Een stukje tussendoor

24/10/2016 - 8 reacties

Ik deed heel veel dingen en ook heel veel dingen niet deze week.

Ik snap niet zo goed waarom ik yoga nu pas heb ontdek. Of nou ja eigenlijk snap ik heel veel dingen wel; vooral waarom bepaalde dingen de laatste tijd juist op dit moment op mijn pad komen. Yoga is daar 1 van. Ik heb nu eindelijk het geduld en het bewustzijn om yoga te kunnen doen, denk ik. Ik heb ook geaccepteerd dat je niet perse yoga hoeft te kunnen als je je benen omgedraaid omgekeerd in je nek kunt leggen. Yoga is ook je armen bij je enkels kunnen vastpakken, omdat dat juist is wat je aankan. Dan maar. Luister naar je lichaam. Ik ben inmiddels bij day 22 van the 30 days of yoga camp, dit keer doe ik deze. Waar ik bij hardlopen nog altijd twijfel en baal want ik moet nog gaan maar ik wil niet, het is zo koud buiten, maar ik moet en schuldgevoel hier en schuldgevoel daar, wil ik niets liever dan yoga doen in de vroege ochtend. Helaas zijn Ed en Joep het hier niet altijd mee eens.

14650189_10154051242687684_2711008536594008_n

Ik kocht de chopstick curler van Carmen, want gewoon om uit te proberen. Maar dit ding doe ik dus nooit meer weg he, want wowie. Ik bedoel: maar echt. Zelfs mijn aziatische stijle haren veranderen in kleine krulletjes, in nog geen 15 minuten werk. De krulletjes zijn mij zelfs een beetje te poedel, dus krul ik mijn haren ’s avonds (onder het kijken van doctor Foster, onze laatste Netflix ontdekking) om vervolgens wakker te worden met sexy beach-justhadsex-hair. Alleen heb ik in de ochtend nooit seks want nou ja. Ed en Joep he.

14729334_10154091926967684_4981078197263312999_n

Ik kocht weer eens mooi stel bloemen, gewoon omdat ik het waard ben.

Ik ben het boek Indonesia etc aan het lezen, ook zoiets waarvan ik het niet toevallig vind dat het nu op mijn pad komt. De laatste tijd ben ik erg nieuwsgierig naar mijn voorouders; waar komen ze vandaan? Van welk eiland komen ze? Vooral naar mijn nenek, die ik helaas nooit gekend hebt, ben ik benieuwd. Hoe was ze als moeder, hoe was ze als vrouw, hoe stond ze in het leven?

Ik zag eerder op Instagram deze lijsten en die vond ik zo leuk dat ik er ook 2 kocht. Van Marokko en Indonesie natuurlijk. Tijdens het ophangen van de lijstjes vonden mijn vader en ik dat Indonesie wel iets hoger moest staan dan Marokko. Was LOML niet mee eens.

14590051_10154091926887684_391959745692916591_o

Ik schreef heel veel deze week, wel 27.980 woorden om precies te zijn.  Een kado van mezelf. Net als een fotoshoot die ik begin november ga doen. Ook een kadootje voor mezelf, omdat 2016 echt zo’n fucking goed jaar was, en hij is nog niet eens voorbij.

Had ik al verteld over mijn nieuwe tatoeage? Op mijn rug, een unalome. Foto’s volgen snel; er is niemand tot nu toe die mijn rug aantrekkelijk op beeld kan zetten (even serieus, waarom is mijn rug zo breed, zo groot? Hoe mijn beste vriendin R. tegen mij zei “ik heb al moeite met mijn voorkant te accepteren, en dan moet daar mijn rug ook nog eens bij).

14556681_10154091926827684_6838861025982820410_o

Ik had heel vaak mijn telefoon niet bij me gehad deze week. Wat een heerlijkheid. Wat een rust. Het meeste van de dag blijft ie in de slaapkamer. Zelfs als ik wegga heb ik niet echt de behoefte om het mee te nemen. In de middag, als de kinderen slapen, gun ik mezelf wel een social media rondje maar daar krijg ik vervolgens soms zo’n drukkend gevoel van in mijn hoofd (echt) dat ik het weer snel weg leg.

