Des verwondert: te laat

10/08/2016 - 2 reacties

ddc22e794bcc4f7174862536573a8c5b

Sommige dingen zijn erg moeilijk om toe te geven. Dat LOML altijd gelijk heeft bijvoorbeeld of dat spruitjes, mits precies gewokt en met een goed sausje erbij, best lekker zijn.
Ook: dat ik meer op een eeuwige late indo lijk dan gedacht.

Dat doet best een beetje pijn ja, om het zo hardop te zeggen. Want ik ben nou eenmaal iemand die altijd op tijd komt. Dat zeg ik graag. “Ik kom tenminste wel op tijd” Met een toontje, inclusief een scheve wenkbrauw naar de altijd eeuwige te laatkomers.

Ik ken niet veel telaat komers in mijn omgeving, die ban ik er gewoon uit. Weg ermee, zo. Nouja, mijn beste vriendin R. komt ook altijd te laat, maar goed zij is surinaams en nouja, van haar kom ik toch nooit meer af. Ik heb het geaccepteerd. En mijn schoonzusje komt ook altijd standaard te laat. “Ik kom over een half uur” is bij haar meer een “ik kom zeker weten niet over een half uur, het is meer over een uur of misschien wel langer nouja  je ziet me wel verschijnen”. Maar goed, ik ben getrouwd met haar broer, dus ik kom ook niet meer van haar af.

Te laat komen, dat doe ik nooit. Maar de laatste tijd betrapte ik mezelf erop dat ik wel te laat kom. En dan niet fashionable late maar zwetend met veel stress te laat.

Dat komt zo:

ik moet ergens zijn, op een bepaalde tijd, zeg: 10 uur. Ik weet dat het ongeveer 15 minuten fietsen is. Dus dan moet ik kwart vo0r 10 weg. Vervolgens sta ik al klaar om 9 uur. En vervolgens doe ik dit: ik kijk op mijn horloge, zie dat het “nog maar” 9 uur is, en vervolgens denk ik: oh het is nog maar 9 uur! Ik kan nog genoeg dingen doen bijvoorbeeld: de was vouwen/draaien/de vaatwasser leeghalen/stofzuigen/schoonmaken/dweilen/een serie marathon houden.

En dan vervolgens is het 10 voor 10 en dan moet ik haasten, stress, zweten, alles. Altijd. Elke keer. Bij afspraken bij mijn chiropraktor, bij draagconsulten (heel erg dit), bij vrienden. Ik verbaas me altijd over de sneak peaks van Misslipgloss, die standaard juist altijd te vroeg komt. Altijd! En dat geeft niets, want dan leest ze even een boekje of dan eet ze even wat of ze werkt. Maar ik kan dat dus niet. Ik wil precies op tijd komen. Niet hoeven wachten op anderen, maar ook niet moeten haasten. Ik wil dat ik aankom en dat we dan meteen kunnen beginnen.

Dat lukt dus niet. Dus kom ik te laat, jam karet zoals elke Indo.
Het zit gewoon in mijn genen.

Des moedert: dingen die je vaak zegt als je 2 kinderen hebt, bijvoorbeeld 2 jongens van 1 en 3 jaar die Ed en Joep heten:

09/08/2016 - 5 reacties
  • nee!
  • ja!
  • neehee!
  • ik zei toch nee!
  • verdomme, nee!
  • nee, dat mag je niet zeggen!
  • rustig jongens! (dit zeg ik echt heel vaak)
  • niet doen!
  • wacht even!
  • even geduld!
  • ik zei toch wacht even!
  • je valt straks!
  • pas op!
  • pas nou op! (of: pas nou ohooop!!)
  • ik zei toch dat je ging vallen!
  • niet slaan!
  • niet duwen!
  • niet je broertje pesten!
  • niet zo miepen! (zeg ik ook echt heel vaak)
  • ja van je oma mag je alles
  • morgen
  • nog 1 nachtje slapen
  • nog niet
  • gedraag je, we zijn in een winkel/ bij iemand thuis / in de wachtkamer bij de dokter / in de bus / trein /
  • dat weet ik niet
  • ik weet niet wat dat is
  • ik weet niet hoe dat heet
  • ik weet niet waar de bomen precies vandaan komen en ja dit is het mooiste om te zeggen:
  • mama houdt ook van jou <3.

