Categorie

Rest

Het leed dat digitaal fotoalbum maken heet

12/11/2015 - 10 reacties

3477d329d58db8dd572391c7f9e9a4bf

Fase 1:

  1. maak honderden foto’s van je kinderen.
  2. bij voorkeur natuurlijk dubbel want je wil absoluut NIET dat er ook maar 1 foto mislukt net van dat leuke momentje, dat hij bijvoorbeeld voor het eerst zelf pap eet en die ene keer dat hij zo grappig zijn tong uitsteekt.
  3. bewaar al deze foto’s op je telefoon.
  4. beloof jezelf keer op keer om deze foto’s op de harde schijf te zetten.
  5. vergeet vervolgens keer op keer punt 4.
  6. laat een paar keer je telefoon keihard vallen en hoop dat hij het nog doet en sla jezelf een paar keer voor je kop omdat als je telefoon het NIET meer doet je al die honderden foto’s kwijt bent en dit je eigen stomme schuld is.
  7. fieuw je telefoon doet het nog.

Fase 2:

  1. koop een harde schijf
  2. zet al je foto’s van je telefoon erop
  3. doe dit in een map onder de naam “telefoonfoto’svanalleswatdeel 1”
  4. let niet goed op, twijfel of de foto’s er wel op staan, en doe het voor de zekerheid nog een keer
  5. en nog een keer.

Fase 3:

  1. blader eens je eigen fotoalbums door.
  2. vraag je vervolgens af “en die honderden foto’s van mijn eigen schone kinderen, waar waren die ook nog weer?”
  3. oja, op je harde schijf.
  4. SHIT WAAR WAS DIE HARDE SCHIJF NOU?
  5. oja, op het atelier, onder het stof.
  6. beloof jezelf echt een fotoalbum van de kinderen te maken

Fase 4:

  1. beloof jezelf punt 6 van fase 3 weer.
  2. je vergeet punt 1 van fase 4.
  3. zie punt 1, fase 4.
  4. zie punt 2, fase 4.
  5. zucht diep en wordt moe van jezelf.

Fase 5:

  1. geef jezelf een schop onder je kont en ga nu echt achter de laptop zitten.
  2. sluit de harde schijf aan.
  3. ga nu janken omdat je ziet dat er ondertussen meer dan 3000 foto’s op staan.
  4. die 3000 foto’s moet je nu allemaal selecteren.
  5. moeilijkste punt van allemaal. Bekijk alle foto’s en vraag je bij elke foto af: is deze foto echt leuk/mooi, of heb ik hier al duizend van? Zo ja: DELETE.
  6. ga zo alle foto’s bij langs.
  7. neem een kopje thee, eet een stuk chocola.
  8. ga verder met de foto’s.

Fase 6:

  1. wees blij dat van de meer dan 3000 foto’s er nu iets van 1000 over zijn en hou jezelf voor dat dat genoeg is, echt.
  2. verdeel de foto’s in mapjes: Ed, Joep, vakanties en “rest”.
  3. ga naar Hema.nl (of elk ander fotoalbum-maak-website) en download het programma.
  4. kies voor “automatisch alle foto’s erin zetten”, want je hebt geen tijd en puf meer om elke foto er goed in te zetten.
  5. shit, je moet alsnog elke foto bijsnijden, vergroten, verkleinen, roteren en goed in het album zetten.
  6. ga naar bed want je bent al de hele freaking dag bezig.
  7. zie fase 3, punt 6.

Afgelopen zondag was een hele lange dag, maar echt jongens jullie zijn hierbij mijn getuige: volgende week dinsdag (ja, dan heb ik weer tijd) ga ik echt weer verder. Ed en Joep, jullie fotoalbums komen eraan, echt waar.

 

 

Dat je opeens denkt “shit”. Of nouja..

10/11/2015 - 8 reacties

Ik heb een goede vriendin, schat van een meid is het. Iets jonger dan ik, relatie met een knappe vent, huisje, baan, ziet er verdomd goed uit en een prachtig figuur (ze is dan ook poledance instructrice). Alleen: geen kinderen.  Geeft natuurlijk helemaal niets, iedereen eigen keus in dit land. Ik spreek haar niet zoveel de laatste tijd, zij natuurlijk druk met werk enwatnogmeer, en ik druk met de kids enwatnogmeer.