Los daarvan: ik hou nog wel heel erg van Instagram. Snapchat doe ik niets mee, ik vind Facebook wel handig om te hebben voor contact met mensen die ik dan niet op Instagram heb. Maar mijn Instagram vind ik leuk: ik heb fijne mensen in mijn lijst, het is leuk snel contact en ik vind het fijn om foto’s te delen. Volg me gerust als je wil.

Ik kocht een bril. Dat zit zo: ik heb heel lang een bril, of nou ja eigenlijk, lenzen gedragen. Acht jaar geleden was ik klaar met mijn lenzen aka droge ogen en ik vond een bril ook niet echt mooi staan dus heb ik mijn ogen gelaserd. Best thing ever. Mijn ogen zijn nog steeds goed maar ik heb wel in beide ogen een cilinder (zeg je dat zo?), waardoor ik vooral avonds last had. Niet zozeer binnen, maar wel buiten, als ik in de auto zat. Dan kon ik net wat minder goed afstand inschatten. Ik deed een meeting, maar daar werd gezegd dat ik geen bril nodig had. Toch vertrouwde ik het niet zo, ik ging mezelf ook testen door bordjes te lezen maar dat wou ik echt alleen van een dichte afstand zeg maar (alleen avonds). Dus deed ik een meeting ergens anders (ook wel een second opinion genoemd ghagha) en daar werd mij juist wel een bril aangeraden. Dus die kocht ik. Ik vind em heel mooi staan, maar goed dat zeg ik he.

14731293_10154079460797684_3087252354299917063_n

Ik deed gisteren, zoals de rest van Nederland, een fijne herfstwandeling. Ed en Joep vonden heel veel bomen “echt mooi mama”, verder hebben we heel de wandeling gezocht naar een “bjaue blad” wat Ed perse wou hebben. Gelukkig wou Joep een “joze (roze)” blad, die was snel gevonden. Trouwens mijn kinderen hebben moeite met de letter R.

14713689_10154090337707684_7805123059951033771_n

Binnenkort een stukje over hoeveel moeite ik (nog steeds) heb met het peuterpubergedrag van Ed.

Nu eerst genieten van mijn warme kop thee in mijn Blond Amsterdam mok die ik van een hele lieve lezer heb gekregen.

Liefs!

(Liefs is het echt het liefste ooit onderaan een blog, mail of brief).

Des moedert: zo zwaar, zo zwaar

30/09/2016 - 13 reacties

Wat maakt het ouderschap nou eigenlijk zo zwaar? Ik zat er aan te denken terwijl ik weer eens bekaf op de bank lag. Wat had ik vandaag nou eigenlijk gedaan waardoor ik zo moe ben? Het is niet dat ik tig marathons had gelopen. Het was ook niet zo dat ik de hele dag had gestaan. Het was ook niet, helaas niet, dat ik de avond ervoor was wezen stappen. Niets van dit alles. Ik was opgestaan, we gingen die ochtend naar het ouder&kind cafe, in de namiddag gingen we boodschappen doen en tussendoor speelde ik wat met de kindjes en probeerde ik hier en daar het huishouden te doen. Niet iets waarvan ik dacht: oh ja. Daarom was ik zo moe.
Maar ik was het wel: moe. Gesloopt.

Ik dacht aan verschillende dingen die het ouderschap zo zwaar maken:

