Categorie

Rest

dit moet je kijken op netflix

13/02/2017 - 5 reacties

(Maar niet voordat je het SUPER VETTE OPTREDEN van QUEEN BEE heb gezien, ik bedoel: FF SERIEUS??! )

Hier nog een prachtig shot:

Goed, nu terug naar Netflix. Ik hou van Netflix, jullie houden van Netflix, we all love Netflix.

Line of Duty:
Engelse politieserie. Gaat over de afdeling AC-12, de afdeling die over corrupte politieagenten gaat. Nou dan weet je het wel. Of niet. Dan moet je dus gewoon ff kijken. Seizoen 3 staat nu op Netflix, reuze spannend. Seizoen 2 heeft er een beetje mee te maken, maar die staat niet meer op Netflix. Maar je kunt alsnog kijken. Toe maar.

The OA:
VETSTE SERIE VAN 2017 TOT NU TOE OOIT. Gaat over ehm tja. Lijkt een beetje op Stranger Things, maar ook weer niet. Meisje loopt weg, zoveel jaar later komt ze weer terug met veel geheimen enzo. Het einde is zo bizar als wat. Heel wat theorieën op internet te vinden (en spoilers dus niet google-en). Kijken, kijken.

River:
gaat over politieman River (hehe)(duh). Ziet dode mensen. Moet een zaak oplossen: zijn politiepartner is neergeschoten, en hij wil er graag achterkomen wat precies. Spannend op een subtiele manier. Kekke soundtrack ook.

The missing:
wij kijken nu seizoen 2. Seizoen 1 is ook heel goed. Gaat over iemand die vermist is en een politieman die het wil oplossen. Ja, origineel zijn mijn voorkeuren niet, maar toch. Spannend. Goed. Elke aflevering eindigt zo dat je perse verder wil kijken. En je dus ’s ochtends met een vermoeide kop je kids afzet bij de peuterspeelzaal.

Black Mirror:
bizar. Ziek. In de eerste aflevering heeft er iemand sex met een varken, zegt wel genoeg. Nou waarom kijk je er dan naar Des, ja dat weet ik ook niet. Ik heb nou eenmaal een fascinatie voor bizarre dingen. Enfin, er zit geen verhaallijn in Black mirror, dat scheelt. Elke aflevering staat dus gewoon op zich. Gaat over internet. Computers. Technische dingen. Robots. En alle rare dingen die daarmee kunnen gebeuren. Zowel nu als in de toekomst. Daarom vind ik deze serie ook zo eng: het zou allemaal kunnen gebeuren en dat is best beangstigend.

Dan nog de series die ik niet af heb kunnen kijken, gewoon voor de leuk (of nouja, het was dus niet leuk voor mij maar ok)

The Killing:
de Deense serie seizoen 1 vond ik geweldig spannend. Seizoen 2 niet af kunnen kijken. Toen zei iemand “je moet ook de Amerikaanse versie zien, die is ook vet spannend”. Maar nee dus. Ik kom er maar niet doorheen, omdat het teveel op de Deense versie lijkt en ik dus elke keer denk van: JA MAAR DIT WEET IK ALLEMAAL AL?! (klein spoilertje: in de Amerikaanse versie wordt er nog iemand vermoord en is iemand anders de dader. Maar ik weet dus niet wie want ik had niet het geduld om het af te kijken).

Breaking Bad:
iedereen zegt: je MOET deze serie zien. Iedereen zegt ook: het is vet spannend! En diezelfde iedereen zegt: maar wel pas rond seizoen 3. Ik zit nog steeds in seizoen 1 en ik kan er maar niet doorheen komen. Elke keer denk ik: ok maar Des, hou vol, hou je aandacht erbij: het wordt vanzelf spannend, blijf kijken, MAAR HET LUKT ME NIET. Dus ik haak af. Voor nu.

(ps vergeet niet mee te doen met de winactie).

 

Ed

11/02/2017 - 1 reactie

Het ging weer eens niet zo lekker tussen Ed en mij. Het was veel onbegrip, veel onrust, veel ongeduld, veel schreeuwen. Er ging bijna geen dag voorbij of we stonden letterlijk lijnrecht tegenover elkaar. Jij mag niet zo doen, schreeuwde Ed dan tegen mij. Ik ben je moeder, je moet naar mij luisteren, schreeuwde ik terug.

Aan het eind van de dag weer veel schuldgevoelens en tranen bij mij. Op vakantie in Indonesië had ik het er met LOML over, dat ik maar niet wist ik hoe ik het patroon moest doorbreken en toen zei LOML tegen mij “er is iets van Ed wat iets losmaakt in jou, en je moet er zelf achterkomen wat dat precies is”. Harde woorden, maar ik wist dat hij gelijk had.

