de huisarts

01/12/2016 - 13 reacties

2e1a8364606ab5ddd36702812de32b9d

Ik heb een vraag aan jullie en dat is: wat doet jullie huisarts eigenlijk?

Een tijd terug ging ik namelijk met Joep naar de huisarts omdat hij moeilijk kon poepen. Mijn huisarts zei dat het normaal was: sommige kindjes poepen nou eenmaal minder goed. Hij gaf een drankje en dat kon Joep dan opdrinken. Niet te lang anders werden zijn darmen lui. Wat “te lang” was kon ik niet echt opmaken. Ik gebruikte het drankje een week en het ging inderdaad beter met Joep. Ik besloot om mijn huisarts te bellen, was een week nou goed of was het al te lang? “Gebruik nog maar een tijdje door”, was het antwoord.

Joep had hier serieus ruim een jaar lang hier last van. Zo af en toe gebruikte ik het drankje, en dan ging het weer iets beter. Soms maakte ik weer een afspraak bij de huisarts die dan zijn buikje voelde (niets aan de hand), en zei dat ik op zijn eten moest letten (wat ik al deed) en dat Joep veel moest drinken (hij drinkt liters weg). Een keer had ik een vervangende huisarts die juist zei dat ik het drankje wel wat langer mocht gebruiken, want dan konden de darmen “gereset” worden.
Oh, zei ik.

Ik raakte een beetje in de war van al die adviezen en had niet 1x het idee dat de huisarts nou echt hielp.  Ik vertelde mijn verhaal aan een vriendin en die stelde de osteopaat voor.
Lang verhaal kort: ik zocht een osteopaat, ik maakte een afspraak, Joep ging er 2x heen en had daarna nergens meer last van.

Zo heb ik nog wel meer voorbeelden. Toen ik zwanger was werd mij niets uitgelegd over verschillende verloskundige praktijken. Ed heeft vaak soms astmatische reacties en dan krijgt hij soms wel een drankje en soms niet. Toen ik na mijn zwangerschap last had van rugklachten werd ik doorverwezen naar een fysiotherapeut. Die heeft niets kunnen doen, maar toen ik adviezen kreeg van vrienden over de chiropraktor ging ik daar heen, en dat hielp wel.

Ik ben niet de enige. Mijn vader, iemand die nooit naar de huisarts gaat want wat een flauwekul en er moet doorgewerkt worden, kom kom, was een paar keer flauwgevallen. Ik maakte een afspraak voor hem, want zelf doet hij dat natuurlijk niet, en hij vertelde dat de huisarts op www.thuisarts.nl ging opzoeken wat mijn vader eventueel had. Mijn vader lachte mij daarna vierkant uit “dus daarom ga ik nooit naar de huisarts, Des, wat een flauwekul”. Op Facebook las ik van de week een statusupdate van een vriendin: ze had een afspraak gemaakt bij de huisarts voor 3 vragen: voor 2 vragen had de huisarts tijd, daarna waren de 10 minuten om en moest ze een nieuwe afspraak maken voor de derde vraag.

Ik hoorde eens een reclame spotje op de radio, dat het verstandig is om iemand mee te nemen naar de huisarts en veel door te vragen. Dat doorvragen, dat doe ik ook. Ik ben hier geboren, ik ben een wijs persoon, tenminste dat wil ik graag denken, met gezond verstand. Maar ik denk aan mijn vader, de generatie die al niet graag naar de huisarts gaan. Ik denk aan mensen met een taalachterstand, die net wat meer tijd nodig hebben om iets uit te leggen, die niet zomaar durven door te vragen.

Ik ga er vanuit dat mijn huisarts mij kan helpen. Maar als ik nu terugdenk heb ik niet 1x het gevoel gehad dat mijn huisarts mij heeft geholpen. Sterker nog: ik heb nog meer aan onbekende moeders op Facebook. Zodra Ed of Joep ziek worden weet ik al dat het geen zin heeft om naar de huisarts te gaan, ik krijg standaard te horen: “gaat hij naar de creche?” Oh ja, daarom is hij ziek”, en “kijk het nog even aan”.

