomaar op “die leeftijd” (dat is iets wat je op een gegeven moment vaak zegt. “Achja, die leeftijd he”). Ik liep er snel heen en ik zag de vader van het jongetje ook. Die zat en keek ernaar, en zei niets.

Dat vond ik dus een beetje raar.  Als Ed zomaar een jongetje duwt of slaat, het komt weleens voor, dan ga ik er meteen heen om tegen Ed te zeggen dat hij het niet mag doen. Het is me al een paar keer voorgekomen dat de ouders (en dat waren trouwens in die gevallen vaders, is dat toeval?) er niets van zeiden. Niet een “he, dat mag niet”, of een “pas op he!” of een “he, je mag niet slaan hoor” of een “zeg maar eerst sorry”. Gewoon niets. Helemaal niets. Niet tegen Ed, of een praatje tegen mij. Want dat komt bij moeders onder elkaar wel voor. Dat de moeders dan tegen mij zeggen “sorry hoor”, en ik dan zeg “oh, dat geef niets, het is de leeftijd he!” (zie, daar heb je het weer).

Maar goed, terug naar de ballenbak. Moest IK er nou wat van zeggen? Tegen die jongen? Was dat mijn taak? Moest ik die vader erop aanspreken? Joh gast, jouw zoon duwt mijn zoontje, als ie dat nog een keer doet schop ik jouw zoon uit de ballenbak, joe, zoiets? Of moest ik er juist niets van zeggen?

Goh, al die vragen in de ballenbak. Ik ging maar snel weer zitten en overpeinzen wat ik nou moest koken die avond (het werd een salade).