Categorie

Rest

Vrouwen

24/02/2018 - 5 reacties

Toen ik zwanger was van Reda had ik een prachtige santo daime* ceremonie met alleen maar vrouwen. Wat een verschil is dat met ceremonies waar ook mannen bij zijn. Ten eerste: het voelt veel lichter. Minder zwaar, minder met het ego (sorry dit is niet raar bedoeld voor de mannen). Maar ook: heel sterk. Onderschat de vrouwelijke energie niet. Wat een kracht schuilt daarin.

Tijdens de ceremonie deelden we verhalen en wijsheid. Een vrouw vroeg zich af waarom de relatie tussen en dochter en moeder vaak gecompliceerd is. Een andere vrouw vertelde dat ze nog steeds last had van een onverwerkt trauma van haar bevalling, alweer 25 jaar geleden. Hoe ze nog steeds pijn voelt in haar buik omdat ze tijdens haar bevalling geen controle had over haar lichaam. Weer een andere vrouw vertelde dat ze het gevoel had dat het nooit goed genoeg was voor de vrouw in de maatschappij. Eerst moeten we heel slank zijn, heel dun, en dan weer met vormen, met een volle kont en brede heupen. We moeten goede moeders zijn, maar ook ambitie hebben voor een succesvolle carrière, we moeten een goede huisvrouw zijn, maar ook niet te mutsig want stel je voor dat je niet sexy genoeg bent.

Ik herkende zoveel in deze verhalen. Dat ik me soms too much voel. Ik voel me soms te onhandig. Te uitbundig. Rustig moet ik zijn, stiller. Een vriendin van mij hoorde ik eens tegen haar dochtertje zeggen, ze liet een keiharde boer: nou nou, je bent toch een dame, dat mag niet. Ik oordeel niet, want hoevaak zeg ik zelf tegen mijn zoontjes als ze lopen te gillen “doe eens wat rustig, je bent toch geen meisje?”.

Daarom ben ik zo blij met die veranderingen die ik voorbij zie komen. Het mag allemaal wel wat zachter, we mogen wel meer terugkeren naar onszelf, en meer overnemen van die stille sterke vrouwelijke kracht. Ik las laatst weer eens Light is the New Black waarin stond “for too long we have been living in a patriarchal society, where the ego-driven powers of fear, unconsciousness, separateness, and controle have been at the forfront.(…), yet we are more depressed and lonelier than ever.

Moving out of  patriarchy is not about the feminine ruling of the masculine, rather a more balanced state of being where we embrace the authenticity of who we are en realize that we are all connected, part of a larger whole. The rising feminine can be found in both men and woman”.

Ik omarm die vrouwelijke kracht. Steeds vaker kijk ik naar mijn lichaam en ben ik trots op mijn strepen, op mijn zachte huid. “I’m so fuckin’ sick and tired of the Photoshop, Show me somethin’ natural like ass with some stretchmarks” rapt Kendrick Lamar in Humble.  Als ik een afspraak ergens hebt, vraagt mijn moeder mij altijd “en wat gaat je man dan eten?”.  Opgegroeid met een cultuur waarin het normaal is dat vrouwen koken, dat vrouwen voor de kinderen zorgen (ik heb neven en ooms in Indonesië met 5 kinderen maar die nog nooit een luier verschoond hebben), dat vrouwen het huis schoonmaken, heb ik ook heel lang gedacht dat ik daar iets fouts deed. Ik ben geen goede vrouw, dacht ik vaak. Ik ben niet vrouw genoeg.

