Categorie

Rest

Slingers

07/02/2018 - 0 reacties

Een collega van mijn moeder is overleden. Toevallig ken ik haar ook, ze was mijn collega bij mijn eerste bijbaantje, bij de Mcdonalds. Ietsje ouder dan ik. Ik vond haar altijd heel stoer, ik keek tegen haar op. Ze was niet op haar mondje gevallen.  Ik was 16 jaar, dan zou zij misschien een jaartje of 18 zijn. Hoe kon ze toen weten dat ze niet oud zou worden, dat ze zou strijden tegen die stomme ziekte, je weet het wel, die ene begint met een k.

Van mijn moeder werd ik zo af en toe op de hoogte gehouden. Ze had volgens mij van alles geprobeerd: chemo, imuuntherapie, maar niets hielp. Ze had teveel pijn.  Ze kon niet meer.

Een paar jaar geleden verloor ik ook een verre kennis, ook een meisje, ook nog zo jong, ook aan kanker. Ze wou ook niet meer. Maak er een feestje van, zei ze over het leven. Laat kansen niet gaan. Toen verstond ik het als: ik moet er alles uithalen. Ik moet gaan reizen, nu het nog kan. Ik moet allemaal nieuwe dingen proberen, want het leven is te kort. Ik weet nog dat ik toen besloot om elke avond iets anders te doen (overigens woonde ik nog in Amsterdam, zonder kinderen, dus het kon makkelijk). Ik hield het een paar weken vol. Toen werd ik moe. Van nieuwe dingen bedenken. En bovendien zat ik eigenlijk net zo lief op de bank, avonds. En terwijl ik dat deed dacht ik: maar dit is niet genieten van het leven Des! Dit is niet een feestje maken, de slingers ophangen, de bloemetjes buiten zetten!

Vanochtend moest ik even aan haar denken. En ik realiseerde me dat ik nu iets anders dacht. Ik dacht: het leven is inderdaad te kort. Ik moet er inderdaad alles uithalen. Maar in plaats van reizen, en een bucketlist maken en elke avond iets nieuws zou ik meer moeten voelen. Minder moeten denken.  Minder in angst moeten leven. Vrij zijn van mijn gedachten.
En dat is nu voor mij alles uit het leven halen.

“Life’s a bitch…and then you die. Nou ja, dat laatste voor mij dus wat eerder dan verwacht” – Afke W.

Over ouders

24/01/2018 - 4 reacties

Ik kom uit een heel warm gezin. Echt. Er is een stabiele basis en ik kan altijd bij mijn ouders terugvallen. Er zijn mensen, mensen die ik ken, die dat niet hebben. Ik zie aan hen hoe ze strugglen, hoe ze net wat meer moeite hebben in het leven, en ik weet zeker dat het ligt aan de basis die zij dus niet hebben. Het is temeer voor mij een les dat ik ook zo’n warme basis aan mijn kinderen wil geven.

En toch, er wringt soms wat. Vooral sinds ik zelf moeder ben. Hoe ouder ik word. Hoe meer ik groei, hoe meer ik mezelf heal, hoe meer ik bloei, hoe meer ik ook besef: dit had anders gekund. Beter bedoel ik dan.

Ik heb een tijdje therapie gehad, lang geleden, en dit eens aan mijn ouders verteld. Ze snapten het niet zo, therapie. Want “je moet veel bidden Des, dat helpt”. Mijn vader snapt therapie al helemaal niet. Je bent toch niet ongelukkig, redeneert hij dan. Je woont in Nederland, een land waar alles is, je hebt een dak boven je huis, geen honger, je hebt papieren, wat is er mis? Wat is er reden om ongelukkig te zijn? Overspannen, burn out, een depressie, het zijn termen waar ik niet bij mijn ouders hoef aan te komen. Het is voor hun te…onzichtbaar. Je ziet het niet, dus is het er niet. Bovendien: hoe kan je hier, in Nederland, in het westen, overspannen zijn? Dat gaat er bij hun gewoon niet in. Ga dan bidden, zeggen ze. Hou je vast aan je geloof.

Ik geloof dat het een generatie verschil is. Clown Bassie zei eens niet in een burn out te geloven, Peter R. de Vries lachtte Bibi zo’n beetje uit. Ik geloof niet dat die generatie snapt waarom “wij” ons milenials (mag ik mezelf nog zo noemen?) ons zo voelen. Die druk om te presteren, om maar te moeten werken, in een wereld waar alles online gaat om alles perfect te moeten doen. Ik weet zeker dat het bij mij ook een cultuurverschil is. Je praat er niet over, het is er niet, en bovendien, waarom praten met een therapeut over je problemen? Dat doe je gewoon niet.

