aan alle lieve hondenbezitters

17/11/2016 - 12 reacties

57e05674a92e5cc056a6da324475a5e3

Mijn buurvrouw van vroeger had een hond. Toen ik klein was speelde ik eens buiten, en zo af en toe kwam die hond naar buiten. Een herder volgens mij, vraag me verder niet wat voor herder cause you all know i’m a cat person (je mag me wel vragen in welke kleuren de britse korthaar voorkomt, kan ik je alles over vertellen).

Elke keer als die hond naar buiten kwam werd ik bang. Want het was nogal een wild beestje. Ik denk dat hondenbazen zouden zeggen “speels”. Ik rende dan snel weg, maar de hond kwam me achterna. Altijd. Mijn buurvrouw zei dan altijd “je moet niet rennen, dan komt hij je juist achterna!”.

Maar goed, ik was een kind. Een jaartje of 5 misschien 6 jaar oud. Ik begreep niet dat als ik stilstond, dat de hond dan “niets” deed. Niets is trouwens ook niet waar, want de hond sprong dan nog een paar keer tegen mij op.

Vanochtend bracht ik de kinderen naar de peuterspeelzaal. We fietsten en onderweg stond er een hond op de weg. Een grote hond. Er was geen baasje te bekennen. Terwijl ik richting de hond fietste (want daar moest ik heen) kwam de hond mijn richting oprennen. Snel. En blaffen. Keihard. Ik fietste ondertussen met Joep voor en Ed achter. En terwijl ik de hond probeerde ontwijken, die nog steeds keihard aan het blaffen was, werd Joep onrustig (want hij zag die hond op hem afrennen) en hoorde ik Ed achter mij ook gillen.

Rustig blijven jongens, zei ik met ietwat trillende stem want ik vond de hond toch ook wel heel groot en wat nou als hij tegen de fiets opsprong? Hoe kon ik dan in hemelsnaam mijn evenwicht nog bewaren? Ik dacht even snel aan de 3 jarige peuter die een paar maanden terug door een rottweiler was gebeten.

De hond sprong ook tegen de fiets op, bij de achterkant tegen Ed zijn benen die met al zijn gewicht naar de andere kant van de fiets ging. Ik wist gelukkig nog net balans te houden en fietste snel verder.

Toen ik nog geen kinderen had viel mij tijdens mijn hardlooprondjes het weleens op. Een moeder met een kindje zijn aan het wandelen, een “hondenbaasje” (?) is zijn hond met de riem los aan het uitlaten. Het kindje wordt een beetje bang, rent naar zijn mama en vervolgens hoor ik 9 van de 10x de eigenaar zeggen “rustig maar, hij doet niets hoor!”.

Het is lief bedoeld, echt. En de eigenaars zullen ook vast zeker weten dat de hond niets doet. Maar voor een klein kind is zo’n grote hond dus heel eng. En het doet niets af dat een onbekend persoon vaak roept “hij doet niets hoor”. Echt, ik kan het weten.

Of daarom alle lieve (ik geloof echt dat jullie verder heel lief zijn) hondenbezitters hier misschien aan willen denken? Hoe lief je hond ook, houd hem toch nog even aan de lijn. Of roep hem even bij je. Vinden kindjes net wat veiliger. En de moeders ook.

The Crown

16/11/2016 - 5 reacties

thecrownnetflix

Het heeft een nieuwe serie gevonden en de naam daarvan is “the Crown”. Netflix gebruikte ik de laatste tijd alleen maar voor Modern Family. Ik gaf Breaking Bad wederom een poging omdat mijn vriendin M. daar alleen maar enthousiast over kan praten “je moet echt kijken Des, nee echt waar, echt doen!”. Dat deed ik al een paar keer, maar ik kom maar niet door seizoen 1 heen. Te traag. Niet spannend. Dat appte ik ook vriendin M. “Het lukt mij niet!”. “Jawel!”, appte ze terug. “Je moet!”.
Dus deed ik weer een poging, maar niets. Dus gebruikte ik weer eens Modern Family, want er zaten een paar afleveringen bij die ik nog niet 3x had gekeken, en dan moet je wel.

Verder wordt Netflix hier vooral gebruikt door Ed die gek is op Peppa Pig, Alvin, Pokemon of Dinotrux (die laatste vindt alleen Joep leuk, en die mag hij zo af en toe zien van Ed. “Niet altijd he Joep”, zegt Ed er dan bij. Hij is best streng).