  • de zorg voor de kindjes: vanaf ’s ochtends vroeg tot ze ’s avonds in bed liggen, en ergens in de nacht ook. Er is geen stop. Je moet zorgen dat ze goed eten, goed drinken, dat ze kleren aan hebben (ook wel handig), een luiertje, nog even snel plassen voordat je weggaat want zul je net zien dat Ed onderweg op de fiets roept dat hij NU moet plassen, de douche, een badje, ze afdrogen en goed insmeren en nog met ze spelen, pedagogische spelletjes natuurlijk, geen ipad en niet teveel suiker enz enz.
  • opvoeden: met altijd maar die vraag “doe ik het wel goed?”. Komt het wel goed met ze? Pak ik het goed aan? Want natuurlijk zijn er tig tips te krijgen van alle tantes, moeders en vriendinnen. Net zoals er zoveel websites en boeken te lezen zijn. En toch komt het aan op 1 ding: jouw moedergevoel, en jouw kind. Want alle kindjes zijn verschillend. En natuurlijk kom je er pas achter als je er zelf in zit.. Mijn moeder zegt altijd “kleine kinderen, kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen”. Ik kan het me nauwelijks voorstellen want joh dan kunnen ze toch alles zelf doen? Maar dan denk ik aan mij als puber en mijn tig foute vriendjes en laat thuis komen van stappen of helemaal niet thuis komen en dan krijg ik al spontaan hoofdpijn.
  • verantwoordelijkheid: want die heb je. Vanaf dag 1 tot de dag dat ze..nou ja daar wil je al helemaal niet aan denken. Of hoe mijn neefje laatst heel wijs zei: kinderen heb je voor altijd. Soms zit ik in de auto met de kinderen en dan ben ik even heel bang. Wat nou als…wat nou als? Net zoals ik verantwoordelijkheid ben als ze als 2 ongeleide projectielen met 2 kleine winkelwagentjes (sidenote: ik had eens het geniale idee *kuch* om die kleine winkelwagentjes te gebruiken. Grootste fout van mijn leven. Ik raakte ze meteen kwijt) door de supermarkt gaan, net zoals ze later groot worden en misschien hele grote pestkoppen worden en kinderen in elkaar slaan.
  • slaap: tja. Moe ben je natuurlijk ook simpelweg omdat je niet genoeg slaapt. Gebroken nachten, ik heb ze nog steeds en ik ben al bijna 4 jaar moeder. Good lord.
  • balans: neem bovenstaande punten en dan heb je jezelf nog. En je huwelijk, en je vriendinnen en je sport en je sociale leven *kuch* en elke dag maar weer proberen een goede balans te maken.

Je zou je bijna afvragen waarom je in hemelsnaam kinderen moet “nemen” maar dan opeens doen ze dan toch dit weer:

14446093_10154026745752684_2311946369503991405_n

Des moedert: van de trap

27/09/2016 - 4 reacties

Joep kan al alleen de trap op en af. In ieder geval bij ons thuis. Super handig want zo hoef ik hem niet op te tillen. Ik hoef alleen maar bij hem te staan, maar hij gaat zo snel naar boven dat dat ook niet meer echt hoeft. Ook heel handig.

Oh hij kan alleen de trap op, vroeg mijn moeder, en ik zei ja dat scheelt wel. Weet jet het zeker, vroeg mijn man nog (altijd een stuk angstiger dan ik) en ik zei “een beetje vertrouwen, het lukt hem prima”.

Alle keren ging dat dus goed: de trap op en af gaan. Maar, jullie raden het al, dit keer dus niet.

Ik was al beneden en zat op de wc te plassen (om maar even een beetje humor in dit stukje hebben). Ed was ook al beneden en zat in de gang te spelen. Alleen Joep moest nog naar beneden. Ik denk dat ik een paar stapjes hoorde, toen een heleboel gestommel en voordat ik het wist zag ik hem, terwijl ik op de wc zat te plassen, naar beneden rollen. Boem.

Ik wist niet hoe snel ik naar hem toe moest rennen. Mijn hart ging tekeer. Was hij nog bij? Was er bloed? Niets van dat alles. Wel heel hard gehuil van Joep. Ik ging met mijn blote billen op de badkamervloer zitten met Joep in mijn armen. Waar doet het pijn, vroeg ik hem. Hier, zei hij verdrietig, en hij wees naar zijn voorhoofd. Ik huilde. Hoe stom kon ik zijn. Ik legde Joep weer neer en pakte mijn telefoon. Terwijl de tranen over mijn wangen rolden zocht ik dokter op (ik kon hem niet vinden en na veel gevloek stond ie onder huisarts, verdorie).
Terwijl ik geschrokken en huilend mijn verhaal deed was Joep alweer stil. Hij zag mijn draagpop liggen en liep erheen “bibi” om weer verder te spelen.

