Categorie

Rest

alleen spelen

22/02/2017 - 10 reacties

Ik ken een meisje via internet. Ik volg haar oa op Snapchat en ik zie regelmatig dat zij hele dingen alleen kan doen: een deken haken (!!), tekenen, klusjes in het huis, terwijl haar 2 kleine meiden zich prima alleen rustig (!!) vermaakten. Met bewondering kijk ik naar haar filmpjes.

Het is nu namelijk vakantie en Ed en Joep zijn dus samen thuis. Het valt me deze week weer eens op: Ed kan zich moeilijk alleen vermaken.

Joep; die kan lekker alleen spelen. Ik denk dat dat de reden is dat hij nog steeds (ja inderdaad) moet wennen bij de psz . Hij heeft simpelweg geen interesse in andere kindjes. Hij vindt het veel leuker om alleen te spelen. Laatst nog: het was lekker weer en Joep ging op het dek alleen rondjes rijden met zijn tractor. Dat zou Ed nooit doen. Net zoals Joep zich prima kan vermaken met zijn autootjes, zijn treintje, zijn lego, of zijn keuken. Het is geen kind die “uren alleen speelt”, maar wel heel handig voor mij dat ik net tijdens die momenten wat tijd voor mezelf heb.

Ed wil het liefst de hele dag vermaakt worden. Dat gevoel heb ik tenminste. Ik moet met ideeen komen en het liefst wil hij dan samen met mij of Joep spelen. Hij kan zich soms ook heel vervelend vervelen. Nou heb ik niets tegen kinderen die zich vervelen, ik heb ooit eens ergens gelezen dat het zelfs ergens goed voor is, maar Ed slentert dan wat door het huis heen en zoekt dan echt een bepaalde afleiding. Mama mag ik een koekje / met jouw telefoon / met jou spelen?
Zijn er echter andere kindjes, op een feestje bijvoorbeeld of de speeltuin, dan vermaakt Ed zich prima. Hij vindt het hartstikke leuk om onder de mensen te zijn.

Het feit dat Ed continue vermaak nodig heeft maakt ook voor mij het moederschap vermoeiend. Daar moeten we wat aan doen, dacht ik laatst. Want ik vind het echt belangrijk dat je ook alleen prima kunt spelen. En toen moest ik dus weer aan dat meisje denken. Ze had er ooit eens een blog over geschreven hoe ze dat deed (want het was andere mensen kennelijk ook pgevallen hoe fijn haar kinderen zich alleen konden vermaakten). Haar tip: van jongs af aan had ze haar dochters een bepaald schema geleerd: van zo laat tot zo laat speelt ze met haar kinderen, en vervolgens had ze even tijd voor haar zelf. En dan weer iets leuks doen met de meiden, en dan weer iets voor haar zelf. Het was een schappelijk schema ook nog en het hielp haar echt.

As we speak ben ik het sinds vorige week aan het toepassen. Ik wil alleen nog een kookwekker oid halen zodat het ook voor Ed duidelijker is hoelang een half uurtje echt duurt.  Mijn *kuch* experiment is nog te kort om er duidelijke conclusies aan te verbinden (,..)maar goed; ik schrijf dit stukje nu terwijl Ed een boekje aan het lezen is.
Dus.

(hebben jullie misschien tips / advies? Moeders en vooral ook niet-moeders?

 

 

eten

22/02/2017 - 3 reacties

Jongens, jullie moeten stoppen met al die mailtjes en lieve berichtjes en kaartjes vanuit het hele land om te zeggen dat jullie zo blij zijn dat ons Joep nou eindelijk goed eet hoor.

Ok, grapje, grapje.

Het feit dat het niemand ervoor interesseert was voor mij wel weer een lesje: waar had ik me al die tijd (2,5 jaar!!) druk om gemaakt? Nou ja over het feit dat hij dus nauwelijks at dus.

