mooi momentje dit

15/01/2017 - 0 reacties

Dit zal waarschijnlijk niet iedereen herkennen, maar ik word altij vrolijk van het zien van mede aziaten. Eigenlijk bedoel ik: mede Indonesiers. Ik word namelijk altijd heel vrolijk gegroet door Indonesiërs. Of Molukkers. Of javaans-surinaams. Of indo’s. Kortom: mensen waar ik ook wel een beetje op lijk.

Wij groeten elkaar altijd heel vriendelijk.  Niet een “hallo”, maar meer een hoofdknikje. Het is al een paar keer voorgekomen dat LOML naast mij liep en vervolgens vroeg “wie was dat?”, en dat ik zeg “geen idee”. Toen ik hem vroeg of hij dit ook had met mede Marokkanen was het antwoord dus nee.

Laatst was ik weer eens in het speeltuintje. Ik zat naast 2 bekeerde moslima’s,  ze droegen beide een hoofddoek en zagen er in ieder geval vrij nederlands uit ( ik realiseer me dat ik me op glad ijs bevind met deze term). Ze waren met elkaar aan het kletsen, de kinderen, ook jongetjes, waren aan het spelen.

Al snel hadden onze zoontjes elkaar gevonden en waren ze al snel met z’n vieren achter elkaar aan het rennen. Tot 1 van de moeders weer verder ging. Ik hoorde haar haar zoontje roepen “Adam?”, en natuurlijk reageerde mijn Adam ook door op te kijken. Dat vond hij geweldig. “Ik heet ook Adam!”, zei hij trots tegen haar. “Echt Eddum, spreek je het ook zo uit?”, vroeg ze. “Ja”, zei hij.
“En mijn broertje heet Ayoub”, zei hij er trots bij.

‘Mashallah”, zei de  moeder tegen tegen mij. “Ik twijfelde nog bij Adam, maar nu weet ik het zeker”.
Ik lachte en zei “mashallah”.  De vrouwen liepen verder en zeiden “salam aleikum”.
“Aleikum salam”, zei ik terug.

 

over mijn social media week experiment (klinkt gevaarlijk dit)

14/01/2017 - 3 reacties

Ja hoi, ik weer even hier met mijn social media vrije week experiment. Even offline is inmiddels net zo’n term als mindfullness, quinoa of de vrijmibo, je wordt ermee doodgegooid, je denkt: ik moet hier ook iets mee, maar eigenlijk weet je al snel: ik wil hier helemaal niets mee.

Ik besloot dus precies een week geleden heel spontaan alles van mijn telefoon te halen. Nouja, alles, Facebook en Instagram dus. Zonder voorbereiding, geheel cold turkey. Nu doe ik net alsof het een hele grote stap is, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. Ik heb wel vaker alles van mijn telefoon gegooid, zonder moeite. En dat beviel ook prima.

In mijn notitieboekje schreef ik “Des, doe nou gewoon 1 week”.  Ja, dat schreef ik echt. Want ik ken mezelf. Ik doe meteen een super hoog verwachting aka doel van “1 maand offline’, om vervolgens na een paar dagen te denken: shit.  Een maand is eigenlijk toch wel heel lang. En omdat 1 van mijn goede voornemen, pardon intenties, ook “zacht zijn voor mezelf” was besloot ik dat ook meteen te mee te nemen. Dus geen regels als “je mag niet met ook maar 1 oog naar Facebook” nee. Zo heb ik wel stukjes geschreven en deze gedeeld via FB en Instagram (dat laatste had ik speciaal daarvoor weer even op mijn telefoon gezet en het er vervolgens afgehaald). Ook heb ik een vraag gesteld op de moeder-in-Groningen Facebook groep (is een Nintendo DS leuk voor mijn bijna 4 jarige zoon?).

Goed, wat heeft mevrouw geleerd dan van dit experiment?

  • ik ben erachter gekomen dat ik heel veel delen. Bijvoorbeeld dat ik yoga doe en Joep op mijn rug klimt en vervolgens denk ik: leuk! Dit moet iedereen in mijn lijst ook zien.  Of: ik heb nu echt een hele leuke outfit aan, zo spontaan uit mijn kast getrokken, dit moet dus ook online!!. Kortom: waarom wil ik zoveel nutteloze dingen delen?
  • ik heb heel vaak gedacht “hoe gaat het met die en die?”, “mis ik nu iets? en “mist iemand mij wel?”.
  • het is echt zo’n stuk lichter in mijn hoofd, niet normaal. Dit klinkt alsof mijn telefoon hetzelfde effect als crack heeft (wat nu doet vermoeden dat ik dat ook echt weet, maar dat is niet waar, want ik heb nog nooit crack gebruikt, echt niet mama). Maar zoveel minder informatie, en het zo fijn en rustig.
  • ook heel cliche: maar ik geniet oprecht meer van alle dingen in het leven. Ik “moet” niet meer mijn telefoon erbij halen, dus ik heb mijn volle aandacht bij de kinderen, bij het koken, bij het lezen, bij het tv kijken,  bij het wandelen, bij het boodschappen doen, ja bij alles eigenlijk wel! (ik wil nu eigenlijk de term “mindfullness” gebruiken).
  • het enige kleine nadeel is dat ik merk dat ik heel weinig foto’s van de kinderen maak. Dit is vooral jammer voor LOML die weer in het buitenland zit en mijn ouders die nog steeds in Indonesië verblijven.