Dat vind ik dus soms jammer.  Ik kan met mijn ouders over heel veel dingen praten, maar over dat zwarte gat waar ik in heb gezeten niet. Dat ik ooit zo ongelukkig was, dat ik leefde in angsten, dat is niet aan ze uit te leggen. Want ik heb alles, dus hoe kan ik dan ongelukkig zijn?

En daar zit dan voor mij het pijnpunt. Ik snap mijn ouders wel, ik snap waarom ze die dingen zeggen, ik snap waar zij vandaan komen, ik snap waarom zij die dingen zo zien. Maar zij snappen mij niet. Zij begrijpen mij niet. En dat doet soms toch best wel..tja..een beetje pijn.

Ook over persoonlijke groei, over ayahuasca, en al die mooie dingen die ik de laatste tijd meemaak, ze snappen het niet. Als ik ze uitleg over persoonlijke groei, dat ik mijn angsten heb los gelaten zeggen ze niet. Als ik iets vertel over ayahuasca, nou ja, misschien moet ik dat ook gewoon niet doen.

Een goede vriend van mij heeft zijn ouders allang losgelaten. Ze zijn mijn ouders, zegt hij. Niet mijn vrienden, niet mijn soulmates, ze zijn ouders. Het geeft niets, zo zegt hij, ik heb die verwachtingen niet.

En ik weet dat dat precies datgene is wat ik moet doen: niet verwachten. Helemaal niets. En dan komt het dus wel goed, hoe raar dat ergens toch wel klinkt.

#ikweethetniet

14/01/2018 - 3 reacties

#metoo. Ja natuurlijk, me too. Ik natuurlijk ook. Zo vaak. Sexueel getinte mailtjes van mannelijke collega’s. Een ongevraagde hand op mijn bil in de discotheek, in tijden dat ik nog op stap ga. Een relatie met iemand die niet helemaal gezond was. Me too, natuurlijk ja, ik ook.

Er komt een tegengeluid nu. Het gaat te ver, zeggen sommige vrouwen. Een klopjacht op mannen, online, zonder rechtszaak, zeggen ze. Mannen worden voor het minste beschuldigd. Het was te verwachten. Ik merkte het bij mezelf ook. Een verhaal van volgens mij comedian Louis CK. Twee vrouwen gingen met hem mee naar zijn hotelkamer waar hij in hun bijzijn zou hebben gemasturbeerd. Hmm, dacht ik. Maar deze twee vrouwen, waarom gingen ze eigenlijk met Louis mee dan? Verwachten ze echt alleen maar gezellig een kopje thee te drinken? Zouden ze ook hun beklag doen als er geen #metoo was?  Ik weet het dus niet.

Gisteren dan, ik keek mijn lievelingsserie Law&Order. Het verhaal: een hele nette jongen werd beschuldigd van verkrachting. Wat was er gebeurd: hij was op een feest, en flink dronken. Hij versierde een meisje, zij was ook flink dronken. Ze liepen naar buiten, en daar hadden ze seks. Zij was zo dronken dat ze in slaapviel. Hij was zo dronken dat hij dat niet doorhad. Een getuige liep langs en viel hem aan: he joh, je bent haar aan het verkrachten. Zij was zo dronken dat ze de volgende dag zich niets kon herinneren. Pas als ze het verhaal aanhoort van de politie zegt ze dat ze verkracht is. Ze zei geen ja, maar ze zei ook geen nee.

Toegegeven: mijn empathie ging meer bij de jongen dan bij het meisje. Verkrachting? In mijn wilde tijden zou ik ook zo stomdronken kunnen zijn. Wakker worden bij een onbekend persoon gaat mij dan wat te ver, maar het had zou maar kunnen gebeuren. Verkrachting? Ik weet het zo niet.

Was het volgens mij niet Zweden waar je eerst aan de vrouw moet vragen of zij akkoord gaat met het hebben van seks? Goede zaak. Maar bevorderd dit de romantiek? Ik weet het dus niet.

En ik wil het niet nu al (of nu pas) over sinterklaas ben, maar ook daar weet ik het gewoon niet. Ja, het is een racistisch feest. Nee, ik vind zwarte piet niet goed. Maar ik zie ook steeds meer wat sinterklaas doet met de kinderen, het is overal, en vooral bij Adam leeft het ontzettend. We hebben nu al 2 jaar achter elkaar het uitgebreid gevierd, inclusief een goede vriend van LOML die dan sinterklaas speelt, een huis vol met kinderen, en die koppies als er wordt aangeklopt, het is geweldig. Maar oei, wacht, keur ik nou slavernij goed? Doe ik er nu aan mee? Ik weet het echt niet.