Een paar weken terug was ik met Ed en Joep in het winkelcentrum bij mij in de buurt. In het midden van het winkelcentrum zit een klein speeltuintje. Een glijbaan, een wipwap, wat klim en klauterspul. Het was zaterdag. Het was druk, in het winkelcentrum en bij het speeltuintje. Tussen de krioelende kinderen zaten ook mijn monsters. Ik stond erbij, nee heust, ik ben geen angstige moeder, maar Joep loopt nog als een dronken aap dus een beetje voorzichtigheid is geboden.

Terwijl ik goed stond op te letten zag ik daar opeens mijn goede vriendin, samen met haar vriend, rustig wandelen.  Ze kwam bij me staan, we maakten een praatje. Of tenminste: we deden een verwoede poging.  Want ik vroeg haar nog maar net wat ze ging doen (“oh gewoon, even kijken waar we willen eten”), of ik zag Joep weer bijna ergens vanaf vallen, en toen ik haar vroeg hoe het bij haar op werk was moest ik weer op zoek naar Ed (verstopt onder de speeltuin “leuk mama!”).

Het was nauwelijks mogelijk om een goed gesprek met haar te hebben, op die zaterdagmiddag bij het speeltuintje. Elke keer moest ik een kind tot de orde roepen of een kind achterna rennen.
En opeens….daar midden in het winkelcentrum zag ik het contrast. Ik bezweet van het heen en weer rennen achter de kinderen aan, mijn kapsel in de war en makkelijke kleding want de moeder die roept dat het zo makkelijk is om op hakken te lopen met 2 kleine kinderen moet ik nog tegenkomen en mijn goede vriendin die zo vrij en makkelijk daar stond, die er zo goed uit zag, met hakken, in goede kleding en met zoveel vrijheid.

Ja, ik benijdde haar op dat moment. Dat ze zomaar kon beslissen wat wou doen zonder rekening te moeten houden met 2 monsters. Dat ze zo heerlijk vrij stond bij het glijbaantje, zonder kinderwagen, zonder tas vol met luiers, lotiondoekjes en koekjes voor eventueel om te kopen.  En ja, heust, ik voel me ook wel een beetje schuldig, dat ik mijn goede vriendin benijd, maar ook weer niet, want jaloers zijn op mijn kindvrije goede vriendin zegt natuurlijk helemaal niets over de liefde voor mijn kinderen.

Alleen soms, heel soms, wil ik ook gewoon even a la minute beslissen waar ik ga eten en lopen met hoge hakken en een tas zonder luiers.

 

 

Post pregnancy tag

08/11/2015 - 2 reacties

16581_10151215190287684_1541601563_n

Hahaha, ow men, ze verzinnen ook van alles he die bloggertjes online. En ik vind het allemaal prima want dan heb ik weer eens wat te schrijven. Vandaag de “post pregnancy tag” die ik las bij Madelon. Komtie!

(wacht even: dit is een vet leuk liedje, dus druk op play en ga lekker los (en tegelijk deze tag lezen, duhh))

Hoe oud is je kindje nu?
Ed is 2 en Joep is 1 jaar.

Hoe voel je je?
Kan niet beter. Ik voel me goed. Ik voel me heel goed zelfs. Ik heb heel hard aan mezelf gewerkt, heel veel spiegels voorgezet gekregen, maar dat is alleen maar goed. Ja, ik had behoorlijk last van mijn hormonen na de bevalling van Joep. Er zijn tijden geweest waar ik dacht “waar ben ik in Godsnaam aan begonnen, zo kort achter elkaar weer zwanger worden??” (ja eigen schuld Des. En LOML), maar ik hou met de dag steeds meer van mijn jongens. En omdat IK lekker in mijn vel zit, vind ik het ook steeds leuker met de kinderen en geniet ik er ook ontzettend van.

Nog last van kwaaltjes?
Die had ik nauwelijks. Wel heel erg last van mijn rug tijdens de zwangerschap van Joep, maar dat was meteen over na de bevalling.

Is je eetlust veranderd?
Valt mee. Ik geef nog steeds borstvoeding, maar dat wordt steeds minder dus ik merk wel dat ik minder let op mijn eten in combi met borstvoeding. Maar voor de rest vreet ik gewoon van alles.

Zwangerschapskilo’s?
Die had ik nauwelijks en waren meteen weg na de bevalling. Bij Ed was ik 3 kilo aangekomen en bij Joep 1 kilo.

