Des kreeg weer eens iets: Egosketch

01/02/2017 - 1 reactie

Super leuk: ik kreeg weer een leuke samenwerking aangeboden. Michel stuurde mij namelijk een mailtje: of ik behoefte had aan een nieuw telefoonhoesje? Graag. Mijn oude telefoonhoesje vond ik er niet alleen oud uitzien, ook heb ik de fout gemaakt om de vorige keer iets te ontwerpen met een witte achtergrond. Niet handig met 2 kleine kinderen thuis die vaak stiekem mijn telefoon pakken om ermee te spelen. Gevolg: die witte achtergrond was niet meer heel erg wit maar zag er nu vooral wat viezig uit.

Tijd voor iets nieuws dus! Van Egosketch mocht ik zelf een telefoonhoesje ontwerpen. Ik zag al snel dat er genoeg keus was bij de Samsung Galaxy s6 hoesje ontwerpen.

Al een tijdje zit ik op Pinterest verschillende ayahuasca art te pinnen. Ik snap meteen waarom dit ayahuasca art wordt genoemd: dit is namelijk precies wat ik zie tijdens zo’n ceremonie. Na lang zoeken vond ik een mooi ontwerp van Mariposa Galactica. Een telefoonhoesje is zo gemaakt: je laadt het plaatje op, je werkt het hier en daar wat bij, en als je voor 1600 uur besteld wordt het diezelfde dag nog verzonden.

En nu heb ik dus weer een puik hoesje, zonder witte witte achtergrond en vieze kinderhandjes vrij.

Nieuw hoofdstuk

22/01/2017 - 3 reacties

Vandaag wil ik het even hebben over wat Ed en Joep graag kijken op tv, want het is zondag, ik zit hier brak aan de keukentafel bij mijn zusje thuis waar we gisteren een zeer fanatieke spelletjesavond speelden met familieleden, waar een paar vals speelden (overduidelijk, ik zag het wel), waar ik VOOR HET EERST dik verloor van 30 seconds, maar goed, mijn zusje weet niets van voetbal, DOM, en waar ik een paar glazen wijn achterover klokte.

(Ik neem nu even een slok van mijn koffie. Heerlijk).

  • Monsters Inc en Monsters University: vinden ze ge-wel-dig. Ze zeggen teksten na en gillen bij de intro. Komt ook met een mooie boodschap: wees niet bang voor de monters, want zij zijn juist bang voor jou (Ed zegt dit nu elke keer als mantra voor het slapen). Ik vind de films ook wel vermakelijk om te zien, ja zelfs na de 9348575372ste keer.
  • The Polar Express:  Joep is gek op treinen dus dit is 1 van zijn lievelings. Ze willen altijd wel de nederlandse versie zien, dat vind ik wel jammer want volgens mij is de originele leuker. Ik heb de film nooit helemaal gezien, want mijn kinderen vinden een half uurtje tv kijken al genoeg.  Het is een film gemaakt in 3d maar ook gemaakt in het jaar 2004 waardoor het nu allang verouderd is en de poppetjes er slecht en raar uitzien. Maar toch. Kerst, noordpool, altijd goed.
  • Sien van Sellingen: leuk introliedje. Gaat over een boerengezin met 4 kinderen: Saar, Simon, Sien en Sep. Sien is een stout meisje die wat meemaakt, en daar schrijft Saar dan over. Ze wonen in een mooie boerderij, tijdens het kijken droom ik vaak weg over hoe ik het zou inrichten.
  • Casper en Emma: gaat over, nouja, Casper en Emma dus. Elkaars beste vriendjes. Het is een Noorse serie en het wordt nagesynchroniseerd. Ben ik super allergisch voor en het acteerspel is ook tenenkrommend. Maar goed; Ed en Joep vinden het leuk en ik kan weer een half uurtje iets voor mezelf doen.
  • Thomas de stoomlocomotief:  vindt alleen Joep leuk. Ed niet. Want “het is voor babies”. Wordt ingesproken door Erik de Zwart die gek is op treinen, fijn voor hem. Ik vind het echt super eng: treinen met gezichtjes erop. Wie bedenkt dat. En bovendien is Thomas een aansteller, hij durft niets.
  • Pokemon: wie kent het niet? Ed weet alles van Pokemon en hij heeft een Pikachu rugtas waar hij dus straks stoer mee naar school gaat *slik*.
  • Zack en Quack: mijn lievelings. En gelukkig ook die van Ed. Ten eerste: het intro liedje (intro liedjes zijn belangrijk heb ik gemerkt. Ze kunnen een kinderserie maken of breken). Daarna: het concept. Het is namelijk een papieren wereld in de vorm van een pop up boek. Kennen jullie die nog? Je trekt aan een lipje en er komt iets achter een pagina vandaan. Zack is een jongetje en  Quack is, logisch, een eend. Samen maken ze veel spannende dingen mee. Soms gebeurt er iets raars en hebben ze iets nodig en dan verschijnt dus een lipje. Ook kan een bladzijde omslaan, waarna er een nieuw decor ontstaat.