Goed, mijn experiment is nu afgelopen, en nu dan Des, wat nu? Ja, dat weet ik dus ook niet zo goed. Ik heb de apps nog steeds niet op mijn telefoon gezet en voel ook totaal geen behoefte om dat te doen, al kan ik me wel voorstellen dat ik het toch weer doe (snappen jullie het nog?).  Ik denk dat ik gewoon 1 dag in de week reserveer om de hele dag door social media te srollen, zoiets.
Wie wil er dan op mijn kinderen passen?

 

ik wil een fitgirl zijn, kennelijk.

09/01/2017 - 3 reacties

Je zou het niet zeggen want waarschijnlijk kom jij ook op mijn blog door een hipster vermelding van mij op Instagram of Facebook maar ik heb deze week dus een social media vrije week ingesteld.
(Is het weer zo ver Des, ja het is weer zo ver).

Over die social media vrije week wil ik natuurlijk even wat zeggen, namelijk wat de aanleiding was. Dat was Instagram. Of eigenlijk: de fitgirls op Instagram.  Ik weet niet hoe het komt, maar als je dus op “verkennnen” klikt op Instagram, dan kom je bij de openbare Instagram accounts. Leuk om er even gedachteloos door heen te scrollen. Ik dacht altijd dat die feed het gevolg was van jouw surfgedrag op internet (weet ik veel). En de laatste tijd zie ik bij die openbare accounts niet de leuke memes die ik wil zien, of de rustmakende make up filmpjes, maar op de vele fitgirls accounts.

Een fitgirl account bestaat vaak uit dezelfde dingen heb ik gemerkt. Bij bio zie je vaak iets staan over fitness of crossfit of hoeveel kilo zo’n klein meisje kan tillen. Verder staat hun gewicht erbij, soms iets met bulken, of cheat day of legday, en bijna altijd staat er 1 of andere discount code die je kunt gebruiken als je iets wil kopen. Wat precies is mij nog niet duidelijk maar ik vrees dat het iets gezonds is.

Het ging mij natuurlijk om de foto’s. Het zijn natuurlijk allemaal slanke dames. Met vaak een blokjesbuik. En een bolle bips. Het  onderschrift daarvan is vaak een perzikje. Soms een foto van de fitgirl in de vorm van een mirrorselfie. Op de achtergrond zie je lockers en wat houten bankje. De caption hiervan luidt vaak “van het weekend teveel gegeten, oeps! Nu weer hard aan de slag! met een emoji van een spierbal armpje.

Ik dacht: waarom zie ik continue die fitgirls? Wil Instagram mij iets vertellen ofzo? Wil het universum mij iets duidelijk maken? Ik was een beetje boos. Maar toen dacht ik aan dit stukje waarop Suus reageerde met “En eigenlijk denk ik dat al die mensen die zeggen “rot toch op met je..”, eigenlijk weerstand voelen omdat je rake dingen doet/zegt. Die misschien confronterend zijn”.

En nu denk ik: is dat de weerstand die ik voel? Wil ik eigenlijk fitgirl-Des zijn? Met mooie sportkleding, een blokjesbuik en een bol billetje? Is dat het?

Kortom, als je je afvraagt wat ik ondertussen geleerd heb van een social media vrije week dan is het dus dat ik een fitgirl wil zijn.
Kennelijk.

 

 

Ik ben dus ontwaakt, interieurgewijs dan.

09/01/2017 - 2 reacties

Ja, nog even over 2016, sorry ik blijf er maar over doorhameren, maar ik zat er dus vannacht nog over na te denken (het was 4 uur ’s nachts, ik was klaarwakker omdat Joep continue met zijn teentjes in mijn dijbeen zat te porren, oja, ik moet zijn teennageltjes nog knippen, altijd een hel voor Joep. En voor mij), maar ik ben op meerdere gebieden “ontwaakt” in 2016.

Ik ben me bewust van alles. Ik heb van alles ontdekt. Bijvoorbeeld burrata.  Of de amandelolie van de Lidl. De Lidl, ja! Ik had het ook nooit gedacht. En mijn interieur dus.

Ik heb niet bepaald 1 stijl. Ik hou van ruimte en licht en wit, maar ik hou ook van kleur en vintage en ja, ik geef het toe, ik hou ook van Ikea, en de Xenos.  En de Action. Mijn huis is daarom een mixje van alles, en dat geeft helemaal niets. Het doet mij wel een beetje pijn in mijn hart (en mijn portemonnee) als ik denk aan al het weggegooide geld aan ons interieur in het verleden.