Ik weet het dus allemaal niet. En ik heb het gevoel dat ik het wel moet weten. Dat ik aan een kant moet staan. En als ik niet voor ben, dat het dan ook meteen betekent dat ik tegenben. Net als mijn vorige stukje #nomakeup.  Ik haastte mij erbij te zeggen dat het heust niet betekent dat je als vrouw onzeker bent als je nog wel make up draagt.

In de Flow las ik eens dat het goed is dat je eens “ik weet het niet” zegt. Niet altijd een ja of een nee, maar ook een gerust ” ik weet het niet”, want je weet het ook gewoon niet altijd.
#Ikweethetniet.

#nomakeup

10/01/2018 - 5 reacties

Een keer stonden LOML en ik ergens buiten, hij keek me aan, heel lang, en toen zei hij: wat heb je veel glitters op je gezicht. Dat is highlighter zei ik. Hij keek nog iets langer. En je ziet er ook zo bleek uit, zei hij. Dat is mijn poeder, zei ik.

Bovenstaande weerspiegelt precies mijn relatie met make up. Die is er dus niet. Ik ben nooit een make up meisje geweest. Er zijn vrouwen die ’s ochtends er gerust een half uur, of langer zelfs, mee bezig kunnen zijn. Ik ben te ongeduldig en te onhandig.

Ik las laatst een interview van Alicia Keys. Alicia draagt geen make up meer, en toegegeven: ik vond haar in het begin er wat bleekjes uitzien. Maar hoe meer foto’s ik van haar zag, hoe meer het ging wennen. Ik vond haar niet meer bleek. Ik vond haar juist er erg natuurlijk uitzien. Natuurlijk mooi.

Waarom droeg ik eigenlijk make up? Omdat ik me met make up mooier voelde. Ik dacht daar heel lang over na. Want als ik me met make up mooier voel, dan zou dat dus betekenen dat ik mezelf zonder make up, mijn gezicht helemaal natuurlijk, niet mooi vind. Dat vond ik stuitend. Dat ik dus mezelf, natuurlijk zoals ik ben, niet mooi vind. Of nouja, minder mooi.

Ik besloot daarom een tijdje geleden om geen make up meer te dragen. Toegegeven: zoveel make up droeg ik al niet. De drempel was voor mij daarom niet heel hoog. Zo af en toe draag ik nog lippenstift, en een klein beetje wenkbrauwpoeder. Voor de rest gaat het ’s ochtends heel snel: een creme, een serum, en klaar ben ik. Geen make up dragen zorgt voor veel voordelen, zo merk ik in het dagelijks leven. Dat je ’s ochtends zo snel klaar bent bijvoorbeeld, heel handig als je 3 kids hebt. Dat ik tijdens het praten met mensen niet meer hoef te denken “zit mijn make up wel goed?”. Maar wat ik ook merk: hoe weinig make up ik ook droeg, het was toch een klein muurtje waar ik me voor kon verschuilen. Zonder make up voelde ik me ergens, vooral in het begin, toch kwetsbaar.

Vind ik vrouwen die wel make up dragen onzeker? Nee. Toch is het denk ik een goede vraag die je aan jezelf kunt stellen. Waarom draag ik make up?

(ps: ik doe niet meer aan social media. Schrijf je vooral hier (ergens hier rechts) als je toch even wil weten wanneer ik weer inspiratie heb om een stukje te schrijven).

 

 

Hoe het nu gaat en een recap

18/12/2017 - 5 reacties

(Ik heb mijn domein voor nog een jaar verlengd. Na heel lang twijfelen. Ik denk oprecht dat ik niet meer zoveel stukjes ga schrijven en om daar nou wel elk jaar voor te betalen… Maar dan wat? Misschien dat ik de boel toch eens ga overzetten naar een gratis blogspot.com modelletje. Maar tot die tijd: mijn stukjes zijn er nog hoor menschen. Voor jullie).

Reda is nu bijna 2 maanden. Hoe het nu gaat? Ik vind het moeilijk om daar een goed antwoord op te geven omdat we er midden in zitten. Gisteren nog op een verjaardag vroegen mensen “en hoe loopt het thuis”, en ik kom niet meer dan een standaard “zijn gangetje”, maar eigenlijk is dat wel precies hoe het gaat. Ja, het is erg druk. Laatst bijvoorbeeld: het was 3 uur ’s middags en ik zat aan tafel met koffie en mijn bullet journal (ja! ik ben fan!) en ik realiseerde me dat ik pas toen voor het eerst fatsoenlijk rustig kon zitten.  Het huishouden en de zorg voor de kinderen, het gaat de hele dag door.

