Waarom je altijd je wenkbrauwen moet doen.

09/01/2017 - 6 reacties

Ja, ik had er dus nog niet iets over gezegd in mijn zeer bekende iedereen kijkt er vast naar uit Jaaroverzicht, maar er is iets in 2016 waar ik achter ben gekomen en dat is 1. dat Beyonce dus echt nooit interviews geeft en 2. streepjes altijd kunnen maar vooral 3. dat je altijd, altijd, je wenkbrauwen moet doen. Ja, of je moet dus al goeie wenkies van jezelf  hebben, maar dat heeft volgens mij niemand echt (toch? Zeg alsjeblieft dat dat klopt).

Ergens vorig jaar mei of juni, ik weet het niet meer, ik had het wel gevlogd, maar vervolgens al mijn vlogs op prive gezet in een angstaanval van “oh, ik heb mijn hele leven op youtube gezet” en wie weet wat de CIA hiervan gaat vinden??”, anyway: ik besloot een afspraak te maken bij Douglas. Om precies te zijn: bij de Benefit Brow Bar (de BBB? Hahaha).

Ik kan het echt iedereen aanraden. De BBB vrouwtje epileerde en waxte mijn wenkbrauwen, tekende ze bij en, heel erg belangrijk, ze leerde vervolgens mij hoe ik het zelf kon doen. Want ik ken mezelf, make up kneus nummer 1.

Wenkbrauwen kunnen je maken of breken weet ik inmiddels, en als ik foto’s van mezelf terugzie dan denk ik: oh wat was ik gebroken.

Sinds die dag  doe ik elke dag mijn wenkbrauwen. Ook bij een no make up day, wat dan technically speaking niet meer een no make up day is, maar toch. Hier dan nog even een foto ter verduidelijking. In mijn defense: het is een foto gemaakt om 7 uur in de ochtend en ik sliep die nacht met 2 kinderen in 1 bed dus vergeef me mijn wallen:

Daarom mijn redenen waarom jij  ook je wenkbrauwen moeten doen (dit klinkt oordelend, maar ik bedoel het goed):

  • het ziet er sophisticated uit
  • je ziet er niet uit als een…nouja, junk?
  • je mag de natuur best een handje helpen
  • je ziet er, zonder verder make up, opeens een stukje frisser uit.

Verder nog een mooie quote van de BBB vrouw die ik jullie niet wil onthouden: “wenkbrauwen zijn zusjes, geen tweeling”.
Erg diep, I know.

Nog even over dat vliegen met kinderen.

09/01/2017 - 2 reacties

Ik snap, heust, dat het geen pretje is om heel lang (zeg: 14 uur) met krijsende kinderen in de vliegtuig te zitten. Ik kan me heel goed voorstellen (geloof mij echt dat ik dit kan) dat je het liefst een raam in slaat, het kind er zo in propt, hatsjiekiedee, tot nooit meer ziens, weer je Bose koptelefoon op kan doen en verder kan kijken naar een film die nog niet uit is in Nederland maar YES, hier in het vliegtuig dus mooi wel zodat je bij thuiskomst kan zeggen: ha! Die film heb ik dus al gezien!.

Ik begrijp het heel goed, want van de 356 365 dagen in een jaar verblijf ik zeker 300 dagen met zulke kinderen in 1 huis. Toegegeven het is niet zo klein als een Airbus a380, maar dus een huis waar de kinderen achter elkaar kunnen rondrennen, tikkertje kunnen spelen of achter elkaar kunnen steppen en fietsen (het lijkt nu alsof wij in een echt groot huis wonen, maar dat valt dus mee).

Kinderen kunnen eikels zijn, echt, en ik ben dan zo’n ouder die ze dus zonodig mee moet nemen in een vliegtuig. Maar ik vind dus ook, maar dat ben ik, dat we best een beetje rekening met elkaar kunnen houden. In de vliegtuig op weg naar Bali zat er een meneer een paar rijen voor ons bozig naar mij te gebaren dat ik Ed en Joep rustig moest houden. En zo vervelend waren ze niet, echt niet. Ze schreeuwden niet, in ieder geval Ed niet. Joep huilde vooral bij turbulentie omdat hij dan in zijn eigen stoel moest, iets wat hij echt niet wou. Ter verdediging: hij was ziek. Toegegeven: als moeder van deze 2 kinderen ben ik misschien niet de meest onpartijdigste partij, nee.  Maar de meneer bleef boos gebaren, met zijn handen naar beneden, u weet wel, een beetje zoals Ross.  Toen dat niet hielp (tja) begon hij de hele tijd boos naar mij te kijken.

