Des moedert: van de trap

27/09/2016 - 4 reacties

Joep kan al alleen de trap op en af. In ieder geval bij ons thuis. Super handig want zo hoef ik hem niet op te tillen. Ik hoef alleen maar bij hem te staan, maar hij gaat zo snel naar boven dat dat ook niet meer echt hoeft. Ook heel handig.

Oh hij kan alleen de trap op, vroeg mijn moeder, en ik zei ja dat scheelt wel. Weet jet het zeker, vroeg mijn man nog (altijd een stuk angstiger dan ik) en ik zei “een beetje vertrouwen, het lukt hem prima”.

Alle keren ging dat dus goed: de trap op en af gaan. Maar, jullie raden het al, dit keer dus niet.

Ik was al beneden en zat op de wc te plassen (om maar even een beetje humor in dit stukje hebben). Ed was ook al beneden en zat in de gang te spelen. Alleen Joep moest nog naar beneden. Ik denk dat ik een paar stapjes hoorde, toen een heleboel gestommel en voordat ik het wist zag ik hem, terwijl ik op de wc zat te plassen, naar beneden rollen. Boem.

Ik wist niet hoe snel ik naar hem toe moest rennen. Mijn hart ging tekeer. Was hij nog bij? Was er bloed? Niets van dat alles. Wel heel hard gehuil van Joep. Ik ging met mijn blote billen op de badkamervloer zitten met Joep in mijn armen. Waar doet het pijn, vroeg ik hem. Hier, zei hij verdrietig, en hij wees naar zijn voorhoofd. Ik huilde. Hoe stom kon ik zijn. Ik legde Joep weer neer en pakte mijn telefoon. Terwijl de tranen over mijn wangen rolden zocht ik dokter op (ik kon hem niet vinden en na veel gevloek stond ie onder huisarts, verdorie).
Terwijl ik geschrokken en huilend mijn verhaal deed was Joep alweer stil. Hij zag mijn draagpop liggen en liep erheen “bibi” om weer verder te spelen.

We konden bij de huisarts terecht en die vroeg hoe het ging (weet ik niet) of hij buiten bewustzijn was (gelukkig niet) of hij had overgegeven (nee) en of hij suf was (onderweg naar de huisarts zat hij heel hard wheels on the bus te zingen, dus nee). De dokter voelde nog aan zijn hoofd, pakte zijn armpjes en zei dat het er goed uit zag verder. Voor de zekerheid ’s nachts toch nog even wekken, was zijn advies.

Ik voelde me zo schuldig en zo dom en verdomme, waarom had ik dit laten gebeuren. Ik was niet de enige. De vele “verdorie, Des, ik zei het toch” van LOML moest ik dagenlang aanhoren, net als mijn ouders die “teleurgesteld” in mij waren “ want je moet wel goed op onze kleinkinderen passen”.

Here’s the thing. Ik voelde me schuldig en dom en heel verdrietig en boos, allemaal op mezelf. Maar ik zorg zowat fulltime voor de kinderen. Alle dingen die ze zelf kunnen doen is mooi meegenomen. En alle keren ging het dus goed, juist deze ene keer had Joep sokken aan en was hij uitgegleden (na lang nadenken wist ik zeker dat dit het kon zijn).

Praat ik het nou goed? Is dit een excuus voor mezelf? Absoluut niet. Maar het was gelukkig goed afgelopen. Na heel lang nadenken en vooral veel positieve vibes van mijn liefste vriendinnetjes wist ik ook: dit kan elke ouder overkomen. Dat dit gebeurd was betekent nog niet dat ik een slechte moeder ben. Sterker nog: een goede moeder ben ik nog steeds, omdat ik nog steeds vertrouwen heb. In Joep, dat hij dit kan (voor de zekerheid ben ik er nu natuurlijk bij) maar vooral: in mezelf.

Des Moedert: mama moet jij een luier aan?

27/09/2016 - 4 reacties

bb6af706c8077415a6842a6293a8e108

Het was in de middag. We wilden net weg, ik weet niet meer waarheen maar kennelijk was het iets belangrijks want we waren al laat en ik was aan het stressen.”We zijn  al laat jongens!”, riep ik door het huis. De jongens luisterden niet. “Kom op nou”, zei ik erbij. Ed was bezig met een toren te bouwen van Lego blokjes.. “Eerst dit afmaken”, zei hij. “Nee straks”, zei ik. “Huh?”, zei Joep. Joep zegt vaak “huh”.  Het kan een echte “huh” betekenen of een “ja”.
Altijd een beetje afwachten.