Wat wel echt zo is: van 1 naar 2 is tig keer zwaarder dan van 2 naar 3.  Om deze redenen:

  1. met stip op nummer 1: ik was toen een veel ander mens dan nu. Na de geboorte van Joep voelde ik me zo….ik weet het niet. Ik weet ook niet of ik kan verwijten de zwangerschap of omdat ik me altijd zo voelde en dat juist dat moment zo naar bovenkwam. Een depressie vind ik zo zwaar klinken en daarmee doe ik mensen die echt een depressie hebben misschien teniet maar ik voelde me wel echt…down. Ik was boos, gefrustreerd, Ed kon ook nog niet eens lopen, ik had het gevoel dat ik er alleen voor stond en ik durfde ook nog eens niet hulp te vragen. Hoe anders is dat nu.
  2. Joep is een ander kind dan Reda. Dat is en klinkt logisch natuurlijk maar dat is al zo’n verschil. Zo had ik met Joep totaal geen ritme, droeg ik hem continue in de draagdoek omdat Joep geen moment van mijn lichaam wou, dan was het janken. En niet slapen. Reda kan ik gerust neerleggen om wat dingen te doen, hij blijft vrolijk kletsen in zijn box en huilt een beetje als hij honger heeft. Nu klinkt het net alsof Joep een draak van een kind is (wat hij ook kan zijn, echt), maar de waarheid is dat ik bij Joep alles goed wou doen wat ik bij Ed gemist had. De borstvoeding MOEST slagen, ik zou iets doen aan de huidhonger, ik zou samen slapen enz. Er is bij Reda meer balans in gekomen, en dat moet ook wel want:
  3. we hebben nou eenmaal al een balans thuis. Ed gaat naar school. Joep naar de peuterspeelzaal. Dus we zijn gebonden aan tijden. We hebben al een ritme thuis. En daar gaat Reda soepeltjes in mee.

Dan nu, hoe kan ik 2017 samenvatten? Ik denk aan verdriet, ik denk aan loslaten, vertrouwen en daarom dus ook allemaal balans.

Ik voelde veel verdriet dit jaar. Van anderen, maar ook van mezelf. Ik heb heel veel moeten loslaten. Mensen om mij heen. Vriendschappen. Verwachtingen. Plaatjes in mijn hoofd. Ik snap nu hoe dat proces werkt. Waar in 2016 voelde als een ontwaking, voelt 2017 nu als dingen afsluiten. En dat is precies hoe het is: een afsluiting is een afscheid en daar komt verdriet bij kijken. Ik heb me veel alleen gevoeld dit jaar. Na 2016 heb ik gemerkt dat vriendschappen niet meer bij mij passen, vriendschappen waarvan ik dacht dat die nooit zouden breken. Dat doet pijn.

Begin dit jaar vroeg ik me af: hoe doe je dat eigenlijk, loslaten? Nou zo dus: loslaten is vertrouwen hebben. In de ander maar daardoor ook in jezelf. En als je dat hebt, komt er liefde bij kijken. Voor jezelf, en dus ook voor de ander. En pas als je liefde hebt voor een ander, oprechte liefde, dan pas kan je loslaten. Loslaten omdat je van iemand (of van een verwachting) houdt dus. Niet omdat je boos bent. Want dan gaat het niet lukken kan ik je zeggen.

Ik was natuurlijk zwanger en werd opnieuw moeder. Deze zwangerschap voelde absoluut anders aan. Ik was er veel bewuster mee bezig omdat het misschien wel de laatste was. Ook had ik dit jaar twee prachtige daime ceremonies en dat was voor mij de ultieme connectie met Reda in mijn buik <3.

En dan kom ik bij balans. En leven. En geluk. Want dat is eigenlijk precies wat het was dit jaar. Hoewel ik dus wel veel verdriet voelde, was het allemaal ook in balans. Ik weet nu steeds meer dit dus leven is, dat daar ook verdriet bij hoort, een stukje heling voor jezelf.

Mijn intenties voor 2018?

Mijn zusje en mijn beste vriendin hebben vorig jaar besloten om elkaar aan het eind van het jaar een mail te sturen met hoe ons jaar was en wat onze intenties zijn voor het komende jaar. Ik heb voor volgend jaar geschreven:

er gaat zoveel door mijn hoofd. mooie momenten met de kinderen creeeren. Dagjes uit. Misschien een vakantie. Meer daime ceremonies, misschien een weekend naar Limburg.  Yoga, misschien werken met een PT. Stoppen met social media. Stoppen met dingen kopen, in ieder geval geen onnodige dingen. Meer koken. Meer etentjes organiseren. Meer met nichtjes afspreken. Nieuwe tatoeages. Maar eigenlijk wil ik niets bijzonders. Ik wil gewoon zijn, zoals het nu is, dan is alles goed, en dat is het eigenlijk al <3.