Des interviewt: Ori

14/06/2016 - 1 reactie

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Ori is mijn oudste nicht, al noem ik haar ook wel mijn oudste kleine nicht omdat ze inimini schattig klein is. En ze heeft 2 prachtige dochters, maar wat wil je ook als je man van somalische afkomst is en jij zelf een indonesische schone bent. Stiekem, heel stiekem, als ik het allemaal even niet weet, dan neem ik Ori als voorbeeld. Want zij doet het zo goed en blijft zo relaxt en, ook niet heel onbelangrijk, houdt beide culturen bij in de opvoeding. Hoe is dat nou: 2 culturen in 1 huishouden en 2 kleine dochtertjes?

PhotoGrid_1465896323888
Je vlogt op Dualesinthecity, waarom ben je begonnen met je vlog?
Allereerst! Ik vind je blog en nu je ook je vlogs geweldig!  Ik keek altijd al naar YouTube filmpjes van andere moeders en reageerde ook wel eens op die filmpjes. En op een dag dacht ik ja dat wil ook wel. Af en toe een filmpje over mijn moederschap. En hopelijk inspireer ik mensen zoals ik veel inspiratie krijg van de vele leuke filmpjes op YouTube.

Naast vlogger en supernicht werk je ook nog eens. Hoe combineer jij het ouderschap met het werkende leven?Haha supernicht! Ik hou ook van jou ook! En kan me geen leven voorstellen zonder jou en je mooie jongens! Hoe ik dat doe?! Gewoon doen eigenlijk. Maak bijvoorbeeld goede afspraken met je partner. En wij praten niet over werk als we samen zijn als gezin. Ook kook ik graag de avond ervoor.. dat zorgt voor minder stress als we hongerig uit school en of werk komen! Maar het allerbelangrijkste is: probeer geen super mama te zijn! Accepteer dat je kinderen naar de opvang moeten en geef je partner een compliment dat jullie leventje mooi op orde is..

Wat is je ultieme droom?
Een wereld reis maken met mijn gezin ok.. Das wel erg ver.. Een reis maken naar Japan!

PhotoGrid_1465896311033

Je dochters zijn de mooiste liefste meiden ever. Maar zeg eens eerlijk; op welke momenten kan jij je dochters wel achter het behang plakken?
Geloof me! De oudste heeft een keer op Moederdag gezegd u bent stom! Mijn hart brak!! Maar daarna werd ik kwaad en kon ik haar wel.. Ja dit kan je zelf wel invullen wat ik toen voelde en wou doen!
Jij hebt dus 2 dochters, ik 2 zonen. Ik kan me voorstellen dat ergens het opvoeden op dat vlak verschilt. Zijn er bepaalde onderwerpen of thema’s waarvan je denkt “ik vind het belangrijk dat mijn dochters dit weten”. Bijvoorbeeld: je lichaam of vriendjes?
Nu zijn ze nog klein. Maar ik zou heel graag willen dat ze weten dat ze mij alles kunnen vertellen. Dat ik nooit een oordeel zal hebben. Ik ben nu nog aan het uitvinden hoe ik dit goed overbreng op mijn dochters. Ik vertel ze elke dag dat ze ons alles kunnen vertellen en dat we er zijn om ze te helpen of om alleen te luisteren.
Je man is Somalisch. Merk jij verschillen qua cultuur in jullie relatie of qua opvoeden?
Heel weinig verschillen eigenlijk. Het gaat vanzelf. We zijn ook al zo lang samen dat we best op elkaar ingespeeld zijn. En we hebben dezelfde normen en waarden. En we nemen veel van elkaar over. 
PhotoGrid_1465896339174
 
Vertel eens: wat is jouw ultieme tip voor al die stoere mommy’s out there. Wat moeten ze zeker wel en wat zeker niet doen?
Oordeel niet over andere moeders. Want je kent de andere niet. Jij kent je eigen kinderen het best. En waarom zou een andere moeder daar dan een oordeel over hebben?  In het verleden wou ik dit weleens doen, dat zeg ik heel eerlijk. Maar wij moeders bij elkaar, we zouden juist elkaar moeten helpen en supporten. Heel cliché misschien maar:  in plaats van te oordelen heb elkaar lief!
Youtube kanaal: Duales in the city.
Je kunt haar ook volgen op Instagram.

