Categorie

Rest

de yoni part 2

17/10/2017 - 3 reacties

 

Het begon met blogs die ik las, toen boeken, en toen las ik er steeds meer over. De vagina en hoe wij vrouwen daarmee zijn opgegroeid.

Ik had eens een ayahuasca ceremonie met vrouwen waar 1 vrouw vertelde dat ze nog steeds een mooi woord zocht voor “ongesteld zijn”. Ongesteld, alsof het niet mag, zei ze. Niet gesteld zijn. Ze vertelde ook dat ze niet meer sprak over schaamlippen, maar over haar yoni, haar vulva, een veel mooier woord voor de vagina.

Toen ik voor het eerst ongesteld werd had ik geen idee. Mijn moeder, Indonesisch van afkomst, had ons nooit iets uitgelegd, want zo gaat dat nou eenmaal in die cultuur. Alles over de menstruatie heb ik in de Tina moeten lezen. Ik had wel een vaag vermoeden dat het dan elke maand kwam, maar niet elke maand precies, dat kon verschillen per vrouw, en zeker in het begin, ik las iets over maandverband en tampon, wat je dan in kon brengen (ieeuww?), enfin. Ik werd ongesteld, kijk hier ligt de maandverband zei mijn moeder, en dat was het.
Nouja, ze zei er nog bij: pas op dat je niet doorlekt of knoeit op de wc, dat is niet netjes als papa dat ziet.

Natuurlijk lekte ik door, en natuurlijk knoeide ik regelmatig wat druppels op de wc bril, ik ben zo onhandig als wat. Mijn moeder zei dan: wat nou als papa dat ziet? Dat is toch niet goed, dat is toch vies?

Ik ben nu 33 jaar en ik denk dat ik serieus pas de laatste jaren dacht: dit is helemaal niet vies. Dit is bloed dat uit mijn lichaam komt, en dat is iets gewoons, iets normaals, en bovendien een teken dat ik vruchtbaar ben en dat is toch alleen maar mooi? Doordat ik opgroeide met het idee dat het iets vies was, schaamde ik me ook bij mijn man als ik ongesteld was. Oh jee, als ik maar niet doorlek. Oh jee, als hij maar niet de tampons en maandverband ziet. Belachelijk eigenlijk, als je bedenkt dat een man niet 1x denkt: goh, laat ik eens voor 1x minder stinken op de wc.

Dit stukje van Nynke vind ik dan ook nog steeds goud. Ik heb jarenlang ook gedacht; ik ben de enige vrouw met geurtjes zo af en toe of wat dan ook, maar wat bleek na een gesprek met goeie vriendinnen: dat is dus heel normaal. Een vagina ruikt niet naar bloemetjes (wat ik altijd dacht dat dat de norm was, ja echt waar), een vagina ruikt gewoon naar vagina.

Met mijn zusje had ik er laatst ook een gesprek over. Dat er vrouwen zijn die zichzelf “daar” niet aanraken. Nee, ieuw, bah, vies. Ze wassen zichzelf met een washandje. Een washandje? Je eigen vagina, je yoni, je vrouwelijke kracht waarmee je in staat bent om een kind uit te werpen wil je niet aanraken??

Soms vind ik het jammer dat ik geen dochter heb, dan had ik haar al deze wijze lessen kunnen geven.
Gelukkig heb ik jullie.

 

de yoni part 1

16/10/2017 - 2 reacties

Op Instagram zag ik deze foto van Naomi en ik moest daar laatst weer aan denken. Nouja, niet specifiek aan haar punani, wel aan de functie van schaamhaar.

Je moet begrijpen; de herfst komt eraan. Geen bikini’s meer. Ik ben, op moment van schrijven, hoogzwanger. Ik heb een dikke buik. Ik kan niets zien, daaronder, ik kom er niet eens bij, dus scheren is voorlopig geen optie.

Als vrouw heb je niet zoveel opties. Of je moet waxen, maar dat vind ik teveel gedoe want afspraak maken, en doet pijn en je moet het eerst laten groeien, wel 2 cm lang!! enz enz, of je kan het scheren maar dan krijg je na een paar dagen al stoppeltjes, en toen vroeg ik me dus af: waarom doe ik het nog eigenlijk? Waarom moet ik zonodig een kale poes, voor wie doe ik het nou echt,  schaamhaar heeft toch eigenlijk een functie? Ik weet zo even niet wat voor functie, maar het is er toch niet voor niets denk ik dan.

Toegegeven, ik denk bij deze foto eerst: nah, dit ziet er toch niet uit? Maar iets in mij denkt ook: godsamme wat stoer vrouw. Laat het lekker groeien joh, die jungle. Want wie heeft besloten dat dit niet mooi is? Dat het niet schoon is, dat het iets onverzorgd is?

Wat vind je van schaamhaar, vroeg ik mijn man laatst. “Ja weet ik eigenlijk niet zo goed”, zei hij bloedserieus. “Nooit zo over nagedacht”.
Ik dus kennelijk tot voor kort ook niet.

de lucht en het gras

15/10/2017 - 3 reacties

Op de creche zeiden ze het al. Vorig jaar werd het ook even benoemd. En laatst kwam zijn lieve juf op huisbezoek (ze is echt heel lief, zo’n juf met passie voor haar vak en engelengeduld) en ze zei: “ik versta Adam wel, maar ik ben ook bang dat ik hem juist daarmee lui maak. Qua woordenschat is het prima, maar ik merk qua spraak wel verschil met andere kindjes”.