We konden bij de huisarts terecht en die vroeg hoe het ging (weet ik niet) of hij buiten bewustzijn was (gelukkig niet) of hij had overgegeven (nee) en of hij suf was (onderweg naar de huisarts zat hij heel hard wheels on the bus te zingen, dus nee). De dokter voelde nog aan zijn hoofd, pakte zijn armpjes en zei dat het er goed uit zag verder. Voor de zekerheid ’s nachts toch nog even wekken, was zijn advies.

Ik voelde me zo schuldig en zo dom en verdomme, waarom had ik dit laten gebeuren. Ik was niet de enige. De vele “verdorie, Des, ik zei het toch” van LOML moest ik dagenlang aanhoren, net als mijn ouders die “teleurgesteld” in mij waren “ want je moet wel goed op onze kleinkinderen passen”.

Here’s the thing. Ik voelde me schuldig en dom en heel verdrietig en boos, allemaal op mezelf. Maar ik zorg zowat fulltime voor de kinderen. Alle dingen die ze zelf kunnen doen is mooi meegenomen. En alle keren ging het dus goed, juist deze ene keer had Joep sokken aan en was hij uitgegleden (na lang nadenken wist ik zeker dat dit het kon zijn).

Praat ik het nou goed? Is dit een excuus voor mezelf? Absoluut niet. Maar het was gelukkig goed afgelopen. Na heel lang nadenken en vooral veel positieve vibes van mijn liefste vriendinnetjes wist ik ook: dit kan elke ouder overkomen. Dat dit gebeurd was betekent nog niet dat ik een slechte moeder ben. Sterker nog: een goede moeder ben ik nog steeds, omdat ik nog steeds vertrouwen heb. In Joep, dat hij dit kan (voor de zekerheid ben ik er nu natuurlijk bij) maar vooral: in mezelf.

Des Moedert: mama moet jij een luier aan?

27/09/2016 - 4 reacties

bb6af706c8077415a6842a6293a8e108

Het was in de middag. We wilden net weg, ik weet niet meer waarheen maar kennelijk was het iets belangrijks want we waren al laat en ik was aan het stressen.”We zijn  al laat jongens!”, riep ik door het huis. De jongens luisterden niet. “Kom op nou”, zei ik erbij. Ed was bezig met een toren te bouwen van Lego blokjes.. “Eerst dit afmaken”, zei hij. “Nee straks”, zei ik. “Huh?”, zei Joep. Joep zegt vaak “huh”.  Het kan een echte “huh” betekenen of een “ja”.
Altijd een beetje afwachten.

“Kom op nou jongens”, riep ik weer. Oteeeee, zei Ed met een zucht. Hij kan nog steeds de “k” niet zeggen. Trap af, schoenen aan, veters dichtstrikken, jassen aan. Dan ik nog. Ik deed mijn sokken aan, ik wilde mijn schoenen aan doen, maar toen zag ik dat ik nog steeds mijn joggingbroek aanhad.
Shit.

Joggingbroek uit dan. Dat kan vast wel over de schoenen, want ik had geen zin om ze weer uit te doen. Shit, dat ging dus niet. Ik probeer de pijpen van mijn broek toch over mijn sneakers heen te trekken, maar nee.

Zo sta ik dan, in de gang met mijn broek over mijn enkels. En juist op dat moment, uiteraard, willen Ed en Joep tikkertje spelen. Om mij heen rennen ze rondjes. Ik roep nog “nee jongens niet doen, mama moet eerst even zitten”.  Maar ze gaan maar door dus ik waggel door de gang met die broek over mijn enkels en het gaat goed voor heel even, maar dan val ik om.

En terwijl ik lig, in de gang, op mijn rug, met mijn benen hoog in de lucht en mijn joggingbroek over mijn enkels zie ik Ed zijn hoofd over mij heen.