20160806_144851

 

Des schrijft gewoon een stukje tussendoor: Wifi

07/08/2016 - 5 reacties

cfc0c89d923c8964aef1757c9bf8bfa7

Vrijdag.

Nee wacht. Dit stukje begint eigenlijk officieel niet met de vrijdag. Ergens op een woensdag, een week daarvoor kreeg ik een foldertje in de bus. Van Ziggo. Of ik mijn wifi wou verbeteren? Graag. Mijn wifi is ruk, vanaf het moment dat wij in dit nieuwbouw huis wonen. Ja, dat nieuwbouw is belangrijk. Iets met betonnen muren en dat daarom je wifi slechter kan zijn. Ik heb al honderd x gebeld. Er is een monteur langsgekomen. Ik heb tig routers gekocht, allemaal met de belofte “uw wifi te versterken”. Nee. Nopes. Niets.

Maar ze zouden bij ons in de buurt staan. Met een busje. En dan kon je langskomen. En je probleem uitleggen. En “als het moet dan loopt er een monteur met uw mee”. Daar had ik wel oren naar.

Ik was niet enige bleek. Er stond al een rij. Van ongeveer 10 mensen. “Dit lijkt natuurlijk veel want dit is een klein pleintje, op de Vismarkt stond het Ziggo busje ook en daar waren er bijna geen mensen” zegt een vrouw achter mij. Een man naast haar zegt “hmm hmm”. Het is haar man, dacht ik, maar dat is het niet. Het is zomaar een man, die voor een kennis in de rij staat. Om ook iets te vragen. Wat lief van u, zeg ik hem. Ach ja, hij heeft toch niets te doen, zegt de vrouw naast hem die niet zijn vrouw is. Hahaha, zegt de man. Ik zit in de aow he, zegt de man. Niet waar, zegt de vrouw, dat zou ik je nou niet zeggen. Ben bijna 70 he, zegt de man, best wel trots. Ik kijk naar hem. Wow, zeg ik hem. Zo oud wil ik dan ook worden, zeg ik. Ach ja, wij teren op de jongelui he, zegt de man. Hij knipoogt. De man heeft een pleister op zijn neus. Er is in gesneden, misschien een vetbultje weggehaald. Dat vermoed ik, want mijn vader liep ook eens met zo’n vetbultje rond, wel een jaar lang. Ga nou naar de dokter zei ik. Nee, zei hij. Ga nou naar het ziekenhuis, zei mijn zusje. Nee, zei hij. Uiteindelijk ging hij toch. En liep hij met net zo’n pleister op zijn neus als de man achter mij.

Voor mij staat een vrouw. Met haar dochtertje. Ze heeft een zwarte legging aan. Een vaal grijs shirt. Zwarte Nikes draagt ze, ze zijn een beetje vies. Op haar bovenarm een tattoo. Hij is vaag geworden, heel erg. De inkt is niet eens zwart meer, niet eens grijs, niet eens donkerblauw. De tattoo is een ananas. Denk ik. Of een appel. Middenin staat een naam. Ik doe een poging om het te lezen, stiekem. Op Facebook kwam eens een blogpost voorbij van iemand die ook veel tattoos heeft. Ze schreef dat ze er een hekel aan had als mensen overdreven er naar gingen kijken. Dat heb ik onthouden. Ik zou niet zo’n iemand worden.

Het lukt mij uiteindelijk om de naam te lezen. Stanko. De vrouw staat dichtbij. Lees ik dat nou goed, staat dat er echt? Ja. Stanko. Een tattoo van een ananas met daar in dus de naam Stanko. Ik mag hier niet een oordeel over hebben.

De vrouw heeft lang haar, rood. Geverfd. Hier en daar is het oranje. Hier en daar zie je haar blonde haar erdoorheen. Mijn kapster zei eens dat ze er een beetje moe van wordt dat iedereen felle kleuren willen. Allemaal lief en aardig hoor, zei ze, maar niemand houdt het bij. Dus vervaagt het heel snel. Ik denk dat mijn kapster dat ook over deze vrouw zou zeggen.

