Modern Family

16/11/2016 - 4 reacties

18a9d483af4e31c81b7ad69d30785c82

Modern Family is mijn nieuwste Friends.
Dat zal ik eens wat beter uitleggen.

Friends kijk ik altijd als ik niets te doen heb, als ik aan het schoonmaken ben (achtergrond geluid), als ik wil lachen, als ik een scene terug wil zien omdat ik die me opeens herinnerde, als ik Brad Pitt weer eens ontzettend knap wil zien (de knapste ooit tijdens Friends) of als ik wil bewijzen hoe het grapje nou in het echt ging aan mijn zusje (mede Friends fan).

Nou is Friends er helaas niet meer (hand opsteken als je dat ook ontzettend jammer vindt), maar er is wel Modern Family. Ik weet niet of ik met 100% zekerheid kan zeggen dat ik Modern Family net zo leuk vind, maar het komt zeker goed in de buurt.

Bovendien merkte ik afgelopen maanden dat ik met Modern Family doe net als ik bij Friends doe: bij alle loze momenten zet ik Modern Family erop.

Natuurlijk is Phill mijn lievelings, net zoals Camron, maar ik kwam er laatst achter dat ik ook heel veel liefde voor Claire heb.

Dat zal ik ook even wat beter uitleggen.

Claire is natuurlijk het type die je nou niet echt perso leuk vindt. Mij valt altijd op wat voor gespannen trekje ze met haar mond heeft. Hoe spastisch ze altijd doet met haar armen als ze iets wil uitleggen. Hoe boos ze kan worden op de kinderen. Hoe graag ze altijd perse dingen wil zoals zij het gaat, en als het niet gaat zoals ze wil, dat ze dan boos wordt.

Ik keek laatst dus weer een aflevering, ik weet niet eens meer welke. Maar er was iets gebeurd, met Luke natuurlijk, en Phil reageerde heel relaxt. Precies LOML, dacht ik. En ik keek hoe Claire reageerde. En ik realiseerde me met een schok dat dat precies is zoals ik doe.

Ik keek nog wat afleveringen en ik lette vooral goed op Claire. En omg. Echt. Alles wat ze deed of zei: het is ik. Die spastische armen, omg, dat kan ik ook. Die verbeten trek om haar mond, ik zag laatst op de zoveelste “spontane” foto gemaakt, dat ik er ook altijd zo bij sta.

Maar Claire is ook heel lief. Want ze wil het beste voor iedereen, en ze heeft heel veel liefde in haar. En dat heb ik ook, echt.
Was LOML ook maar zo grappig als Phil.

Ik deed even alsof ik model was

16/11/2016 - 6 reacties

Dit klinkt misschien raar, of nou ja eigenlijk niet, maar het is toch raar om dat te zeggen: dit is echt mijn beste jaar ooit! Maar het is echt zo.

Vorig jaar was gewoon echt niet leuk en ik had maar 1 goed voornemen: dat 2016 wel echt goed zou worden. En dat werd het dus echt (waarom; dat leg ik allemaal later uit, ik moet wel voer blijven hebben voor meerdere stukjes).

Maar goed; een mooi jaar dus. En daarom besloot ik mezelf een kadootje te geven. In de vorm van een fotoshoot. Want 1. ik wil al heel lang gewoon mooie foto’s van mezelf hebben. Die zijn er heust wel *kuch*, maar niet zo mooi gemaakt zoals ik het zou willen. Nog een reden waarom ik voor een fotoshoot koos: omdat ik het ook heel eng vond.

En ik ben erachter gekomen dat hoe enger ik dingen vind; ik die dingen juist wil doen. Om mezelf uit te dagen. Om daarna trots op mezelf te zijn, want ik heb het toch maar mooi gedaan. Dit jaar ( en eigenlijk alle voorgaande jaren) heb ik veel dingen gedaan die ik heel eng vond. Ik werd moeder bijvoorbeeld. Ik ging ayahuasca doen, ook zoiets. Maar ook: ik zocht meer contact met mensen. Ook heel eng: afspreken met mensen die ik alleen ken via internet. Maar toch. Gewoon gedaan.