Laatst waren we buiten aan het wandelen tot Ed zei: mama, zullen wel lipjes zoeken? Ik wil lipjes zoeken! En toen dacht ik ja: dat zou mooi zijn, zo in het echte leven. Dat er iets raars gebeurd en dat je dan meteen een pop up oplossing krijgt. Of zelfs een bladzijde kan omslaan.
Een nieuw hoofdstuk, een nieuw begin.

(Het is de kater die nu zo emotioneel spreekt).

Wennen

17/01/2017 - 11 reacties

Die jongste van mij trouwens he, die is nog steeds niet gewend aan de psz.

Twee jaar is hij nu en hij gaat al 3 maanden naar de psz. Twee ochtenden in de week. In de tijd dat hij nog niet mocht en samen met mij wel zijn broer ging brengen wou hij juist nooit terug naar huis. Hij wou ook op de psz, samen met zijn broer in een groep spelen en waarschijnlijk meisjes versieren.

Daarom vindt iedereen (LOML, mijn moeder, mijn schoonmoeder) het maar raar dat Joep nog steeds niet kan wennen bij de psz. Ik snap het wel. Joep is twee jaar lang, dag in dag uit, bij mij geweest. Hij heeft 1 jaar lang met zijn neus onder mijn oksel dicht tegen mij aan geslapen. Hij wil nog steeds aan de borst, ook al komt er geen druppel meer uit, al hij maar een beetje troost krijgt. Hij slaapt nog steeds ontzettend makkelijk in, dicht bij, in mijn armen, tegen mij aan, als hij maar een warm lichaamsdeel van mij kan aanraken.

En toen moest hij dus opeens naar de psz. De eerste dag ging prima, dacht ik. Ik bleef een half uurtje maar Joep was al snel aan het spelen dus ik ging naar huis. Tot ik hem ophaalde. Wat bleek: op een gegeven moment keek Joep van zijn spel op, zocht hij zijn moeder, die was allang naar huis om een aflevering Modern Family te kijken, dus zette hij een keel op en niemand kon hem troosten. Toen ik hem ophaalde vond ik een zielig jongetje met rode natte wangetjes en een flinke snotneus.

 

Zo gingen de maanden september, oktober, en november dus. En de hele maand december zijn we weggeweest dus nu moet hij opnieuw wennen.

Het gaat nu zo: ik zeg op zondagavond al tegen Joep “morgen naar de psz, niet huilen want mama haalt je zo weer op en het is heel leuk om met andere kindjes te spelen”. Joep zegt “ja” maar denkt waarschijnlijk: ik maak zelf wel uit wanneer ik huil.

De maandagochtend staat Ed al in de startblokken om naar de psz te gaan, want hij vindt het daar geweldig. Op dat moment zie ik al enige twijfel op Joep zijn gezicht. Onderweg naar de psz wordt Joep steeds stiller. Eenmaal bij de psz gekomen brengen we eerst Ed naar zijn groep. Ed geeft Joep dan altijd een dikke knuffel, aait hem wat over zijn hoofd en zegt vervolgens “en straks niet huilen he Ayoub!”.  En dan breng ik Joep naar zijn groepje. Zijn mondhoeken beginnen al heel sip naar beneden te hangen. Ik zie al wat tranen opkomen en ja hoor…

“ik wil niet!” en “mama hier blijven!”.  Maar toch. Hij moet. Ik weet ook niet zo goed waarom hij moet eigenlijk. Omdat het goed voor hem is, omdat hij dan andere kindjes leert spelen. En omdat ik natuurlijk, ja dat zeg ik heel eerlijk, die 3 uren heerlijk vind: een huis alleen! Silte! Reinheid! Yoga!

Maar op het moment dat ik Joep dus huilend achterlaat denk ik ook “ja Des, wil je dat echt allemaal?”. Vorige week haalde ik ze op en terwijl iedereen vrolijk buiten zat te spelen vond ik Joep tegen het raam aan met een erg rood neusje en wederom natte wangen. Volgens de juf ging het wel heel goed, hij heeft “maar een uurtje gehuild!”.

On the other hand: het eten gaat gelukkig wel heel goed.

