Deze is voor jullie

30/03/2018 - 1 reactie

Toen ik nog Twitter had volgde ik ook Femke Halsema. Ze was nog partijleider van Groen Links en ze had het, zo te zien aan haar tweets, razendruk. Ze was continue aan het werk. De momenten dat ik dacht dat ze thuis was met de kinderen waren weinig.

In mijn vriendenkring ben ik de enige fulltime thuismama. De rest werkt. Allemaal wel parttime, maar ze werken. Een paar werken 32 uur, de anderen werken 24 uur. Ze hebben het druk, natuurlijk. Werk, de kinderen, het heen en weer brengen van de kids naar clubjes. “Ik zit bijna alleen maar in de auto”, zuchtte een vriendin eens.

Ik ben nu aan aantal jaar thuismama. Bij Adam werkte ik 32 uur. Toen werd de afdeling waar ik werkte boventallig verklaard, dus kwam ik thuis te zitten. Tijdens mijn zwangerschap van Ayoub en de eerste paar maanden na zijn geboorte solliciteerde ik erop los. Ik wou graag 24 uur werken, 3 vaste dagen Het was bijna niet te vinden.  En hoewel het eerst niet de bedoeling was, bleef ik dus thuis.

En na heel lang nadenken, en vechten, en principes en regeltjes en verwachtingen opzij te leggen (ja maar wat nou als, en wat zouden mensen zeggen, mensen zullen wel denken, ja maar, en maar stel nou dat), voelde ik mij steeds prettiger bij deze rol. Ik denk dat ik nu 4 jaar thuismoeder ben en ik zou niets anders willen.

Gisteren was ik bezoek bij een vriendin die ook net een kleintje heeft. Ze werkt 32 uur, en moet dit weekend 3 dagen voor haar werk naar het buitenland heeft. Doordeweeks is ze pas half 7 thuis van werk, en ze sport ook nog eens 3 dagen. Ze vindt haar werk heel leuk, maar natuurlijk mist ze haar kleintje ook.

Ik wil natuurlijk geen wedstrijdje doen wat zwaarder is, maar als moeder zijnde heb je al 1 hele zware baan: moeder zijn. Jullie werkende moeders hebben dus eigenlijk 2 banen. En hoewel ik ervoor kies om thuis te zijn, ben ik ook ontzettend blij met moeders zoals Femke Halsema. Moeders als mijn vriendinnen. Moeders die carrière (willen) maken. Moeders die meedraaien met de economie van dit land. Tegen jullie wil ik zeggen: bedankt.

Want ik kan me alleen maar voorstellen hoe het is: zal ik sporten, of toch een avondje thuis? Dat je na een volle dag werken ook nog eens het huishouden moet doen. Dat je continue op de klok let, want  zwemles begint zo laat, maar je moet werken tot zo laat, en dan die files natuurlijk onderweg. Dat je in de school nieuwsbrief leest dat het paas optreden tot kwart voor 9 uur is, maar dat je 9 uur op je werk moet zijn. Dat je kleintje ziek is, en dat je eigenlijk thuis wilt blijven, maar tegelijk je collega’s ook niet wil teleurstellen. Och ja, en dan heb je jezelf nog. Kies je voor dat vrije weekendje even zonder de kids, maar je ziet ze al zo weinig.
Die keuzes, die schuldgevoelens, wat moet je toch doen.

Ik ben extra dankbaar dat ik die keuzes niet hoef te maken. Daarom wil ik tegen al die werkende moeders zeggen: ik heb respect voor jullie. Diep respect.

Over nu

21/03/2018 - 8 reacties

Ik zit teveel in mijn hoofd de laatste tijd.

Ik heb het gevoel dat ik heel veel dingen moet doen, alles moet gebeuren, de was (natuurlijk), ik moet sporten, ik moet uitrusten, ik moet ook het huishouden doen, ik moet op tijd naar bed, maar ik moet ook die ene film nog afkijken, en dat ene boek, die moet ik ook nog uitlezen. Ayoub moet goed eten, anders heeft hij weer een lage weerstand, dan wordt hij weer ziek, dan heb ik weer een slapeloze nacht erbij, ik moet niet vergeten woordjes te oefenen met Adam, en oja, hij moet ook nog leren fietsen, ook dat moet gebeuren, ik moet niet vergeten LOML ook aandacht te geven, want hij geeft mij ook zoveel aandacht, hij kookt altijd voor mij en ik moet ook eens meer mijn best doen voor hem, niet vergeten het speelgoed schoon te maken trouwens, vooral in Ayoub zijn keukentje, want bacteriën, overal bacteriën, de was is klaar, niet vergeten om de was op tijd in de droger te doen, en daarna opvouwen, anders, het moet, alles moet.

