Categorie

Rest

Selfie

13/10/2017 - 4 reacties

LOML vroeg laatst of ik nog leuke foto’s van de jongens had. Ik gaf hem mijn telefoon. “Wat maak jij veel selfies van jezelf zeg”, zei hij. “Waarom doe je dat eigenlijk?”.

Omdat ik mezelf dan mooi vind. En dat wil vastleggen. Daarom, zei ik hem. LOML heeft niets met selfies. Of social media. Hij snapt daar niets van, wil het ook niet snappen. Als ik zucht dat ik weer eens gek wordt van alle nepheid op Instagram, zegt hij: ga er dan vanaf. Ja maar dat wil ik ook weer niet, zeg ik dan. Snapt hij niet. Ikzelf ook niet.

Maar het is echt zo, ik maak foto’s van mezelf omdat ik dat een mooi moment vind. Ik vind dat ongemakkelijk om te zeggen. Nu zo op mijn blog, maar ook tegen LOML.

Het is ook zo ongemakkelijk als je weet dat mensen je blog lezen. Ik weet bijvoorbeeld dat er ex collega’s van LOML mee lezen. Dat vind ik niet erg, leuk zelfs (hoi, welkom!), maar ik ga toch rekening houden met de stukjes die ik schrijf, vooral over LOML. LOML die zo van de privacy is en het liefst verborgen onder een steen blijft, voor iedereen.

Waar schrijf je dan over, vroeg hij laatst. Toch niet over mij? Nee hoor, zei ik toen. Helemaal niet.

Mijn vader en ik part 2

12/10/2017 - 1 reactie

Ik hou zielsveel van mijn vader. Van alle vaders op de wereld zou hij degene zijn die ik opnieuw zou kiezen. Maar oh, ik erger me ook rot aan hem. De irritatie, de frustratie die ik soms heb, niet normaal. Hij heeft van die regeltjes voor zichzelf. Zijn angsten. Hij kan nooit voor zichzelf kiezen. Hij kan nooit eens zichzelf laten gaan, dingen laten gaan, dingen loslaten, zichzelf rust gunnen. In de opvoeding was hij vrij dominant. Ik zei laatst tegen LOML dat ik me niets kan herinneren van wat mijn moeder mij leerde, het was alleen mijn vader. Werken is belangrijk. Financieel onafhankelijk zijn ook. Haal je diploma. Zoek een goede baan. Ga niet voor een 10, maar voor een 11 als het kan. Slaag in het leven.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik merk dat ik op hem lijk. Vooral als ouder. Dat is is godsamme confronterend.

Nu ook weer. Mijn vader heeft last van zijn knie, al maanden. Hij loopt mank, hij heeft pijn. Maar hij gaat niet naar de dokter. Hij gaat niet minder werken. Hij is koppig en eigenwijs. Hij kan niet stil zitten, even rustig aan doen. In diezelfde week kreeg ik last van mijn rug, van harde buiken. Ik had teveel gedaan thuis. Doe eens even niets, zei LOML. “Jullie doen het niet goed genoeg”, zei ik terug. Mijn vader zei die week precies hetzelfde thuis.

Hij bedoelt het zo goed. Ik ook, echt. Maar ik moet het doorbreken. Voor Adam, voor Ayoub, voor nummer 3, voor mezelf, en voor mijn vader.

Mijn vader en ik part 1

11/10/2017 - 0 reacties

In de zomervakantie, of misschien vlak daarvoor, wou ik Adam leren fietsen. Op het grasveldje. Hij durfde niet goed. hij was bang om te vallen. Ik werd boos. Nee, ik werd woedend. Je valt niet Adam, jezus, zei ik. “En als je valt, sta je toch weer op!”. Hij huilde. Ik schreeuwde. Hij huilde harder, ik begon ook te huilen.

Ik vertelde het aan mijn ouders, en mijn vader zei: oja, dat had ik ook met jou. Je was zo bang om te vallen en ik was zo boos op jou geworden.

Oja. Ik was dat alweer vergeten. Herinneringen kwamen terug. Mijn zijwielen waren gestolen, zei mijn vader. Nu moet je leren fietsen. Hij duwde mij, ik werd bang. Bang om te vallen. Mijn vader werd boos. Begon te schreeuwen. “Waarom ben je nou zo bang”,  schreeuwde hij. Ik durfde niets te zeggen.

Het is een cirkel , de zoveelste die ik opmerk. Ik lijk verdomme meer op mijn vader dan ik denk. Dan ik zelf zou willen. Of heb ik meer trekjes van hem overgenomen?

Morgen part 2, een analyse hierover.

De zwaarste

10/10/2017 - 0 reacties

Deze foto maakte ik vorig jaar januari na mijn derde ayahuasca ceremonie, bij de Zilverboom.

Het was mijn zwaarste ceremonie ever. Ik liep zo vast met mezelf. Ik kon er maar niet uitkomen. I was ontzettend in gevecht. Die derde ceremonie gaf ik voor het eerst over. En flink ook. Ik lag te spartelen op mijn matras, met twee ontzettend lieve begeleiders naast mij.
Geef er gewoon aan toe, zei een. Ga niet zo in gevecht meisje, zei de ander

Maar dat deed ik toch niet? Toch? Ik wist het niet eens. Ik kon gewoon niet meer. Ik was doodop, van het vechten. Toen de ceremonie afgelopen was bleef ik liggen. Ik moest weer overgeven. Ik snapte er niets van. Wat was dit voor reis, wat moest ik hiervan leren?

