Categorie

Des schrijft een stukje tussendoor

Des schrijft een stukje tussendoor: de hamam

09/09/2016 - 4 reacties

9480e3e497a19b6e123e40f83287a0d7

Marokkanen hebben een bepaald schaamtegevoel. Ik kan het niet zo goed uitleggen, hoewel ik inmiddels alweer 10 jaar samen ben met zo’n Marokkaan. Nou ben ik zelf als Indonesische ook wel wat gewend, malu (wat ook zoiets betekent als “verlegen” of “schaamte”) is zowat het eerste woord wat je leert als klein kind. Gedraag je, gedraag je netjes, gedraag je zoals je ouders dat willen, zoals de familie dat verwacht, gedraag je zoals de rest van de maatschappij want anders is dat malu. Marokkanen hebben ook zoiets, maar dat gaat nog veel verder, ik wil zelf zeggen: dieper. Soms hoor ik verhalen over wat de 1 niet mag weten maar je zegt het niet tegen de ander, en je zegt het niet met die woorden, maar wel met een soort hint maar niet te direct, enfin: bent u inmiddels de draad kwijt geraakt? Ik ook.

Je zou dus denken dat Marokkanen die schaamte overal hebben, bijvoorbeeld over hun lichaam, maar niets is minder waar. Ik was namelijk op vakantie in Marokko en natuurlijk ging ik naar de hamam.

De hamam is een badplaats, maar eigenlijk is het veel meer dan dat. Hier komen groepen vrouwen bijeen, tantes, nichten, vriendinnen, buurvrouwen, of moeder met kinderen. Om even quality time met elkaar te hebben. De laatste roddels door te nemen in een warme gezamenlijke badkamer, zo kun je het een beetje zien. Je neemt een emmertje mee (daar doe je het water in), je neemt een bakje mee (daar kun je jezelf mee douchen), je neemt wat zeep mee (heerlijk ruikende zeep, ik kom standaard terug met 20 zakjes) en een scrub handschoen.

Elke keer al ik in de hamam kom kijk ik mijn ogen uit. Stiekem. Want alle vrouwen zijn naakt. Logisch natuurlijk, want je bent op een badplaats, maar het is allemaal zo vanzelfsprekend. De vrouwen lopen zelfs, ja ik kan dat wel zo zeggen, met trots. Billen, heupen, en grote borsten. Sommige vrouwen zie ik zichzelf scheren, ja downunder, terwijl ze druk door praten met hun vriendin.

Nou ben ik zelf Aziatisch, en wij Aziaten zijn juist weer heel verlegen met het naakte lichaam. Ik studeerde eens op een blauwe maandag trade management gericht op Azië en tijdens het sporten zag ik mijn klasgenoten tijdens het omkleden zich omkeren naar de muur. Heel voorzichtig en heel snel hun t-shirt uit te doen, want oh stel je eens voor dat er een stukje bh was te zien was. Zelf ben ik helemaal niet zo. Ik hou van naaktlopen, nee echt. Ik kleed me net zo makkelijk om als bij mijn beste vriendin of die ene vage kennis. Maakt mij helemaal niets uit. En toch, daar in die Marokkaanse hamam vond ik het stiekem een beetje spannend.

Mijn schoonmoeder vroeg of ik ook gescrubd wou worden door 1 van de vrouwen die er werkte, en dat wou ik wel. Ik moest op een gladde plaat liggen, waar een matje op lag zodat ik niet uitgleed. Of ik op mijn buik wou liggen, gebaarde ze. Voor mij stond een vrouw met haar zwarte haren in een knotje en een zwarte onderbroek aan.  Lichte strepen op haar buik, een moeder. Volle borsten, net zulke volle billen. Ik ging liggen.

