Ja

04/03/2017 - 1 reactie

Ik was weer eens moe, de kinderen waren vervelend, en ik was ook nog weer eens alleen thuis. Ik wou even rust, geen geschreeuw, geen ge “mama mag ik een…” of een “maar waarom dan niet?”, gezeik, maar ik wist ook dat het nog lang zou duren voordat ik me-time zou hebben, maar daar kon ik ook niet aan denken want het leven is immers nu enz enz.

Ik besloot daarom voor 1 dagje geen strijd aan te gaan. En op alles, ALLES, wat de kinderen mij zouden vragen, zou ik een “ja” op zeggen.

Mijn voornemen voor die dag begon al lekker. Joep werd vroeg wakker en wou naar de woonkamer. Ik niet. Ik wou nog in bed liggen en was van plan om Joep mijn telefoon te geven (troef!) zodat ik nog even kon liggen. Maar ik wil naar boven, zei Joep.
Ja ok, zei ik toen.

Na hun bordje havermout wilden ze nog een bordje havermout. Ed wou daarna een banaan, Joep een appel. Daarna wou Ed met de Playstation (van zijn vader! No judgement please!) spelen. Ze wilden kleien. Na 5 minuten wilden ze met zand spelen. Na 3 minuten wilden ze tekenen. Ze wilden chips. En nog een bakje chips.
Ja, zei ik. Ja, ja, ja, ja, ok, ja.

Het resultaat van mijn ja-experiment? Drie bakjes chips, 2 doosjes smarties, chocomelk uit het pakje, met de elektrische trein spelen (zeg ik altijd “nee” op, omdat ik het zo’n gedoe vind om die trein in elkaar te zetten). We bleven extra lang bij het speeltuintje, we gingen nog wandelen, en als avondeten kregen ze patat met appelmoes.  Ja, ja, ja, ja, ok.

Was het nou leuk, zo’n dagje met alleen maar ja? Was er weinig strijd, geen ruzie, geen gezeik, had ik meer rust. Eerlijk is eerlijk: JA.
Voor een keertje. Een reminder voor mezelf voor de volgende keer, als ik weer eens zo moe ben. Nee zeggen kan nog altijd.

 

Liefde

04/03/2017 - 1 reactie

Linda de Mol schreef eens een stukje dat ze het zo leuk vindt om te zien dat haar vriend Jeroen het zo goed kan vinden met haar ex man. Ze schreef eens dat op verjaardagen iedereen leuk en gemoedelijk met elkaar omgaat: haar ex schoonmoeder praat met haar nieuwe schoonmoeder, Jeroen en Sander zetten samen kaarsjes op de taart. Leuk is dat, denk ik dan. Wat fijn dat het zo kan.

Hetzelfde dacht ik bij een interview dat ik laatst las van Katja Schuurman. Zij vertelde dat haar ex Thijs langskwam om te barbecueen en dat hij een extra groot stuk vlees meenam voor haar nieuwe vriend. En dat ze samen de vader van Katja in het ziekenhuis bezochten toen Katja in het buitenland was. Ook bij de stukjes van Henk lees ik een respectvolle toon richting zijn ex-vrouw.

Mooi vind ik dat. Dat het kan. Dat is niet vanzelfsprekend zoals iedereen vast wel weet. Hoe vaak lees je of hoor je dat het niet zo kan? Ik hoor soms nog steeds verhalen van vrienden die hun verjaardag apart moeten vieren. Omdat de ouders, na inmiddels 20 jaar gescheiden te zijn, nog steeds niet samen in 1 ruimte kunnen zitten. Verschrikkelijk.

Vorig jaar toen ik er achterkwam dat ik niet bang hoef te zijn om LOML kwijt te raken hebben we elkaar ook meteen een belofte gedaan. Wij zullen er samen voor zorgen dat dat ons nooit zal gebeuren. Ik bedacht me toen ook: stel dat LOML een ander zou vinden, dan zou ik hem dat echt gunnen. Omdat hij mijn soulmate is, dat ten eerste. Omdat hij de vader van mijn kinderen is, natuurlijk. Omdat ik hem dat echt gun: liefde. Als hij van iemand anders betere of andere liefde kan krijgen, wie ben ik dan om dat in de weg te staan?