Ik reed terug naar huis, ik liet het bezinken. ik landde langzaam maar rustig, en gingen steeds meer puzzelstukjes vallen, ik snapte het steeds meer. Toegeven. Toelaten. Niet zo in gevecht gaan.

Mijn zwaarste ceremonie ever, maar tegelijk ook mijn mooiste, het kan.

(deze aankomende 8 dagen (!!) elke dag een kort stukje. Want ik heb tijd over, kennelijk. En inspiratie genoeg, blijkt wel weer. Mazzelpikken).

Liefde

08/10/2017 - 11 reacties

Weet je nog dat we vroeger 3 keer op een dag sex hadden? Ik zit op de bank, ik eet een broodje. Het is zondagochtend, de kinderen slapen bij mijn ouders. LOML zit op de andere bank, hij zit in zijn telefoon. Hij kijkt op. Lacht. Ja, mooie tijden waren dat, zegt hij.

Ik lig op bed, een boek te lezen. Ik moet denken aan de liefde. Ik moet denken aan romantiek. Ik moet denken aan wat een “goede liefdevolle relatie is”. Ik ken een stel die puur bij elkaar blijft voor de kinderen. Daar kun je heel wat van denken, maar dat is ook liefde, denk ik soms.

Ik denk aan LOML, aan toen we net verkering hadden. Ja, 3 keer op een dag sex. Waar haalden we in hemelsnaam de energie vandaan. Dat is iets wat je doet in het begin. Ik denk aan momenten dat ik naar hem toe ging, met de trein, en dat hij mij op het perron opwachtte. Hij stond altijd tegen een paal, een sigaret rokend, ik zag hem van ver, zijn krulletjes, zijn spijkerjas. Een kus. Een arm om mij heen. Met de fiets naar zijn flat. Seksen, nachtenlange gesprekken, knuffelen, strelen, zoenen, eten, films kijken.

Vanuit ons bed heb ik zicht op onze klerenkast en helemaal bovenin zie ik een stukje stof van een jurkje die ik ooit van hem heb gekregen. Kadootjes, ook dat doe je in het begin. Een paar dagen geleden had ik een gesprek met Joep. Joep, wie is er bijna jarig, vroeg ik hem. Mama, zei hij. Goed zo, zei ik hem. Als papa zegt: kom we gaan een kadootje halen voor mama,  dan moet je zeggen dat mama een e reader wil. Zeg eens ereader, joep?
“Ie jieder?”,vraagt Joep. Ik moest lachen.

Vorige week mocht ik niet in de keuken komen, zei hij. Hij had net boodschappen gehaald. Een uur later had ik een bord mosselen op mijn schoot. Ik zei het een paar dagen daarvoor “ik heb zo’n zin in mosselen”, en hij had het onthouden kennelijk.  “Zullen we naar de bioscoop”, vroeg hij gisteren. We stonden te zoenen, in het halletje, de zaal was nog niet open, we waren te vroeg. Hij wrijft over mijn buik als we op de bank hangen, het duurt lang, zegt hij. Hij kriebelt over mijn rug als we een serie kijken. Ik sneed me vanochtend aan een mes terwijl ik de vaatwasser leeghaal. Au, roep ik keihard. Wat is er aan de hand, wat is er, hij snelt naar de keuken. een piepklein sneetje in mijn vinger. Het geeft niets, zeg ik nog. Hij pakt een keukenpapier. Een pleister. Zorgvuldig rolt hij de pleister om mijn vinger heen. Doe voorzichtig, zegt hij.

Grapjes die hij altijd maakt, mij nadoet als ik boos ben, mijn nadoet als ik net wakker ben, mij nadoet als ik zit te klagen over mijn vader. Als we ruzie hebben is hij altijd degene die een stom grapje maakt. Ik moet lachen, waarom hij zegt “kom maar hier”, waarop ik hem wel een knuffel moet geven, het moet, het kan niet anders, en waarop Ayoub dan ook meestal bovenop ons springt, want zo is hij, dat wil hij ook altijd, een knuffel.

Het is wat het is, dacht ik laatst. We zitten er middenin: luiers, gebroken nachten, sprongetjes, nog even, en we beginnen weer helemaal opnieuw.
Het opvoeden, de kleertjes aandoen, naar school brengen, werken, het huishouden, misschien een nieuwe auto, of toch wel verhuizen en waar dan heen, playdates, clubjes, het gaat maar door en precies daartussen komen die kleine momenten. Dat we praten hoe gaat het met jou, hoe voel je je, wat gaat er door je heen, he weet je nog toen, weet je wat ik laatst meemaakte, weet je wat hij en zij laatst zei, en toen, en die film, weet je nog dat boek, die serie, hahaha, ja, nee, echt, vind jij dat het zus, maar ik vind eigenlijk dat het zo.

En laatst nog, een hele week apart slapen, want ach ja Ayoub, die wil zo graag met mij, en Adam dan ook, en dan lig ik met 2 kinderen in bed, het is te klein, ’s nachts verhuist LOML dan weer naar de logeerkamer, maar gelukkig ’s ochtends kunnen de kinderen alleen naar de woonkamer, ik hoor Adam de tv aandoen, en vragen aan Ayoub “wat wil jij zien?”, en in de logeerkamer hoor ik LOML uit bed stappen, naar onze slaapkamer gaan, ik lig op mijn zij half wakker, LOML kruipt achter mij, nog even knuffelen voordat er weer een dag begint en precies dat,  het zijn die momenten waarvan ik denk och ja. Liefde.

Soms weet ik niet echt te benoemen wat liefde is. Omdat het zo groots is en tegelijk zo klein.
Zo simpel.