En toen ging ze tekeer. Met de scrubhandschoen wreef ze hard over mijn rug. Ze schoof mijn onderbroek naar beneden en nam mijn billen ook mee, keihard. Toen mijn armen. Of ik 1 arm even omhoog wou doen? Dat deed ik, en ze hield mijn arm vast om kracht te zetten. Terwijl ze heen en weer scrubte kwamen haar borsten elke keer tegen mijn borsten aan. Geen probleem, dacht ik, dit is normaal, geheel vanzelfsprekend. Toen over mijn benen die ze een beetje uit elkaar deed. De binnenkant van mijn dijbenen, mijn kuiten, mijn voeten. Of ik me om wou draaien en op mijn rug wou liggen? Ze hielp mij zodat ik niet van het bankje afgleed. En weer ging ze verder met schrubben. Mijn armen, mijn buik, de ruimte tussen mijn borsten: heel voorzichtig deed ze daar. Mijn nek, weer mijn benen. Ik keek even naar de zijkant, en zag dode huidcellen liggen. Heel veel.

Na afloop was ik helemaal schoongeboend met een glanzend zacht velletje. Ze deed nog een kom water over mij heen om alle huidcellen af te spoelen en veegde wat af van mijn borsten. Een beetje overrompeld stond ik op. Safi, zei ze, het is klaar nu. Schaamte is goed, maar voor je lichaam in de hamam is dat nergens voor nodig denkt de Marokkaanse vrouw. En gelijk heeft ze.

Des schrijft tussendoor een stukje: de trein

23/08/2016 - 1 reactie

20160821_224130

Zondagochtend, 9:00 uur. 
Ik doe mijn ogen open en ben nog moe. Een beetje. 9 uur zegt de telefoon, nouja, dat zegt ie niet, maar afijn. Als je om 9 uur wakker wordt als moeder heb je eigenlijk wel uitgeslapen.
Ik rek me uit en blijf nog even liggen. Mediteren in de ochtend is heel fijn. Boven hoor ik voetstappen. LOML is er al uit, hij is koffie aan het maken. Ik hoor hem in de keuken lopen.

11.00 uur.
Ik moet nog 1 filmpje aan mijn vlog toevoegen, dan is ie klaar om ingepland te worden. Ik stuur nog wat mailtjes: naar bol.com want de juicer is weer stuk. Naar de kinderopvang, dat ik geen inkomen meer heb. Naar lezers die het wachtwoord nog willen. Naar andere lezers met wie ik zo af en toe mail. Naar de verloskundigepraktijk waar ik voorlichting geef voor DesDraagt.

11.30 uur.
Ik wacht tot mijn vlog is ingepland en ik open Yoga with Adriene. Adriene….ze is zo leuk. En grappig. Ik wil al haar yoga filmpjes doen, gewoon om dat ze zo grappigs is. En ik lenig wil worden. En yoga is gewoon goed, want gewoon. Ik doe de detox  dit keer. Mijn yoga matje rol ik uit en ik begin. Na 15 minuten zweet ik al. Dit is goed, denk ik dan maar.

13.00 uur.
Na yoga mediteer ik nog 10 minuten. Ik drink nog een glas water met citroen en gember. Er worden echt heel veel citroenen gebruikt in dit huis. En havermout. En soyamelk. Gember, mwah. Apart eigenlijk, want ik gebruik gember ook bijna dagelijks. Ik doe de douche aan en kijk naar mijn haren. Niet heel vet, maar inmiddels wel langer dan 1 week niet mijn haren gewassen [/no poo methode]. Ik doe wat baksoda in een bakje, en haal mijn nieuwste body scrub sheabutter van de Body Shop erbij. Douchen.

14.00 uur.
Ik twijfel even maar ik koop toch een caramel machiato bij de Starbucks. Geen vietnameze koffie gehad vanochtend. En ik heb koffie nodig. Hou ik mezelf voor dan. Nee, dat is niet waar. Ik stel me aan, ik wil gewoon iets in mijn handen hebben.

14:30 uur.
In de trein. Oordopjes in. Muziek aan. Doei.

16:00 uur.
Mijn vader appt mij. Dat is ook voor het eerst. Of hij mij op moet halen van het station? Ik loop wel, app ik hem terug. Het regent, appt hij terug. Nee, app ik terug. En bovendien, app ik hem, ben ik niet van suiker.
Hij zegt dit zelf altijd als we willen dat hij zich ziek meld omdat hij 40 graden koorts heeft.