Met Joep heb ik een hele andere band. Hij kan ook een waar pain in the ass zijn, maar het triggert mij niet. Het lijkt wel alsof ik Joep net beter aankan.

We gingen 2017 in en ik was vooral veel aan het nadenken over de band met Ed. Wat deed ik verkeerd? Wat kon ik beter doen? En wat was het nou dat in Ed wat zo triggerde in mij?  Wat ik wel wist: Ed is heel gevoelig. Hooggevoelig, misschien wel. Hij voelt alles meteen aan. Hij kan heel emotioneel zijn. Hij kan gevoelens overnemen van anderen. Hij heeft ook net wat meer geduld nodig, meer tijd, meer tekst en uitleg. Ik noem hem ook wel mijn spiegeltje, want oh boy wat is hij toch een spiegel. Ik hoef me maar af te vragen hoe het met mij gaat, en alleen maar naar hem te kijken en ik weet het antwoord.

Tegelijk zag ik ook elke keer dat als ik wel geduld had, als ik net wat meer tijd voor hem nam, hoe fijn onze band dan is. Hoeveel liefde we dan aan elkaar kunnen geven. De laatste weken ben ik vooral achter gekomen dat Ed veel verdriet voelt. Dat is niet van hem, dat is denk ik van mij. Het verdriet dat ik voel is ook niet van mij, ik weet dat ik het ook overneem van anderen. Ik wil het oplossen voor anderen, maar weet niet goed hoe, en ik heb ergens het vermoeden dat Ed datzelfde met mij heeft.

Ik sprak er eens met een vriendin over. Zij wees mij op de Presentchild methode.   Dit stukje legt het ook mooi uit.  Een korte samenvatting: PresentChild gelooft er heel erg in dat kinderen de ouders spiegelen. Waarom je kind “vervelend” doet, is een boodschap aan jou, onbewust wilt je kind jouw iets uitleggen. Een gesprek met een coach van Present Child kan je daar meer over vertellen. Waarom ook niet, dacht ik. Bovendien spreekt hun missie mij ook wel aan. Dus heb ik binnenkort een gesprek ingepland.

Hoe het dan nu gaat? Ed gaat natuurlijk nu naar school, hij heeft al een paar wendagen gehad. Sinds ik wat beter heb geaccepteerd dat mijn verdriet er is, en dat het ook weer weggaat, gaat het het ook een stuk beter tussen Ed en mij. Er is veel minder strijd, er is meer geduld, er is meer liefde. Daar ben ik natuurlijk heel erg blij om, maar ik vind het ook belangrijk om te blijven investeren in onze band.  Ook is het heel leuk om met hem te praten.  Hij begrijpt steeds meer, zeker nu hij, jawel vandaag!, 4 jaar is geworden.

Dus hebben we zo een kinderfeestje. Hij wil perse verkleed als Spiderman (waarom ook niet), hij krijgt een heuse taart van Trolls en hij heeft er vooral veel zin in. Gelukkig. Ik ben zo trots op hem, op ons, op elke kleine stap die hij maakt. Dat hij naar school durft, dat hij het vertrouwen heeft om zichzelf te laten zien. Lieve Ed, als je dit ooit leest, over zoveel jaar en ik al een oud moedertje ben en jij als rijke zakenman goed voor mij zorgt: mama wenst je alle liefde. Alle gezondheid. Dat je maar bent zoals je nu bent. Precies goed.

winactie: shoptegoed bij Smartphonehoesjes.nl

10/02/2017 - 10 reacties

Laatst liep ik van de supermarkt naar huis. Onderweg zag ik een vrouw lopen met haar fiets. Ze keek veel om haar heen, alsof ze de juiste adres zocht. Dat klopte, want toen ik haar voorbij liep zag ik een telefoonhouder op de stuur van haar fiets. Daarin haar telefoon met google maps aan. Nooit eerder gezien.

Die week kreeg ik toevallig ook een mailtje van Smartphonehoesjes.nl. Of ik misschien zelf een hoesje wou maken in hun webshop. Ik mailde terug dat ik net een nieuw telefoonhoesje had. Gelukkig mocht ik toen ook wat anders uitzoeken.

En er is genoeg keus bij smartphonehoesjes.nl. Zo zijn er genoeg telefoonaccesoires zoals opladers, screenprotectors, accu’s, powerbanks en nog veel meer. Ik zag ook ze een telefoonhouder voor op de fiets hebben, precies zoals de vrouw had die ik laatst zag.