Ik heb ook het gevoel dat ik iets moet zijn, iets meer dan dit, heel soms, dan komt dat gevoel weer naar boven, wat ik nu ben, een moeder, een doodnormale moeder, is niet genoeg. Ik was toch ook bezig met mijn boek, waarom is dat boek er nog niet Des, ik moet schrijven, ik moet ook tekenen, dat deed ik toch zo lekker de laatste tijd, waarom ga ik daar niet mee bezig, iedereen gaat mee in de maatschappij, iedereen doet iets, en is iets, maar ik, ik moet ook iets zijn toch?

En LOML, ik moet daar trouwens ook iets mee, ik bedoel, als de kinderen er niet zijn, genieten we van elkaar, we gaan naar de bioscoop, en uiteten, of juist niet, we slapen uit, of juist niet, het geeft niets, het maakt niets uit, het kan allemaal, maar dan zijn de kinderen er weer en dan hebben we elkaar avonds niet veel te vertellen, liggen we allebei moe op de bank, voor de tv, hoe was je dag, ja leuk, moe, en bij jou, ja ok, wel moe, het gaat voorbij he zegt hij, en ik zeg nou ja, het zal best, maar hallo, we moeten toch spetteren, elke avond weer, en 3x per week seks en elke avond goede gesprekken, toch, dat moet toch ofzo?

Alle dagen lijken op elkaar, het opstaan, het ontbijt maken, de kinderen aankleden, broodbakjes klaarmaken, weer de was, weer de boodschappen, en op tijd eten, wel goed eten Des, want anders loopt de borstvoeding terug, ook zo belangrijk, wat gaan we eten vanavond, wat lust Ayoub nu weer niet, want hij moet wel eten, genoeg vitamines, tijd om naar bed te gaan, en weer roepen en weer een plasje, en weer wat vragen, en het deken zit niet goed, terwijl ik juist aan de avond wil beginnen, mijn avond, maar ik ben ook zo moe..

och ja, die vermoeidheid. Gebroken nachten, dikke ogen in de ochtend, kringen onder mijn ogen, watten in mijn hoofd, ik leef de dagen in een sluimerstand.

Het is een beetje een boel gezeik zeg, als ik dit allemaal zo lees, en luxeproblemen, heus, ik weet het wel. Maar zo gaat het dus in mijn hoofd de laatste tijd, ik zit teveel in mijn hoofd.

Het belangrijkste is denk ik dat ik vertrouwen heb, dat dit ook wel voorbij gaat, het gaat voorbij, het komt wel goed, er komen lichtpuntjes, er zijn lichtpuntjes, genoeg, dus even volhouden, even geduld, het komt wel goed.

Ik ga maar even mediteren denk ik, mijn telefoon aan de kant, deze laptop aan de kant, en even uit mijn hoofd.
Even terug naar mezelf.

Hoe gaat het met je

06/03/2018 - 2 reacties

Ik had een gesprek laatst met een niet te nader noemen persoon. Ze baalde dat ze steeds vaker merkte dat er geen echte band was met vriendinnen. Ze sprak  met ze af en het viel haar elke keer weer op:  de hele avond werd er niet 1x echt aan haar gevraagd hoe het met haar ging. Waar het gesprek dan wel over ging? Oppervlakkige dingen zoals werk, een nieuw huis, de laatste roddeltjes. Niets noemenswaardig, nergens de diepte in.

Moet jij eens opletten hoe weinig mensen echt aan je vragen hoe het met je gaat. En dan bedoel ik niet een standaard “alles goed?”, maar een oprecht “hoe gaat het nou met jou?”.

Ze baalde, en ik snapte het wel. Mensen praten het liefst over zichzelf. Dat is logisch natuurlijk ergens. Maar ik vind: een goed gesprek is geven en nemen. Echt praten met elkaar. Hoe gaat het met jou, wat houd je bezig, waar denk je aan? Ik besloot een tijdje terug om dan ook echt eerlijk antwoord te geven.  Als het goed met ging, dat ik dan ook echt zei: ja het gaat goed, het gaat lekker, alles in balans. Maar als dat niet zo was, dat ik daar dan ook antwoord op gaf.

Ik had laatst een verjaardagsfeestje en ik was dus zo moe. Ik sprak die avond met verschillende mensen “he, hoe gaat het”, en ik antwoordde elke keer eerlijk “niet zo goed. Niet zo lekker. Ik ben moe“. Ik was bijna verbijsterd op de antwoorden die je dan terug krijgt. Oh vervelend, en vervolgens ging het weer ergens anders over. Sommige mensen gingen er helemaal niet op in, alsof ze bijna niet wisten wat je dan terug moet zeggen.

Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat ik de ideale gesprekspartner ben. Ik probeer er echt op te letten, door echt door te vragen, of door te herinneren wat diegene ook nog weer bezig hield.  Toch merk ik dat ik soms half luister, niet uit desinteresse maar omdat ik zelf zo afgeleid bent. Soms heb ik in mijn hoofd al een antwoord klaar of geef ik ongevraagde tips of advies. Of ik trek het verhaal naar me toe “ohja, dat heb ik ook, nou en weet je dus wat bij mij hielp…”.
Oprecht luisteren, dat is dus iets wat ik echt wil leren.

In ieder geval: die avond was ik me er dus zo bewust van dat niemand eigenlijk echt naar je luistert tot ik een vriendin sprak. Hoe gaat het met je, vroeg ze, en ik zei : ik ben zo moe. Toen deed ze iets zo hartverwarmend dat het me tot nu toe is bijgebleven: ze deed haar hand op mijn knie, kneep erin, wreef toen over mijn rug en zei: “och meid, wat vervelend voor je. ik kan het me voorstellen. Drie kinderen, en ik ben al moe van mijn twee kids”.

Ze vroeg door, we spraken verder, maar dat ene gebaar, ik vond het zo lief, zo warm., zo liefdevol. Met mijn zusje had ik het er over, en zij vertelde ook dat ze eens door de stad liep en verschillende mensen tegenkwam. Er was maar 1 iemand haar echt bij gebleven, een ex collega. Die vroeg haar hoe het met haar ging, en met “die knappe neefjes die ze altijd op Facebook zet”.

Ik wil dat gevoel ook aan mensen geven.  Zonder oordeel, maar ook zonder een tegenactie, zonder dat ik wil dat mensen het terug aan mij geven. Maar dat vind ik nog moeilijk. Nog vind ik het jammer als ik aan het eind van een feestje of een afspraak denk: tja, wie heeft mij nou deze avond echt gevraagd hoe het mt mij gaat?

Nog een te leren proces dus, dit.

Mijn vader en ik part nogwat

02/03/2018 - 2 reacties

Mijn vader heeft al sinds vorig jaar last van zijn knie. Door het hardlopen. Natuurlijk deed hij daar niets mee.

Zo is mijn vader. Heb je pijn, dan ga je gewoon door. Ben je ziek, dan ga je gewoon naar werk. Heb je dus last van je knie, dan ga je gewoon door met hardlopen. Niet 5 km, maar de 10, het liefst. En daarnaast 40+ uren werken. Zo ken ik mijn vader, al mijn hele leven.

Hij begon al snel mank te lopen, zoveel pijn had hij. Naar de dokter dan pa? Nee, hoeft niet, zei hij. Gaat wel over.  Op een gegeven moment hoorde ik van mijn moeder dat hij ’s nachts wakker werd van de pijn. Ok, gaan we dan nu naar de dokter pa? Nee, niets aan de hand, zei hij.

Tot hij dus viel en niet meer kon opstaan. En wel een week (!!!) thuis moest blijven. Niet naar werk kon. Hij verveelde zich rot, wist niet wat hij met zichzelf aanmoest. Na die week ging hij weer aan het werk. Nee, het deed heust geen pijn meer, zei hij.

We zijn inmiddels een jaar later en omdat mijn vader dus niet naar zijn lichaam luisterde, omdat hij zo eigenwijs is, moet hij volgende maand geopereerd worden. Iets met de meniscus. Pa, als je nou eerder naar de dokter was gegaan, dan was die operatie waarschijnlijk niet nodig geweest, toch?
Mwah, zo zie ik dat niet echt, zei hij.

Natuurlijk, zoals altijd, was ik weer flink geïrriteerd door het gedrag van mijn vader. Waarom hij niet naar zijn lichaam luistert. Waarom hij vol met regeltjes zit. Waarom hij perse door moet gaan, doorgaan, altijd, niet stoppen, want stoppen is falen, stoppen is wat sukkels doen, stoppen is niet uit te leggen aan anderen. LOML hoorde mijn geklaag aan en zei toen: “daarom ga jij ook nooit naar de huisarts als er wat is. Dat heb je nooit geleerd”.

Het is waar. Ik vind ziekmelden ook onzin. Ik vind naar de huisarts gaan ook zonde van mijn tijd. Waarom zou ik, het gaat wel over joh, gewoon doorgaan. Hoe vaak ik last heb gehad van mijn rug en LOML zegt “ga dan naar dokter”, en ik vervolgens: nee hoeft niet.

Ik dacht er over na, waarom dan niet, dat naar de dokter. Het is niet een kwestie van onzin vinden, of gewoon doorgaan en niet stoppen, het is eigenlijk ook een minderwaardigheidscomplex. Dat mijn vader zijn lichaam niet heilig genoeg vind om er zuinig op te zijn. Werk gaat eerst. Andere helpen gaat voor. En dan pas hij. Altijd hij op het laatst, altijd anderen eerst, want hij doet er niet toe. Hij is het niet waard.