18:30 uur.
Bbq bij mijn ouders. Kip sate. Gado gado. Tjolo tjolo. Lamskotoletjes. Het is 1 van de redenen waarom ik nooit vegetariër zou kunnen worden.

20:45 uur.
ik besluit toch om de trein terug naar Groningen te nemen. Met de kinderen. Het is maar 30 minuten, correctie: 35 minuten, en het is toch vakantie. Dan maar om 22.00 uur slapen.

21:45 uur.
Elke keer als ze koeien zagen (dat was vaak) zongen ze Old Mcdonalds. Verder vroeg Ed waar de auto’s waren. En de wielen van de trein, waar waren die? Op de fiets terug naar huis waren ze de hele tijd op zoek naar de maan. “Ik denk dat de maan zich heeft verstopt” zei ik. “Maahaaan, waar ben je?!”, schreeuwden ze toen beiden.

22:10 uur.
Ik lig op bed. De kinderen heb ik 10 minuten geleden op bed gebracht. Het is nu al stil. Perfect.

Des moedert (en schrijft een stukje tussendoor) Ed en ik

16/08/2016 - 14 reacties

De laatste tijd hebben Ed en ik veel ruzie met elkaar. Dat klinkt een beetje stom misschien, alsof Ed een goede vriend van mij is (0f een kat), terwijl hij mijn 3 jarige zoon is. Maar ik kan het niet beter beschrijven als ruzie maken.

Het gaat over kleine dingen. Daar begint het altijd mee. Bijvoorbeeld dat Ed de deur niet open mag doen. Hij zit al met zijn hand aan het sleuteltje en wilt het omdraaien. Nee, niet doen, zeg ik dan. Hij gaat door. Niet doen zei ik, zeg ik dan. Hij draait het sleuteltje om. Nee Ed, mama zei toch niet doen? Hij doet de deur open, en ik flip. Verdomme, wat zei ik nou? Hoorde je mij de eerste paar keren niet? Ik zei toch godverdomme dat je dat niet mocht doen?

Nee, ik overdrijf niet. Ja, ik roep inderdaad die 2 woorden erbij “verdomme” of “godverdomme”. Soms zeg ik: jezus christus, WAT ZEI IK NOU?

Ik snap niet echt waar het vandaan komt. Want we hadden een heerlijke band.  Maar de laatste tijd is hij stout aan het doen, aan het uitdagen, niet luisteren, en, ja ik zeg dit gewoon: asociaal gedrag aan het vertonen. Bijvoorbeeld dat hij een koekje wil. En dan zegt hij: ik wil 1, ik wil 2, ik wil heel veel! Nee, je krijgt er 1, zeg ik dan. “Nee, veel!” roept hij terug.
Ik vind dat dus zo…godverdomme aso. Ja echt. Wees dankbaar met wat je krijgt, roep ik hem dan toe.

Soms is er een koekje (of een broodje, of een speelgoedje, of wat dan ook) kapot gegaan of “geef ik hem het niet op de juiste manier” (beter dan dit kan ik het ook niet zeggen). En dan is meneer Ed dus boos. Ik wil die niet! Roept hij dan. En dan gaat hij op de grond liggen, mijn zijn handen op de grond slaan en met zijn voeten heen en weer schoppen. Helemaal boos. Omdat het koekje in tweeën  is gebroken.

Kijk, weet u.
Ik zie genoeg memes in mijn timeline voorbij komen. Ik weet echt dat het typisch peuter gedrag is. En ik kan er ook wel enigszins begrip voor tonen, soms. Maar de laatste tijd is het de hele dag door. Dat ik ’s ochtends tegen hem zeg: ga even op de wc zitten, en dat hij dan zegt: NEE! IK WIL NIET! Verdomme, begin je nu al, roep ik dan terug.
Nee, dat is geen fijn begin, maar het zit me gewoon tot hier (als je me nu zou zien zou ik dus mijn hand tot ver boven mijn hoofd doen).