En toen werd ik dus boos. Woedend, eigenlijk. Want ik was ook moe ja, van de reis, van de kinderen, van mezelf vooral. Ik wou het liefst naar hem toe gaan en een glas appelsap over hem gooien. Ik wou hem bij zijn overhemd vast pakken, hem naar mij toe trekken en met mijn 10-uur-vliegen-mondgeur tegen hem sissen “weet je waar een chagerijnige moeder nog chagerijniger van wordt? Guess what?!” en daar heel gemeen bij kijken.

Alleen zei LOML dus “doe maar niet”. En toen deed ik het maar niet. En toen liep ik ’s nachts naar de wc en ik zag hem slapen, eindelijk, en ik liep terug naar Ed en Joep, en die sliepen ook eindelijk, en toen dacht ik: fieuw. Alles komt goed.

Hoe te overleven met 2 kinderen op vakantie in een ver zonnig oord

09/01/2017 - 0 reacties

(Zoals bijvoorbeeld Bali, echter niet te vergelijken met een zonnig oord in de buurt zeg Mallorca, Turkije (durven mensen nog naar Turkije tegenwoordig?). Of, zeer upcoming las ik laatst op een hipster lifestyle blog, Lanzarote. Want dat zijn allemaal landen in Europa met nauwelijks tijdverschil en niet ver vliegen. Dat is nogal een verschil, echt).

  • neem zeker weten volkorenkoekjes mee, genoeg voor onderweg naar Schiphol, de hele vliegreis, en de rit naar het hippe Airbnb huisje.
  • neem zeker weten geen rijstcrackers met chocola mee want die smelten voordat je uberhaubt bij je hippe airbnb huisje aankomt.
  • koop bij de Kruidvat of de Action van die kleine autootjes die in 1 doosje worden verpakt. Super handig. Ook voor meisjes ja, we leven inmiddels in 2017 hoor.
  • een tip die ik kreeg van mijn nicht (ervaring met reizen met kleine kinderen naar Somalie, dus dat zegt wel genoeg) koop kleine kadootjes (bijvoorbeeld die autootjes), pak het in en geef het om de zoveel uur vliegen aan je kind. Hielp bij mij trouwens geen reet want Ed had alle kadootjes al gezien in de tas en wou ze meteen allemaal. Joep vond het mini helikoptertje niet interessant en gooide die weg, over 2 stoelen heen.
  • goed, je bent inmiddels heelhuids aangekomen, gefeliciteerd. Vergeet vooral niet de wintervestjes in taxi (ik).
  • als je dus zo’n hip Airbnb huisje wil op Bali, zoek dan vooral op een goed zwembad, want bijna alle huisjes op Bali hebben zowat een zwembad, maar dat zijn dus voor grote mensen. En jij hebt immers ook kleine kinderen mee.  Dus een niet diep zwembadje en ook wel handig als het zwembadje niet te dicht aan de woonkamer ligt. Super handig voor mooie Instagram foto’s ja, niet als je 2 loslopende monsters hebt nee.
  • voor de rest: accepteer dat de vakantie niet meer is zoals de vakantie van 5 jaar geleden, toen je nog geen kinderen had en je elke dag een massage kon nemen, je lekker kon surfen en je de hele dag op het strand kon liggen met tig Karin Slaughter boeken op je e-reader.

 

Tips voor een gelukkig huwelijk (haha)

03/01/2017 - 4 reacties

Als je LOML of mij vraagt hoelang we al bij elkaar zijn zuchten we en zeggen we: te lang. Flauw grapje, I know.
Want het is maar 11 jaar samen. Ik ken stelletjes die al 20 jaar bij elkaar zijn. Of die zelfs al ruim 30 jaar getrouwd zijn. Mi gado, hoe doen ze dat, vragen LOML en ik ons af.