Hoe kijk je terug op mijn zwangerschap?
Die van Ed vond ik “leuker” dan die van Joep.  Ik had niet echt tijd om te genieten bij de zwangerschap van Joep want ik had het druk genoeg met Ed. Maar bij beide zwangerschappen voelde ik me goed en ow men, ik zou alleen weer zwanger worden voor die prachtige zwangerschapsgloed die ik kreeg en dat volle haar. Vanavond maar even LOML verleiden   met LOML praten.

Liever nog zo’n zwangerschap of nog zo’n bevalling?
Beide!  Ik had ook nog eens het geluk dat ik 2 super makkelijke bevallingen had, vooral Joep was er binnen een scheet dus doe mij maar nog zo’n bevalling.

Zijn er dingen die je anders had gewild?
Net als Madelon had ik meer op mezelf moeten letten in combinatie met werk. Verder had ik me vooral bij Ed veel beter moeten inlezen mbt borstvoeding, dragen, slapen enz. Ed werd 6 weken te vroeg geboren en bleef 2 weken in het ziekenhuis. Het ziekenhuispersoneel zorgde geweldig goed voor hem hoor, maar ik vind het jammer dat ik totaal niet geïnformeerd werd over borstvoeding of de voordelen van dragen enz.

Hoe is het met jullie kindje(s)?
Haaaartstikke goed. Ed, ow Ed, het is zo’n lieverd. Hij praat steeds meer, super leuk om met hem te kletsen. Hij vraagt heel vaak ‘wat ben je aan het doen, mama” en dan leg ik hem uit wat ik aan het doen ben en dan knikt hij heel wijs. En het is echt een “grote broer”, hij let heel goed op Joep en is super trots op hem. En Joep is gewoon een lekker schattig popje. Hij loopt al en neemt nu van alles mee, dan komt hij de woonkamer binnen met een theedoek uit de keuken ofzo. Verder is hij Ontzettend Stout, maar dat hoort er allemaal bij.

Hoe zijn de nachten?
Tja.  Joep slaapt nog steeds niet door. Dat ben ik al aan gewend maar ik zou het natuurlijk helemaal niet erg vinden als hij eens door zou slapen.

Genietmomentje?
Samen met Ed en Joep slapen. En alleen een chocoladereep opeten.

De grootste verandering?
Tja, moeder zijn is de grootste veradering ever in mijn leven.

Aan het werk?
Ja, graag. Ik ben nog steeds druk bezig met solliciteren. Hoewel ik nu fulltime moederen met de dag steeds leuker vind, wil toch ook graag meer balans in mijn leven. Dus ter afwisseling wat meer onder de mensen zijn en natuurlijk ook financieel afhankelijk blijven.

Jouw tip voor aanstaande moeders?
Vertrouw altijd op je gevoel en durf altijd hulp te vragen.

Past studeren wel bij je?

07/11/2015 - 3 reacties

Van de week zag ik dit filmpje van Anna Nooshin. Anna, u weet wel, die eigenaresse van NSMBL met niet alleen prachtig haar (haar geheim? Helemaal niets!) en dito mooie kop maar die ook nog eens hartstikke leuk overkomt, tenminste als ik haar vlogs zo bekijk (en gezien de comments bij haar vlogs ben ik niet de enige want ik kan niet 1 negatieve (!) vinden).

Ze vertelt in dit filmpje over de opleidingen en studies die ze heeft gedaan. Aan het eind van het filmpje geeft ze verschillende adviezen waaronder “volg je hart” (duhh, altijd doen met alles in je leven), maar ze zegt ook “studeren is niet voor iedereen”. En ik kan me eigenlijk prima vinden in dit nogal controvorsiele advies.

Zo zegt Anna dat studeren niet bij iedereen past. Sommige mensen vinden het heerlijk om veel theorieen te leren en veel te lezen en zijn hier goed in. Maar stel nou als je hier niet goed in bent? Stel nou dat studeren niet bij je past? Zo schreef ik eerder dit stukje. Ik heb me altijd middelmatig gevoeld in mijn middelbare schooltijd, en ook al had dit ook te maken met mijn zelfbeeld, ik besef ook dat ik altijd moeite heb gehad met studeren.

Waar anderen heel makkelijk de stof oppakken, daar had ik altijd veel meer tijd voor nodig. Zelfs bij vakken waar iedereen makkelijk een 8 haalde, moest ik nog dagenlang blokken en haalde ik met moeite een 6. Het allerleukste aan mijn studies vond ik het stage lopen. Waar andere klasgenoten in het begin ontzettend moesten wennen aan het werkende leven, vond ik dat heerlijk. En ook: ik snapte opeens al die leerstof waar ik tig hertentamens voor moest maken. De praktijk vond ik veel leuker en veel meer bij mij passen. Ik denk dat ik achteraf gezien beter deeltijd had moeten studeren dan een volledige studie.