Een fotoshoot is eigenlijk ook heel eng. En heel intiem. Want zo’n camera dichtbij je kop is toch best spannend. En vooral: hoe gaat het eindresultaat er nou eigenlijk uit zien?

Ik zag Dyana haar naam al vaker voorbij komen op social media, dus ik mailde haar. Vorige week vrijdag hadden we afgesproken en het was in 1 woord geweldig. Er was al een ontzettend fijne klik want zij komt ook uit Leeuwarden. Daarnaast konden we heerlijk kletsen over “Het Leven”, mijn favoriete onderwerp (na Ed en Joep en The Crown)(daarover later meer).  We waren zelfs zo lang aan het kletsen dat we de fotoshoot bijna vergaten. Bijna, want daarna in 1,5 uur maakte Dyana de mooiste foto’s van mij. Ja. Nee, maar echt. Ik hoefde alleen maar te poseren. Zo af en toe te lachen. Of sexy te kijken (kan ik, ik wist het ook niet!). Dyana stelde mij zo op haar gemak dat ik zelfs in lingerie voor haar stond te poseren, ja dat kan ik dus kennelijk ook.

Het resultaat zijn onder andere deze foto’s:

dfh_0609 dfh_0615 dfh_0656 dfh_0704

 

Dus als je net als mij ook zo’n goed jaar hebt gehad (en dat gun ik iedereen) geef jezelf dan dit kado. Doe het. Echt.

Een stukje tussendoor

24/10/2016 - 8 reacties

Ik deed heel veel dingen en ook heel veel dingen niet deze week.

Ik snap niet zo goed waarom ik yoga nu pas heb ontdek. Of nou ja eigenlijk snap ik heel veel dingen wel; vooral waarom bepaalde dingen de laatste tijd juist op dit moment op mijn pad komen. Yoga is daar 1 van. Ik heb nu eindelijk het geduld en het bewustzijn om yoga te kunnen doen, denk ik. Ik heb ook geaccepteerd dat je niet perse yoga hoeft te kunnen als je je benen omgedraaid omgekeerd in je nek kunt leggen. Yoga is ook je armen bij je enkels kunnen vastpakken, omdat dat juist is wat je aankan. Dan maar. Luister naar je lichaam. Ik ben inmiddels bij day 22 van the 30 days of yoga camp, dit keer doe ik deze. Waar ik bij hardlopen nog altijd twijfel en baal want ik moet nog gaan maar ik wil niet, het is zo koud buiten, maar ik moet en schuldgevoel hier en schuldgevoel daar, wil ik niets liever dan yoga doen in de vroege ochtend. Helaas zijn Ed en Joep het hier niet altijd mee eens.

14650189_10154051242687684_2711008536594008_n

Ik kocht de chopstick curler van Carmen, want gewoon om uit te proberen. Maar dit ding doe ik dus nooit meer weg he, want wowie. Ik bedoel: maar echt. Zelfs mijn aziatische stijle haren veranderen in kleine krulletjes, in nog geen 15 minuten werk. De krulletjes zijn mij zelfs een beetje te poedel, dus krul ik mijn haren ’s avonds (onder het kijken van doctor Foster, onze laatste Netflix ontdekking) om vervolgens wakker te worden met sexy beach-justhadsex-hair. Alleen heb ik in de ochtend nooit seks want nou ja. Ed en Joep he.

14729334_10154091926967684_4981078197263312999_n

Ik kocht weer eens mooi stel bloemen, gewoon omdat ik het waard ben.

Ik ben het boek Indonesia etc aan het lezen, ook zoiets waarvan ik het niet toevallig vind dat het nu op mijn pad komt. De laatste tijd ben ik erg nieuwsgierig naar mijn voorouders; waar komen ze vandaan? Van welk eiland komen ze? Vooral naar mijn nenek, die ik helaas nooit gekend hebt, ben ik benieuwd. Hoe was ze als moeder, hoe was ze als vrouw, hoe stond ze in het leven?