“Moet jij een luier om, mama?”

Des bloeit: hier dan eindelijk een stukje over ayahuasca

25/09/2016 - 8 reacties

14369970_1254661797888382_8012601933241790496_n

 

Nou hier dan schatjes. Een stukje over ayahuasca. Die overigens echt al heel lang in mijn concepten stond. Ik vind het namelijk echt heel moeilijk om uit te leggen hoe ayahuasca echt werkt. En ik merkte ook dat elke keer als ik verder wou schrijven ik heel graag wou duidelijk maken dat het 1. niet schadelijk is 2. geen drugs is, in ieder geval niet als cocaine heroine of meer van dat soort shit en vooral 3. ik jullie echt niet het idee wil geven dat ik jullie wil overhalen of over wil komen als “die ene gek die het continue over ayahuasca heeft. Maar goed. Loslaten and lets go:

Wat is ayahuasca?
Nogmaals, ik vind het ontzettend moeilijk uit te leggen wat ayahuasca precies is. Ik heb het inmiddels 6x gedaan en nog steeds is het voor mij een groot mysterie hoe ik door deze plant zoveel verder ben komen in mijn leven. Wat ik heel belangrijk vind is om te zeggen dat het geen drugs is. Verwacht geen “high” of “een lekker tripje” of dat je er “lekker van gaat spacen”. Niets van dit alles. Ayahuasca heeft ook geen verslavende werking.  Ayahuasca is een plant. Hiervan kun je thee maken, en dit drink je dus op. En ja, daar ga je dus van hallucineren waardoor vooral je onderbewustzijn naar boven komt. Yes, zijn jullie er nog? Lees oa dit stukje erover en verder staat er op Netflix de documentaire “DMT: the spirit molecule” die beter uitlegt hoe DMT werkt (huh? ja gewoon kijken). Verder heb ik laatst deze documentaire gezien en die is het ook meer dan waard om even te bekijken.

Waar is het dan “goed” voor?
Voor jezelf. Tijdens een ayahuasca reis kunnen er thema’s naar boven komen die goed voor je kunnen zijn. Waar je aan kunt werken. Wat je nodig hebt. Ook oud leed of pijn van vroeger (of vorige levens) kunnen naar boven komen. Ayahuasca helpt je hiermee om te gaan en dit te verwerken. Verder geeft ayahuasca je precies dat wat je aankan of nodig hebt. En geloof mij: je kan meer aan dan je weet.

Waar doe je dit?
Er komen steeds meer plekken in Nederland waar je het kan doen. Ayahuasca is niet iets wat je zelf maakt of koopt en ff in je eentje opdrinkt. Dit wordt zelfs sterk afgeraden. Tijdens een ceremonie is er altijd hele goede begeleiding: mensen die veel ervaring hebben met ayahuasca en die jou kunnen helpen als je het moeilijk hebt tijdens je reis. Zelf heb ik een paar ceremonies gedaan bij de Zilverboom en inmiddels doe ik het in Groningen, lekker dichtbij.

Hoe gaat zo’n ceremonie in zijn werk?
Dit verschilt denk ik per “ceremonie”. Meestal mediteer je even en kun je een intentie opschrijven. Vervolgens drink je de thee en dan kan je heerlijk liggen op een matras. Dekens zijn vaak aanwezig. Er wordt muziek afgespeeld en vervolgens is het go with the flow. In Groningen wordt er zelf muziek gespeeld en er wordt bij gezongen. Muziek en zang kan ontzettend mooie en handig zijn tijdens je reis: het helpt je echt dieper en verder te aan. Er is soms ook plaats voor een “stilte-ceremonie” :zonder muziek en zang dus. Ook heel mooi en indrukwekkend. Na een ceremonie staan er eten en drinken klaar (wel zo handig; zie de vraag over de voorbereiding).