Maar goed, DESondanks heb ik natuurlijk wel gewoon de beste tips voor jullie. Voor het nieuwe jaar, zo kan je het een beetje zien. Bedank mij maar over 20 jaar, als LOML en ik tenminste dan nog bij elkaar zijn:

  • Wees niet bang om elkaar kwijt te raken. Mega super belangrijke les nummer 1 voor mij, en hopelijk ook voor jou. Ik had eens een etentje met een vriendin en die bekende dat ze prima zonder haar vriend zou kunnen leven. Ze keek er een beetje schuldig bij.  Is het raar dat ik dit zeg, vroeg ze mij. Nee, nee, nee! Helemaal niet!  In tegendeel: ik geloof dat dat het beste is wat je juist kan zeggen. Want als je volle vertrouwen hebt in jezelf en in je partner, dan is die angst nergens voor nodig. Bovendien: stel dat het gebeurt, hoe stoer is het dat je nu al weer dat je het leven dan ook prima aan zou kunnen?  Ik heb dit echt moeten leren want het klonk voor mij zo niet-romantisch. Nu weet ik juist dat het de ultieme vorm van liefde is: elkaar alle geluk gunnen, ook al is dat niet samen.  Nu durf ik oprecht te zeggen: ik ben niet bang om LOML kwijt te raken. Ik zou zonder hem ook kunnen overleven.
  • Doe ook eens iets zonder elkaar. Klink logisch. Maar ik ken ze: stelletjes die alles samen doen. Alles. Gezamenlijke vriendenkring. Samen sporten. Samen naar werk fietsen. Samen op vakantie. Samen de stad in. Samen naar festivals. Samen alles. Persoonlijk zou het mij ontzettend benauwen. Ik heb in mijn relatie het echt nodig om iets helemaal van mij alleen te hebben. Zo leest LOML mijn blog niet. Nooit gedaan. Niet omdat hij er geen interesse voor heeft, maar omdat het iets alleen van mij is. Als je iets voor jezelf hebt, vrienden, een hobby, dan komt er ook veel minder druk op je relatie.
  • Een beetje zoals puntje 1, maar JIJ moet eerst goed met jezelf zijn voordat er een man in je leven komt. Want wie kent ze niet: die ene vriendin die van de ene relatie naar de andere gaat. Nee nee, dit is geen oordeel, want ik was zelf precies zo. Het geluk uit een ander halen, daar wordt dus niemand gelukkig van. En als  jij dus lekker in je velletje zit (sorry voor deze zin), dan is er ook geen angst om elkaar kwijt te raken.
  • Neem verantwoordelijkheid voor wat je doet in je relatie (maar eigenlijk geldt dit voor alles): ik sprak eens een meisje waarvan haar relatie net uit was. Ik vroeg haar waarom het uit ging en haar antwoord was: het lag allemaal aan hem.  Hij zag haar niet staan, hij gaf haar niet genoeg aandacht, hij toonde geen interesse in haar. Ik hoorde haar niet 1x zeggen: “maar goed, ik heb mijn grenzen niet aangegeven”. Of “ik ben er achter gekomen dat ik een andere partner beter bij mij past”.  Neem dus je verantwoordelijkheid. Ontdek wat je zelf beter of anders had kunnen doen. En dat betekent echt niet dat het jouw schuld is, maar dat je juist controle hebt over jouw eigen leven.
  • Doe wat goed voelt voor jullie samen: toegegeven, dit klinkt misschien een beetje tegenstrijdig met de vorige punten.  Ik vind: we hebben de romantische kant van de liefde overdreven belangrijk gemaakt. We moeten elkaar elke dag iets te zeggen hebben + 4x in de week sex + elke maand een roos + een connectie hebben die niemand snapt behalve jullie. Kijk niet naar anderen (en daarmee bedoel ik: social media,  films, series of je beste vriendin die, zoals jij het ziet, nooit ruzie met haar vriend heeft), maar naar jezelf en je partner. Wat werkt voor jullie, hoeft niet voor een ander te werken en eh visa versa dus.

Voor de rest: schop je kinderen zo af en toe het huis uit, trek een sexy setje aan, laat hem elke zondag studio sport kijken en lach om zijn grapjes die totaal niet grappig zijn, maar stiekem ook weer wel. Tank de auto vol als je weet dat zij het nodig heeft en hou altijd de deur voor haar open. Dat is echte liefde.
Tot over 20 jaar (hopelijk).

#genoeggezwegen

03/01/2017 - 4 reacties

Al een tijdje zie ik op Facebook de hashtag #genoeggezwegen rond gaan. Stichting Geboortebeweging roept vrouwen op om negatieve en traumatische ervaringen rond hun bevalling te delen. De bedoeling is om mensen wakker te schudden. Volgens de stichting kijken veel vrouwen negatief terug op hun bevalling omdat ze niet hun eigen zorgkeuzes mochten maken. Wat dacht je bijvoorbeeld van ingeknipt worden zonder dat je daar toestemming voor hebt gegeven? Of geen ruggenprik krijgen terwijl je daar juist wel om hebt gevraagd?