“Kom op nou jongens”, riep ik weer. Oteeeee, zei Ed met een zucht. Hij kan nog steeds de “k” niet zeggen. Trap af, schoenen aan, veters dichtstrikken, jassen aan. Dan ik nog. Ik deed mijn sokken aan, ik wilde mijn schoenen aan doen, maar toen zag ik dat ik nog steeds mijn joggingbroek aanhad.
Shit.

Joggingbroek uit dan. Dat kan vast wel over de schoenen, want ik had geen zin om ze weer uit te doen. Shit, dat ging dus niet. Ik probeer de pijpen van mijn broek toch over mijn sneakers heen te trekken, maar nee.

Zo sta ik dan, in de gang met mijn broek over mijn enkels. En juist op dat moment, uiteraard, willen Ed en Joep tikkertje spelen. Om mij heen rennen ze rondjes. Ik roep nog “nee jongens niet doen, mama moet eerst even zitten”.  Maar ze gaan maar door dus ik waggel door de gang met die broek over mijn enkels en het gaat goed voor heel even, maar dan val ik om.

En terwijl ik lig, in de gang, op mijn rug, met mijn benen hoog in de lucht en mijn joggingbroek over mijn enkels zie ik Ed zijn hoofd over mij heen.

“Moet jij een luier om, mama?”

Des bloeit: hier dan eindelijk een stukje over ayahuasca

25/09/2016 - 8 reacties

14369970_1254661797888382_8012601933241790496_n

 

Nou hier dan schatjes. Een stukje over ayahuasca. Die overigens echt al heel lang in mijn concepten stond. Ik vind het namelijk echt heel moeilijk om uit te leggen hoe ayahuasca echt werkt. En ik merkte ook dat elke keer als ik verder wou schrijven ik heel graag wou duidelijk maken dat het 1. niet schadelijk is 2. geen drugs is, in ieder geval niet als cocaine heroine of meer van dat soort shit en vooral 3. ik jullie echt niet het idee wil geven dat ik jullie wil overhalen of over wil komen als “die ene gek die het continue over ayahuasca heeft. Maar goed. Loslaten and lets go:

Wat is ayahuasca?
Nogmaals, ik vind het ontzettend moeilijk uit te leggen wat ayahuasca precies is. Ik heb het inmiddels 6x gedaan en nog steeds is het voor mij een groot mysterie hoe ik door deze plant zoveel verder ben komen in mijn leven. Wat ik heel belangrijk vind is om te zeggen dat het geen drugs is. Verwacht geen “high” of “een lekker tripje” of dat je er “lekker van gaat spacen”. Niets van dit alles. Ayahuasca heeft ook geen verslavende werking.  Ayahuasca is een plant. Hiervan kun je thee maken, en dit drink je dus op. En ja, daar ga je dus van hallucineren waardoor vooral je onderbewustzijn naar boven komt. Yes, zijn jullie er nog? Lees oa dit stukje erover en verder staat er op Netflix de documentaire “DMT: the spirit molecule” die beter uitlegt hoe DMT werkt (huh? ja gewoon kijken). Verder heb ik laatst deze documentaire gezien en die is het ook meer dan waard om even te bekijken.

Waar is het dan “goed” voor?
Voor jezelf. Tijdens een ayahuasca reis kunnen er thema’s naar boven komen die goed voor je kunnen zijn. Waar je aan kunt werken. Wat je nodig hebt. Ook oud leed of pijn van vroeger (of vorige levens) kunnen naar boven komen. Ayahuasca helpt je hiermee om te gaan en dit te verwerken. Verder geeft ayahuasca je precies dat wat je aankan of nodig hebt. En geloof mij: je kan meer aan dan je weet.

Waar doe je dit?
Er komen steeds meer plekken in Nederland waar je het kan doen. Ayahuasca is niet iets wat je zelf maakt of koopt en ff in je eentje opdrinkt. Dit wordt zelfs sterk afgeraden. Tijdens een ceremonie is er altijd hele goede begeleiding: mensen die veel ervaring hebben met ayahuasca en die jou kunnen helpen als je het moeilijk hebt tijdens je reis. Zelf heb ik een paar ceremonies gedaan bij de Zilverboom en inmiddels doe ik het in Groningen, lekker dichtbij.

Hoe gaat zo’n ceremonie in zijn werk?
Dit verschilt denk ik per “ceremonie”. Meestal mediteer je even en kun je een intentie opschrijven. Vervolgens drink je de thee en dan kan je heerlijk liggen op een matras. Dekens zijn vaak aanwezig. Er wordt muziek afgespeeld en vervolgens is het go with the flow. In Groningen wordt er zelf muziek gespeeld en er wordt bij gezongen. Muziek en zang kan ontzettend mooie en handig zijn tijdens je reis: het helpt je echt dieper en verder te aan. Er is soms ook plaats voor een “stilte-ceremonie” :zonder muziek en zang dus. Ook heel mooi en indrukwekkend. Na een ceremonie staan er eten en drinken klaar (wel zo handig; zie de vraag over de voorbereiding).

