Categorie

Rest

sluikreclame, maar stiekem ook niet.

15/01/2017 - 3 reacties

Zoals ik al eerder zei: er zijn een paar dingen die je absoluut moet dan wel hoort te doen als je op vakantie gaat. Je bikinilijn waxen, behalve als je op ski vakantie gaat, in dat geval zou ik zeggen: lekker vintage bosje.  Verder moet je natuurlijk je huis schoonmaken, want niets fijner dan na een 17 uur durende vlucht in een schoon thuis terecht te komen. En toen ik dus naar Indonesie ging besloot ik dus ook: ik wil nepwimpers. Excuses: wimperextensions.

Waarom? Omdat Indonesie ten allereerste heel warm is. Like echt heel warm. Mensen willen nog weleens onderschatten hoe warm het is. Maar het is en warm, en heet, en erg vochtig. Make up smelt meteen van je kop. En op vakantie draag ik het liefst helemaal geen make up.  En daarom is het heel logisch om dan gewoon wimperextensions te nemen.

Als je wimperextensions hebt lijkt het alsof je 1. mooie wimpers hebt en 2. mensen naar je kijken en zich afvragen “wow, zijn die mooie wimpers nou van haarzelf? Maar ze lijkt wel aziatisch en aziaten hebben de meest slome wimpers ever, dus huh?” Kortom: je bent een mysterieuze vrouw, altijd goed.

Al een lange tijd volgen Silja en ik elkaar op social media en toen ik zag dat ze al een tijdje haar eigen salon heeft waar ze onder andere ook wimperextensions aanbied dacht ik: dit is mijn kans. Regelmatig zag ik vele voor en mooie na foto’s, dus kom maar op met een setje.

Redenen waarom je, als je in omgeving Groningen woont, ook eens wimperextensions bij Silja moet doen:

  • ze werkt netjes, nauwkeurig en precies;
  • ze weet precies wat je bedoelt als je zegt “ik wil het natuurlijk hebben, maar ook vol, en wel een mooie krul, maar ook niet te overdreven”;
  • ze is klantvriendelijk: ze legt uitgebreid uit wat je moet doen qua verzorging, geeft je een dekentje als je het koud krijgt (het is een lange zit, zo’n behandeling) en is altijd in voor een praatje. Of niet als je stiekem in slaap bent gevallen.

Zelf kreeg ik de “naturel 3d” wimpers en tadaa, dit is het resultaat:

(Jullie mogen nu met z’n allen wowww zeggen).

Inmiddels is het bijna 7 weken geleden dat ik “ze heb laten doen” en ze zitten er dus serieus nog steeds prima op/in.

“Ik hoef maar 1x een nieuwe set en niet bij te werken hoor”, zei ik tegen Silja. Maar stiekem wil ik gewoon nog een keer, zodat men nog steeds denkt: “wow, wie is deze mysterieuze vrouw?”.

Woon je in (omgeving) groningen? Dan kan ik Silja dus van harte aanraden. Check haar site of FB pagina voor meer.

mooi momentje dit

15/01/2017 - 0 reacties

Dit zal waarschijnlijk niet iedereen herkennen, maar ik word altij vrolijk van het zien van mede aziaten. Eigenlijk bedoel ik: mede Indonesiers. Ik word namelijk altijd heel vrolijk gegroet door Indonesiërs. Of Molukkers. Of javaans-surinaams. Of indo’s. Kortom: mensen waar ik ook wel een beetje op lijk.

Wij groeten elkaar altijd heel vriendelijk.  Niet een “hallo”, maar meer een hoofdknikje. Het is al een paar keer voorgekomen dat LOML naast mij liep en vervolgens vroeg “wie was dat?”, en dat ik zeg “geen idee”. Toen ik hem vroeg of hij dit ook had met mede Marokkanen was het antwoord dus nee.

Laatst was ik weer eens in het speeltuintje. Ik zat naast 2 bekeerde moslima’s,  ze droegen beide een hoofddoek en zagen er in ieder geval vrij nederlands uit ( ik realiseer me dat ik me op glad ijs bevind met deze term). Ze waren met elkaar aan het kletsen, de kinderen, ook jongetjes, waren aan het spelen.

Al snel hadden onze zoontjes elkaar gevonden en waren ze al snel met z’n vieren achter elkaar aan het rennen. Tot 1 van de moeders weer verder ging. Ik hoorde haar haar zoontje roepen “Adam?”, en natuurlijk reageerde mijn Adam ook door op te kijken. Dat vond hij geweldig. “Ik heet ook Adam!”, zei hij trots tegen haar. “Echt Eddum, spreek je het ook zo uit?”, vroeg ze. “Ja”, zei hij.
“En mijn broertje heet Ayoub”, zei hij er trots bij.

‘Mashallah”, zei de  moeder tegen tegen mij. “Ik twijfelde nog bij Adam, maar nu weet ik het zeker”.
Ik lachte en zei “mashallah”.  De vrouwen liepen verder en zeiden “salam aleikum”.
“Aleikum salam”, zei ik terug.