Des Vlogt: draagconsulten, gastspreker en de eerste week ramadan

13/06/2016 - 1 reactie

Sta ik weer hoor, met m’n kap op youtube. Ik heb een druk leuk weekje gehad! Ik had weer een hele mooie ayahuasca ervaring, ik gaf draagconsulten en ik mocht gastspreken, het was de eerste week ramadan en mijn man kwam thuis. Kijken, like-en, delen, zoenen!

Des Kookt: steam buns met Korean Fried Chicken

11/06/2016 - 2 reacties

Screenshot_20160610-204503

Toegeven, een foto met een emmer vol met kots ziet er waarschijnlijk net zo mooi uit. maar daar kom ik straks nog even op terug.

De ramadan is inmiddels alweer een weekje bezig en ik doe eindelijk weer eens mee. De laatste 4 jaren was ik of zwanger of gaf ik borstvoeding en dit jaar is er niets dat mij vrijpleit. Geeft niets. Ik wil ook graag mee doen, want ik had er echt al een paar maanden zin in. In het reinigen van mijn lichaam, in het bewust zijn met eten, in het bewust zijn met alles om me heen. Toevallig (of nouja, toeval bestaat natuurlijk niet), had ik net twee keer ayahuasca gedaan. En dat heeft mij net dat stukje voorbereiding gegeven wat ik nodig had. De laatste weken ben ik heel erg bewust van mezelf, en daar hoort het onderwerp eten ook bij. Niet alles in mijn mond kwakken maar echt even stilstaan: heb ik hier echt trek in? Of wil ik gewoon asociaal een stuk chocola achter elkaar opvreten? Vaak was dat dus de reden.

Hoe was het nou, de eerste week? Qua niet eten: goed. Ja ik vind het ergens wel jammer dat ik niet met de kinderen samen kan zitten en kan eten, maar dat is dus het bewust zijn. Dan eet ik toch gewoon niet, wat maakt het uit? Qua niet drinken- dat gaat ook wel prima, al heb ik wel een beetje koppijn als ik teveel doe met dit benauwde weer. Het valt allemaal dus mee, maar wat wel inslaat is de vermoeidheid. En dan niet zo zeer omdat ik ‘snachts rond een uurtje of half 3 op sta om te eten, die gebroken nachten daar leef ik al 3 jaar in. Maar van het niet eten krijg je ook geen energie en dat merk ik dus wel heel erg. Vooral rond 22.00 uur: het tijdstip waarin we het vasten verbreken. Na dat eerste slokje warme thee krijg ik al meteen een kick. Whooza, zou Jamie Oliver zeggen (ik ben zo gek op Jamie).

Verder was ik afgelopen week alleen en dat vond ik wel jammer. Kon ik eindelijk mee doen met het vasten, is LOML er niet. Maar ik  heb er echt elke avond een klein feestje voor mezelf gemaakt: gekookt, de tafel gedekt en heerlijk genoten van elke hap.

Wat zijn nog meer de punten over de ramadan?

  • dat mijn lippenstift er de hele dag op blijft zitten.
  • dat je snel went aan de dag anders in te plannen.
  • dat je uit je giecheltje stinkt.
  • dat je overdag geen sex mag hebben MAAR AVONDS WEL DUS GOED INHALEN HE MOSLIMS!!

Dan nog over bovenstaande maaltijd. Ja er zijn dus van die momenten dat ik midden in de nacht wakker word en denk: steam buns! Ik heb daar NU zin in. Dus zocht ik meteen naar een recept en ging ik naar de toko (niet midden in de nacht hoor, de dag erna).
Steam buns zijn heerlijke zachte soort van ba pao broodjes. Je stoomt ze maar volgens mij kan je ze ook in de magnetron doen.   Ik heb korean fried chicken gebruikt met een koolsla en ik gebruikte dit recept. Klein verschil: ik gebruikte maple syrup ipv koreaanse maissiroop en kalkoenfilet gesneden in reepjes. Echt maak dit want het is zo overheerlijk; vooral het gekarameliseerde sausje om de kipstukjes heen: TE LEKKER.