Op haar onderarm heeft ze nog een tattoo. Van 2 vlinders. Ze zijn er net opgezet denk ik, want de kleuren zijn nog heel fel, heel mooi. Bij een vlinder staat de naam “Youssef”. Ik denk van haar vriend, die naast haar staat. Hij heeft een, verdorie waarom zeg ik dit, Noord Afrikaans uiterlijk. Zwart lang krullend haar. Hij zou Youssef kunnen zijn.

Ik denk en observeer de vrouw. Met haar tatoo’s, en haar vale shirt en haar legging en haar rood gekleurde haren. Ik zie een stukje van haar bh, van tijgerprint. Haar oksels heeft ze een paar dagen geleden geschoren want ik zie stoppels. Waarom zie ik dit, waarom let ik hier op, vraag ik me af.

De man achter mij hoor ik tegen de vrouw naast hem die niet zijn vrouw is zeggen dat hij ook eens last had van de wifi van Ziggo. Er was iets met een kastje een code, zegt hij.

Dat is altijd zo, dacht ik.

Beveiligd: Hier ben ik dan

06/08/2016 - Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Des moedert: daar is weer, het buikje

04/08/2016 - 7 reacties

Weet u nog dit stukje? Het was ruim 4 maanden nadat ik was bevallen van Ed en kennelijk zag ik er nog steeds zwanger uit. Zo erg zwanger dat een collega dus tot 2x aan toe vroeg “hoe ver ik was”. Verschrikkelijk vond ik het.

Inmiddels is Joep bijna 2 jaar oud (let wel: dus 2 jaar na de bevalling) en is het mij de afgelopen tijd al 2x overkomen dat ik de vraag kreeg of ik zwanger was.

De eerste keer was toen ik Ed ging ophalen bij het psz. Daar vroeg een klein jongetje  aan mij “mevrouw, heeft u een kindje in uw buik?”.  Op dat moment kan ik denken dat het lieve kind misschien denkt dat alle mevrouwen kinderen in hun buik hebben. Of hij had het misschien in een boek gezien. Dat zijn natuurlijk allemaal smoesjes want er zijn 2 soorten mensen die altijd de waarheid spreken: kindjes en dronken mensen.

De tweede keer gebeurde vorige week. Ik wou mijn buurvrouw wat vragen en toen vroeg ze “trouwens meid, ben jij nou zwanger?”. Ik kon op dat moment niet anders doen dan lachen (ik vond het ook echt een grappige vraag).

The thing is: ik snap het ergens ook wel. Ik ben niet dik, maar ik heb wel een buikje. Een klein buikje. Als ik een andere vrouw zie met hetzelfde buikje zou ik denken “of ze is zwanger, of ze heeft gewoon een buikje. En omdat ik het niet zeker weet ga ik niets vragen” (DIT IS EEN TIP VOOR IEDEREEN DIE DIT LEEST. TWIJFEL JE? VRAAG OF ZEG DAN NIETS!!!!!!).

In de ochtend is het plat (hand opsteken als je dit buikje het liefst je hele leven wilt). Aan het eind van de dag, na 3 maaltijden, en ok hier en daar soms een tussendoortje, heb ik dus een buikje. Een klein hangbuikje, en hier is dus de een foto ter bewijs:

Screenshot_20160804-212613

En zo ziet dat er dus uit in bikini:

toegegeven: hier zit een zeer, voor mij, voordelig filtertje overheen

toegegeven: hier zit een zeer, voor mij, voordelig filtertje overheen

Een vriendin van mij is trouwens echt zwanger (zo’n 4 maanden) en zij heeft zo’n zelfde buikje.  Ik vroeg aan LOML of ik nou echt een buikje heb en toen zei hij heel lief en politiek correct “misschien”.

Ik vind het niet eens echt heel erg. Denk ik. Ik ben het buikje liever kwijt dan rijk, maar ik hou ook teveel van eten en te weinig van sport. Bovendien hoor ik van iedereen dat het vet van je buik het langzaamste eraf gaat + ik heb weinig geduld = geen goede combinatie.

Van mijn beste vriendin R. (die het ook al een paar keer is overkomen) kreeg ik het beste antwoord: zeggen dat je gewoon dik bent. “Moet je zie hoe rood ze dan woorden” zei ze.

Dus zei ik tegen mijn buurvrouw “nee nee, het is gewoon vet”.  “Oh sorry! Nouja, maar ik dacht zoiets van..”, zei mijn buurvrouw. Wat ze precies dacht wist ik ook niet.