 

over mijn social media week experiment (klinkt gevaarlijk dit)

14/01/2017 - 3 reacties

Ja hoi, ik weer even hier met mijn social media vrije week experiment. Even offline is inmiddels net zo’n term als mindfullness, quinoa of de vrijmibo, je wordt ermee doodgegooid, je denkt: ik moet hier ook iets mee, maar eigenlijk weet je al snel: ik wil hier helemaal niets mee.

Ik besloot dus precies een week geleden heel spontaan alles van mijn telefoon te halen. Nouja, alles, Facebook en Instagram dus. Zonder voorbereiding, geheel cold turkey. Nu doe ik net alsof het een hele grote stap is, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. Ik heb wel vaker alles van mijn telefoon gegooid, zonder moeite. En dat beviel ook prima.

In mijn notitieboekje schreef ik “Des, doe nou gewoon 1 week”.  Ja, dat schreef ik echt. Want ik ken mezelf. Ik doe meteen een super hoog verwachting aka doel van “1 maand offline’, om vervolgens na een paar dagen te denken: shit.  Een maand is eigenlijk toch wel heel lang. En omdat 1 van mijn goede voornemen, pardon intenties, ook “zacht zijn voor mezelf” was besloot ik dat ook meteen te mee te nemen. Dus geen regels als “je mag niet met ook maar 1 oog naar Facebook” nee. Zo heb ik wel stukjes geschreven en deze gedeeld via FB en Instagram (dat laatste had ik speciaal daarvoor weer even op mijn telefoon gezet en het er vervolgens afgehaald). Ook heb ik een vraag gesteld op de moeder-in-Groningen Facebook groep (is een Nintendo DS leuk voor mijn bijna 4 jarige zoon?).

Goed, wat heeft mevrouw geleerd dan van dit experiment?

  • ik ben erachter gekomen dat ik heel veel delen. Bijvoorbeeld dat ik yoga doe en Joep op mijn rug klimt en vervolgens denk ik: leuk! Dit moet iedereen in mijn lijst ook zien.  Of: ik heb nu echt een hele leuke outfit aan, zo spontaan uit mijn kast getrokken, dit moet dus ook online!!. Kortom: waarom wil ik zoveel nutteloze dingen delen?
  • ik heb heel vaak gedacht “hoe gaat het met die en die?”, “mis ik nu iets? en “mist iemand mij wel?”.
  • het is echt zo’n stuk lichter in mijn hoofd, niet normaal. Dit klinkt alsof mijn telefoon hetzelfde effect als crack heeft (wat nu doet vermoeden dat ik dat ook echt weet, maar dat is niet waar, want ik heb nog nooit crack gebruikt, echt niet mama). Maar zoveel minder informatie, en het zo fijn en rustig.
  • ook heel cliche: maar ik geniet oprecht meer van alle dingen in het leven. Ik “moet” niet meer mijn telefoon erbij halen, dus ik heb mijn volle aandacht bij de kinderen, bij het koken, bij het lezen, bij het tv kijken,  bij het wandelen, bij het boodschappen doen, ja bij alles eigenlijk wel! (ik wil nu eigenlijk de term “mindfullness” gebruiken).
  • het enige kleine nadeel is dat ik merk dat ik heel weinig foto’s van de kinderen maak. Dit is vooral jammer voor LOML die weer in het buitenland zit en mijn ouders die nog steeds in Indonesië verblijven.

Goed, mijn experiment is nu afgelopen, en nu dan Des, wat nu? Ja, dat weet ik dus ook niet zo goed. Ik heb de apps nog steeds niet op mijn telefoon gezet en voel ook totaal geen behoefte om dat te doen, al kan ik me wel voorstellen dat ik het toch weer doe (snappen jullie het nog?).  Ik denk dat ik gewoon 1 dag in de week reserveer om de hele dag door social media te srollen, zoiets.
Wie wil er dan op mijn kinderen passen?

 

ik wil een fitgirl zijn, kennelijk.

09/01/2017 - 3 reacties

Je zou het niet zeggen want waarschijnlijk kom jij ook op mijn blog door een hipster vermelding van mij op Instagram of Facebook maar ik heb deze week dus een social media vrije week ingesteld.
(Is het weer zo ver Des, ja het is weer zo ver).

Over die social media vrije week wil ik natuurlijk even wat zeggen, namelijk wat de aanleiding was. Dat was Instagram. Of eigenlijk: de fitgirls op Instagram.  Ik weet niet hoe het komt, maar als je dus op “verkennnen” klikt op Instagram, dan kom je bij de openbare Instagram accounts. Leuk om er even gedachteloos door heen te scrollen. Ik dacht altijd dat die feed het gevolg was van jouw surfgedrag op internet (weet ik veel). En de laatste tijd zie ik bij die openbare accounts niet de leuke memes die ik wil zien, of de rustmakende make up filmpjes, maar op de vele fitgirls accounts.