Maar dat is dus voorbij. VOORBIJ! VOOR FUCKING BIJ! Ik durf het zelfs hardop te zeggen. Omdat ik de kwaadste niet ben: hierbij mijn tips:

  • niet de meest originele tip maar: eet samen aan tafel. Hebben wij heel lang niet gedaan. Omdat ik het handiger vond om, ja nu ga ik het gewoon zeggen, voor de tv te eten. Ging veel sneller, veel makkelijker, er was afleiding. Maar toen ik vervolgens op feestjes kwam en zag hoe andere kinderen netjes aan tafel gingen zitten en mijn kinderen gewoon op de bank bleven zitten wist ik: hier moet verandering in komen. Aan tafel dus, met de tv uit. MAAR als jouw kind wel eet met de ipad of telefoon erbij, dan zeg ik: lekker doen.  Ook die fase gaat heus voorbij en persoonlijk vind ik het belangrijker dat ze gewoon eten en heb ik ook niets tegen de ipad of de telefoon of de Nintendo DS of de Playstation 4 (heeft LOML net gekocht met smoes “dan kunnen we later met z’n allen Fifa spelen).
  • onderhanden: helpt soms wel. En als het helpt: waarom niet. Ik zei vaak: eet een paar happen, dan krijg je daarna je toetje. Maakt dit mij een slechte moeder? Maybe. We zien het wel over 20 jaar.
  • grapjes, liedjes zingen, de dag bespreken: ben ik super slecht in. Vooral op het laatst toen het alleen maar elke dag strijd was bij het avondeten. LOML kan het wel. Die vertelt verhaaltjes, maakt grapjes, zingt zelfbedachte liedjes. Ed en Joep moeten keihard lachen, zijn zo afgeleid en we zijn weer 5 hapjes verder.
  • verstop je groente. Ik zeg: spaanse tortilla, groente muffins, courgette pannenkoekjes.
  • zoek uit wat je kind echt lekker vindt. Joep is gek op bloemkool en gegrilde zalm. Vreet ie zo een bord van leeg. En soep ook. Dus hup: alle groenten die je kunt vinden in een kom, bouillonnetje erbij, staafmixer en klaar ben je.
  • ja en nu komt het, ook ik ben de moeder die het gewoon gaat zeggen, maar laat los. Laat echt los. Ik zat op een gegeven moment met zo’n stresskop aan tafel omdat ik de hele dacht alleen maar kon denken “och het avondeten moet ook nog”. Dat voelde Joep natuurlijk ook feilloos aan waardoor het eten sowieso een strijd werd. Ik liet op een gegeven moment alle verwachtingen los. Dan maar niet meer zelfs 3 hapjes, alles was mooi meegenomen en anders niet. Morgen weer een dag. Wat ook erg hielp is dat het mij opviel dat Joep overdag wel goed at. Dat vond ik dan genoeg. Op dit moment eet Joep zelfs soms beter dan Ed want Ed is nu heel erg afgeleid aan tafel en zit alleen maar te klieren.

Als ik ook maar 1 moeder over de hele wereld, 1 radeloze moeder die met haar handen in het haar zit elke avond weer omdat haar kind weer eens weigert om z’n mond open te doen, als ik ook maar 1 moeder kan helpen, nou dan is mijn missie volbracht hoor.

yoga with Des

18/02/2017 - 4 reacties

 

Oja trouwens, ik doe nog steeds yoga. With Adriene, my good old friend en haar squeaky floor. Ze begon dit jaar met een nieuwe 31 days of yoga, iets wat ik trouwens van harte kan aanraden. Elke dag yoga, meestal een half uurtje, soms ook een kwartiertje, maar allemaal heel fijn in balans. Ze heeft eerder een 30 days gedaan, twee verschillende zelfs, dus als je wil kan je die ook doen. Ben je mooi 3 maanden verder.

Deze 30days of yoga, die van dit jaar dus, heb ik inmiddels klaar. Ik vond het niet echt lekker gaan. Ik vond het eigenlijk gewoon heel erg ruk gaan, en best zwaar ook. Ik denk dat het komt omdat Adriene dit keer meer de focust legt op mindfullness en alle handelingen met veel aandacht uitvoert.

Day 1, die gaat nog wel. Maar ik deed laatst day 2 en toen kwam ik er weer achter waarom ik yoga soms zo tyfus zwaar vind en het soms ook nog eens gdvrdmme confronterend is.