971e6d6e194a4e1084481dc0bab79d35

Maar ik wil soms gewoon dat hij luistert. Nee, ik wil juist dat hij luistert naar mij. Omdat ik het beste met hem voor heb. Omdat ik het ook, verdomme ik ben zijn moeder, beter weet. Ik wil dat hij gewoon ff leuk doet (zeg ik dit nou echt?), ik wil dat hij de regels opvolgt van dit huis (ja, ik zeg dit nu echt). En ik voel me hartstikke goed, dus het is niet dat ik iets uitstraal (toch?), dus waarom doet hij nou zo stom? Waarom moet ik tegen hem schreeuwen (en vloeken, maar dat doe ik zelf, ik weet het) en dat hij dan pas luistert, maar wel met tranen over zijn wangen en ik me weer schuldig voel omdat ik me heb laten gaan?

Gisteravond vroeg LOML wat ben je stil, en ik was ook stil al was het maar omdat ik moe was want Joep was ook nog eens ziek en ik had een gebroken nacht achter de rug en toen opeens, moest ik huilen.
Ik huil niet snel, echt niet, de laatste keer dat ik gehuild heb kan ik me niet eens herinneren. En ik huil ook bijna nooit uit verdriet bij LOML (wat hij weleens jammer vind), maar uit boosheid, uit frustratie, en dat was al helemaal lang geleden dat ik dat deed.

Maar dit keer moest ik dus huilen, heel erg huilen, uit verdriet. Om Ed, voor Ed. Omdat ik me zo’n slechte moeder voelde, omdat ik niet wil schreeuwen, maar het wel doe, en dat is geen excuus, omdat ik geen begrip voor hem kan tonen, omdat ik door heb dat Ed mij doorheeft en mij niet vertrouwt, en ik weer die band terug wil met Ed hoe het was, dat was niet eens zo lang geleden, misschien 2,5 week terug maar het voelt alsof het zo lang geleden is en ik voelde me gewoon zo…

En toen zei LOML dat Ed negatief aandacht vraagt. En dat ik daar niet op moet reageren. Maar veel geduld moet hebben, en dingen rustig aan hem uitleggen, want dan snapt hij het. En soms moet je dat even horen. Niet van andere moeders, maar van je man. Die je dan troost, een arm om je heen slaat, en je tranen droogt. Omdat je huilt uit verdriet, niet uit boosheid. Omdat je samen het beste wil voor Ed. En toen zei LOML “hij is ook echt heel lief”, en hij vertelde hoe hij die avond met Ed ijs ging halen en dat hij helemaal blij achterop de fiets zat. En dat hij heel snel naar huis wou, want hij wou het raketje aan Joep geven en de cornetto voor mij. “Deze is voor mama”, zei hij de hele tijd.
Ik moest weer huilen, heel hard.

De volgende dag zei ik tegen Ed dat we wat meer geduld met elkaar moeten hebben. “Mama heel veel met jou en jij ook een beetje met mama, ok?”
Dat vond hij goed. En ik bleef rustig, en ik legde hem dingen uit, en hij ging ’s ochtends wel naar de wc, en hij deed geen stoute dingen (nouja, hij sloeg zijn broertje maar hij bedoelde het als een high five).

Aan het einde van de dag zei ik: Ed, mama is trots op jou.
Ik ook op jou mama, zei hij toen.
En ik huilde weer.

Des schrijft tussendoor een stukje: beige broek

12/08/2016 - 4 reacties

05d0f0e1daadbb309c8166025c0ed5d2

Maandagochtend.
Ed en Joep zijn aan het spelen bij de buurjongen. Ik zit heerlijk op het dek. Het bankje dat op ons dakterras staat hebben we naar het dek gesleept. Wie zit er nou nog op het dakterras. Wij niet. Onze buurvrouw wel. Met haar vriendin. Ik hoorde haar praten hoe pijn haar blaas deed.
Vervelend.

Het dakterras is bloedjeheet. Op het dek is het tenminste een beetje koel. Ik drink mijn koffie op, vietnamees, jawel. Ik hou ervan. Vietnameze koffie heeft echt een andere smaak dan andere koffie. Ja echt. Ik zeg dit terwijl ik helemaal niet zo’n koffiekenner ben. Terwijl ik ook een zwak heb voor Starbucks koffie (volgens een vriend van mij “een echte koffiekenner” aldus hemzelf, is Starbucks koffie geen echte koffie).
Een vriendin van mij werkt bij een koffietentje. Ze vertelde eens dat ze altijd moet lachen als klanten naar een “lattuh makkiaatoo” vragen. Dat doen ze echt, die mensen mogen ook stemmen denk ik dan.

Het was al bijna tijd om weg te gaan. Ik heb een afspraak bij de chiropraktor. Joep komt alweer aanlopen, hij kan nooit zo lang bij de buurjongen spelen. Ik loop naar hun huis om Ed op te halen. Ik wil niet, zei hij. Over peuters die nooit met je mee willen gaan en dit keihard in het hard gaan roepen zodat je bang bent dat anderen gaan denken “waarom wil dat jongetje niet mee naar huis, zou het zo verschrikkelijk zijn bij hun thuis, zou die moeder hem ophangen aan de kapstok als hij niet wil eten?” later meer.

Hij mag wel hier blijven hoor, zei de buurvrouw. Echt, vroeg ik nog. Ik wil mensen niet lastig vallen. Het is niet erg, zei ze, “ik blijf toch thuis”.

Ik ging terug naar huis om mijn telefoonnummer op een briefje te schrijven. Voor de zekerheid.  Ik loop weer terug. “Ed, mama gaat even weg”. Gedraag je, zei ik erbij. Ik probeerde er een “en als je dat niet doet dan zwaait er wat straks” blik aan toe te voegen maar Ed begon te lachen. Mislukt.

Onderweg naar de chiropraktor staan we stil voor het rode stoplicht. Het is benauwd. Daarom heb ik geen jas aan. Wel een spijkerbroek, want dat is handig als je bij de chiropraktor op het bankje ligt. Een keer had ik een rokje aan. Ik moest op mijn zij liggen en mijn hele achterkant (mijn reet dus) lag bloot. Mijn chiropraktor (ja, die knappe) zag het niet. Of deed net alsof hij het niet zag.

Voor mij zag ik een vrouw die het warm had. Ze had een beige broek aan (die bestaan, heb ik geen oordeel over), en bij haar bilnaad zweette ze. Ze zat op haar fiets, maar toch zag ik het.

Toen het stoplicht op groen sprong ging ze even van haar zadel om kracht te zetten. Ja, ze had het echt warm, precies daar.

Mijn chiropraktor is op vakantie. Als vervanger is daar S. S. heb ik eerder gezien. Hij heeft een baard. En warme handen. En hij komt uit Australie. Hij vroeg mij “where you from”, ik zei “Indonesia” hij zei “oh thats nearby”, en ik zei “oh your an aussie?”. Vinden aussies het eigenlijk wel leuk als iemand anders zegt dat ze een aussie zijn?

S. is ook al zo’n knapperd. En grappig. Hij zegt altijd “hello little dude” tegen Joep. Die vindt hem ook leuk. Hi, zegt hij dan terug. De behandeling duurt, zoals altijd, 5 minuten. S. praat engels, en soms nederlands. “Now op de buuk” of “inademah” en “uut adema”.

Onderweg naar huis dacht ik er aan dat het goed was dat ik een spijkerbroek aan had. En geen beige broek.

Des schrijft gewoon een stukje tussendoor: Wifi

07/08/2016 - 5 reacties

cfc0c89d923c8964aef1757c9bf8bfa7

Vrijdag.

Nee wacht. Dit stukje begint eigenlijk officieel niet met de vrijdag. Ergens op een woensdag, een week daarvoor kreeg ik een foldertje in de bus. Van Ziggo. Of ik mijn wifi wou verbeteren? Graag. Mijn wifi is ruk, vanaf het moment dat wij in dit nieuwbouw huis wonen. Ja, dat nieuwbouw is belangrijk. Iets met betonnen muren en dat daarom je wifi slechter kan zijn. Ik heb al honderd x gebeld. Er is een monteur langsgekomen. Ik heb tig routers gekocht, allemaal met de belofte “uw wifi te versterken”. Nee. Nopes. Niets.

Maar ze zouden bij ons in de buurt staan. Met een busje. En dan kon je langskomen. En je probleem uitleggen. En “als het moet dan loopt er een monteur met uw mee”. Daar had ik wel oren naar.