Maar goed, gelukkig is er nu the Crown. Die gaat over queen Elisabeth. U weet wel, die eeuwige koningin van het Verenigd Koninkrijk. De ijskoningin, die zakelijke koele oma met bloemetjesjurken en hoedjes en veertjes, die (volgens insiders) geen traan heeft gelaten om de dood van lady Di.

Nou, niets is minder waar. Tenminste: dat denk ik nu. Want door the Crown heb ik opeens heel veel respect gekregen voor the queen. Wisten jullie dat ze helemaal geen koningin wou worden, maar omdat ze wel moest omdat haar vader kwam te overlijden (aan longkanker)? En dat haar vader ook geen koning wou worden (hij stotterde trouwens), maar omdat hij wel moest omdat zijn broer moest optreden vanwege zijn liefde voor een vrouw uit America?

The queen wou helemaal geen queen worden. Maar ze moest wel. En ze moest met iedereen rekening houden: met haar zus Margaret, met haar moeder (die mother the queen wordt genoemd), en met de premier uit die tijd: Winston Churchill (geweldig gespeeld door John Lithgow).

(ps; hebben jullie door dat ik inmiddels al in fase 3 zit van mijn Netflix-verslaving?).

Waarom ik the Crown zo goed vind? Omdat ze geschiedenis interessant voor mij maken. Omdat ik na elke aflevering meteen het internet op ga omdat ik wil weten hoe het echt zit. Omdat er heel goed gespeeld wordt natuurlijk. En omdat mijn fascinatie voor koningshuizen wordt aangewakkerd. Genoeg redenen dus, ook voor jullie. Gaat dat zien menschen.

Daime

16/11/2016 - 4 reacties

Vorige week had ik mijn laatste ayahuasca ceremonie van dit jaar. Ja, ik weet niet of jullie het weten maar het jaar is dus al bijna voorbij. Ik bedoel: het is al bijna december, en december stelt eigenlijk qua maand geen reet voor, laten we eerlijk zijn. Qua hoeveelheid dagen die er aan toe doen natuurlijk, bedoel ik.

Twee weken geleden had ik ook een ayahuasca ceremonie, samen met mijn zusje en een hele goede vriendin. Die was best heavy. Een groot ego kwam weer om de hoek kijken, maar ik weet inmiddels ook: niet meer vechten.  Klaar staan, face it, aangaan, dat monster. En toen werd het gelukkig weer een stuk lichter en mooier. Het was dus een ietwat zware ceremonie, maar de dagen erna voelde ik me toch weer licht en vrij. Het gevoel dat de liefde in mij sterker is dan mijn ego voelt goed.  Dus besloot ik afgelopen zaterdag weer een ceremonie bij te wonen.

Weer samen met mijn zusje en een klein groepje mensen met wie ik eerder een ceremonie heb meegemaakt. Het was inmiddels mijn achtste ceremonie en inmiddels heb ik wel een beetje door hoe die reizen bij mij gaan. Ik moet in het begin meestal even overgeven, en tijdens de tweede schenking weer. Ik heb meestal wel last van afleiding of mijn ego, maar ik weet ook steeds beter aan te gaan.

Dit keer was het heel anders. Ik heb de hele avond kunnen zingen (oja! Dat wordt dus ook gedaan, had ik nog niet gezegd toch, nou ja, bij deze). Ik heb niet over gegeven. Het was 1 en al licht, ik had heel weinig last van mijn ego, het was kortom: mooi. Nee; prachtige. Heel verlichtend. De energie van alle fijne mensen die daar ook waren was ontzettend sterk en krachtig.  Fijn. Mooi. licht. Liefde. Warm.

Dit stukje leest waarschijnlijk als wiskunde voor de meeste mensen maar ik wou het toch even kwijt. Aan mezelf eigenlijk vooral.

Modern Family

16/11/2016 - 4 reacties

18a9d483af4e31c81b7ad69d30785c82

Modern Family is mijn nieuwste Friends.
Dat zal ik eens wat beter uitleggen.

Friends kijk ik altijd als ik niets te doen heb, als ik aan het schoonmaken ben (achtergrond geluid), als ik wil lachen, als ik een scene terug wil zien omdat ik die me opeens herinnerde, als ik Brad Pitt weer eens ontzettend knap wil zien (de knapste ooit tijdens Friends) of als ik wil bewijzen hoe het grapje nou in het echt ging aan mijn zusje (mede Friends fan).

Nou is Friends er helaas niet meer (hand opsteken als je dat ook ontzettend jammer vindt), maar er is wel Modern Family. Ik weet niet of ik met 100% zekerheid kan zeggen dat ik Modern Family net zo leuk vind, maar het komt zeker goed in de buurt.