Geen dank en en alvast eet smakelijk.

Des Bloeit: zoveel over bloggen dus

10/06/2016 - 4 reacties

Van de week mocht ik voor het eerst in mijn leven “gastspreken”. Ok, ik mocht ooit eerder in de eerste klas ook “iets vertellen over mijn geloof” tijdens godsdienst-les. Ik was de enige “allochtoon” en de leraar had het al meteen op mij voorzien. Op een positieve manier hoor, dat wel. Dan was hij iets aan het vertellen en dan keek hij mij daarna aan. “Deswinta, gaat het bij jou ook zo? Kun je er misschien iets over vertellen?”. Ik had het idee dat hij mij heel bijzonder vond.  Op een dag had hij het dus over verschillende godsdiensten en toen zei hij “Deswinta, wil je anders even hier naast mij staan en iets vertellen over waar jullie thuis in geloven?”.
Nou daar sta je dan als puber met jeugdpuistjes+corset+bril+beugel.
(Het is goed met me gekomen hoor).

Gelukkig was het deze dinsdag dus echt iets leuks. Hannah gaf namelijk een blogcursus. Die. Bestaan. Ongelofelijk vind ik dat. Er zijn mensen die graag iets willen leren over bloggen, over iets wat ik zo vanzelfsprekend om te doen. Hannah gaf gelukkig ook nog eens een cursus “gewoon” bloggen. Niet een “begin een blog, wordt heel succesvol met minimaal 15000 lezers per dag en geniet van alle persreisjes”.  In de klas zaten allemaal vrouwen die om verschillende reden een blog wilden beginnen. “En om ze wat extra motivatie te geven dacht ik aan jou, mailde ze. Omdat je zo authentiek bent”, mailde Hannah. Hannah heeft dezelfde gave als mijn godsdienst leraar: mij een bijzonder gevoel geven.

Het was dus echt heel leuk (kijk voor een kleine samenvatting maar de vlog van volgende week). Ik vertelde iets over jullie (mijn lezers!), over waarom ik over bepaalde onderwerpen schrijf, hoe ik mijn blogs deel, en wat ik persoonlijk merk van de gevolgen dat ik blog.

Vooral de laatste tijd komt het weer bij me naar boven: waarom schrijf ik eigenlijk? Waarom moet dat zo nodig online, waarom moet ik zonodig iedereen vertellen wat ik allemaal vind en doe, waarom? Waarom kan ik dat gewoon niet stiekem in een dagboekje schrijven, met een slotje en die bewaren in de kledingkast onder de stapel t-shirtjes?

Ik moest ook even denken aan dit stukje. Mijn blog zie ik echt als mijn eigen tijdschriftje, mijn eigen platform.  Ik schrijf over onderwerpen omdat die mij aanspreken. Natuurlijk het moederschap, want ik ben nou eenmaal moeder, maar omdat ik ook erg van de persoonlijke groei/ontwikkeling ben wil ik daar ook wel eens iets over schrijven. De donderdag hou ik vrij voor alles wat maar in mij opkomt. Ja natuurlijk schrijf ik echt puur voor mezelf. Wat ik kwijt wil, kan ik hier kwijt. Maar ik zou natuurlijk keihard liegen (en dat mag niet, want het is ramadan) als ik zeg dat ik nooit aan jullie denk. Want dat doe ik wel. Heust.  Ik hoef niet zozeer mensen te “prikkelen”, maar ik vind het super fijn als iemand een stukje van mij leest en daarvan moet lachen. Of het heel herkenbaar vindt. In het verleden heb ik weleens iets geschreven over politieke maatschappelijke onderwerpen, dit doe ik niet meer. Ik wil de sfeer namelijk luchtig houden op mijn blog. Fijntjes. Liefdevol.