Zien jullie hoe ik van “ik” naar “ons” verander? Dat is expres lieve menschen. Mijn verantwoordelijkheid hierin is dat ik LOML de vrije hand heb gegeven. Ik weet niet goed waarom, ik vond het erg makkelijk denk ik, en ik wist toch niet echt wat ik nou mooi vond. Ja, heel veel dingen. En heel veel dingen ook niet. Hierbij dus een lijstje van de dingen die ik achteraf gezien dus gewoon niet mooi vind:

  • hij kwam eens thuis met een rode leren kapperstoel. Ik laat deze woorden even op jullie inwerken. Rood. Leer. Kapperstoel.  Ik heb het uiteindelijk niet eens kunnen verkopen, een stakker wou hem wel gratis ophalen, zo mailde hij. Graag, mailde ik terug, hij is wel zwaar hoor. Lukt mij wel, mailde hij terug. Ik zie nog voor me hoe hij stoer de zware kapperstoel alleen probeerde te tillen (ik heb de deur toen snel dichtgedaan. Weg ermee).
  • rode bioscoopstoelen. Ook dit wil ik even bij je laten inwerken. Rood. Bioscoopstoelen. In een dertigers koppel huis, niet een studentenwoning.  We hebben ze ook nog eens helemaal uit Baarn gehaald. Zelfs de katten wilden er niet op zitten. Toegegeven: we hebben ze wel voor een mooi prijsje op marktplaats verkocht.
  • de leefruimte op het atelier doen: ook zo’n top idee van mijn man. “Des, iedereen doet de woonkamer hier op de tweede verdieping, maar wij gaan dat dus mooi anders doen!”, zei hij.  Op het atelier waar we dus elke keer naar beneden moesten lopen om naar de wc te gaan of iets uit de keuken te halen. Gelukkig werd ik zwanger en zag LOML toen ook wel in dat ik niet continue trap op trap af kon gaan voor een flesje melk.
  • donkerbruin luxaflex: kost een fortuin, spuuglelijk, moeilijk schoon te maken.

Nu genoeg met mijn man hier op het internet belachelijk te maken, even terug naar mij. Het huis komt steeds meer in de buurt hoe ik het echt wil hebben, en dat heb ik helemaal zelf gedaan. Gelukkig.

Waarom je altijd je wenkbrauwen moet doen.

09/01/2017 - 6 reacties

Ja, ik had er dus nog niet iets over gezegd in mijn zeer bekende iedereen kijkt er vast naar uit Jaaroverzicht, maar er is iets in 2016 waar ik achter ben gekomen en dat is 1. dat Beyonce dus echt nooit interviews geeft en 2. streepjes altijd kunnen maar vooral 3. dat je altijd, altijd, je wenkbrauwen moet doen. Ja, of je moet dus al goeie wenkies van jezelf  hebben, maar dat heeft volgens mij niemand echt (toch? Zeg alsjeblieft dat dat klopt).

Ergens vorig jaar mei of juni, ik weet het niet meer, ik had het wel gevlogd, maar vervolgens al mijn vlogs op prive gezet in een angstaanval van “oh, ik heb mijn hele leven op youtube gezet” en wie weet wat de CIA hiervan gaat vinden??”, anyway: ik besloot een afspraak te maken bij Douglas. Om precies te zijn: bij de Benefit Brow Bar (de BBB? Hahaha).

Ik kan het echt iedereen aanraden. De BBB vrouwtje epileerde en waxte mijn wenkbrauwen, tekende ze bij en, heel erg belangrijk, ze leerde vervolgens mij hoe ik het zelf kon doen. Want ik ken mezelf, make up kneus nummer 1.

Wenkbrauwen kunnen je maken of breken weet ik inmiddels, en als ik foto’s van mezelf terugzie dan denk ik: oh wat was ik gebroken.

Sinds die dag  doe ik elke dag mijn wenkbrauwen. Ook bij een no make up day, wat dan technically speaking niet meer een no make up day is, maar toch. Hier dan nog even een foto ter verduidelijking. In mijn defense: het is een foto gemaakt om 7 uur in de ochtend en ik sliep die nacht met 2 kinderen in 1 bed dus vergeef me mijn wallen:

Daarom mijn redenen waarom jij  ook je wenkbrauwen moeten doen (dit klinkt oordelend, maar ik bedoel het goed):

  • het ziet er sophisticated uit
  • je ziet er niet uit als een…nouja, junk?
  • je mag de natuur best een handje helpen
  • je ziet er, zonder verder make up, opeens een stukje frisser uit.

Verder nog een mooie quote van de BBB vrouw die ik jullie niet wil onthouden: “wenkbrauwen zijn zusjes, geen tweeling”.
Erg diep, I know.