Wat gebeurd er tijdens zo’n reis?
Tja. Ook zo moeilijk uit te leggen en heel verschillend per persoon. Mijn zusje voelt bijvoorbeeld heel veel, ik ben vooral visueel ingesteld en zie veel beelden. Het is alsof je droomt maar tegelijk ben je wakker en kan je ook gewoon dingen blijven doen (praten, zingen, bewegen). Zie oa deze pagina; dit is wat veel mensen zien tijdens zo’n reis: veel kleur, veel bewegende beelden. Ik zie ook veel aardse dingen: natuurlijk, de amazone, de aarde. Wat altijd terugkomt bij mijn reis is mijn jeugd en ik ga altijd terug naar Afrika en de slaventijd.
Ook zie ik vaak donkere monsters (demontors??); dit klinkt eng maar ik weet dat dit mijn ego is die mij probeert af te leiden tijdens zo’n reis.

Hoe weet je waar je aan moet werken?
tja, dat weet of voel je gewoon. Nogmaals; heel moeilijk uit te leggen.

Eh ja ok,  maar dat overgeven?
Het beeld van ayahuasca die iedereen heeft: het overgeven. Letterlijk en figuurlijk ja. Dat is troep die je in je lichaam hebt, en ook dat kun je letterlijk en figuurlijk zien. Als je niet wil overgeven vraag je jezelf dan af: waarom niet? Durf je niet? Waar ben je bang voor?

Ik vind het heel leuk maar ook wel eng
Nummer 1 opmerking die ik krijg als ik iets vertel over ayahusca. mensen zijn bang voor een “bad trip” of, zoals een paar vriendinnen van mij zeggen “wat nou als ik te zien krijg dat ik het uitmoet maken met mijn vriend?” of “wat nou als er iets naar boven komt wat ik juist heel veilig heb weggestopt?”.  Dat is natuurlijk je angst. Waarom is dat je angst? Waar ben je juist daar bang voor? En wat nou als je het misschien wel erg zwaar en moeilijk krijgt maar dat je ook weet dat op het lange termijn goed voor is: ben je dan nog bang?

Is het niet slecht om het vaak te doen?
Nee. Is het slecht om aan jezelf te werken? Ayahusca heeft geen verslavende werking. Daar is het juist te heftig voor. Wat misschien wel verslavend is is gewoon echt de liefdevolle omgeving waar je in zit.

Ik voel me vandaag zo down: ff ayahuasca doen hoor dan gaat vast alles over.
Ja, haha. Dat dacht ik ook. Toen werd ik tijdens zo’n reis mooi met beide benen op de grond gezet. Zo werkt ayahuasca dus niet. Ayahuasca geeft je een handleiding, maar gaat niet zorgen dat je je happy voelt. Dat moet je zelf doen.

Wat voor mensen doen ayahuasca?
dat is zo verschillend en vind ik elke keer weer zo mooi om te zien. Bij mijn laatste ceremonie zat ik naast een meisje die psycholoog is. Verder zijn er studenten, huisartsen, leraren, mensen die zo je buren kunnen zijn: kortom: nee, het is echt niet zo dat er alleen maar “standaard” geitenwollen sokken types” zitten.

Als het zo goed is, waarom weet dan niet de hele wereld ervan?
Dat dacht ik ook, toen ik het nog niet gedaan had. Maar nu snap ik het zo goed: ayahuasca is geen verkoop middeltje voor geluk. als je met die intentie de reis gaat beginnen ga je jezelf tegenkomen. En er zijn natuurlijk tig mensen die zo last hebben van hun ego die er bijvoorbeeld niet in geloven.

Kan iedereen het doen?
Nee. Er zijn bepaalde medicijnen waarbij het niet handig is om ayahuasca bij te doen. Dit wordt altijd van te voren van je gevraagd en je krijgt ook een lijst mee.

Wat voor voorbereidingen kan je doen?
Een licht dieet wordt aanbevolen. Op de dag zelf is het handig dat je helemaal niets eet. Zie oa hier.

Ik hoop dat het hiermee een beetje duidelijk is voor iedereen. Deze vragen krijg ik meest te horen en ik heb ze beantwoord nav mijn eigen ervaring.