Ik besloot toch voor de oplader te gaan aangezien die van mij net stuk was. Besteld voor 21.00 uur is de volgende dag binnen, altijd goed om te horen.

Het allerleukst: ik mag van Ilse ook nog eens 24,95 shoptegoed weggeven. Hoef je niet eens veel voor te doen, alleen maar hieronder een reactie achterlaten.  De winactie loopt tot en met 17 februari 2017 en de winnaar krijgt persoonlijk (email)bericht. Laat dus een geldige emailadres achter.

Over wij vrouwen onder elkaar

09/02/2017 - 5 reacties

Heb dus al een tijdje een stukje over Fajah Lourens in mijn concepten staan. Over haar instagram account. In het stukje schreef ik ook iets over Amber Rose haar account. Zo af en toe loerde ik bij deze twee vrouwen en daar had ik daarna, uiteraard, een hele mening over. En toen schreef ik er een stukje over. Het stukje was nog niet helemaal af maar ik liet het maar zo staan. Altijd handig voor het geval ik weer inspiratie had om het af te schrijven.

Het waren best leuke stukjes, al zeg ik het zelf. Met humor (dat wil ik graag denken), een beetje serieus. Maar de stukjes gingen me wel steeds meer tegenstaan. Er waren ook, als ik heel eerlijk was, wat behoorlijke steken onder water. Richting Fajah en Amber. Een hard oordeel. En dat oordelen over andere vrouwen, dat wil ik dus niet meer.

Want dat doen we vaak. Of nouja, ik spreek nu even voor mezelf: ik in ieder geval wel. Het is niet eens heel gemeen bedoeld, dat denk ik tenminste. Ik bedoel er vaak niets mee. Maar toch doe ik het. Ik hoor een verhaal over een vrouw, en daar heb ik dan meteen een mening over. Ik zie een vrouw met een nors gezicht, en daar heb ik dan ook meteen een mening over. Een oordeel. Een “ik ben beter dan jij-gevoel”.

Elke keer als ik een stukje schreef zag ik ook die concepten nog staan over Fajah en Amber. En toen moest ik denken aan dit stukje tekst uit Light is the new black van Rebecca Cambell.

 

Dit is hoe ik het zie: we zijn allemaal connected met elkaar op de wereld. We horen bij elkaar, we moeten elkaar helpen, we moeten het met elkaar doen. Uiteindelijk komen we allemaal uit eenzelfde bron. Ik zie ons vrouwen echt als zusters. Elke vrouw heeft een verhaal, een achtergrond. Elke vrouw heeft iets meegemaakt. En dat hoeft niet perse in dit leven te zijn, we nemen ook trauma’s mee van onze moeders. Van onze oma’s. Van onze overgrootmoeders. Van al die vrouwen daarvoor.  Die trauma’s (oorlog? geweld?) nemen we mee. Het verdriet van onze voorouders ook. Dat maakt ons onder andere hoe we zijn zoals we nu zijn. Nou, als ik dan oordeel over een andere vrouw, oordeel ik eigenlijk over mezelf. Het zegt meer over mij, dan iets over de andere vrouw.

Een mooi ietwat confronterend voorbeeld dan. Ik had vroeger, voordat ik kinderen had, een hele mening over fulltime thuismoeders. Wat deden deze vrouwen de hele dag, hoe konden ze zo hun leven opgeven voor kinderen, hoe konden ze zo financieel afhankelijk van hun man zijn (ja de ironie ontgaat mij niet). Inmiddels weet ik natuurlijk wel beter, en ik snap ook waarom ik zo dacht en wat dat over mij zei: het is 1 van mijn grootste angsten: financieel afhankelijk zijn. Hulp te moeten vragen. Vertrouwen te moeten hebben in mensen om mij heen (LOML). Die harde mening over de andere vrouw zei dus eigenlijk heel veel over mij.

Nou klink ik misschien wel als een moeder Theresa, dat ben ik natuurlijk helemaal niet. Ik betrap mezelf nog steeds over die snelle eerste mening, over die beschuldiging, over het oordelen. Maar het verschil is dat ik nu ook even snel bewust van ben en mezelf meteen afvraag “ok Des, maar wat zegt dit dan over jou?”.

Vrouwen hebben voor zoveel rechten moeten vechten. In plaats van te oordelen, een mening te vormen of te roddelen is het veel beter om andere vrouwen te ondersteunen. Te helpen. Te respecteren. Immers: zij is jou, en jij bent haar. We horen bij elkaar.