Wat gebeurd er tijdens zo’n reis?
Tja. Ook zo moeilijk uit te leggen en heel verschillend per persoon. Mijn zusje voelt bijvoorbeeld heel veel, ik ben vooral visueel ingesteld en zie veel beelden. Het is alsof je droomt maar tegelijk ben je wakker en kan je ook gewoon dingen blijven doen (praten, zingen, bewegen). Zie oa deze pagina; dit is wat veel mensen zien tijdens zo’n reis: veel kleur, veel bewegende beelden. Ik zie ook veel aardse dingen: natuurlijk, de amazone, de aarde. Wat altijd terugkomt bij mijn reis is mijn jeugd en ik ga altijd terug naar Afrika en de slaventijd.
Ook zie ik vaak donkere monsters (demontors??); dit klinkt eng maar ik weet dat dit mijn ego is die mij probeert af te leiden tijdens zo’n reis.

Hoe weet je waar je aan moet werken?
tja, dat weet of voel je gewoon. Nogmaals; heel moeilijk uit te leggen.

Eh ja ok,  maar dat overgeven?
Het beeld van ayahuasca die iedereen heeft: het overgeven. Letterlijk en figuurlijk ja. Dat is troep die je in je lichaam hebt, en ook dat kun je letterlijk en figuurlijk zien. Als je niet wil overgeven vraag je jezelf dan af: waarom niet? Durf je niet? Waar ben je bang voor?

Ik vind het heel leuk maar ook wel eng
Nummer 1 opmerking die ik krijg als ik iets vertel over ayahusca. mensen zijn bang voor een “bad trip” of, zoals een paar vriendinnen van mij zeggen “wat nou als ik te zien krijg dat ik het uitmoet maken met mijn vriend?” of “wat nou als er iets naar boven komt wat ik juist heel veilig heb weggestopt?”.  Dat is natuurlijk je angst. Waarom is dat je angst? Waar ben je juist daar bang voor? En wat nou als je het misschien wel erg zwaar en moeilijk krijgt maar dat je ook weet dat op het lange termijn goed voor is: ben je dan nog bang?

Is het niet slecht om het vaak te doen?
Nee. Is het slecht om aan jezelf te werken? Ayahusca heeft geen verslavende werking. Daar is het juist te heftig voor. Wat misschien wel verslavend is is gewoon echt de liefdevolle omgeving waar je in zit.

Ik voel me vandaag zo down: ff ayahuasca doen hoor dan gaat vast alles over.
Ja, haha. Dat dacht ik ook. Toen werd ik tijdens zo’n reis mooi met beide benen op de grond gezet. Zo werkt ayahuasca dus niet. Ayahuasca geeft je een handleiding, maar gaat niet zorgen dat je je happy voelt. Dat moet je zelf doen.

Wat voor mensen doen ayahuasca?
dat is zo verschillend en vind ik elke keer weer zo mooi om te zien. Bij mijn laatste ceremonie zat ik naast een meisje die psycholoog is. Verder zijn er studenten, huisartsen, leraren, mensen die zo je buren kunnen zijn: kortom: nee, het is echt niet zo dat er alleen maar “standaard” geitenwollen sokken types” zitten.

Als het zo goed is, waarom weet dan niet de hele wereld ervan?
Dat dacht ik ook, toen ik het nog niet gedaan had. Maar nu snap ik het zo goed: ayahuasca is geen verkoop middeltje voor geluk. als je met die intentie de reis gaat beginnen ga je jezelf tegenkomen. En er zijn natuurlijk tig mensen die zo last hebben van hun ego die er bijvoorbeeld niet in geloven.

Kan iedereen het doen?
Nee. Er zijn bepaalde medicijnen waarbij het niet handig is om ayahuasca bij te doen. Dit wordt altijd van te voren van je gevraagd en je krijgt ook een lijst mee.

Wat voor voorbereidingen kan je doen?
Een licht dieet wordt aanbevolen. Op de dag zelf is het handig dat je helemaal niets eet. Zie oa hier.

Ik hoop dat het hiermee een beetje duidelijk is voor iedereen. Deze vragen krijg ik meest te horen en ik heb ze beantwoord nav mijn eigen ervaring.

Des schrijft even een stukje tussendoor: loveseat

22/09/2016 - 3 reacties

2004936c079f3f455e873dbacc629397

We hebben een bank, een bruine. Van leer. Zacht leer. Geen hard porno-leer. Ik weet niet waarom ik aan porno denk als ik leer zeg, maar toch. Ergens in mij vind het belangrijk om dat er altijd bij te melden: “en trouwens, het is geen porno bank hoor”.

