Categorie

Des Verwondert

Des verwondert: wijntjes enzo

28/04/2016 - 4 reacties

PhotoGrid_1461788126485

Hahahahah, weten jullie nog toen ik schreef dat ik niet tegen alcohol kan en dus ook niet drink?
Vergeet dat grapje maar.

Een paar weken geleden had ik namelijk een etentje met 2 vriendinnetjes. In een heel leuk restaurant (aanradertje als je eens een keer Amsterdam laat liggen en gewoon een keer naar Groningen komt). “Doe maar bijpassende wijntjes erbij” riep mijn vriendinnetje Aish. Ik had geen idee wat ze bedoelde.

Maar toen zei ze “dit vind je vast lekker, echt”. En ik nam een klein slokje van haar sauvignon blanc. En wat bleek: ik vond het lekker. Echt lekker. Ik dronk zelf 2 (!!) glazen. Weliswaar met een slokjes water tussendoor, maar toch! En ik kreeg er niet eens een rode kop van.

12919815_1067564456636048_77220671086083168_n

Die avond kreeg ik een waar wijncollege van mijn vriendinnetjes. Dat wijn echt lekker is, mits je natuurlijk de juiste drinkt. En vooral: als je de juiste wijn bij het juiste eten drinkt. Wisten jullie dat? Ik dus niet. Ik kocht voorheen maar een wijn bij de Lidl voor bij mijn risotto, maar als je dus echt een Goede Wijn (ik moet er nog even achterkomen welke dat is) gebruikt bij het koken kan dat het gerecht helemaal afmaken. Net zoals je een goede wijn drinkt bij een vleesgerecht, drink je ook weer een andere soort wijn bij een visgerecht. Werkelijk, ik had geen idee. Er ging een wereld voor mij open. “Vertel mij meer!” riep ik daarom enthousiast tegen mijn vriendinnetjes. Wat moet ik bijvoorbeeld zeggen in een restaurant? Is 1 glas voldoende? Hoe doe je dat? Gewoon bestellen dus, blijkt. Bijpassende wijntjes vragen, zeiden mijn vriendinnetjes.  En ik knikte er wijs bij terwijl ik nog een slok van mijn sauvignon blanc nam.

Het verhaal stopt nog niet. Het dessert kwam namelijk op tafel en “ja daar willen we ook wijntjes bij” zeiden mijn vriendinnen. Ik moest wel. Ik kon niet anders. En ik kreeg er geen spijt van. Want dessertwijntjes zijn zelfs NOG lekkerder.

Nu vraag ik bijna elke dag aan LOML wanneer we gaan uiteten. “Met bijpassende wijntjes!” roep ik er dan enthousiast achteraan. Alles om te laten zien dat ik nu ook weet hoe het moet. Want ik, Des 33 jaar, word dan zo toch ooit echt een vrouw van de wereld.

 

 

 

Des verwondert: Fesjon

21/04/2016 - 3 reacties

3f177767c00f949f4bc8977f37267cfb

Fesjon en ik, nou het kan nog maar net door 1 deur. Toegegeven: ik word best een beetje vrolijk van fashionbloggers. Die er altijd zo cool uitzien, zonder al te veel moeite te doen. Tenminste: zo lijkt het natuurlijk altijd he. Style Bubble is echt mijn lievelings. Tess van Daelen vind ik er ook altijd purrrrfect uitzien. En dat boyish van Sabrina, love it also.

Zelf kan ik dat natuurlijk nooit. Dat denk ik dan. Ik bedoel: ik wil er natuurlijk leuk uitzien maar echt niet teveel moeite voor doen. Dat is echt the story of my life. De laatste tijd kleed ik me vooral praktisch, want ja je bent nou eenmaal moeder van 2 bloedjes. Ik heb echt heel veel respect voor mama’s die nog steeds op hakken blijven lopen maar me cant do.