Laatst had ik een vrijgezellenfeestje. Tijdens het eten zat ik met de moeders van het groepje bij elkaar. We hadden allemaal verschillende levens: de 1 had net een kleine, de ander had net 2 kinderen, weer een ander had al 2 grote kinderen, ik was de enige fulltime thuismoeder. We praatten met elkaar en het ging van “jeetje, dat je dat kan fulltime thuismoeder, dat is echt niets voor mij, maar echt goed dat jij dat kan” tot “oh borstvoeding wou bij mij echt niet, dus ging ik al snel over tot kunstvoeding”, waarop iemand zei “maar dat geeft toch niets, je hebt je best gedaan” en ik tegen de werkende moeders zei “jullie zullen het wel ontzettend druk hebben, en werken, en moederen en jezelf nog”.

Onderweg naar huis realiseerde ik me hoe fijn dat gesprek was. Er was begrip. Er was wederzijds respect.
En toen zei iemand  “ik kan mijn kinderen soms wel opeten: de ene keer van schattigheid en de andere keer van hoge irritatie, soms weet ik het niet eens meer” was er heel veel gelach.
Want dat moeten we dus vooral samen doen. Lachen.

 

Trouwens Des, hoe gaat het nou met jou?

01/02/2017 - 43 reacties

Ik was dus ziek. Flink ziek. Op Facebook zag ik een melding dat ik vorig jaar ook ziek was. En 6 jaar geleden ook. Januari is niet mijn maand menschen. Het begon met flinke spierpijn en toen kreeg ik het warm en heel koud en weer heel warm en wederom heel koud en heb ik eigenlijk, zo ver dat mogelijk is als je moeder bent, heel veel in bed gelegen. Ik mis serieus hele momenten uit die week dat ik ziek was, zo ver weg was ik. Ik zat te ijlen, het was 1 grote trip, een droom, en op een gegeven moment lag ik met 2 truien, een tshirt, een dikke jogginbroek, dikke sokken onder 2 dekens en ik had het nog koud. En ik kon alleen maar denken “ok Des. Laat het dan maar lekker toe”. Want ziek zijn betekent dat je lichaam iets wil zeggen. Meestal is dat een “joe, stop”. En dat deed ik dus. Stoppen.

Inmiddels ben ik weer een beetje beter maar nog wel heel erg moe en nog niet mijn oude ik. Daar baal ik een beetje van. Tegelijk weet ik ook dat het betekent: toelaten. Geen afleiding, niet tegen vechten, maar gewoon toelaten.

Over dat toelaten: ik ben nog flink gaan landen van mijn laatste ayahuasca ceremonie. Ik ben er ook achter gekomen dat ik overal labels op wil plakken, dat ik heel graag wil weten waarom dingen gebeuren zoals die gebeuren. Maar soms zijn dingen gewoon zoals ze zijn. En moet ik dus niet continue gaan denken over het waarom maar dat gevoel gewoon toelaten. Oftewel: gewoon voelen. Heel veel voelen.

Op dit moment voel ik heel veel verdriet. Ik merk dat ik heel graag daar tegen wil vechten: ik wil afleiding zoeken, ik wil heel graag weten waarom ik me verdrietig voel, ik wil me eigenlijk gewoon goed voelen. Maar net realiseerde ik me opeens: dit is juist goed. Dit is dus balans. Dit is dus ook goed, dit verdriet. Dat hoort er ook gewoon bij. Dat moet ik dus toelaten en gewoon gaan voelen. En meer niet.

Januari is voorbij gevlogen, like seriously. Geen idee wat ik allemaal gedaan heb afgelopen maand. Wel is het echt weer ontzettend druk bij ons thuis dus sorry voor de mensen die nog wachten op mailtjes of appjes. Ik doe mijn best. Echt.

Ik ben ergens mee bezig en het gaat heel goed en daar wil ik heel graag iets over zeggen maar ik wil tegelijkertijd nog even wachten want ik zit nog even midden in het proces. Maar zodra ik er 100% duidelijkheid over heb zijn jullie de eerste die het horen. Pinky Promise.

Black Mirror is zo ziek en zo eng dus die moet je zien. En Moonlight, man man, wat een geweldige mooie verdrietige film. Gaat dat zien.

Ik zoek nog tips voor boeken. Rise sisters rise van Rebecca Cambell valt een beetje tegen en ik kom ook niet door Big Magic van Elisabeth Gilbert.

Het gaat steeds beter tussen Ed en mij (daarover later wellicht meer).

Voordat ik verder ga met deze baklava maken: hoe gaat het met jullie? Ik weet niet meer hoeveel bezoekers ik op mijn blog heb, mijn plugin werkt niet meer. En de reacties worden ook steeds minder (en dat geeft echt helemaal niets!), maar ik ben toch benieuwd naar wie nog leest en vooral hoe het dus met jullie gaat.

Kusjes, knuffels!