Dit stukje is echt niet ten nadele van mijn huisarts, heus. Het is een prima vent verder, en al mijn vroegere huisartsen ook. En toch vraag ik mij af: wat is de rol van de huisarts eigenlijk?

Nachtangsten

01/12/2016 - 4 reacties

Ik denk dat het me pas echt opviel toen we op vakantie waren in Marokko. Joep die ’s nachts wakker wordt en ontroostbaar is. Niets helpt: geen flesje thee, een knuffel, opgetild worden, nee zelfs de good old “titi” niet. Sterker nog: het leek wel alsof dat allemaal het juist erger maakte. Hij werd nog bozer, begon nog harder te huilen en soms zelfs wild om zich heen te slaan. Wat soms alleen hielp is als ik hem op de grond liet staan. Dan werd hij iets rustiger.

LOML zei toen dat hij zich afvroeg of Joep wel echt wakker was. Ik begon er op te letten en hoewel hij keihard huilde en zijn oogjes ook open waren was het inderdaad alsof hij niet te bereiken is. Misschien de verwerking van de prikkels overdag, dacht ik. Of nachtmerries. Maar de buien bleven toch en het viel me ook nog eens op dat ze vaak aan het begin van de nacht waren.

Ik stelde de vraag aan de “moeders in Groningen” Facebook groep. Het is de enige “mama-groep” op Facebook waar ik nog bij zit. Alle moedergroepjes heb ik verder afgezworen want zet een groep moeders bij elkaar en het is 1 grote negatieve gezeik en oordelen, nee echt. Behalve dus bij de moeders in Groningen; de sfeer blijft prettig en respectvol hoevaak een vraag ook wordt gesteld (vooral de vraag: heeft iemand nog tips voor een vermoeide moeder, kan ik mijn kinderen ergens te koop aangeboden, wordt vaak gesteld, niemand die er meer van opkijkt).

Wat bleek: Joep zijn buien waren herkenbaar voor veel moeders. Vooral dat het troosten het juist erger maakte. En wat het dan was? Nachtangsten dus.

Ik zocht het even op en het blijkt dus de overgang van lichte naar diepere slaap te zijn, en die overgang weet Joep niet goed te maken. Hij wordt niet wakker maar hij slaapt ook niet verder en krijgt dus een soort van paniekaanval. Troosten helpt op dat moment niet omdat aanrakingen als bedreigend kunnen overkomen bij een kind.

Wat dan wel helpt? Niets dus, helaas. Bij hem blijven en zorgen dat hij zichzelf niet pijn doet. En wachten tot hij echt wakker wordt of juist in slaap valt.

Nog steeds heeft Joep van die buien, en ze komen altijd rond 22.00 uur. LOML en ik hebben inmiddels de afspraak dat we of voor 22.00 uur of na 22.30 naar onze slaapkamer gaan. Inmiddels weet ik ook wat helpt: niets doen dus. Hoe vervelend het ook vooral is voor mij want het is niet fijn om te zien. Joep schopt heel veel met zijn voetjes, huilt keihard, is aan het heen en weer draaien, maar ik weet dat hem aanraken het erger maakt. Soms hoor ik na een tijdje “mama”, en dan weet ik dat hij wakker wordt. Heel soms slaapt hij ook weer verder.

Dus als er moeders out there zijn die ook zo’n niet-wakkere maar wel huilende peuter in de nacht hebben: dit kan het dus eventueel zijn.

aan alle lieve hondenbezitters

17/11/2016 - 12 reacties

57e05674a92e5cc056a6da324475a5e3

Mijn buurvrouw van vroeger had een hond. Toen ik klein was speelde ik eens buiten, en zo af en toe kwam die hond naar buiten. Een herder volgens mij, vraag me verder niet wat voor herder cause you all know i’m a cat person (je mag me wel vragen in welke kleuren de britse korthaar voorkomt, kan ik je alles over vertellen).