Ik zat eens in een Facebook groepje over borstvoeding. Sommige moeders plaatsten foto’s van hun gekolfde flesjes melk, maar andere moeders, waarvan de borstvoeding niet goed lukte, vonden dat geen fijne foto’s. Daarom kwamen er regeles in het groepje “deze foto’s mochten niet meer geplaatst worden”. Hoewel lief bedoeld dacht ik ook: nou en? Waarom kunnen wij vrouwen juist niet blij zijn voor elkaar? Het elkaar juist gunnen? Dat de ene vrouw trots is op haar borstvoedingavontuur, zegt toch niets dat ze daarmee stoer wil doen voor andere vrouwen? We kunnen elkaar toch juist helpen? Ik ben daarom zo klaar met het oordelen over andere moeders. Heust: ik denk nog vaak genoeg heel snel “nou, zo zou ik het niet doen”. Maar dat is precies wat ik bedoel: zo zou IK het niet doen, en andere moeders misschien wel, en wat geeft dat? Zo ben ik dol op het programma “een huis vol“. Hoewel ik stiekem moest lachen om de limburgse Buddenbruckjes (die luipaardprint en roze veren bij de maxi cosi) had ik ook inmens veel respect voor de moeder. Wat kan ik daar veel van leren zeg: die rust die zij uitstralen, die flexibiliteit, dat geduld.  Geef mij daar maar een potje van.

Ik las eens een interview met een carrierevrouw aan de top van een bedrijf, wat was haar kracht, wat zouden we meer moeten doen voor meer vrouwen aan de top? Omarm de vrouwelijke kwaliteiten, zei ze. De zachtheid van vrouwen, haar gevoeligheid waarmee ze beslissingen neemt.

Ook gezegd tijdens de vrouwenceremonie: we hebben elkaar nodig. Ja, ook de mannen. We kunnen ook wat leren van de man (een vrouw hoorde ik zeggen “we kunnen ook heust teveel zeuren hoor”).  Mijn zusje zei laatst dat ze van mannen houdt die een vrouw een vrouw laat zijn. We moeten elkaar in onze kracht laten.

*De gedichten komen uit het boek “the sun and her flowers” van Rupi Kaur. Haar boek Milk and Honey heb ik dubbel.  Als je deze wil, laat dan even een reactie achter, dan stuur ik het je als kadootje toe.

 

Wat ik heb geleerd over loslaten

23/02/2018 - 0 reacties

Loslaten betekent niet perse “minder houden van” , “geen contact meer met elkaar” of “geen dromen of passie’s mogen hebben”.

Ontzettend geleerd in 2016. Dat je iemand ook kunt loslaten en juist veel dichter naar elkaar toe kan komen. Dat er dan juist liefde vrijkomt.  Ik heb mijn vader heel erg moeten loslaten en ik vond dat in het begin heel moeilijk. Want ik had het gevoel dat ik hem liet vallen. Dat ik hem alleen liet. Dat ik geen goede dochter zou zijn, of niet meer van hem zou houden. Hetzelfde met plaatjes of verwachtingen in mijn hoofd. Ik laat het idee los dat mijn boek uitgegeven gaat worden, dus dat idee is er niet meer. Maar natuurlijk wel. Alleen de energie verandert.

Loslaten kan alleen vanuit liefde.

En niet vanuit je ego. Niet vanuit boosheid. Dan kun je nooit goed loslaten. Je kunt wel boos worden, geërgerd of geïrriteerd maar daar heb je uiteindelijk alleen jezelf mee. Maar als je juist uit oprechte liefde voor iemand (of iets) loslaat, dan voelt het juist heel vrij. Heel liefdevol.

Loslaten is een proces met afscheid en verdriet, en dat geeft niets.

Ik voel me soms ontzettend alleen omdat ik vriendinnen heb moeten loslaten. Vriendinnen waarvan ik dacht altijd een hechte connectie mee te hebben, en dan opeens voelt het helemaal niet zo. Dat besef doet pijn. Zo’n vriendschap loslaten voelt als een afscheid nemen van iets (de vriendschap) maar ook iemand (de vriendin). Dat is verdrietig, en ook dat mag er zijn.

Loslaten is dagelijks “werk”.

Er zijn dagen dat het prima gaat, en er zijn dagen dat ik er iets meer moeite mee hebt. Dat geeft niets. Ik ben me er bewust van, dat is al een grote stap. En ik weet dat zolang ik liefde voor mezelf heb, ook liefde voor anderen heb, en daardoor dat loslaten ook vanzelf gaat.