Anna zegt verder dat studeren bij sommige mensen gewoon niet past, en dat dat ook niet erg is. Dat studeren vooral leuk is als je zoekende bent of als je meer stabiliteit in je leven wilt hebben. Of wellicht gewoon die periode in je leven wil hebben, een leuke levenservaring opbouwen, want zo kan je studeren ook zien.

“Als ik mensen aanneem kijk ik niet zozeer naar de opleiding maar meer naar het cv en levenservaring“, zegt Anna nog. Ook hier kunnen meer werkgevers een voorbeeld aan nemen. Bij elke vacature die ik lees staat dat er om een bepaald MBO/HBO niveau wordt gevraagd, terwijl dat eigenlijk helemaal niets zegt over een persoon. Als iemand ervoor kiest om niet te studeren, maar wel genoeg werkervaring heeft, wie zegt dan dat zo iemand geen HBO niveau heeft? Of misschien zelfs WO niveau?

Kortom: “past studeren wel bij je?” en ik denk dat ik deze vraag ook ooit aan Ed en Joep ga vragen. Tenminste, als het zover is want het spelen met autootjes en busjes is op dit moment gelukkig veel belangrijker.

 

 

 

 

Social media enz enz

06/11/2015 - 22 reacties

Ik hou van social media.
Ik haat social media.
Ik hou van social media.
Ik haat social media.

Er zijn genoeg redenen waarom ik social media leuk vind. Het lekker kletsen met (mede)moeders op Instagram of Facebook. Het contact hebben met mijn familie in Indonesie door FB. Nieuws wat ik veel sneller binnenkrijg door social media. Mensen ontmoeten en daar echt een band mee krijgen door social media.

Maar soms, en eigenlijk is dat heel vaak de laatste tijd, word ik helemaal gek van social media. Ik heb het idee dat ik makkelijk zonder kan, maar zodra de verveling toeslaat zit ik zo uren te scrollen door mijn timelines. En of ik me daarna beter voel? Totaal niet. Ik voel me lichamelijk moe (hele tijd met die telefoon in je hand), en ook informatie moe. Ik heb het gevoel dat de hele wereld tegen mij zit te praten en iedereen roept heel hard. Na zo’n hele scroll door mijn timeline wil ik vooral rust. Heel veel rust en heel veel stilte #oma.

Waarom ik het dan toch doe he, dat vraag ik mezelf ook de hele tijd af. Verveling dus. Afleiding. Bang om iets te missen. Soms laat ik de hele dag mijn telefoon ergens en denk ik er nauwelijks aan, maar avonds denk ik dan toch “of misschien is er toch iets belangrijks gebeurd”. Ook heb ik het gevoel dat ik social media nodig heb. Voor mijn blog. Voor Desdraagt. Voor leuke banen.

Maar dan vraag ik me weer af “heb ik het echt nodig?”. En door social media zo belangrijk te maken, is het dan niet zo dat ik er juist voor zorg dat social media controle heeft over mijn leven ipv andersom? LOML heeft helemaal niets met social media. Heeft geen Facebook (soms vragen mensen hem “heb je Facebook?”, waarom hij heel trots antwoordt “nee, maar wel gmail! En als 1 van de eerste!”), Twitter of Linkedin. Als ik hem vraag of hij het gevoel heeft dat hij iets mist zegt hij resoluut “absoluut niets”. Knap vind ik dat.

De laatste tijd vraag ik mezelf ook regelmatig af hoelang ik nog door wil gaan met bloggen. Ik besta al zoveel jaar online en heb zoveel geschreven. Vanaf het moment dat ik nog student was, en ik nu inmiddels moeder van 2 kids ben. Het idee dat er mensen zijn die meelezen en die alles van mij weten, en ik helemaal niets van hen, dat vind ik een beetje eng. Zeker nu ik kinderen heb. Maar het schrijven vind ik wel ontzettend leuk. Maar moet dat dan perse openbaar, vraag ik mezelf dan af. Waarom wil ik het perse online melden?

Kortom: hoe ouder ik word, hoe meer ik iets heb tegen social media. Het blijft toch een dingetje en ik probeer zo goed als het kan er toch een balans in te vinden want een leven zonder social media, dat kan ik me (voor nu) niet voorstellen.

Wat vinden jullie?