Zoiets hadden we zelf ook wel door. Mijn vader verstaat Adam nog steeds niet altijd. Dan roept hij verbaast “nee joh, echt waar?!”, als Adam enthousiast een verhaal vertelt, maar mijn vader mompelt daarna in het Indonesisch “ik begreep er niets van”.

Zelf merk ik ook wel dat Adam niet duidelijk praat, maar ik begrijp hem. En ergens vind ik het heel schattig, zijn praat. Dat hij zegt “de jug en de sas”, als hij het over de lucht en het gras heeft. Maar goed, ooit moet je die woorden toch goed uitspreken in de maatschappij he.

Dus nu gaat hij naar de logopedist, aan school, elke week een uurtje. Vorige week was de eerste keer. Ze praatte wat met Adam en had het al snel door want ze vroeg “steek je tong eens uit?”.
“Ahhh”, zei Adam.  Een te kort tongriempje. Dus daarom wou de borstvoeding niet goed op gang komen.

Kwalijk vond ze het. Dat het niemand ooit is opgemerkt, de dokters in het ziekenhuis, het consultatiebureau, de huisarts. Ik had allang door dat je niet kan rekenen op die partijen (ja dit is een sneer, ik weet het).

Hij heeft moeite met de G, de L, de K, en de R, en clusterwoorden. In het ergste geval moet zijn tongriempje toch geknipt worden. Maar dat hoop ik toch niet. Nee, ik ga er gewoon vanuit van niet.
Die jongen zegt straks lucht en gras als de allerbeste.

Zwart

14/10/2017 - 2 reacties

Adam zit op een zwarte school. Wij wonen dan ook in een zwarte wijk. Of nouja: “multicultureel” is volgens mij wat politiek correcter. Logischerwijs vinden we het niet erg dat hij op een donkere school zit.  Daar hebben we bewust voor gekozen; omdat we er zelf ook meer affiniteit mee hebben en we het belangrijk vinden dat hij andere culturen leert kennen.

Ik zag laatst deze documentaire. Over een donkere school die meer blanke kinderen wil aantrekken. De school waar Adam op zit is donkerder, dat zag ik zo. In zijn klas vorig jaar zaten er 2 blanke kindjes. Is dat erg? Ik heb nooit gedacht: dan krijgt Adam niet de aandacht die hij moet krijgen. Of: straks gaat zijn taal niveau naar beneden. Sommige blanke mensen vinden het kennelijk moeilijk om “die vrouwen met hoofddoek aan te spreken”. “Ze vormen kliekjes op het schoolplein”. Ik snap dat gewoon echt niet. Ik vind het bijna…nou ja…verdrietig? Sneu? En dat bedoel ik echt niet op een lullige manier maar meer zo van: wat ontzettend verdrietig voor jou dat je echt denkt dat je deze vrouwen niet kan aanspreken.

Er zullen vast problemen zijn op donkere school. En die problemen zullen vast groter zijn in de grote randstad dan hier in Groningen. Je moet denk ik ook niet je best doen om die problemen te verhullen. Maar toch.

Het is een Dalton school waar Adam op zit. Vorig jaar kreeg ik een rondleiding langs alle klassen en ik was daarna lyrisch van enthousiasme. Het is zo’n fijne school voor Adam. Ik vind het geweldig om te zien hoe hij elke ochtend zelf beslist welke dingen hij wil doen. En ook bij de oudere kinderen merk ik veel verantwoordelijkheid en zelf initiatief nemen. Wat een verschil met de oudbollige christelijke school waar ik vroeger op zat.

Vorige week was er een kijkavond. Adam mocht zelf vertellen wat hij allemaal gedaan had. Het thema was natuurlijk “lekker eng”, en de klas was dan ook eng versierd. Trots liet hij zijn lampion zien, een monster die hij had gemaakt, zijn tekeningen en de boeken die hij leuk vond. We waren er met zijn allen. LOML, Joep (die het ontzettend leuk vond, die kan volgens mij niet wachten om naar school te gaan), mijn zusje en de oma’s en opa’s.

Schrokken jullie wel, vroeg hij ons later nog. Heel erg, zei ik. Vooral van jouw monster:

Selfie

13/10/2017 - 3 reacties

LOML vroeg laatst of ik nog leuke foto’s van de jongens had. Ik gaf hem mijn telefoon. “Wat maak jij veel selfies van jezelf zeg”, zei hij. “Waarom doe je dat eigenlijk?”.

Omdat ik mezelf dan mooi vind. En dat wil vastleggen. Daarom, zei ik hem. LOML heeft niets met selfies. Of social media. Hij snapt daar niets van, wil het ook niet snappen. Als ik zucht dat ik weer eens gek wordt van alle nepheid op Instagram, zegt hij: ga er dan vanaf. Ja maar dat wil ik ook weer niet, zeg ik dan. Snapt hij niet. Ikzelf ook niet.

Maar het is echt zo, ik maak foto’s van mezelf omdat ik dat een mooi moment vind. Ik vind dat ongemakkelijk om te zeggen. Nu zo op mijn blog, maar ook tegen LOML.

Het is ook zo ongemakkelijk als je weet dat mensen je blog lezen. Ik weet bijvoorbeeld dat er ex collega’s van LOML mee lezen. Dat vind ik niet erg, leuk zelfs (hoi, welkom!), maar ik ga toch rekening houden met de stukjes die ik schrijf, vooral over LOML. LOML die zo van de privacy is en het liefst verborgen onder een steen blijft, voor iedereen.

Waar schrijf je dan over, vroeg hij laatst. Toch niet over mij? Nee hoor, zei ik toen. Helemaal niet.