Ik stond er zelf nooit echt bij stil, tot ik laatst eens goed nadacht over mijn bevalling van Ed. Toentertijd schreef ik daar dit stukje over.  Als ik het teruglees weet ik nog hoe emotioneel ik was. Ik was net moeder, Ed was nog in het ziekenhuis, het was allemaal goed gegaan. Ja, mijn ervaring toen was positief.
Inmiddels zijn we bijna 4 jaar verder en met de kennis die ik nu heb denk ik helemaal niet meer zo fijn terug over de bevalling.

De weeen begonnen toen ik 34 weken zwanger was. Dat is dus 6 weken te vroeg, dus ik moest wel in het ziekenhuis bevallen. In het ziekenhuis werd ik continue gecontroleerd. Een ding was duidelijk: Ed was prima op gewicht. Ze gingen de weeen niet stoppen, maar ook niet opwekken. Hoe langer hij in mijn buik zou blijven, hoe beter, maar het zou ook niet erg zijn als hij wel zou komen.

Op de derde dag in het ziekenhuis was al vrij duidelijk dat Ed toch zou komen. Mijn weeen werden steeds pijnlijker. Niet 1x werd er van het personeel uit gezegd dat ik wel een ruggenprik kon krijgen. Vraag toch maar aan, vroeg ik LOML toen het echt niet meer ging. Hij vroeg het aan een verpleegkundige, die zou het aanvragen, het duurde heel erg lang, een andere verpleegkundige kwam aan ons bed en zei dat het al te laat was voor een ruggenprik.

Wat mij nog het meest bij bleef is de gynaecoloog. Niet vriendelijk, niet lief, en ze hamerde er maar in: Ed moest na de bevalling wel meteen weg voor controle. Toen ik uiteindelijk beviel heb ik Ed misschien 1 minuut, hoogstens 2 minuten bij mij mogen houden. Hij moest meteen weg.

Nu vraag ik me vooral af; waarom eigenlijk? Hij was prima op gewicht. Hij was helemaal gezond. Hij hoefde niet in een couveuse.  In de 2 weken daarna was er niemand in het ziekenhuis die mij hielp met borstvoeding, zorg of wat dan ook. Het enige belangrijke was: Ed moest elke dag een bepaalde hoeveelheid drinken en als hij op een bepaald gewicht kwam mocht hij naar huis.

Als ik terug denk aan die periode baal ik zo. Van mezelf, ja dat ook. Ik voel me zo schuldig dat ik me niet goed heb ingelezen. Nu weet ik dat Ed prima bij mij kon blijven: zo kon de borstvoeding op gang komen en huid op huid contact is alleen maar goed voor een baby. Ik had Ed niet stom in een bakje moeten laten, ik had hem bij mij moeten houden, moeten buidelen. Ik had me moeten inlezen, me laten informeren, ik had moeten vragen, ik had eigenlijk vooral moeten eisen.

Maar ik was net moeder. Voor het eerst. Mijn hormonen waren overal. Ik was super emotioneel. Ik wist niets. En toch denk ik nu: ik was toch niet de eerste en enige moeder die zich zo voelde en die niets wist? Waarom heeft niemand mij geholpen?

Ik gaf eens een voorlichting over dragen en het waren allemaal jonge meiden. Ik hoorde ze praten over dragen, samen slapen, borstvoeding, over de juiste verloskundige kiezen die bij je past. Oprecht trots was ik op ze. Ze zochten zelf alles uit en bepaalden wat het beste bij ze past.

Het voelt een beetje verdrietig, als ik aan de bevalling van Ed denk. Hoe anders is dat bij de bevalling van Joep, waar alles ging zoals ik het wou. Nee, mijn bevalling was natuurlijk lang niet zo traumatisch als al die verhalen die ik lees op de site. Ik vind het alleen wel erg jammer dat veel ziekenhuizen niet kijken naar de vrouw en baby persoonlijk.

Wat ik eigenlijk met dit stukje wil zeggen? Lees je in. Bereid je voor. Vertrouw op je lichaam, op je kennis en wees vooral niet bang om op te komen voor jezelf en natuurlijk voor je baby.