Des kookt: zo af en toe ook wel wat

17/01/2017 - 0 reacties

Jongens, ik ga het niet hebben over wat ik allemaal in de maand december heb gegeten, want dat is te veel, te vet, te zoet, te erg. Dat merk ik aan mijn huid, dat merk ik ook aan mijn lievelingsspijkerbroek die ik laatst aan had maar waarvan de striemen nog steeds op mijn buik staan.
Kortom: het goede voornemen “gezonder gaan eten” blijkt meer dan ooit voor mij van toepassing.

Nou, dat gezond eten ging eigenlijk best wel goed. Ik kom altijd wel aan mijn dagelijkse portie groente, fruit en nootjes (elke dag een handje vol! Doet Oprah ook altijd!).  Ik ben tegenwoordig helemaal het spoor bijster wat echt gezond is. Wel of geen e-nummers? Wel of niet elke dag een ei? (ik ben zo gek op eieren!!).  Ik doe gewoon maar wat goed voelt en waar mijn lichaam goed op reageert. Dus maakte ik deze rode bieten burger en ik vind em zo lekker dat ik het ondertussen al 2x heb gemaakt. Dus. Alsjeblieft en bedank mij of Wen of Maura later.

Ps, doe maar rauwe biet, daar wordt de burger een stuk minder nat van. Je mag ook voorgekookte biet doen, maar dan wel meer havermout bij doen is mijn ervaring.

 

Fidel Castro

17/01/2017 - 1 reactie

Weten jullie nog dit stukje? Toen ik dus gisterochtend de kids ophaalde van de psz zag ik de hond weer. Alleen. Blaffend. Niet aangelijnd.

Ik was lopend want het had gesneeuwd en iedereen weet: des + sneeuw = kansloze missie op de fiets. Terwijl ik liep met stiekeme gebedjes in mijn hoofd please dat de hond mij niet zou aanvallen en opeten (het kan, ik las het laatst ergens), bleef ik ook om me heen kijken. Zag ik misschien iemand alleen met een riem? Een man of vrouw rokend ergens? Hoorde ik misschien iemand roepen “Jan-Keesje, waar ben je??”. Niets van dit alles.

Ik bleef maar doorlopen, de hond was nog steeds hard aan het blaffen, tot ik opeens langs een auto liep.  In de auto zat een man, met een wollen krabeltrui, een muts op, een snor, een jaartje of 55, 60 misschien. Bezig met een shagje te draaien.

“Ben je misschien bang voor de hond?” vroeg de man mij. “Ehm, ja”, zei ik.
“Maar dat hoeft niet hoor”, zei de man.
“Oh”, zei ik. “Is de hond misschien van u?”.
Ja dus.

“Mag ik vragen waarom u de hond niet aan een lijn heeft?”, vroeg ik de man. “Dat doe ik nooit”, zei hij. “Ik heb er al 2x een boete voor gekregen”.

“Ah. Ok”. Ik wist even niet wat ik verder moest zeggen. “Maar je hoeft niet bang te zijn hoor meisje”, zei de man nogmaals.
“Nee, nee, maar eh, nou ja, kijk, ik ga nu namelijk mijn 2 kindjes ophalen, en die zijn zeg maar bet wel klein”. “Zo klein”, zei ik, en ik wees met mijn hand tot aan mijn knieen, al was dat misschien wat overdreven. “En als zo’n losse hond blaffend aan komt lopen, dan zijn ze best wel bang. Ik bedoel, ik ben zelfs een beetje bang. En dan is het voor hun”
“Nog enger”, maakte de man mijn zin af, en hij likte aan het vloeipapiertje.

“Snap ik wel hoor”, zei de man. “Maar hij doet niets, echt niet! Hij heet Fidel. Van Fidel Castro, weet je wel, de dictator?”.
Ik mompelde dat ik niet zeker wist of dat nou een goed teken was dat de hond echt niets doet.

“Kijk”, zei de man. “Hij blaft altijd veel, maar hij doet niets. En hij is al heel oud. Hij is al 11 jaar. Nou ze zeggen altijd keer 7, dus eigenlijk is 77 jaar, snappie?”.

“Fidel, kom eens hier!”, riep de man vervolgens. De hond kwam aanlopen. Rustig. Hij blafte niets. Hij rook wat aan mijn hand, ik aaide hem over zijn kop. Vervolgens ging hij in de auto zitten, naast de man. “Kijk, hij gaat altijd met me mee naar werk”, zei de man. Hij stak zijn shaggie aan. “Hij doet niets. Echt niet”.

Op google zie ik nergens staan dat Fidel een dictator was trouwens. Daar vertrouw ik Fidel dan maar op