Eerst ben ik geïrriteerd. Het schiet niet op, het gaat mij te langzaam. ‘Jaja, dat weet ik wel Adriene”, mompel ik. Vervolgens word ik gewoon boos. Waarom duurt het zo lang, waarom praat ze zoveel, waarom moet ze alles zonodig uitleggen? Dan denk ik aan alle dingen die ik nog moet doen: de was sorteren, de was opvouwen, de keuken opruimen, de klerenkast van de jongens uitzoeken want Joep is weer gegroeid en ik kan hem niet weer met hoog water broeken naar de creche sturen.

En dan, precies op dat moment, realiseer ik me wat ik aan het doen ben. Ik ben namelijk boos op Adriene, een meisje op mijn beeldscherm. Ik voel de irritatie, ik voel dat er van alles door me heen gaat wat nergens op slaat. Ik voel ergernis, ik voel boosheid, ik voel me ook gewoon een beetje stom want ik ben me opeens bewust dat ik me belachelijk gedraag.

Nou, dat is dus wat yoga met mij kan doen. Ik kom mezelf keihard tegen. Confronterend ja. Gelukkig ben ik me ervan bewust. De oefening is nog niet klaar. Terwijl ik mezelf zie in de weerspiegeling van mijn laptop denk ik: geniet van het proces. Alles is nu goed. Ik laat los en op dat moment begint Adriene aan de childpose.
Gelukkig.

 

 

Zo’n echte thuismama

18/02/2017 - 5 reacties

 

Laatst stond ik Ed op te wachten op het schoolplein. Ik stond tussen al die andere moeders en enkele vaders want het is natuurlijk wel 2017 en toen realiseerde ik mij opeens dat dit 1 van de redenen is dat ik er bewust voor had gekozen om fulltime thuismoeder te zijn.

Dat was eerst zeker niet bewust. Sterker nog: dat was een behoorlijke strijd in het begin, met mezelf natuurlijk, met mijn ego. Want ik had immers jarenlang geroepen: ik thuismoeder? Nooit! Maar toen ik zwanger was van Joep werd de afdeling waar ik werkte boventallig verklaard. En toen zat ik met 2 kinderen thuis. Ik wou toen nog wel werken, en zocht naar een 24 uur baan. Maar dat was moeilijk te vinden en eerlijk vond ik dat thuiszitten, dat zorgen voor de kinderen, niets van ze te hoeven missen, helemaal zo erg niet.

Ik ben zelf kind van werkende ouders. Ik ging naar de overblijf en de keren dat mijn moeder mij ophaalde kan ik op 1 hand tellen. Maar ik vond het oprecht niet erg. Ik heb mijn ouders daarin niet gemist. Bovendien wist ik dat het nodig was dat mijn moeder er ook bij moest werken. Daardoor konden mijn zusje en ik ook anderen dingen doen: zwemles, balletles, dagjes uit in de vakantie. Waarmee ik maar wil zeggen: ik denk oprecht niet dat het voor een kind veel uitmaakt of je als moeder thuisblijft of werkt, het gaat, natuurlijk zoals altijd, gewoon voor de vele liefde die je geeft.

Langzaam, stap voor stap, kwam ik er steeds meer achter dat ik nu toch echt een moeder ben. Een Echte Moeder, die dus thuisblijft, en dat daar helemaal niets mis mee is. Ik durf daar zelfs inmiddels gewoon voor uit te komen, op het moment dat anderen aan mij vragen “en wat doe jij in het dagelijks leven?”, ik echt kan zeggen: onderhandelen met mijn peuter over het avondeten.  Soms krijg ik nog weleens vacatures toegestuurd of laatst vroeg iemand nog “bevalt het nog steeds, thuis met de kinderen?”, en dan is mijn antwoord: ja echt. Het bevalt nog steeds, hoe zwaar het ook kan zijn. Laatst waren ze allebei ziek en dan vind ik het heerlijk dat ik me niet schuldig hoef te voelen naar mijn werk om me af te melden. Ik voel me dan echt dankbaar dat ik de keuze heb om bewust thuis te blijven. Bovendien, en dit klinkt ouderwets, werkt deze situatie op dit moment het beste voor ons als gezin. LOML heeft een eigen bedrijf, is veel weg, en doordat ik ervoor zorg dat thuis alles op rolletjes loopt (nouja..meestal dan) is er voor ons allemaal veel rust.