Vorige week had ik een trainingssessie met mijn pt. Ik deed een oefening en zei: ik voel het bij mijn rug. Oh, zei hij, dat is niet de bedoeling. We slaan deze oefening dan over.

Later had ik het er met mijn man over, dat ik zo verbaasd was dat mijn pt dat zei. De oefening overslaan? Gewoon niet doen? Maar…is dat niet iets wat sukkels doen? Stoppen, opgeven, dat was het toch? Was ik nu nog wel “aan het sporten”, dat ik die oefening dus gewoon niet ging doen

In mijn hoofd klopte het gewoon niet, al was ik blij dat mijn PT het zei (als ik alleen trainde was ik dus gewoon doorgegaan). Ik begreep mijn vader waarom hij dus altijd doorging, hoe dat stemmetje zich ontrafelt, niet stoppen, doorgaan, gewoon doorgaan en niet luisteren naar je lichaam, je gevoelens, je emoties.

Ik zie mijn vader, en ik zie mezelf. En ik zie dan Adam en dan hoop ik zo…ik hoop het echt.
Die cirkel doorbreken, trots zijn op jezelf, jezelf het waard vinden, nu al, altijd al, elk moment van de dag.

6 jaar

28/02/2018 - 3 reacties

Een deze dagen ben ik 6 jaar getrouwd. Alweer 6 jaar. Ik zocht het stukje op dat ik schreef toen ik net getrouwd was. Ik verbaas me over de ontzettend grote roze wolk waar ik op zat. Als ik terug denk aan de trouwdag dan voelt dat helemaal niet zo.

LOML en ik zijn natuurlijk heust uit liefde voor elkaar getrouwd. Ook omdat we geloven in het huwelijk, in een leven als man een vrouw samen. Met een Marokkaanse achtergrond (hij) en ik indonesisch was het echter ook een logische  volgende stap. We moesten niet perse trouwen, als we nu nog getrouwd waren was het niet een heel groot probleem geweest denk ik. Maar we woonden al samen, ongehuwd, we wilden absoluut aan kinderen begonnen en nou ja, in onze beide culturen wordt het toch nog een beetje verwacht dat je dan getrouwd bent. En omdat er dus (gelukkig) genoeg liefde was tussen LOML en mij vonden wij het allemaal prima.

Was mijn trouwdag nou de mooiste dag van mijn leven? Nee. Absoluut niet. Ik kan nog tig betere dagen opnoemen.  Mijn huwelijksaanzoek was niet romantisch waarbij LOML op 1 knie ging. Ik ging niet voor mijn droomjurk. We deden geen eerste dans. Er was geen speech, LOML tilde mij al helemaal niet op bij de voordeur en tijdens onze *kuch* huwelijksnacht sliepen we meteen in, zo moe waren we.

Dit klinkt alsof het een verschrikkelijke dag was, maar dat was het niet, echt niet. Ik ben nog steeds dankbaar voor alle mensen die mee hielpen, die dag(en. We hadden een islamitisch trouwfeest en een Marokkaans feest). Ik moest huilen en mijn beste vriendin droogde mijn tranen. Met mijn vader liep ik de zaal binnen, en toen ik voor het eerst stond naast LOML staan hoorde ik hem zachtjes fluisteren “wat zie je er mooi uit”. Mijn trouwkebaya was echt heel mooi, met een klein sleepje. We hoefden niets te regelen, niets te betalen, de feesten kregen we kado van onze ouders, en tegelijkertijd was het ook een kado van ons aan hun, hoe dubbel dat ook klinkt.

Ik kijk er, kortom, met gemengde gevoelens op terug. Er was heel veel liefde, dat is het belangrijkste, maar het voelde niet als een bruiloft van mij. Van ons.

Een hele tijd terug, ergens vorig jaar, vroeg ik opeens aan LOML hoe hij het zou vinden om opnieuw te trouwen. Of nouja,opnieuw de liefde te vieren. Klein, intiem, alleen voor ons. Tot mijn volle verbazing zei hij ja. Dat lijkt me wel heel leuk, zei hij.

Dus, omdat ik een meisje blijf, droom ik deze week een beetje. Ooit, een kleine bruiloft, alleen wij, ons gezin. Als de jongens al groot zijn (met misschien een dochter erbij, ja hallo, ik zit nu toch in een droommodus). In een warm zonnig land. Aan het strand. Met blote voeten in het zand. Met golvend beachhair. Een hele simpele witte jurk, met spaghettibandjes. Adam die foto’s van ons maakt (kan hij al). Ayoub die gitaar speelt (zie ik hem voor aan). Reda die de ringen brengt. En daarna heerlijk eten in een toprestaurant.

Ooit, het kan, het mag, opnieuw een dag met zoveel liefde.