Wel heb ik, sinds de laatste keer dat ik mijn kast heb opgeruimd, me vastgehouden aan mijn credo: alleen dingen kopen die ik ook echt draag. En dat hoeft niet perse goedkoop te zijn. Ik vind heel veel dingen leuk op een hangertje, maar zodra ik het thuis draag denk ik toch al snel: ja het is NU leuk, maar volgend jaar draag ik het vast niet meer. Kortom: hoe ouder ik word, hoe meer ik ben van de basis en de iets meer tijdloze kledingstukken. En volgens mij zijn dit ze:

  • sneakers. Of allstars. Altijd. Kan nooit misgaan. Kan onder een spijkerbroek, kan onder een rok, kan onder een jurk, kan in de winter, kan in de zomer. En super handig als je in de Monkey Town bent en achter 2 jochies aan moet rennen.
  • Zwarte laarzen. Elke vrouw moet zwarte skanky boots hebben.
  • (en zwarte pumps, maar ik heb wel 4 paar en draag ze bijna nooit).
  • een goede spijkerbroek. En als je dan eindelijk een goede hebt gevonden; koop er dan meteen 2 of 3 van. Doen!
  • een zwarte jurk. Met korte mouwen of lange mouwen.
  • een maxidress: in de winter met lange mouwen en in de zomer met bandjes.
  • een rok tot net over de knieën. Kunnen sneakers onder. En dat truitje prop je erin, zie je je buikje ook niet. Handig!
  • trui: maarja, wat voor trui he. Zelf ben ik heel erg van de “crewneck sweaters“. Kan op een spijkerbroek, kan op een rok. Klaar.
  • een zwart motor jackie. Gaat ook nooit “uit”. Ik heb deze.
  • jas met tijgerprint: nee, is niet ordinair. Ik ben nog altijd op zoek naar de meest perfecte.

Verder: een eye liner, rood lippenstiftje, haar in een knot en ik zeg alleen maar:

 

 

Des verwondert: ik heb dus totaal geen people skills

14/04/2016 - 14 reacties

9dfcc71367bee8f86caafc7243470d86

Ik ga nu iets zeggen waarvan jullie waarschijnlijk denken: ja maar Des, dat wisten wij toch allang, allang! Ik wist het natuurlijk ook heust wel, maar ik wil er toch even bij vermelden dat ik vaak wel mijn best doe.

Ik kan namelijk echt totaal niet met de…ehhh…minderen van onze samenleving omgaan. Ik moet nog even een beter woord bedenken voor de “minderen”. Voor de mensen die anders zijn, laat ik het maar zo zeggen.

Jaren geleden, echt jaren terug, was ik eens in de Walibi Flevo. Ik stond in de rij voor een attractie en in die rij zag ik wel 10 kinderen met een zwaar verbrand gezicht. Dat valt op natuurlijk. En wat doe ik: ik doe alsof ik dat heel normaal vind.
Tenminste: dat denk ik.

Maar wat gebeurt er echt? Ik doe zo mijn best om NIET te kijken, dat ik vervolgens WEL kijk. En staar. Heel lang. En terwijl ik dat doe denk ik: oh nee Des, niet zo kijken, NIET ZO KIJKEN! En vervolgens kijk ik betrapt de andere kant op, wat natuurlijk ook weer opvalt. Je zag al die mensen denken “Jezus, weer zo’n debiel die ons weer zo moet aanstaren”.

Fast forward naar nu.
Er komt regelmatig bij ons een mannetje van DHL een pakketje brengen, voor 1 van de buren omdat ze niet thuis zijn. Het is een donkere man, hij zegt altijd wat tegen Ed en Joep die ook altijd bij de deur staan en als hij weggaat zegt hij “fijne avond nog!”. En wat doe ik? Ik doe extra vriendelijk terug. Ik roep heel overdreven : U OOK MENEER! U OOK EEN HELE FIJNE AVOND! Omdat ik denk: hij is donker en mensen zullen vast heel onaardig tegen hem doen, dus laat IK dan maar wel aardig tegen hem doen, HEEl aardig, OVERDREVEN aardig. Het slaat nergens op.

Laatst ook weer. We waren bij de geitjesboerderij. Het is eigenlijk ook een soort zorg boerderij. Er werken dus ook gehandicapten. We kwam binnen, ik zocht een tafeltje uit om bij te zitten. Er kwam iemand onze tafel schoonmaken. “Even schoonmaken hoor”, zei hij. Heel normaal. En wat doe ik. WAT DOE IK? Ik zeg op zo’n kinderlijke debiele toon: “ja hoor! Doe maar gerust!  Fijn he, als de tafel zo schoon is!”
Ik weet me nog net in te houden om niet “goed gedaan zeg!” erbij te zeggen.

Ik doe het echt niet expres. Ik doe juist zo mijn best om normaal te doen dat ik dus gewoon NIET normaal doe.
Het is echt een uitdaging om mij te zijn.