Nu klinkt dit allemaal heel mooi natuurlijk, maar in de praktijk zou ik natuurlijk wel eerst die ander opzoeken en de banden van haar auto lek steken.
Gewoon voor de zekerheid.

(ps, we zijn vandaag 5 jaar getrouwd en gelukkig (nog) niet van plan om uit elkaar te gaan. Hoera!)

 

 

oh henk

26/02/2017 - 4 reacties

Henk, die ken ik heust wel langer dan vandaag. ik ken Henk nog in de tijden dat ik Twitter had.  En van zijn stukjes met bn-ers in de VK-magazine natuurlijk.  Nooit geweten dat hij een blog had, en toen zei Suus dat opeens.

Elke dag lees ik nu zijn stukjes op zijn blog. Vlak voordat ik ga slapen, of in de ochtend even snel voordat ik de kids naar school breng. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik pas nu zijn blog ontdek.

Ik hou van nieuwe dingen ontdekken. Blogpareltjes, stukjes die ik echt voel tot in mijn buik. Dat kunnen rauwe stukjes zijn, verdrietige stukjes, of juist hele simpele grappige stukjes. Aaf natuurlijk, die kan dat doen. Maar ook de stukjes van Jacqueline Veltman. Ik kan keihard lachen om haar stukjes over haar (wijlen) kat Boris V. Maar ook oprecht verdriet voelen toen haar moeder overleed. En dan nu dus die Henk.

Een goede schrijver ontdekken gaat bij mij in dezelfde fase als een serie ontdekken op Netflix. Ik kan erin verzuipen, op een fijne manier. Ik wil alles over de serie weten. Waar komt het verhaallijn vandaan? Wie zijn de personages, door wie worden ze gespeeld, en in welke films spelen ze nog meer?

Ik heb dat nu met Henk.  Henk woont niet in Amsterdam (dat dacht ik) maar in Eindhoven. Hij moet wel vaak naar Amsterdam. Dan neemt hij de trein, en daar schrijft hij stukjes over waar ik dan om kan lachen, bijvoorbeeld deze. Henk zit onder de tatoeages. En zit op boxen. En hij is gescheiden. En hij heeft een bardagaam die Oscar heet  (ik zit er nu aan te denken om dat ook aan te schaffen. Is toch leuk? Voor En en Joep?) . Dat zijn veel en-en, maar zo lees ik zijn stukjes. Oh, hij zit op boxen. Oh hij is gescheiden. Maar wanneer dan precies? Ik lees steeds verder en kom steeds bij het moment dat het kennelijk net was gebeurd. Zijn stukjes worden verdrietiger, angstiger, bozer.

Henk heeft ook 2 kinderen. Daar schrijft hij natuurlijk de mooiste stukjes over. Het is niet cliche mooi, maar misschien ook juist wel.  Zo herkenbaar (Henk weet niet zo goed wat hij met “herkenbare” reacties aan moet).
Hij durft te schrijven dat hij boos wordt. Dat hij snauwt. Dat hij ze afkoopt want hij heeft een schuldgevoel, want natuurlijk: hij heeft met de moeder gebroken. En ze mochten ook al niet zijn tussenwoning.. Ik ga nu ophouden met linkjes plaatsen, jullie moeten zelf maar zijn blog lezen.

Soms is Henk boos. Heel erg boos. Gefrustreerd. Hij schrijft er dan over. Zijn boosheid spat van het scherm. Ik zie voor mij hoe hij keihard op zijn toetsenbord typt. Tik, tik tik, godverdomme, hoe kunnen ze. Ik denk dat Henk ook veel boosheid in hem heeft. Zo af en toe last heeft van zijn ego. Van angsten. Die komen voor in zijn dromen, heftige dromen. En juist daarom vind ik het natuurlijk zo dapper van hem dat hij dan wel ayahuasca aandurft (maar waar hij te weinig over schrijft, wat ik ergens ook wel begrijp natuurlijk).