Dat duurde even: een nieuwe bank kopen. Maar goed; we hebben hem. Bevalt prima verder, hij is mij net iets te donker van kleur, maar afijn. Verder is het dus heel handig dat de bank van leer is want je kunt alle vlekken er gewoon afvegen. Ik bedoel dus: havermoutvlekken, zonnebrand vlekken (NOOIT je kinderen insmeren bij de bank Des), chocolade vlekken, Liga vlekken (die bestaan, en ja ik weet dat er honderd suikerklontjes in een Liga koekje gaan, maar laat me nou even).

Er moest nog iets bij, bij de bank. Vond ik. Een loveseat. Ik hou van de naam: loveseat. Ik hou van love, ik hou van de liefde. Het klinkt veel mooier dan het is namelijk een 1,5 zitsbank.

Ik ben in heel winkels geweest en ik vond een hele mooie. Met een iets minder mooie prijskaartje. “Dat is duurder dan onze bank, Des”, zei LOML. Ja, ok maar toch, zei ik toen. “Maar toch”, zeggen klinkt goed, klinkt handig, vooral als je niet echt zin hebt om de zin af te maken.
Ik weet het niet hoor, zei LOML.

Er ging wat tijd overheen, maar ik besloot dinsdag naar nog een winkel te gaan. Waar ik nog niet was geweest. Met de 2 boefjes, want Monkey Town zat ernaast. “We gaan naar Monkey Town jongens!” riep ik ’s ochtends.  “Joepie”, zeiden ze. “Maar eerst naar een andere winkel”, zei ik. “Maar waarom dan”, vroeg Ed (ja, het is zover: de waarom-fase). “Omdat mama een nieuwe bank wil helemaal voor haar alleen omdat jullie al de grote bank hebben”, zei ik.  “Oh”, zei Joep.

We liepen een rondje en ik zag heel veel loveseats, maar niet een waar ik love voor voelde (hehe) Ik kwam er ook achter dat het niet heel slim was om met Ed en Joep te gaan: ze zaten op banken (“niet met je schoenen erop!”), ze zaten aan de vazen die decoratief op tafels waren gezet.

En toen zag ik de loveseat toch. Perfect. Groot, ik wil bijna zeggen robuust maar dat vind ik zo’n VT-wonen term, modern, mooi. Ik ging er op zitten. Zat prima. Deze doen, zei ik. Die is mooi mama, zei Ed.

Ik haalde de meneer erbij. Heeft u deze ook in een andere kleur, vroeg ik. Alle kleuren en stoffen hoor, zei meneer. Ik zag hem met een schuin oog kijken naar Joep die de dop van een decoratieve waterfles haalde. Niet doen Joep, zei ik. Oh, zei hij.  Morgen kom ik terug, zei ik.

Ik ben er weer, zei ik vanochtend. Dezelfde meneer stond bij de kassa. “Alleen dit keer, dat is wat makkelijker”. Het zijn vast druktemakers, zei de meneer. Heel erg ja.

We liepen naar de loveseat. Hij was nog steeds mooi en perfect. Dat is een goed teken. Stel dat ik nu zou denken: he bah, wat is dit nou voor een soort van liefdes-stoel?! Dan was mijn zoektocht nog niet voorbij.

Ik wil em in olijfgroen. Of blauw. Een van die 2.  De meneer kwam terug met allerlei stoffendoekjes. Daar haalde ik al snel 3 kleurtjes uit: groen (maar niet olijf) blauw (een beetje donker) en een mooie geelgroenblauwzwart-achtige. Ik hou niet van lang treuzelen en bij teveel keus pak ik meteen 2 of 3 om het te beperken. Heeft u deze ook bij een bank zodat ik wat beter kan kijken, vroeg ik en ik hield de geelgroenblauwzwart-achtige omhoog. Dat niet, zei hij, maar ik heb wel een grotere stof. Hij pakte die erbij en ik deed de stof een beetje over de loveseat heen. Perfect. Helemaal goed.

Nu krijg ik over 10 weken (de meneer zei misschien eerder, maar dat kunnen maar een paar dagen zijn, pin me er niet op vast, ok zei ik toen, ik zal u er niet op vast pinnen) mijn loveseat.
Mama heeft een bank besteld, een hele mooie, zei ik toen ik Ed en Joep van de psz ophaalde.
Oh, zei Joep.
Waarom dan? vroeg Ed.
Omdat gewoon, zei ik (net zo’n handige zin als “maar waarom dan”)

Beveiligd: work work work work

19/09/2016 - Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken: