Categorie

Des Verwondert

Des verwondert: te laat

10/08/2016 - 2 reacties

ddc22e794bcc4f7174862536573a8c5b

Sommige dingen zijn erg moeilijk om toe te geven. Dat LOML altijd gelijk heeft bijvoorbeeld of dat spruitjes, mits precies gewokt en met een goed sausje erbij, best lekker zijn.
Ook: dat ik meer op een eeuwige late indo lijk dan gedacht.

Dat doet best een beetje pijn ja, om het zo hardop te zeggen. Want ik ben nou eenmaal iemand die altijd op tijd komt. Dat zeg ik graag. “Ik kom tenminste wel op tijd” Met een toontje, inclusief een scheve wenkbrauw naar de altijd eeuwige te laatkomers.

Ik ken niet veel telaat komers in mijn omgeving, die ban ik er gewoon uit. Weg ermee, zo. Nouja, mijn beste vriendin R. komt ook altijd te laat, maar goed zij is surinaams en nouja, van haar kom ik toch nooit meer af. Ik heb het geaccepteerd. En mijn schoonzusje komt ook altijd standaard te laat. “Ik kom over een half uur” is bij haar meer een “ik kom zeker weten niet over een half uur, het is meer over een uur of misschien wel langer nouja  je ziet me wel verschijnen”. Maar goed, ik ben getrouwd met haar broer, dus ik kom ook niet meer van haar af.

Te laat komen, dat doe ik nooit. Maar de laatste tijd betrapte ik mezelf erop dat ik wel te laat kom. En dan niet fashionable late maar zwetend met veel stress te laat.

Dat komt zo:

ik moet ergens zijn, op een bepaalde tijd, zeg: 10 uur. Ik weet dat het ongeveer 15 minuten fietsen is. Dus dan moet ik kwart vo0r 10 weg. Vervolgens sta ik al klaar om 9 uur. En vervolgens doe ik dit: ik kijk op mijn horloge, zie dat het “nog maar” 9 uur is, en vervolgens denk ik: oh het is nog maar 9 uur! Ik kan nog genoeg dingen doen bijvoorbeeld: de was vouwen/draaien/de vaatwasser leeghalen/stofzuigen/schoonmaken/dweilen/een serie marathon houden.

En dan vervolgens is het 10 voor 10 en dan moet ik haasten, stress, zweten, alles. Altijd. Elke keer. Bij afspraken bij mijn chiropraktor, bij draagconsulten (heel erg dit), bij vrienden. Ik verbaas me altijd over de sneak peaks van Misslipgloss, die standaard juist altijd te vroeg komt. Altijd! En dat geeft niets, want dan leest ze even een boekje of dan eet ze even wat of ze werkt. Maar ik kan dat dus niet. Ik wil precies op tijd komen. Niet hoeven wachten op anderen, maar ook niet moeten haasten. Ik wil dat ik aankom en dat we dan meteen kunnen beginnen.

Dat lukt dus niet. Dus kom ik te laat, jam karet zoals elke Indo.
Het zit gewoon in mijn genen.