Ik was niet enige bleek. Er stond al een rij. Van ongeveer 10 mensen. “Dit lijkt natuurlijk veel want dit is een klein pleintje, op de Vismarkt stond het Ziggo busje ook en daar waren er bijna geen mensen” zegt een vrouw achter mij. Een man naast haar zegt “hmm hmm”. Het is haar man, dacht ik, maar dat is het niet. Het is zomaar een man, die voor een kennis in de rij staat. Om ook iets te vragen. Wat lief van u, zeg ik hem. Ach ja, hij heeft toch niets te doen, zegt de vrouw naast hem die niet zijn vrouw is. Hahaha, zegt de man. Ik zit in de aow he, zegt de man. Niet waar, zegt de vrouw, dat zou ik je nou niet zeggen. Ben bijna 70 he, zegt de man, best wel trots. Ik kijk naar hem. Wow, zeg ik hem. Zo oud wil ik dan ook worden, zeg ik. Ach ja, wij teren op de jongelui he, zegt de man. Hij knipoogt. De man heeft een pleister op zijn neus. Er is in gesneden, misschien een vetbultje weggehaald. Dat vermoed ik, want mijn vader liep ook eens met zo’n vetbultje rond, wel een jaar lang. Ga nou naar de dokter zei ik. Nee, zei hij. Ga nou naar het ziekenhuis, zei mijn zusje. Nee, zei hij. Uiteindelijk ging hij toch. En liep hij met net zo’n pleister op zijn neus als de man achter mij.

Voor mij staat een vrouw. Met haar dochtertje. Ze heeft een zwarte legging aan. Een vaal grijs shirt. Zwarte Nikes draagt ze, ze zijn een beetje vies. Op haar bovenarm een tattoo. Hij is vaag geworden, heel erg. De inkt is niet eens zwart meer, niet eens grijs, niet eens donkerblauw. De tattoo is een ananas. Denk ik. Of een appel. Middenin staat een naam. Ik doe een poging om het te lezen, stiekem. Op Facebook kwam eens een blogpost voorbij van iemand die ook veel tattoos heeft. Ze schreef dat ze er een hekel aan had als mensen overdreven er naar gingen kijken. Dat heb ik onthouden. Ik zou niet zo’n iemand worden.

Het lukt mij uiteindelijk om de naam te lezen. Stanko. De vrouw staat dichtbij. Lees ik dat nou goed, staat dat er echt? Ja. Stanko. Een tattoo van een ananas met daar in dus de naam Stanko. Ik mag hier niet een oordeel over hebben.

De vrouw heeft lang haar, rood. Geverfd. Hier en daar is het oranje. Hier en daar zie je haar blonde haar erdoorheen. Mijn kapster zei eens dat ze er een beetje moe van wordt dat iedereen felle kleuren willen. Allemaal lief en aardig hoor, zei ze, maar niemand houdt het bij. Dus vervaagt het heel snel. Ik denk dat mijn kapster dat ook over deze vrouw zou zeggen.

Op haar onderarm heeft ze nog een tattoo. Van 2 vlinders. Ze zijn er net opgezet denk ik, want de kleuren zijn nog heel fel, heel mooi. Bij een vlinder staat de naam “Youssef”. Ik denk van haar vriend, die naast haar staat. Hij heeft een, verdorie waarom zeg ik dit, Noord Afrikaans uiterlijk. Zwart lang krullend haar. Hij zou Youssef kunnen zijn.

Ik denk en observeer de vrouw. Met haar tatoo’s, en haar vale shirt en haar legging en haar rood gekleurde haren. Ik zie een stukje van haar bh, van tijgerprint. Haar oksels heeft ze een paar dagen geleden geschoren want ik zie stoppels. Waarom zie ik dit, waarom let ik hier op, vraag ik me af.

De man achter mij hoor ik tegen de vrouw naast hem die niet zijn vrouw is zeggen dat hij ook eens last had van de wifi van Ziggo. Er was iets met een kastje een code, zegt hij.

Dat is altijd zo, dacht ik.