Elke keer als die hond naar buiten kwam werd ik bang. Want het was nogal een wild beestje. Ik denk dat hondenbazen zouden zeggen “speels”. Ik rende dan snel weg, maar de hond kwam me achterna. Altijd. Mijn buurvrouw zei dan altijd “je moet niet rennen, dan komt hij je juist achterna!”.

Maar goed, ik was een kind. Een jaartje of 5 misschien 6 jaar oud. Ik begreep niet dat als ik stilstond, dat de hond dan “niets” deed. Niets is trouwens ook niet waar, want de hond sprong dan nog een paar keer tegen mij op.

Vanochtend bracht ik de kinderen naar de peuterspeelzaal. We fietsten en onderweg stond er een hond op de weg. Een grote hond. Er was geen baasje te bekennen. Terwijl ik richting de hond fietste (want daar moest ik heen) kwam de hond mijn richting oprennen. Snel. En blaffen. Keihard. Ik fietste ondertussen met Joep voor en Ed achter. En terwijl ik de hond probeerde ontwijken, die nog steeds keihard aan het blaffen was, werd Joep onrustig (want hij zag die hond op hem afrennen) en hoorde ik Ed achter mij ook gillen.

Rustig blijven jongens, zei ik met ietwat trillende stem want ik vond de hond toch ook wel heel groot en wat nou als hij tegen de fiets opsprong? Hoe kon ik dan in hemelsnaam mijn evenwicht nog bewaren? Ik dacht even snel aan de 3 jarige peuter die een paar maanden terug door een rottweiler was gebeten.

De hond sprong ook tegen de fiets op, bij de achterkant tegen Ed zijn benen die met al zijn gewicht naar de andere kant van de fiets ging. Ik wist gelukkig nog net balans te houden en fietste snel verder.

Toen ik nog geen kinderen had viel mij tijdens mijn hardlooprondjes het weleens op. Een moeder met een kindje zijn aan het wandelen, een “hondenbaasje” (?) is zijn hond met de riem los aan het uitlaten. Het kindje wordt een beetje bang, rent naar zijn mama en vervolgens hoor ik 9 van de 10x de eigenaar zeggen “rustig maar, hij doet niets hoor!”.

Het is lief bedoeld, echt. En de eigenaars zullen ook vast zeker weten dat de hond niets doet. Maar voor een klein kind is zo’n grote hond dus heel eng. En het doet niets af dat een onbekend persoon vaak roept “hij doet niets hoor”. Echt, ik kan het weten.

Of daarom alle lieve (ik geloof echt dat jullie verder heel lief zijn) hondenbezitters hier misschien aan willen denken? Hoe lief je hond ook, houd hem toch nog even aan de lijn. Of roep hem even bij je. Vinden kindjes net wat veiliger. En de moeders ook.

The Crown

16/11/2016 - 5 reacties

thecrownnetflix

Het heeft een nieuwe serie gevonden en de naam daarvan is “the Crown”. Netflix gebruikte ik de laatste tijd alleen maar voor Modern Family. Ik gaf Breaking Bad wederom een poging omdat mijn vriendin M. daar alleen maar enthousiast over kan praten “je moet echt kijken Des, nee echt waar, echt doen!”. Dat deed ik al een paar keer, maar ik kom maar niet door seizoen 1 heen. Te traag. Niet spannend. Dat appte ik ook vriendin M. “Het lukt mij niet!”. “Jawel!”, appte ze terug. “Je moet!”.
Dus deed ik weer een poging, maar niets. Dus gebruikte ik weer eens Modern Family, want er zaten een paar afleveringen bij die ik nog niet 3x had gekeken, en dan moet je wel.

Verder wordt Netflix hier vooral gebruikt door Ed die gek is op Peppa Pig, Alvin, Pokemon of Dinotrux (die laatste vindt alleen Joep leuk, en die mag hij zo af en toe zien van Ed. “Niet altijd he Joep”, zegt Ed er dan bij. Hij is best streng).