Ik zag eerder op Instagram deze lijsten en die vond ik zo leuk dat ik er ook 2 kocht. Van Marokko en Indonesie natuurlijk. Tijdens het ophangen van de lijstjes vonden mijn vader en ik dat Indonesie wel iets hoger moest staan dan Marokko. Was LOML niet mee eens.

14590051_10154091926887684_391959745692916591_o

Ik schreef heel veel deze week, wel 27.980 woorden om precies te zijn.  Een kado van mezelf. Net als een fotoshoot die ik begin november ga doen. Ook een kadootje voor mezelf, omdat 2016 echt zo’n fucking goed jaar was, en hij is nog niet eens voorbij.

Had ik al verteld over mijn nieuwe tatoeage? Op mijn rug, een unalome. Foto’s volgen snel; er is niemand tot nu toe die mijn rug aantrekkelijk op beeld kan zetten (even serieus, waarom is mijn rug zo breed, zo groot? Hoe mijn beste vriendin R. tegen mij zei “ik heb al moeite met mijn voorkant te accepteren, en dan moet daar mijn rug ook nog eens bij).

14556681_10154091926827684_6838861025982820410_o

Ik had heel vaak mijn telefoon niet bij me gehad deze week. Wat een heerlijkheid. Wat een rust. Het meeste van de dag blijft ie in de slaapkamer. Zelfs als ik wegga heb ik niet echt de behoefte om het mee te nemen. In de middag, als de kinderen slapen, gun ik mezelf wel een social media rondje maar daar krijg ik vervolgens soms zo’n drukkend gevoel van in mijn hoofd (echt) dat ik het weer snel weg leg.

Los daarvan: ik hou nog wel heel erg van Instagram. Snapchat doe ik niets mee, ik vind Facebook wel handig om te hebben voor contact met mensen die ik dan niet op Instagram heb. Maar mijn Instagram vind ik leuk: ik heb fijne mensen in mijn lijst, het is leuk snel contact en ik vind het fijn om foto’s te delen. Volg me gerust als je wil.

Ik kocht een bril. Dat zit zo: ik heb heel lang een bril, of nou ja eigenlijk, lenzen gedragen. Acht jaar geleden was ik klaar met mijn lenzen aka droge ogen en ik vond een bril ook niet echt mooi staan dus heb ik mijn ogen gelaserd. Best thing ever. Mijn ogen zijn nog steeds goed maar ik heb wel in beide ogen een cilinder (zeg je dat zo?), waardoor ik vooral avonds last had. Niet zozeer binnen, maar wel buiten, als ik in de auto zat. Dan kon ik net wat minder goed afstand inschatten. Ik deed een meeting, maar daar werd gezegd dat ik geen bril nodig had. Toch vertrouwde ik het niet zo, ik ging mezelf ook testen door bordjes te lezen maar dat wou ik echt alleen van een dichte afstand zeg maar (alleen avonds). Dus deed ik een meeting ergens anders (ook wel een second opinion genoemd ghagha) en daar werd mij juist wel een bril aangeraden. Dus die kocht ik. Ik vind em heel mooi staan, maar goed dat zeg ik he.

14731293_10154079460797684_3087252354299917063_n

Ik deed gisteren, zoals de rest van Nederland, een fijne herfstwandeling. Ed en Joep vonden heel veel bomen “echt mooi mama”, verder hebben we heel de wandeling gezocht naar een “bjaue blad” wat Ed perse wou hebben. Gelukkig wou Joep een “joze (roze)” blad, die was snel gevonden. Trouwens mijn kinderen hebben moeite met de letter R.

14713689_10154090337707684_7805123059951033771_n

Binnenkort een stukje over hoeveel moeite ik (nog steeds) heb met het peuterpubergedrag van Ed.