 

Des verwondert: schoonmaken

07/04/2016 - 8 reacties

5836018979cdb6d76c2fcf8a555141ef

Mijn beste vriendin R. is gek op schoonmaken. Daar word ik lekker rustig  van, zegt ze dan. Ze appt me dan “vandaag is het weer mijn schoonmaakdag!”. En dan is ze weer helemaal happy. Soms kom ik bij haar thuis en dan zegt ze “sorry, ik heb nog niets schoongemaakt”. Ik zie dan niets bijzonders.
Of dan zegt ze stiekem tegen mij wanneer haar huis vol met mensen zit “ik kan niet wachten tot ik vanavond alles kan schoonmaken”.

Nou ben ik heust geen slons, je hoeft me echt niet op te geven voor mijn leven in puin. Maar super schoon ben ik niet. Niet zoals mijn beste vriendin R. Of mijn vader en tantes. Die hebben echt een schoonmaak tic. Schoonmaken is 1 van hun hobbies. Mijn tante strijkt zelfs haar theedoeken. Ik heb in dit huis nog nooit een strijkijzer aangeraakt.

Ik was laatst weer eens bij mijn beste vriendin R. en ik zag haar dus schoonmaken. En terwijl ik haar zo fanatiek bezig zag gaan dacht ik: zal ik anders ook eens….gewoon…voor de lol?

En dat deed ik dus. En nu…vind ik het gewoon leuk. Nee, echt. Ik word er zelfs zen van. Muziekje erbij en gaan.  Met een doekje over het aanrecht, en de badkamer dweilen, stof afnemen bij de tv, zelfs ramen boenen: ik doe het. Allemaal. Elke week. Trouw. Ik draai er mijn hand niet voor om.

Ik appte mijn beste vriendin R erover. “Zeg eens eerlijk”, zei ze, “vind je het niet stiekem heel leuk om te doen?”. “IK VIND HET GEWELDIG!” appte ik haar terug.

En zo kreeg onze vriendschap dus een nieuwe dimensie.

Screenshot_20160405-133212

 

Des verwondert: Anouk

31/03/2016 - 4 reacties

12801093_10154007578962375_1087203014369804874_n

Anouk was vorig weekend gastredacteur bij de Volkskrant Magazine en ik las haar interview met Arnon Grunberg.

Ik hou van Anouk. Anouk is nou zo’n type stoer wijf. Uit Den Haag. Zo’n meisje naar wie ik op de middelbare school tegenop zou kijken. Ze neemt geen blad voor haar mond (ze zou zelf misschien zeggen “bek”). Anouk zie je niet snel huilen (ze zou zelf misschien zeggen: janken). Maar gevoelig is ze vast wel, met een klein hartje. En dat ze kan zingen, daar hoef ik het niet eens over te hebben (mijn lievelings).

In het interview zegt ze oa “ik hou ervan als het een beetje pijn doet” en “een penis is een lelijk ding, maar als ie erin zit is het wel ok” (vind ik ook trouwens).

Ik hou van dit soort uitspraken. Daar kan ik dan hard om lachen, om die eerlijkheid. Maar goed, Anouk heeft dus ook kinderen. Wel zes. Verspreid over 4 vaders. En daar heeft dan natuurlijk iedereen een mening over. Terwijl ik denk: tja, de liefde vind je niet in 1x. Soms denk je bij 4 mannen dat het de ware is. En nouja, de derde was een scharrel, zo zegt Anouk. Nou fucking en, denk ik dan. Mag een vrouw ook eens een beetje scharrelen. We hadden er zeker niets van gehoord als het hier om een man ging. En dat Anouk zwanger is geworden, ok, maar Anouk zorgt wel voor haar kinderen. Voor alle zes kinderen. Praktisch alleen.

Ik vind dat dus super stoer. Dat ze daar gewoon voor uitkomt, dat ze zich nergens voor schaamt. En ik zie Anouk als een moeder met zoveel liefde in haar. Ze heeft eens in een interview gezegd “als ik geen kinderen had, dan was ik kapot gegaan” en “mijn kinderen hebben mij gered”.  Omdat Anouk zelf geen fijne jeugd heeft gehad kan ik daar wel iets van begrijpen. En in plaats van hetzelfde pad te volgen als haar ouders doet Anouk het dus helemaal anders.

Ze lijkt me zo’n moeder waar alles mag. Waar iedereen welkom is, en dat Anouk bij het eten dan liedjes gaat zingen. Die soms een beetje hard is tegen haar kinderen, waar het moet, maar ze ook hele warme knuffels geeft. Anouk doet dat dus even, 6 kinderen opvoeden en ze mag mij alle tips geven van de hele wereld.