Maar goed, gelukkig is er nu the Crown. Die gaat over queen Elisabeth. U weet wel, die eeuwige koningin van het Verenigd Koninkrijk. De ijskoningin, die zakelijke koele oma met bloemetjesjurken en hoedjes en veertjes, die (volgens insiders) geen traan heeft gelaten om de dood van lady Di.

Nou, niets is minder waar. Tenminste: dat denk ik nu. Want door the Crown heb ik opeens heel veel respect gekregen voor the queen. Wisten jullie dat ze helemaal geen koningin wou worden, maar omdat ze wel moest omdat haar vader kwam te overlijden (aan longkanker)? En dat haar vader ook geen koning wou worden (hij stotterde trouwens), maar omdat hij wel moest omdat zijn broer moest optreden vanwege zijn liefde voor een vrouw uit America?

The queen wou helemaal geen queen worden. Maar ze moest wel. En ze moest met iedereen rekening houden: met haar zus Margaret, met haar moeder (die mother the queen wordt genoemd), en met de premier uit die tijd: Winston Churchill (geweldig gespeeld door John Lithgow).

(ps; hebben jullie door dat ik inmiddels al in fase 3 zit van mijn Netflix-verslaving?).

Waarom ik the Crown zo goed vind? Omdat ze geschiedenis interessant voor mij maken. Omdat ik na elke aflevering meteen het internet op ga omdat ik wil weten hoe het echt zit. Omdat er heel goed gespeeld wordt natuurlijk. En omdat mijn fascinatie voor koningshuizen wordt aangewakkerd. Genoeg redenen dus, ook voor jullie. Gaat dat zien menschen.

Daime

16/11/2016 - 4 reacties

Vorige week had ik mijn laatste ayahuasca ceremonie van dit jaar. Ja, ik weet niet of jullie het weten maar het jaar is dus al bijna voorbij. Ik bedoel: het is al bijna december, en december stelt eigenlijk qua maand geen reet voor, laten we eerlijk zijn. Qua hoeveelheid dagen die er aan toe doen natuurlijk, bedoel ik.

Twee weken geleden had ik ook een ayahuasca ceremonie, samen met mijn zusje en een hele goede vriendin. Die was best heavy. Een groot ego kwam weer om de hoek kijken, maar ik weet inmiddels ook: niet meer vechten.  Klaar staan, face it, aangaan, dat monster. En toen werd het gelukkig weer een stuk lichter en mooier. Het was dus een ietwat zware ceremonie, maar de dagen erna voelde ik me toch weer licht en vrij. Het gevoel dat de liefde in mij sterker is dan mijn ego voelt goed.  Dus besloot ik afgelopen zaterdag weer een ceremonie bij te wonen.

Weer samen met mijn zusje en een klein groepje mensen met wie ik eerder een ceremonie heb meegemaakt. Het was inmiddels mijn achtste ceremonie en inmiddels heb ik wel een beetje door hoe die reizen bij mij gaan. Ik moet in het begin meestal even overgeven, en tijdens de tweede schenking weer. Ik heb meestal wel last van afleiding of mijn ego, maar ik weet ook steeds beter aan te gaan.

Dit keer was het heel anders. Ik heb de hele avond kunnen zingen (oja! Dat wordt dus ook gedaan, had ik nog niet gezegd toch, nou ja, bij deze). Ik heb niet over gegeven. Het was 1 en al licht, ik had heel weinig last van mijn ego, het was kortom: mooi. Nee; prachtige. Heel verlichtend. De energie van alle fijne mensen die daar ook waren was ontzettend sterk en krachtig.  Fijn. Mooi. licht. Liefde. Warm.

Dit stukje leest waarschijnlijk als wiskunde voor de meeste mensen maar ik wou het toch even kwijt. Aan mezelf eigenlijk vooral.