Nu eerst genieten van mijn warme kop thee in mijn Blond Amsterdam mok die ik van een hele lieve lezer heb gekregen.

Liefs!

(Liefs is het echt het liefste ooit onderaan een blog, mail of brief).

Des moedert: zo zwaar, zo zwaar

30/09/2016 - 13 reacties

Wat maakt het ouderschap nou eigenlijk zo zwaar? Ik zat er aan te denken terwijl ik weer eens bekaf op de bank lag. Wat had ik vandaag nou eigenlijk gedaan waardoor ik zo moe ben? Het is niet dat ik tig marathons had gelopen. Het was ook niet zo dat ik de hele dag had gestaan. Het was ook niet, helaas niet, dat ik de avond ervoor was wezen stappen. Niets van dit alles. Ik was opgestaan, we gingen die ochtend naar het ouder&kind cafe, in de namiddag gingen we boodschappen doen en tussendoor speelde ik wat met de kindjes en probeerde ik hier en daar het huishouden te doen. Niet iets waarvan ik dacht: oh ja. Daarom was ik zo moe.
Maar ik was het wel: moe. Gesloopt.

Ik dacht aan verschillende dingen die het ouderschap zo zwaar maken:

  • de zorg voor de kindjes: vanaf ’s ochtends vroeg tot ze ’s avonds in bed liggen, en ergens in de nacht ook. Er is geen stop. Je moet zorgen dat ze goed eten, goed drinken, dat ze kleren aan hebben (ook wel handig), een luiertje, nog even snel plassen voordat je weggaat want zul je net zien dat Ed onderweg op de fiets roept dat hij NU moet plassen, de douche, een badje, ze afdrogen en goed insmeren en nog met ze spelen, pedagogische spelletjes natuurlijk, geen ipad en niet teveel suiker enz enz.
  • opvoeden: met altijd maar die vraag “doe ik het wel goed?”. Komt het wel goed met ze? Pak ik het goed aan? Want natuurlijk zijn er tig tips te krijgen van alle tantes, moeders en vriendinnen. Net zoals er zoveel websites en boeken te lezen zijn. En toch komt het aan op 1 ding: jouw moedergevoel, en jouw kind. Want alle kindjes zijn verschillend. En natuurlijk kom je er pas achter als je er zelf in zit.. Mijn moeder zegt altijd “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen”. Ik kan het me nauwelijks voorstellen want joh dan kunnen ze toch alles zelf doen? Maar dan denk ik aan mij als puber en mijn tig foute vriendjes en laat thuis komen van stappen of helemaal niet thuis komen en dan krijg ik al spontaan hoofdpijn.
  • verantwoordelijkheid: want die heb je. Vanaf dag 1 tot de dag dat ze..nou ja daar wil je al helemaal niet aan denken. Of hoe mijn neefje laatst heel wijs zei: kinderen heb je voor altijd. Soms zit ik in de auto met de kinderen en dan ben ik even heel bang. Wat nou als…wat nou als? Net zoals ik verantwoordelijkheid ben als ze als 2 ongeleide projectielen met 2 kleine winkelwagentjes (sidenote: ik had eens het geniale idee *kuch* om die kleine winkelwagentjes te gebruiken. Grootste fout van mijn leven. Ik raakte ze meteen kwijt) door de supermarkt gaan, net zoals ze later groot worden en misschien hele grote pestkoppen worden en kinderen in elkaar slaan.
  • slaap: tja. Moe ben je natuurlijk ook simpelweg omdat je niet genoeg slaapt. Gebroken nachten, ik heb ze nog steeds en ik ben al bijna 4 jaar moeder. Good lord.
  • balans: neem bovenstaande punten en dan heb je jezelf nog. En je huwelijk, en je vriendinnen en je sport en je sociale leven *kuch* en elke dag maar weer proberen een goede balans te maken.