Een fitgirl account bestaat vaak uit dezelfde dingen heb ik gemerkt. Bij bio zie je vaak iets staan over fitness of crossfit of hoeveel kilo zo’n klein meisje kan tillen. Verder staat hun gewicht erbij, soms iets met bulken, of cheat day of legday, en bijna altijd staat er 1 of andere discount code die je kunt gebruiken als je iets wil kopen. Wat precies is mij nog niet duidelijk maar ik vrees dat het iets gezonds is.

Het ging mij natuurlijk om de foto’s. Het zijn natuurlijk allemaal slanke dames. Met vaak een blokjesbuik. En een bolle bips. Het  onderschrift daarvan is vaak een perzikje. Soms een foto van de fitgirl in de vorm van een mirrorselfie. Op de achtergrond zie je lockers en wat houten bankje. De caption hiervan luidt vaak “van het weekend teveel gegeten, oeps! Nu weer hard aan de slag! met een emoji van een spierbal armpje.

Ik dacht: waarom zie ik continue die fitgirls? Wil Instagram mij iets vertellen ofzo? Wil het universum mij iets duidelijk maken? Ik was een beetje boos. Maar toen dacht ik aan dit stukje waarop Suus reageerde met “En eigenlijk denk ik dat al die mensen die zeggen “rot toch op met je..”, eigenlijk weerstand voelen omdat je rake dingen doet/zegt. Die misschien confronterend zijn”.

En nu denk ik: is dat de weerstand die ik voel? Wil ik eigenlijk fitgirl-Des zijn? Met mooie sportkleding, een blokjesbuik en een bol billetje? Is dat het?

Kortom, als je je afvraagt wat ik ondertussen geleerd heb van een social media vrije week dan is het dus dat ik een fitgirl wil zijn.
Kennelijk.

 

 

Ik ben dus ontwaakt, interieurgewijs dan.

09/01/2017 - 2 reacties

Ja, nog even over 2016, sorry ik blijf er maar over doorhameren, maar ik zat er dus vannacht nog over na te denken (het was 4 uur ’s nachts, ik was klaarwakker omdat Joep continue met zijn teentjes in mijn dijbeen zat te porren, oja, ik moet zijn teennageltjes nog knippen, altijd een hel voor Joep. En voor mij), maar ik ben op meerdere gebieden “ontwaakt” in 2016.

Ik ben me bewust van alles. Ik heb van alles ontdekt. Bijvoorbeeld burrata.  Of de amandelolie van de Lidl. De Lidl, ja! Ik had het ook nooit gedacht. En mijn interieur dus.

Ik heb niet bepaald 1 stijl. Ik hou van ruimte en licht en wit, maar ik hou ook van kleur en vintage en ja, ik geef het toe, ik hou ook van Ikea, en de Xenos.  En de Action. Mijn huis is daarom een mixje van alles, en dat geeft helemaal niets. Het doet mij wel een beetje pijn in mijn hart (en mijn portemonnee) als ik denk aan al het weggegooide geld aan ons interieur in het verleden.

Zien jullie hoe ik van “ik” naar “ons” verander? Dat is expres lieve menschen. Mijn verantwoordelijkheid hierin is dat ik LOML de vrije hand heb gegeven. Ik weet niet goed waarom, ik vond het erg makkelijk denk ik, en ik wist toch niet echt wat ik nou mooi vond. Ja, heel veel dingen. En heel veel dingen ook niet. Hierbij dus een lijstje van de dingen die ik achteraf gezien dus gewoon niet mooi vind:

  • hij kwam eens thuis met een rode leren kapperstoel. Ik laat deze woorden even op jullie inwerken. Rood. Leer. Kapperstoel.  Ik heb het uiteindelijk niet eens kunnen verkopen, een stakker wou hem wel gratis ophalen, zo mailde hij. Graag, mailde ik terug, hij is wel zwaar hoor. Lukt mij wel, mailde hij terug. Ik zie nog voor me hoe hij stoer de zware kapperstoel alleen probeerde te tillen (ik heb de deur toen snel dichtgedaan. Weg ermee).
  • rode bioscoopstoelen. Ook dit wil ik even bij je laten inwerken. Rood. Bioscoopstoelen. In een dertigers koppel huis, niet een studentenwoning.  We hebben ze ook nog eens helemaal uit Baarn gehaald. Zelfs de katten wilden er niet op zitten. Toegegeven: we hebben ze wel voor een mooi prijsje op marktplaats verkocht.
  • de leefruimte op het atelier doen: ook zo’n top idee van mijn man. “Des, iedereen doet de woonkamer hier op de tweede verdieping, maar wij gaan dat dus mooi anders doen!”, zei hij.  Op het atelier waar we dus elke keer naar beneden moesten lopen om naar de wc te gaan of iets uit de keuken te halen. Gelukkig werd ik zwanger en zag LOML toen ook wel in dat ik niet continue trap op trap af kon gaan voor een flesje melk.
  • donkerbruin luxaflex: kost een fortuin, spuuglelijk, moeilijk schoon te maken.

Nu genoeg met mijn man hier op het internet belachelijk te maken, even terug naar mij. Het huis komt steeds meer in de buurt hoe ik het echt wil hebben, en dat heb ik helemaal zelf gedaan. Gelukkig.