Ik las dit stukje van Suushi en moest denken aan wat 11 jaar bloggen (!) mij tot nu toe allemaal heeft gebracht. Nou nog geen persreisjes naar de Antillen of een gratis bakfiets. Maar dan wel:

  • een groot netwerk. want zoveel lezers. Lieve lezers! Die een reactie achterlaten of mij mailen of mij taggen, die mij helpen, die mij een kaartje sturen (of chocola, of een abonnement op de Jan!). Ja, dat soort lezers heb ik dus. Trots ben ik.
  • ik heb mezelf leren kennen. Als ik nooit was begonnen met bloggen was ik er waarschijnlijk nooit achter gekomen hoe leuk ik schrijven eigenlijk vind. En al die ervaring die heb ik opgebouwd door voor andere blogs te schrijven. Love it.
  • ik heb veel geleerd. Over mezelf. Maar ook van anderen.
  • ik heb er Echte Vriendinnen aan overgehouden. Mooi hoor.

Ik weet niet of ik forever doorga met bloggen, maar voor nu vind ik het wel leuk. Houd je toch van de straat (ps, Snapchat ook):

Snapchat-2151468863894571070

Des Verwondert: hoe je namen opslaat in je telefoon

09/06/2016 - 21 reacties

Nou ja, de titel is een beetje verkeerd want HOE je dat doet, dat weten we vast allemaal wel. Ik bedoel eigenlijk meer van: onder welke namen sla je mensen nou op? Want ik zag laatst namelijk iets verontrustend bij een vriendin van mij.

Zij heeft haar vriend, met wie ze ruim 15 jaar verkering heeft, echt waar, opgeslagen onder zijn voornaam EN achternaam. Haar vriend! Haar praktisch gezien eigenlijk wel man kun je beter noemen! Voornaam! EN! Achternaam! Ik schrok er een beetje van. Maar wat bleek: na een beetje navragen in mijn vriendenkring bleken er wel meer hun levenspartner (ja sorry beter kan ik het nu ook niet maken) op te slaan onder voornaam en achternaam. Meest gehoorde argument daarbij is “want dat doe ik bij iedereen”.

Huh?

Nou valt er natuurlijk ook heel veel te zeggen over mensen die anno 2016 nog steeds hun vriend/vriendin/man/vrouw hebben opgeslagen onder “schatje”, “liefje” of het allerergste “popje” (ze bestaan, ik heb een keer zelf gezien).  Maar voornaam en achternaam? En dat je dus eigenlijk ook iedereen daaronder opslaat?

Zelf ken ik dat niet echt. Ik sla namelijk mensen op zoals ik ze ken. Onder afkorting. Of onder “moment-opname”. Zo heb ik serieus een een paar staan onder “tafel marktplaats” en “draagdoek consult meisje”.Mijn nichtje Dina (niet deze Dina, ik heb nog een nichtje die Dina heet) heb ik al jaren lang onder “Dinamo” staan, omdat mijn woordenboek dat ervan maakte. Nooit de moeite genomen om het te veranderen. Net zoals mijn bf onder Rakni staan, een spelfoutje. En het consultatiebureau onder CB staat. En LOML onder LOML staat, ja eigenlijk best cheezy.

Maar goed, er valt dus genoeg te zeggen over dit verschil bij mensen. De mensen die de namen opslaan met voornaam (volledige voornaam trouwen, had ik dat al gezegd? Zelf schrik ik er nog steeds van als ik mijn volledige naam zie bij mensen) en achternaam. En de mensen die zich onder dezelfde categorie als ik bevinden: de gemakzuchtige mensen, zo kun je ze wel gerust noemen. Die gewoon ff snel typen hoe die persoon heten/waar ze van kennen/ op welk moment /afkortingen.
Eigenlijk ken ik niemand verder die onder die laatste groep valt. Alleen ik. Dat zegt denk ik ook wel weer genoeg. Wat weet ik nog niet precies.