Henk lijkt mij iemand met veel verdriet. Met wat onzekerheid in hem. Iemand zei eens dat hij soms arrogant overkomt, maar dat is schijn. Een beeld dat hij misschien wil vormen, voor de buitenwereld expres. Omdat hij niet weet hoe hij ermee om moet gaan. Met anderen. Met zichzelf. Hij wil heel graag, maar hij wil ook niet. Hij kan het wel, maar misschien ook niet. Terwijl ik alleen maar denk: het is ook maar een man, die Henk. Een vrijgezel. Een vader. Een ex. Een zoon. Een (half,nee)broer.  Een schrijver. Die het zo goed wil doen, maar die het juist zo goed doet. Nu al. Maarja. Dat moet Henk zelf ook kunnen zien.

Ondertussen heb ik zijn blog bijna uit. Gelukkig zijn er zijn boeken nog. Ik heb het er maar druk mee.

 

 

hulp vragen

26/02/2017 - 6 reacties

Eind vorig jaar / begin dit jaar zei opeens iedereen het tegen mij. LOML, mijn moeder, mijn zusje, mijn schoonzusje, mijn beste vriendin R.  “Des je moet leren om hulp te durven vragen”. Laatst nog in de auto, zei mijn moeder: Des, als je niet om hulp vraagt weet ik ook niet of ik je moet helpen. Simpele kwestie, zou je denken.
Ik moet leren hulp vragen.
Alleen: ik vind het dus heel moeilijk om hulp te vragen. Ik vind hulp vragen eigenlijk ontiegelijk godverdomme klote moeilijk.

Hulp vragen staat voor mij als falen. Als het niet alleen kunnen afhandelen. Ik wil alles alleen kunnen oplossen. Hulp vragen is je kwetsbaar op moeten stellen. Hulp vragen is mensen toelaten. Mensen vertrouwen. Hulp vragen is toegeven dat je het niet alleen kan. Je hebt iemand nodig. Ik hou er niet van om iemand nodig te hebben.

Alleen merk ik wel steeds meer dat ik wel hulp nodig heb. Vooral in tijden dat ik veel alleen ben met de kids, en ik ben vaak alleen de laatste tijd. Er zijn momenten dat ik zo moe ben, zo ontiegelijk moe, dat ik niet meer kan. En op dat moment weet ik: shit. Ik had gisteren dus al hulp moeten vragen.

Het stomme is, ik vind mensen die mij om hulp vragen leuk.  Ik vind het zelf wel leuk om mensen te helpen. En ik help graag, echt! Dus waarom vind ik het zelf nou zo moeilijk om hulp te moeten vragen?

Ik heb het antwoord zelf al: omdat ik “het alleen kunnen doen” zie als iets perfect. Alleen dan ben ik goed genoeg. En als ik hulp moet vragen, dan ben ik dat dus niet. Dan faal ik. Ik moet dus eigenlijk leren om nu al goed genoeg te zijn. Nu. Altijd. En niet “pas dan”.

Wie kan mij hiermee helpen?

(Touche die laatste zin)

 

kletspraat

22/02/2017 - 3 reacties

Soms zie je van die quotes, of nouja, soms wordt het kletspraat genoemd op blogjes of in magazines: leuke uitspraken van kinderen. Ik vind ze nooit echt grappig. Het zijn toch gevalletjes van “je had er bij moeten zijn”. Bovendien denk ik (nee, ik weet dit zeker) dat mijn kinderen veel grappiger zijn.

Laatst stond ik in de keuken, voorover gebogen omdat ik iets uit het keukenkastje wou pakken. Ed kwam voorbij en klapte op mijn kont. Toen zei hij met een grijns: net zoals papa altijd doet.