Mediteren

23/02/2018 - 3 reacties

Wat ik veel doe, deze afgelopen weken? Niet teveel denken. Niet in mijn hoofd zitten. Maar voelen. Voelen, voelen, voelen. Stilstaan en in mijn lijf zitten, in mijn lichaam gaan en me afvragen: ok wat voel ik? Wat is dit voor gevoel? Is het opgejaagd, is het een blij gevoel, of ben ik verdrietig? Voel ik me goed genoeg, of voel ik angst dat ik er niet mag zijn?

Ik sta stil bij wat ik voel. Ik laat het in mij werken, ik ga er op in, ik adem diep in en weer uit, er doorheen, en voel het, de energie door mijn lichaam, langs mijn rug, in mijn buik, ik voel het, en denk er vooral niet teveel over na. En dan, na die angst, dat ego, voel ik een tinteling, vanuit mijn buik, naar mijn hart, ik voel mijn hart openen, voor de liefde die komen gaat,  ik voel verdriet, verdriet van mezelf, misschien wel van iemand anders, maar dat geeft niets.  Ik voel me licht, open, bevrijd en een tikkeltje verdriet, en daarom in balans <3.

spiegeltje

20/02/2018 - 8 reacties

Een vriendin van mij heeft 2  kleine dochters. De oudste lijkt zowel uiterlijk als innerlijk heel veel op mijn vriendin. Super confronterend vindt ze het, er is dan ook regelmatig veel strijd. Ze zei eens: als de jongste het op een gillen zet heb ik er totaal geen problemen mee, maar als de oudste precies hetzelfde doet dan word ik meteen zo boos.

Herkenbaar voor mij natuurlijk. Ik heb precies hetzelfde met Adam en Ayoub. Ayoub kan ik makkelijk de hele dag aan, maar toen laatst de leraren gingen staken en Adam dus de hele dag thuis was moest ik regelmatig tot 10 tellen. Adam is een prachtig mooi kind en mijn grootste spiegel. Confronterend, pijnlijk maar ook zo leerzaam.

Zoals laatst. Ze zitten allebei op judo. Ayoub kan alles makkelijk: rennen, de judorol en de koprol. Hij rent en doet maar en is nergens bang voor. Adam is precies mij. Voorzichtig. Onzeker. Bang om te vallen. Elke keer als ze een koprol moeten doen staat Adam een aan de kant. Hij kan het niet, zegt hij. Ik zie hem elke les naar de meester lopen: meester, wil je mij helpen? Onhandig staat hij met zijn beentjes wijd, zijn hoofdje op de mat, maar loslaten, die koprol maken, dat durft hij niet.

Na elke judoles praat ik met hem. Je kan het wel Adam, zeg ik dan. Gewoon hop, je beentjes in de lucht. Zullen we oefenen, samen, vraag ik hem doordeweeks. Op de matras? Hij kijkt weg. Hij wil niet. Hij vindt het niets. En ik, ik ga door. Ik push. Kom op Adam, je kan het wel, je moet het kunnen, Ayoub kan het ook, jij toch ook?

En vorige week, toen realiseerde ik me opeens hoe mijn vader bij mij deed. Toen ik nog niet kon fietsen “en iedereen kan het wel Des, dus kom op”. Toen ik niet kon duiken, woedend was mijn vader. In de auto terug naar huis, van zwemles, zei hij niets. Een doodse stilte in de auto, en ik voelde alleen maar: ik ben stom. Ik ben dom. Ik ben niets waard. Ik kan niet eens duiken. Wat een sukkel ben ik.

Wat maakte het nou uit dat Adam niet de koprol kon, verdorie? Waarom maak ik er zo’n big deal van?  Het geeft niets, zei ik hem daarom vorige week. Zomaar, spontaan. Je bent genoeg zo, zei ik tegen Adam. Je doet het hartstikke goed, zei ik. Ik keek hem in zijn ogen aan, zijn ogen die hij van mij heeft, en in de weerspiegeling zag ik mezelf.

