yoga with Des

18/02/2017 - 4 reacties

 

Oja trouwens, ik doe nog steeds yoga. With Adriene, my good old friend en haar squeaky floor. Ze begon dit jaar met een nieuwe 31 days of yoga, iets wat ik trouwens van harte kan aanraden. Elke dag yoga, meestal een half uurtje, soms ook een kwartiertje, maar allemaal heel fijn in balans. Ze heeft eerder een 30 days gedaan, twee verschillende zelfs, dus als je wil kan je die ook doen. Ben je mooi 3 maanden verder.

Deze 30days of yoga, die van dit jaar dus, heb ik inmiddels klaar. Ik vond het niet echt lekker gaan. Ik vond het eigenlijk gewoon heel erg ruk gaan, en best zwaar ook. Ik denk dat het komt omdat Adriene dit keer meer de focust legt op mindfullness en alle handelingen met veel aandacht uitvoert.

Day 1, die gaat nog wel. Maar ik deed laatst day 2 en toen kwam ik er weer achter waarom ik yoga soms zo tyfus zwaar vind en het soms ook nog eens gdvrdmme confronterend is.

Eerst ben ik geïrriteerd. Het schiet niet op, het gaat mij te langzaam. ‘Jaja, dat weet ik wel Adriene”, mompel ik. Vervolgens word ik gewoon boos. Waarom duurt het zo lang, waarom praat ze zoveel, waarom moet ze alles zonodig uitleggen? Dan denk ik aan alle dingen die ik nog moet doen: de was sorteren, de was opvouwen, de keuken opruimen, de klerenkast van de jongens uitzoeken want Joep is weer gegroeid en ik kan hem niet weer met hoog water broeken naar de creche sturen.

En dan, precies op dat moment, realiseer ik me wat ik aan het doen ben. Ik ben namelijk boos op Adriene, een meisje op mijn beeldscherm. Ik voel de irritatie, ik voel dat er van alles door me heen gaat wat nergens op slaat. Ik voel ergernis, ik voel boosheid, ik voel me ook gewoon een beetje stom want ik ben me opeens bewust dat ik me belachelijk gedraag.

Nou, dat is dus wat yoga met mij kan doen. Ik kom mezelf keihard tegen. Confronterend ja. Gelukkig ben ik me ervan bewust. De oefening is nog niet klaar. Terwijl ik mezelf zie in de weerspiegeling van mijn laptop denk ik: geniet van het proces. Alles is nu goed. Ik laat los en op dat moment begint Adriene aan de childpose.
Gelukkig.

 

 

Zo’n echte thuismama

18/02/2017 - 5 reacties

 

Laatst stond ik Ed op te wachten op het schoolplein. Ik stond tussen al die andere moeders en enkele vaders want het is natuurlijk wel 2017 en toen realiseerde ik mij opeens dat dit 1 van de redenen is dat ik er bewust voor had gekozen om fulltime thuismoeder te zijn.

Dat was eerst zeker niet bewust. Sterker nog: dat was een behoorlijke strijd in het begin, met mezelf natuurlijk, met mijn ego. Want ik had immers jarenlang geroepen: ik thuismoeder? Nooit! Maar toen ik zwanger was van Joep werd de afdeling waar ik werkte boventallig verklaard. En toen zat ik met 2 kinderen thuis. Ik wou toen nog wel werken, en zocht naar een 24 uur baan. Maar dat was moeilijk te vinden en eerlijk vond ik dat thuiszitten, dat zorgen voor de kinderen, niets van ze te hoeven missen, helemaal zo erg niet.

Ik ben zelf kind van werkende ouders. Ik ging naar de overblijf en de keren dat mijn moeder mij ophaalde kan ik op 1 hand tellen. Maar ik vond het oprecht niet erg. Ik heb mijn ouders daarin niet gemist. Bovendien wist ik dat het nodig was dat mijn moeder er ook bij moest werken. Daardoor konden mijn zusje en ik ook anderen dingen doen: zwemles, balletles, dagjes uit in de vakantie. Waarmee ik maar wil zeggen: ik denk oprecht niet dat het voor een kind veel uitmaakt of je als moeder thuisblijft of werkt, het gaat, natuurlijk zoals altijd, gewoon voor de vele liefde die je geeft.

Langzaam, stap voor stap, kwam ik er steeds meer achter dat ik nu toch echt een moeder ben. Een Echte Moeder, die dus thuisblijft, en dat daar helemaal niets mis mee is. Ik durf daar zelfs inmiddels gewoon voor uit te komen, op het moment dat anderen aan mij vragen “en wat doe jij in het dagelijks leven?”, ik echt kan zeggen: onderhandelen met mijn peuter over het avondeten.  Soms krijg ik nog weleens vacatures toegestuurd of laatst vroeg iemand nog “bevalt het nog steeds, thuis met de kinderen?”, en dan is mijn antwoord: ja echt. Het bevalt nog steeds, hoe zwaar het ook kan zijn. Laatst waren ze allebei ziek en dan vind ik het heerlijk dat ik me niet schuldig hoef te voelen naar mijn werk om me af te melden. Ik voel me dan echt dankbaar dat ik de keuze heb om bewust thuis te blijven. Bovendien, en dit klinkt ouderwets, werkt deze situatie op dit moment het beste voor ons als gezin. LOML heeft een eigen bedrijf, is veel weg, en doordat ik ervoor zorg dat thuis alles op rolletjes loopt (nouja..meestal dan) is er voor ons allemaal veel rust.

Ik kreeg laatst wat reacties van lezers; ik lees je blog nog steeds en hoewel onze levens mijlenver uit elkaar liggen (jij thuismama, ik nog geen kinderen en werken)  vind ik het toch fijn om je stukjes te lezen. Dat vind ik echt leuk om te horen omdat het voor mij bewijst dat ik niet zo’n “suffe thuismama” waarvan ik altijd bang was dat ik het zou worden.

Gisteren moest Ed verkleed naar school komen (omdat het carnaval is). Er was een modeshow op het schoolplein en alle kinderen gingen hun kleren showen. Ed kwam het schoolplein op, heel stoer, hij liep en hij zwaaide naar iedereen en onder zijn Spiderman masker zag ik hem kijken naar alle ouders, zoeken naar zijn mama. Hij zag er zo blij uit toen hij mij zag en op dat moment wist ik: ja, hier doe ik het dus echt voor.

De modeshow was voorbij en de groepen gingen weer naar binnen. Ik fietste snel naar huis. Me-time.
Balans noemen ze dat volgens mij.

Ed gaat naar school

18/02/2017 - 5 reacties

 

 

Ed zijn eerste kunstwerk

Ondertussen gaat Ed alweer een weekje of 2 naar school. Eerst een paar dagen wennen, tot 12 uur. Toen een paar dagen tot 2 uur en inmiddels heeft hij zijn eerste volle week achter de rug.

Hoe gaat dat nou, een leven met een echte “schoolganger?”. Ik vond het moeilijker dan verwacht. Ik dacht (natuurlijk) ik doe dat wel even. Ik dacht: ik ben niet zo’n bange moeder, ik kan heust wel loslaten, zoiets hoort er nou gewoon bij, voor je het weet gaat hij naar het gymnasium, studeert hij af op de universiteit en heeft hij een paar jaar later een medicijn tegen kanker ontworpen en zit mijn taak als moeder erop. Zoiets.

Maar ik moest natuurlijk wel keihard wennen. Aan de nieuwe tijden bijvoorbeeld. Dat ik iemand om 2 uur moest ophalen. Maar ook dat ik iemand om half 9 naar school brengen, een tijdstip waar ik normaal gesproken nog rustig een kopje koffie drink.

Waar ik ook heel erg aan moest wennen, en dit was natuurlijk een big ass eyeopener voor mij, is dat ik Ed moest vertrouwen. En zin meester. En zijn kindjes in de klas. En alle mensen op die grote school die om Ed heen gangen. Wie zegt dat die ene juf niet stiekem een psycho is? Of dat er gemene kindjes zijn later seriemoordenaar worden? Je weet het niet.

Die eerste paar dagen was Ed vrij stil, pas rond de derde dag begon hij een beetje te vertellen over wat hij allemaal op school had meegemaakt. Toen hoorde ik dus dat hij moest huilen op de wc omdat “ik zo alleen was  mama”. En dat een jongen hem duwde, en hij terugduwde en de jongen hem vervolgens “ een schop onder mijn billen gaf”. Ja, toen dacht ik dus even: 1. waar woont dat 4jarige pestkoppie, die gaan we eens ff opzoeken, maar ik dacht ook daarna van 2. hoort erbij Des. Hoort er allemaal bij.

Ed moest die eerste dagen best wel wennen. Het waren heel veel prikkels en indrukken voor hem en hij is nog steeds erg moe als hij thuiskomt. En wat we niet hadden gedacht gebeurde toch: die eerste dagen moest hij ook huilen en klampte hij zich aan mij vast toen ik wegging. Gelukkig zit hij nu in een nieuwe groep met minder kinderen, meer rust en vooral een hele lieve meester (ik heb tenminste niets raars gevonden op internet).