Je zou je bijna afvragen waarom je in hemelsnaam kinderen moet “nemen” maar dan opeens doen ze dan toch dit weer:

14446093_10154026745752684_2311946369503991405_n

Des moedert: van de trap

27/09/2016 - 4 reacties

Joep kan al alleen de trap op en af. In ieder geval bij ons thuis. Super handig want zo hoef ik hem niet op te tillen. Ik hoef alleen maar bij hem te staan, maar hij gaat zo snel naar boven dat dat ook niet meer echt hoeft. Ook heel handig.

Oh hij kan alleen de trap op, vroeg mijn moeder, en ik zei ja dat scheelt wel. Weet jet het zeker, vroeg mijn man nog (altijd een stuk angstiger dan ik) en ik zei “een beetje vertrouwen, het lukt hem prima”.

Alle keren ging dat dus goed: de trap op en af gaan. Maar, jullie raden het al, dit keer dus niet.

Ik was al beneden en zat op de wc te plassen (om maar even een beetje humor in dit stukje hebben). Ed was ook al beneden en zat in de gang te spelen. Alleen Joep moest nog naar beneden. Ik denk dat ik een paar stapjes hoorde, toen een heleboel gestommel en voordat ik het wist zag ik hem, terwijl ik op de wc zat te plassen, naar beneden rollen. Boem.

Ik wist niet hoe snel ik naar hem toe moest rennen. Mijn hart ging tekeer. Was hij nog bij? Was er bloed? Niets van dat alles. Wel heel hard gehuil van Joep. Ik ging met mijn blote billen op de badkamervloer zitten met Joep in mijn armen. Waar doet het pijn, vroeg ik hem. Hier, zei hij verdrietig, en hij wees naar zijn voorhoofd. Ik huilde. Hoe stom kon ik zijn. Ik legde Joep weer neer en pakte mijn telefoon. Terwijl de tranen over mijn wangen rolden zocht ik dokter op (ik kon hem niet vinden en na veel gevloek stond ie onder huisarts, verdorie).
Terwijl ik geschrokken en huilend mijn verhaal deed was Joep alweer stil. Hij zag mijn draagpop liggen en liep erheen “bibi” om weer verder te spelen.

We konden bij de huisarts terecht en die vroeg hoe het ging (weet ik niet) of hij buiten bewustzijn was (gelukkig niet) of hij had overgegeven (nee) en of hij suf was (onderweg naar de huisarts zat hij heel hard wheels on the bus te zingen, dus nee). De dokter voelde nog aan zijn hoofd, pakte zijn armpjes en zei dat het er goed uit zag verder. Voor de zekerheid ’s nachts toch nog even wekken, was zijn advies.

Ik voelde me zo schuldig en zo dom en verdomme, waarom had ik dit laten gebeuren. Ik was niet de enige. De vele “verdorie, Des, ik zei het toch” van LOML moest ik dagenlang aanhoren, net als mijn ouders die “teleurgesteld” in mij waren “ want je moet wel goed op onze kleinkinderen passen”.

Here’s the thing. Ik voelde me schuldig en dom en heel verdrietig en boos, allemaal op mezelf. Maar ik zorg zowat fulltime voor de kinderen. Alle dingen die ze zelf kunnen doen is mooi meegenomen. En alle keren ging het dus goed, juist deze ene keer had Joep sokken aan en was hij uitgegleden (na lang nadenken wist ik zeker dat dit het kon zijn).

Praat ik het nou goed? Is dit een excuus voor mezelf? Absoluut niet. Maar het was gelukkig goed afgelopen. Na heel lang nadenken en vooral veel positieve vibes van mijn liefste vriendinnetjes wist ik ook: dit kan elke ouder overkomen. Dat dit gebeurd was betekent nog niet dat ik een slechte moeder ben. Sterker nog: een goede moeder ben ik nog steeds, omdat ik nog steeds vertrouwen heb. In Joep, dat hij dit kan (voor de zekerheid ben ik er nu natuurlijk bij) maar vooral: in mezelf.