Dingetjes

13/02/2018 - 5 reacties

(Want Reda slaapt, Ayoub is op de psz, en Adam zit op school en kennelijk heb ik tijd over (??))

  • Mijn nicht O, moeder van 2, werkt part time is 1 van de (overigens vele) voorbeeldmoeders in mijn omgeving. Ze heeft zo’n heerlijke chille vibe, ze is volgens mij nooit boos, en ontzettend lief. Hoe doe je dat, vroeg ik haar afgelopen zaterdag met diepe wallen onder mijn ogen. Ze zei “ik zie alles van moment per moment, en kijk nooit teveel vooruit”. En ook: ze staat elke ochtend om 6 uur op. Tot de kinderen wakker worden heeft zij zo heerlijk de vroege ochtend voor haarzelf.  Daar wou ik ik ook iets mee doen, besloot ik. Want ik word bijna altijd moe wakker en loop elke ochtend te haasten. Gisteren en vanochtend heb ik daarom de wekker om 6 uur gezet en eerlijk: het helpt nog niet echt. Ik doe de wekker zo snel mogelijk uit en doezel weer in tot de kinderen wakker worden. Toch slaap ik niet heel diep en blijf ik ergens in een lichte meditatie stand hangen wat ook weer niet heel erg is. Dus ik hou de wekker om 6 uur en probeer er morgen toch gewoon uit te gaan en te genieten van de stille ochtend.
  • ik heb een nieuwe tattoo! En ik ben er echt zo ontzettend blij mee. Ik twijfelde heel lang over de plek want ik wil niet teveel zichtbare tattoo’s, maar ik wil hem wel echt zien dus ik heb toch besloten voor de binnenkant van mijn onderarm. Zelfs LOML (heeft hekel aan tatoeages) vindt hem echt heel mooi. Dus.

  • ik teken. Nee wacht, ik bedoel: ik TEKEN!! Ik!! IK, DES!! Ik kan niet tekenen, dacht ik altijd, maar  het blijkt dat ik het toch best leuk vind om te doen Goed, het zijn geen kunstwerken en ik teken heel veel na van plaatjes die ik vind op Pinterest, ik heb moeite met het tekenen van handen en gezichten maar ik blijf oefenen. Wat ook helpt: het hoeft niet perfect.

  • ik ben begonnen met sporten met een personal trainer en ook dit bevalt heel goed. Ik dacht dat ik de hele tijd zou denken aan hoe ik overkom, maar dat valt mee. Het valt me elke keer weer op hoe fijn sporten is, dat gevoel achteraf is zo lekker.  Ik heb niet echt een doel qua gewicht of qua weet ik veel, maar ik wil wel meer kracht, meer spieren en nou ja als dat after preggo buikje iets strakker wordt is dat ook geen probleem.
  • voor iemand die keihard in december riep minder te gaan kopen doe ik het dus heel slecht. In januari kocht ik een thuispakje bij de Primark en ik heb vorige week een broek gekocht. Ik baal daar een beetje van, dat ik het kennelijk toch nodig vind om iets te kopen. Bij de Primark ook nog, ik schaam me diep. Tegelijk denk ik ook wel ergens van dat ik niet zo streng voor mezelf hoef te zijn, maar toch. Ik vraag me dan toch af waarom ik iets koop en als ik dan eerlijk ben dan is dat gewoon omdat ik dat leuk vind, kopen, consumeren en ik. wil. dat. gewoon. niet. meer. Dat ik dat nodig heb om me happy te voelen ofzo. Het is pure afleiding en bovendien heb ik het niet eens nodig ook. Stom.
  • Adam is net 5 jaar geworden en hij is geweldig. Geweldig, dat kind van mij.
  • Ayoub zegt altijd nee, is heel druk, en ik vind hem nu even een kleine draak. Tegelijk danst hij wel altijd op Ronnie Flexx blijf bij mij en zingt hij mee, en dat is dan weer heel schattig. Zucht.
  • Reda hoor ik wakker worden. Ik ga er weer vandoor. Joe!