Inmiddels zwaait hij niet meer naar me als ik wegga want hij heeft het te druk met zandtaartjes maken met zijn maatjes R, D en R. Bovendien heeft hij Belangrijke Taken gekregen van de meester want hij is deze week aangesteld als Hulpje.

Kortom; hij overleeft het allemaal wel. Nu ik nog.

Schoonmaaktypes

14/02/2017 - 10 reacties

Toen ik laatst bijna struikelde over de koffer van LOML wist ik weer: er zijn verschillende schoonmaak-types.

Zo heb je bijvoorbeeld LOML, en eigenlijk bedoel ik hiermee: De Man.  De man zet iets neer op gewoon een willekeurige plek. Denk een pak melk op de tafel. Sleutels op het nachtkastje. Opladers op de bank. Een schoenendoos in de gang. Waarom? Ik weet het niet. Het is helemaal niet logisch. Toen LOML nog in een studentikoze flat woonde vond ik regelmatig lege cola flessen achter de bank.  Ik vraag me dan echt af: hoe komen deze flessen hier, in hemelsnaam? Waarom wordt dit niet opgeruimd?  Ook dit komt regelmatig voor bij ons thuis: LOML komt thuis van zijn zakenreis, zet zijn koffer in het midden (!) van de hal en gaat vervolgens naar binnen. Elke keer als hij iets nodig heeft (tandenborstel, deo, schone sokken) haalt hij het uit de koffer en loopt weer weg. De logica is mij volstrekt onduidelijk. Waarom niet meteen je koffer opruimen? Waarom de koffer niet aan de kant doen? Laatst stonden we met zijn vieren in de hal en tot mijn verbazing zag ik hoe LOML, Ed EN Joep gewoon om de koffer heen liepen. Soms heb ik het hier met LOML over en dan verschillen zijn antwoorden in “nou en”, “welke koffer?”, “wat bedoel je precies?” en het meest irritante “het stoort mij niet”.

Dan heb je nog types als mijn zusje. Die zijn heel rommelig, al zullen ze dat nooit toegeven. Het type die haar koffiemok en ontbijtbordje op het aanrecht laat in plaats van het in de vaatwasser te doen. Die tig statieflessen bewaart, in plaats van een keer mee te nemen naar de supermarkt.  Het huis van mijn zusje ziet er altijd uit alsof ze er als een wervelwind door heen is gegaan maar haar antwoord is altijd “ik weet waar alles ligt”. Dat klopt inderdaad ook nog: tussen de stapels boeken en papieren verspreid over haar hele bureau vindt ze inderdaad altijd meteen waar het ligt. Deze mensen doe je overigens ook geen plezier om het voor ze op te ruimen want dan “kunnen ze niets meer terugvinden”. Ook een bijzonder feitje aan deze mensen: slordig zijn ze wel, vies niet. Ze zijn dus wel redelijk schoon en ruimen ook enigszins op maar voor mij is het eigenlijk nog steeds een tyfusbende.

Je hebt ook de neuroten, de freaks, de autisten. Mijn vader en zijn twee zusjes (mijn tantes) om maar een voorbeeld te noemen. Toegeven doen ze het nooit. Ze roepen juist dat het heel normaal is om theedoeken te strijken (mijn tante) of handdoeken te strijken en deze netjes op te vouwen en te sorteren op kleur (mijn vader) en niemand in je keuken toe te laten want niemand kan het zo schoonmaken als haarzelf (mijn andere tante).  Dit zijn perfectionisten. Super schoon. Mijn vader wast af en doe de vaat vervolgens nog in de afwasmachine, om maar een voorbeeld te noemen. Ik zette eens een kopje op tafel en betrapte mijn tante dat ze het kopje ietsje opschoof, zoals het hoorde. Plastic tasjes worden netjes in een vierkantje opgevouwen. Ja, dit zijn mensen die hiervan genieten. Die vinden dat het zo horen. Die niet snappen dat er mensen zijn die kunnen leven in een bende (zoals mijn zusje). Wel heel handig: deze mensen nonchalant uitnodigen als je geen zin hebt om op te ruimen. Doe ik regelmatig.