Bovendien merkte ik afgelopen maanden dat ik met Modern Family doe net als ik bij Friends doe: bij alle loze momenten zet ik Modern Family erop.

Natuurlijk is Phill mijn lievelings, net zoals Camron, maar ik kwam er laatst achter dat ik ook heel veel liefde voor Claire heb.

Dat zal ik ook even wat beter uitleggen.

Claire is natuurlijk het type die je nou niet echt perso leuk vindt. Mij valt altijd op wat voor gespannen trekje ze met haar mond heeft. Hoe spastisch ze altijd doet met haar armen als ze iets wil uitleggen. Hoe boos ze kan worden op de kinderen. Hoe graag ze altijd perse dingen wil zoals zij het gaat, en als het niet gaat zoals ze wil, dat ze dan boos wordt.

Ik keek laatst dus weer een aflevering, ik weet niet eens meer welke. Maar er was iets gebeurd, met Luke natuurlijk, en Phil reageerde heel relaxt. Precies LOML, dacht ik. En ik keek hoe Claire reageerde. En ik realiseerde me met een schok dat dat precies is zoals ik doe.

Ik keek nog wat afleveringen en ik lette vooral goed op Claire. En omg. Echt. Alles wat ze deed of zei: het is ik. Die spastische armen, omg, dat kan ik ook. Die verbeten trek om haar mond, ik zag laatst op de zoveelste “spontane” foto gemaakt, dat ik er ook altijd zo bij sta.

Maar Claire is ook heel lief. Want ze wil het beste voor iedereen, en ze heeft heel veel liefde in haar. En dat heb ik ook, echt.
Was LOML ook maar zo grappig als Phil.

Ik deed even alsof ik model was

16/11/2016 - 6 reacties

Dit klinkt misschien raar, of nou ja eigenlijk niet, maar het is toch raar om dat te zeggen: dit is echt mijn beste jaar ooit! Maar het is echt zo.

Vorig jaar was gewoon echt niet leuk en ik had maar 1 goed voornemen: dat 2016 wel echt goed zou worden. En dat werd het dus echt (waarom; dat leg ik allemaal later uit, ik moet wel voer blijven hebben voor meerdere stukjes).

Maar goed; een mooi jaar dus. En daarom besloot ik mezelf een kadootje te geven. In de vorm van een fotoshoot. Want 1. ik wil al heel lang gewoon mooie foto’s van mezelf hebben. Die zijn er heust wel *kuch*, maar niet zo mooi gemaakt zoals ik het zou willen. Nog een reden waarom ik voor een fotoshoot koos: omdat ik het ook heel eng vond.

En ik ben erachter gekomen dat hoe enger ik dingen vind; ik die dingen juist wil doen. Om mezelf uit te dagen. Om daarna trots op mezelf te zijn, want ik heb het toch maar mooi gedaan. Dit jaar ( en eigenlijk alle voorgaande jaren) heb ik veel dingen gedaan die ik heel eng vond. Ik werd moeder bijvoorbeeld. Ik ging ayahuasca doen, ook zoiets. Maar ook: ik zocht meer contact met mensen. Ook heel eng: afspreken met mensen die ik alleen ken via internet. Maar toch. Gewoon gedaan.

Een fotoshoot is eigenlijk ook heel eng. En heel intiem. Want zo’n camera dichtbij je kop is toch best spannend. En vooral: hoe gaat het eindresultaat er nou eigenlijk uit zien?

Ik zag Dyana haar naam al vaker voorbij komen op social media, dus ik mailde haar. Vorige week vrijdag hadden we afgesproken en het was in 1 woord geweldig. Er was al een ontzettend fijne klik want zij komt ook uit Leeuwarden. Daarnaast konden we heerlijk kletsen over “Het Leven”, mijn favoriete onderwerp (na Ed en Joep en The Crown)(daarover later meer).  We waren zelfs zo lang aan het kletsen dat we de fotoshoot bijna vergaten. Bijna, want daarna in 1,5 uur maakte Dyana de mooiste foto’s van mij. Ja. Nee, maar echt. Ik hoefde alleen maar te poseren. Zo af en toe te lachen. Of sexy te kijken (kan ik, ik wist het ook niet!). Dyana stelde mij zo op haar gemak dat ik zelfs in lingerie voor haar stond te poseren, ja dat kan ik dus kennelijk ook.

Het resultaat zijn onder andere deze foto’s:

dfh_0609 dfh_0615 dfh_0656 dfh_0704

 

Dus als je net als mij ook zo’n goed jaar hebt gehad (en dat gun ik iedereen) geef jezelf dan dit kado. Doe het. Echt.