Categorie

Rest

Reda

30/10/2017 - 17 reacties

vrijdag 20 oktober braken om 1700 uur mijn vliezen, geheel spontaan, nog nooit eerder gebeurd. Rond 1900 uur begonnen de weeën, om 20.00 uur werden ze pijnlijker. Om 22.34 (om precies te zijn ja) werd Reda geboren.

De zwaarste bevalling tot nu toe. Met een paar kanttekeningen. Reda kwam precies met 40 weken, en dat heb ik nog nooit meegemaakt. Qua gewicht was hij natuurlijk de zwaarste. Door Ed en Joep ben ik ook nog eens behoorlijk verwend geraakt qua bevallen; een paar x persen en ze kwamen ter wereld. Bij Reda moest ik iets harder aan de bak.

Reda was ook nog eens een sterrenkijker. Dan moet je al helemaal hard aan het werk, schijnt. Wist ik ook niet.

Al met al, hier komt cliche 1, was het een prachtige bevalling. Geheel hands off, waar ik om gevraagd had.   Alleen met LOML, de vk stond erbij en keek ernaar. En ik heb Reda er, eh.., zelf uitgehaald. Ook een hele mooie ervaring.

Hoe het nu gaat? Met Reda gaat alles goed. Die drinkt goed, poept goed, groeit heel erg goed, doet kortom alles wat een baby moet doen. Reda betekent tevreden en we noemen hem dan ook “tevreda” (ik moest van LOML zeggen dat dit zijn grapje is).

Hoe het met mij gaat? Nog behoorlijk wat spierpijn, godjezus. De eerste 2 dagen kon ik niet eens lopen. Was ik ook niet gewend, deze lichamelijke pijn. Maar het gaat steeds beter. Vanochtend op de fiets alweer die andere 2 jochies naar school gebracht.

Ik ben behoorlijk emotioneel. Ik ben me zo bewust van alles. Het voelt overweldigend, intens, alles door elkaar. Ik voel verdriet van een fase die ik weer moet afsluiten (heel veel q-time met Joep bijvoorbeeld), ik voel zoveel liefde en blijdschap voor Reda. Ik voel me gezegend (ja sorry voor dit woord) voor mijn 3 knappe jongens. Ok vier, LOML natuurlijk ook.

Ed en Joep zijn GEK op hun broertje. Ik moet ze echt even zeggen: laat Reda nu maar even slapen. Ze maken ruzie wie hem eerst op schoot mag. Zodra ik borstvoeding wil geven vliegen ze op me af, alleen maar Reda een kusje geven. Even aaien. Knuffelen. Ze lezen hem boeken voor, ze laten hem hun speelgoed zien, ze stellen allemaal vragen over Reda, het is zo lief om te zien.

Ow man, die emoties mensen! Ik huil heel wat af deze laatste dagen. Maar dat voelt ook heel fijn ergens, snappen jullie dat?

Ik kijk naar Joep en de ene dag was hij de jongste en nu vind ik hem opeens zo groot geworden. Hij doet het opeens ook zo goed op de psz en hij slaapt door (!!!!). Zo ontzettend trots op dit jochie.

Ook op Ed, het is echt de oudste broer en beschermend en zo lief. Ik haalde hem vandaag op van school en dan kijk ik altijd van een afstandje eerst naar hem, dat korte moment dat hij mij nog niet ziet. Zo’n knapperd is het (als ik hem vraag: hoe komt het dat je toch zo knap bent, dan zegt hij: door mijn vader. Heeft LOML hem natuurlijk geleerd).
Verder zocht ik laatst een nieuwe school rugtas voor hem. Want die oude zat vol met vlekken van oude bananenschillen, lekke drinkbekers en tig broodkruimels.  Ik doe er keer op keer een schoonmaakdoekje overheen, maar de vlekken bleven. Omdat ik zelf super fan ben van de Fjalraven rugzakken, kreeg Ed er ook eentje. Bij Campz was er genoeg keus. Ik koos de Fjallraven Kanken rugzak blauw.  Een mini variant (ja die zijn er), en hij mocht zelf uitkiezen welke kleur (blauw natuurlijk, ab-so-luut geen roze) en nu is hij dus heel trots*.

*gekregen