Over ouders

24/01/2018 - 4 reacties

Ik kom uit een heel warm gezin. Echt. Er is een stabiele basis en ik kan altijd bij mijn ouders terugvallen. Er zijn mensen, mensen die ik ken, die dat niet hebben. Ik zie aan hen hoe ze strugglen, hoe ze net wat meer moeite hebben in het leven, en ik weet zeker dat het ligt aan de basis die zij dus niet hebben. Het is temeer voor mij een les dat ik ook zo’n warme basis aan mijn kinderen wil geven.

En toch, er wringt soms wat. Vooral sinds ik zelf moeder ben. Hoe ouder ik word. Hoe meer ik groei, hoe meer ik mezelf heal, hoe meer ik bloei, hoe meer ik ook besef: dit had anders gekund. Beter bedoel ik dan.

Ik heb een tijdje therapie gehad, lang geleden, en dit eens aan mijn ouders verteld. Ze snapten het niet zo, therapie. Want “je moet veel bidden Des, dat helpt”. Mijn vader snapt therapie al helemaal niet. Je bent toch niet ongelukkig, redeneert hij dan. Je woont in Nederland, een land waar alles is, je hebt een dak boven je huis, geen honger, je hebt papieren, wat is er mis? Wat is er reden om ongelukkig te zijn? Overspannen, burn out, een depressie, het zijn termen waar ik niet bij mijn ouders hoef aan te komen. Het is voor hun te…onzichtbaar. Je ziet het niet, dus is het er niet. Bovendien: hoe kan je hier, in Nederland, in het westen, overspannen zijn? Dat gaat er bij hun gewoon niet in. Ga dan bidden, zeggen ze. Hou je vast aan je geloof.

Ik geloof dat het een generatie verschil is. Clown Bassie zei eens niet in een burn out te geloven, Peter R. de Vries lachtte Bibi zo’n beetje uit. Ik geloof niet dat die generatie snapt waarom “wij” ons milenials (mag ik mezelf nog zo noemen?) ons zo voelen. Die druk om te presteren, om maar te moeten werken, in een wereld waar alles online gaat om alles perfect te moeten doen. Ik weet zeker dat het bij mij ook een cultuurverschil is. Je praat er niet over, het is er niet, en bovendien, waarom praten met een therapeut over je problemen? Dat doe je gewoon niet.

Dat vind ik dus soms jammer.  Ik kan met mijn ouders over heel veel dingen praten, maar over dat zwarte gat waar ik in heb gezeten niet. Dat ik ooit zo ongelukkig was, dat ik leefde in angsten, dat is niet aan ze uit te leggen. Want ik heb alles, dus hoe kan ik dan ongelukkig zijn?

En daar zit dan voor mij het pijnpunt. Ik snap mijn ouders wel, ik snap waarom ze die dingen zeggen, ik snap waar zij vandaan komen, ik snap waarom zij die dingen zo zien. Maar zij snappen mij niet. Zij begrijpen mij niet. En dat doet soms toch best wel..tja..een beetje pijn.

Ook over persoonlijke groei, over ayahuasca, en al die mooie dingen die ik de laatste tijd meemaak, ze snappen het niet. Als ik ze uitleg over persoonlijke groei, dat ik mijn angsten heb los gelaten zeggen ze niet. Als ik iets vertel over ayahuasca, nou ja, misschien moet ik dat ook gewoon niet doen.

Een goede vriend van mij heeft zijn ouders allang losgelaten. Ze zijn mijn ouders, zegt hij. Niet mijn vrienden, niet mijn soulmates, ze zijn ouders. Het geeft niets, zo zegt hij, ik heb die verwachtingen niet.

En ik weet dat dat precies datgene is wat ik moet doen: niet verwachten. Helemaal niets. En dan komt het dus wel goed, hoe raar dat ergens toch wel klinkt.