Dan heb je nog de zorgeloze types. De vrije geesten, de “ach wat maakt het nou uit” types. De “het mag schoon maar er mag ook best geleefd worden”-types.  Onnodig om te zeggen maar hier hoor ik *kuch* natuurlijk bij. Mijn moeder ook. Mijn beste vriendin ook. Ik maak mijn huis elke dag schoon (het is een kwestie van bijhouden menschen!), maar ik durf oprecht te zeggen dat ik geen VT-wonen huis heb (ergens is dat ook wel jammer). Ik stof af, ik dweil, maar je vindt nog genoeg stof tussen de boeken door (iets wat bij de groep hierboven nooit zal voorkomen). Alles heeft een plek en aan het eind van de dag zie ik graag alles opgeruimd maar he, als het niet lukt dan is dat ook niet erg. Persoonlijk zijn dit de meest fijne mensen om mee samen te leven.
Maar he, dat zeg ik.

dit moet je kijken op netflix

13/02/2017 - 5 reacties

(Maar niet voordat je het SUPER VETTE OPTREDEN van QUEEN BEE heb gezien, ik bedoel: FF SERIEUS??! )

Hier nog een prachtig shot:

Goed, nu terug naar Netflix. Ik hou van Netflix, jullie houden van Netflix, we all love Netflix.

Line of Duty:
Engelse politieserie. Gaat over de afdeling AC-12, de afdeling die over corrupte politieagenten gaat. Nou dan weet je het wel. Of niet. Dan moet je dus gewoon ff kijken. Seizoen 3 staat nu op Netflix, reuze spannend. Seizoen 2 heeft er een beetje mee te maken, maar die staat niet meer op Netflix. Maar je kunt alsnog kijken. Toe maar.

The OA:
VETSTE SERIE VAN 2017 TOT NU TOE OOIT. Gaat over ehm tja. Lijkt een beetje op Stranger Things, maar ook weer niet. Meisje loopt weg, zoveel jaar later komt ze weer terug met veel geheimen enzo. Het einde is zo bizar als wat. Heel wat theorieën op internet te vinden (en spoilers dus niet google-en). Kijken, kijken.

River:
gaat over politieman River (hehe)(duh). Ziet dode mensen. Moet een zaak oplossen: zijn politiepartner is neergeschoten, en hij wil er graag achterkomen wat precies. Spannend op een subtiele manier. Kekke soundtrack ook.

The missing:
wij kijken nu seizoen 2. Seizoen 1 is ook heel goed. Gaat over iemand die vermist is en een politieman die het wil oplossen. Ja, origineel zijn mijn voorkeuren niet, maar toch. Spannend. Goed. Elke aflevering eindigt zo dat je perse verder wil kijken. En je dus ’s ochtends met een vermoeide kop je kids afzet bij de peuterspeelzaal.

Black Mirror:
bizar. Ziek. In de eerste aflevering heeft er iemand sex met een varken, zegt wel genoeg. Nou waarom kijk je er dan naar Des, ja dat weet ik ook niet. Ik heb nou eenmaal een fascinatie voor bizarre dingen. Enfin, er zit geen verhaallijn in Black mirror, dat scheelt. Elke aflevering staat dus gewoon op zich. Gaat over internet. Computers. Technische dingen. Robots. En alle rare dingen die daarmee kunnen gebeuren. Zowel nu als in de toekomst. Daarom vind ik deze serie ook zo eng: het zou allemaal kunnen gebeuren en dat is best beangstigend.

Dan nog de series die ik niet af heb kunnen kijken, gewoon voor de leuk (of nouja, het was dus niet leuk voor mij maar ok)

The Killing:
de Deense serie seizoen 1 vond ik geweldig spannend. Seizoen 2 niet af kunnen kijken. Toen zei iemand “je moet ook de Amerikaanse versie zien, die is ook vet spannend”. Maar nee dus. Ik kom er maar niet doorheen, omdat het teveel op de Deense versie lijkt en ik dus elke keer denk van: JA MAAR DIT WEET IK ALLEMAAL AL?! (klein spoilertje: in de Amerikaanse versie wordt er nog iemand vermoord en is iemand anders de dader. Maar ik weet dus niet wie want ik had niet het geduld om het af te kijken).

Breaking Bad:
iedereen zegt: je MOET deze serie zien. Iedereen zegt ook: het is vet spannend! En diezelfde iedereen zegt: maar wel pas rond seizoen 3. Ik zit nog steeds in seizoen 1 en ik kan er maar niet doorheen komen. Elke keer denk ik: ok maar Des, hou vol, hou je aandacht erbij: het wordt vanzelf spannend, blijf kijken, MAAR HET LUKT ME NIET. Dus ik haak af. Voor nu.

(ps vergeet niet mee te doen met de winactie).