Ik kreeg laatst wat reacties van lezers; ik lees je blog nog steeds en hoewel onze levens mijlenver uit elkaar liggen (jij thuismama, ik nog geen kinderen en werken)  vind ik het toch fijn om je stukjes te lezen. Dat vind ik echt leuk om te horen omdat het voor mij bewijst dat ik niet zo’n “suffe thuismama” waarvan ik altijd bang was dat ik het zou worden.

Gisteren moest Ed verkleed naar school komen (omdat het carnaval is). Er was een modeshow op het schoolplein en alle kinderen gingen hun kleren showen. Ed kwam het schoolplein op, heel stoer, hij liep en hij zwaaide naar iedereen en onder zijn Spiderman masker zag ik hem kijken naar alle ouders, zoeken naar zijn mama. Hij zag er zo blij uit toen hij mij zag en op dat moment wist ik: ja, hier doe ik het dus echt voor.

De modeshow was voorbij en de groepen gingen weer naar binnen. Ik fietste snel naar huis. Me-time.
Balans noemen ze dat volgens mij.

Ed gaat naar school

18/02/2017 - 5 reacties

 

 

Ed zijn eerste kunstwerk

Ondertussen gaat Ed alweer een weekje of 2 naar school. Eerst een paar dagen wennen, tot 12 uur. Toen een paar dagen tot 2 uur en inmiddels heeft hij zijn eerste volle week achter de rug.

Hoe gaat dat nou, een leven met een echte “schoolganger?”. Ik vond het moeilijker dan verwacht. Ik dacht (natuurlijk) ik doe dat wel even. Ik dacht: ik ben niet zo’n bange moeder, ik kan heust wel loslaten, zoiets hoort er nou gewoon bij, voor je het weet gaat hij naar het gymnasium, studeert hij af op de universiteit en heeft hij een paar jaar later een medicijn tegen kanker ontworpen en zit mijn taak als moeder erop. Zoiets.

Maar ik moest natuurlijk wel keihard wennen. Aan de nieuwe tijden bijvoorbeeld. Dat ik iemand om 2 uur moest ophalen. Maar ook dat ik iemand om half 9 naar school brengen, een tijdstip waar ik normaal gesproken nog rustig een kopje koffie drink.

Waar ik ook heel erg aan moest wennen, en dit was natuurlijk een big ass eyeopener voor mij, is dat ik Ed moest vertrouwen. En zin meester. En zijn kindjes in de klas. En alle mensen op die grote school die om Ed heen gangen. Wie zegt dat die ene juf niet stiekem een psycho is? Of dat er gemene kindjes zijn later seriemoordenaar worden? Je weet het niet.

Die eerste paar dagen was Ed vrij stil, pas rond de derde dag begon hij een beetje te vertellen over wat hij allemaal op school had meegemaakt. Toen hoorde ik dus dat hij moest huilen op de wc omdat “ik zo alleen was  mama”. En dat een jongen hem duwde, en hij terugduwde en de jongen hem vervolgens “ een schop onder mijn billen gaf”. Ja, toen dacht ik dus even: 1. waar woont dat 4jarige pestkoppie, die gaan we eens ff opzoeken, maar ik dacht ook daarna van 2. hoort erbij Des. Hoort er allemaal bij.

Ed moest die eerste dagen best wel wennen. Het waren heel veel prikkels en indrukken voor hem en hij is nog steeds erg moe als hij thuiskomt. En wat we niet hadden gedacht gebeurde toch: die eerste dagen moest hij ook huilen en klampte hij zich aan mij vast toen ik wegging. Gelukkig zit hij nu in een nieuwe groep met minder kinderen, meer rust en vooral een hele lieve meester (ik heb tenminste niets raars gevonden op internet).

Inmiddels zwaait hij niet meer naar me als ik wegga want hij heeft het te druk met zandtaartjes maken met zijn maatjes R, D en R. Bovendien heeft hij Belangrijke Taken gekregen van de meester want hij is deze week aangesteld als Hulpje.

Kortom; hij overleeft het allemaal wel. Nu ik nog.