6 jaar

28/02/2018 - 3 reacties

Een deze dagen ben ik 6 jaar getrouwd. Alweer 6 jaar. Ik zocht het stukje op dat ik schreef toen ik net getrouwd was. Ik verbaas me over de ontzettend grote roze wolk waar ik op zat. Als ik terug denk aan de trouwdag dan voelt dat helemaal niet zo.

LOML en ik zijn natuurlijk heust uit liefde voor elkaar getrouwd. Ook omdat we geloven in het huwelijk, in een leven als man een vrouw samen. Met een Marokkaanse achtergrond (hij) en ik indonesisch was het echter ook een logische  volgende stap. We moesten niet perse trouwen, als we nu nog getrouwd waren was het niet een heel groot probleem geweest denk ik. Maar we woonden al samen, ongehuwd, we wilden absoluut aan kinderen begonnen en nou ja, in onze beide culturen wordt het toch nog een beetje verwacht dat je dan getrouwd bent. En omdat er dus (gelukkig) genoeg liefde was tussen LOML en mij vonden wij het allemaal prima.

Was mijn trouwdag nou de mooiste dag van mijn leven? Nee. Absoluut niet. Ik kan nog tig betere dagen opnoemen.  Mijn huwelijksaanzoek was niet romantisch waarbij LOML op 1 knie ging. Ik ging niet voor mijn droomjurk. We deden geen eerste dans. Er was geen speech, LOML tilde mij al helemaal niet op bij de voordeur en tijdens onze *kuch* huwelijksnacht sliepen we meteen in, zo moe waren we.

Dit klinkt alsof het een verschrikkelijke dag was, maar dat was het niet, echt niet. Ik ben nog steeds dankbaar voor alle mensen die mee hielpen, die dag(en. We hadden een islamitisch trouwfeest en een Marokkaans feest). Ik moest huilen en mijn beste vriendin droogde mijn tranen. Met mijn vader liep ik de zaal binnen, en toen ik voor het eerst stond naast LOML staan hoorde ik hem zachtjes fluisteren “wat zie je er mooi uit”. Mijn trouwkebaya was echt heel mooi, met een klein sleepje. We hoefden niets te regelen, niets te betalen, de feesten kregen we kado van onze ouders, en tegelijkertijd was het ook een kado van ons aan hun, hoe dubbel dat ook klinkt.

Ik kijk er, kortom, met gemengde gevoelens op terug. Er was heel veel liefde, dat is het belangrijkste, maar het voelde niet als een bruiloft van mij. Van ons.

Een hele tijd terug, ergens vorig jaar, vroeg ik opeens aan LOML hoe hij het zou vinden om opnieuw te trouwen. Of nouja,opnieuw de liefde te vieren. Klein, intiem, alleen voor ons. Tot mijn volle verbazing zei hij ja. Dat lijkt me wel heel leuk, zei hij.

Dus, omdat ik een meisje blijf, droom ik deze week een beetje. Ooit, een kleine bruiloft, alleen wij, ons gezin. Als de jongens al groot zijn (met misschien een dochter erbij, ja hallo, ik zit nu toch in een droommodus). In een warm zonnig land. Aan het strand. Met blote voeten in het zand. Met golvend beachhair. Een hele simpele witte jurk, met spaghettibandjes. Adam die foto’s van ons maakt (kan hij al). Ayoub die gitaar speelt (zie ik hem voor aan). Reda die de ringen brengt. En daarna heerlijk eten in een toprestaurant.

Ooit, het kan, het mag, opnieuw een dag met zoveel liefde.