Des Moedert: in de ballenbak, in de Monkeytown

08/06/2016 - 5 reacties

20160606_164133-2

Laatst waren we in de Monkey Town (ok de foto suggereert anders, maar ergens las ik eens dat een blog leuker wordt met een foto, vandaar). Ed en Joep speelden in de ballenbak, ik zat op een bankje uit te rusten van het moederschap en te overpeinzen wat ik die avond zou eten tot ik zag dat er een groter jongetje tegenover Ed stond.

Ed liep een paar stapjes achteruit, keek naar mij, en opeens duwde die jongen Ed. Zomaar. Of nouja, volgens mij gaat iets nooit zomaar op “die leeftijd” (dat is iets wat je op een gegeven moment vaak zegt. “Achja, die leeftijd he”). Ik liep er snel heen en ik zag de vader van het jongetje ook. Die zat en keek ernaar, en zei niets.

Dat vond ik dus een beetje raar.  Als Ed zomaar een jongetje duwt of slaat, het komt weleens voor, dan ga ik er meteen heen om tegen Ed te zeggen dat hij het niet mag doen. Het is me al een paar keer voorgekomen dat de ouders (en dat waren trouwens in die gevallen vaders, is dat toeval?) er niets van zeiden. Niet een “he, dat mag niet”, of een “pas op he!” of een “he, je mag niet slaan hoor” of een “zeg maar eerst sorry”. Gewoon niets. Helemaal niets. Niet tegen Ed, of een praatje tegen mij. Want dat komt bij moeders onder elkaar wel voor. Dat de moeders dan tegen mij zeggen “sorry hoor”, en ik dan zeg “oh, dat geef niets, het is de leeftijd he!” (zie, daar heb je het weer).

Maar goed, terug naar de ballenbak. Moest IK er nou wat van zeggen? Tegen die jongen? Was dat mijn taak? Moest ik die vader erop aanspreken? Joh gast, jouw zoon duwt mijn zoontje, als ie dat nog een keer doet schop ik jouw zoon uit de ballenbak, joe, zoiets? Of moest ik er juist niets van zeggen?

Goh, al die vragen in de ballenbak. Ik ging maar snel weer zitten en overpeinzen wat ik nou moest koken die avond (het werd een salade).

 

Des Interviewt: Aisha

07/06/2016 - 4 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Een van mijn beste vriendinnen, mijn favoriete cake dealer, mijn schrijfmaatje, ze is het allemaal: Aisha. Wat begon met een blog bij web-log.nl, de eerste keer afspreken met nog wat meiden en inmiddels zijn we 10 jaar verder en spreken we elkaar bijna dagelijks. En toen werd zij zwanger, en ik ook. En toen beviel zij van haar kleine draak en ik 2 weken later ook. En appten we elkaar bijna elke nacht tijdens het voeding geven. Ik kan tegen haar zeggen dat ik stapelgek word van mijn kinderen en zij zal begrijpend knikken. Zo gaat dat in een vriendschap. Naast haar passie voor taarten maken en schrijven en eten en wijntjes drinken is ze dus ook moeder. Van een ontzettende knapperd ook nog, de 3 jarige Eed. Onlangs kwam ze erachter dat Eed hemofilie heeft, echt niet leuk. Wat doet dit met je als moeder, en hoe ga je ermee om? En taarten maken met zo’n mini dreumes, gaat dat allemaal nog?

PhotoGrid_1465239208199

Taartenmaakster, zzp-er in deze tijden. Je moet het lef maar hebben. Wat gaf jou de doorslag?
Jaren lang heb ik banen gehad die ik prima kon, waar ik goed de rekeningen van kon betalen, maar of ik het écht leuk vond? Eigenlijk niet. Er kwam een periode dat ik overspannen thuis zat, zonder baan, niet genietend van mijn leven en mijn gezin. Toen besefte ik dat die extra paar centen op je bankrekening geen moer uitmaken als je geen enkele dag kan genieten van je leven en altijd maar in de sleur meegaat. Dus wilde ik het over een andere boeg te gooien. Ik kwam er in die periode achter dat ik eigenlijk gewoon verder wilde in wat ik altijd al graag deed. Het bakken en ontwerpen van lekkere en mooie taarten. Toen ontstond de droom om een cakestudio te openen en besloot ik die droom na te jagen. Want waarom in hemelsnaam niet?!  Ik solliciteerde bij een chocoladewinkel zodat ik in alle rust en financiële zekerheid mijn bedrijfje kon beginnen en zei tegen mijn vriend; ‘Als het hier niks wordt, dan ga ik vol gas met mijn taartenbusiness. Anders komt er helemaal geen geld meer binnen.’ Ik werd wel aangenomen, maar een contract zat er helaas niet in, dus was de keus gemaakt. Vol gas gaan! Het ging allemaal heel snel, dus eerst maar vanuit huis. De rest zien we later wel. En nog elke dag ben ik blij dat ik die stap heb gemaakt. Ik verdien geld met wat ik echt ontzettend leuk vind om te doen. Misschien geen vetpot, maar ik ben heel gelukkig!

Nou weet ik dat je vriend Tom ook nog eens zzp-er is. En dan nog de zorg voor die mini draak; hoe combineer je onregelmatige werktijden met het gezinsleven?
Dat is soms even puzzelen en stoeien! De minidraak gaat 2,5 dag naar de crèche, de rest van de dagen is hij thuis. Tom werkt 6 dagen per week, ook op erg onregelmatige tijden en is alleen op zondag vrij. Ik ben in de weekenden eigenlijk amper vrij, dus we leven aardig langs elkaar heen. Op crèchedagen storten we ons allebei vol op ons bedrijf, lunchen soms wel even samen voor wat tijd met z’n tweetjes. De dagen dat de minidraak thuis is spendeer ik het liefst alleen met hem, zonder werk en tussendoor het huishouden. Dit is ook een bewuste keuze. Tom is aan het werk en ik vind het niet eerlijk tegenover de minidraak om hem voor de TV te planten en aan het werk te gaan. Thuis is thuis en samen, ook al is daar mama’s werkplek. Mijn gezin staat op nummer 1 en daar wil ik de taartenbestellingen zo min mogelijk tussen laten komen. Tom denkt daar gelukkig met zijn bedrijf ook zo over. Al kan dat natuurlijk niet altijd. Heb ik veel bestellingen op zijn vrije dagen staan, dan leggen Tom en ik de agenda’s naast elkaar. De ochtend spendeer ik dan met onze zoon en als Tom overdag een paar uurtjes thuis is kan ik aan de bak en ontfermt Tom zich over de minidraak. Zodra de minidraak op één oor ligt ga ik weer verder, wat vaak uitloopt op nachtwerk. Tom heeft ook een papamiddag ingelast om leuke dingen samen te gaan doen. Daar probeer ik me ook zoveel mogelijk buiten te houden. Lekker tijd voor papa en zoon is ook heel belangrijk! Als het even kan brengt Tom hem ook naar bed, want samen eten zit er voor het merendeel van de week niet in, dus dan compenseren we het zo een beetje. Vrije momenten met het hele gezin moeten we soms echt zoeken. Maar des te meer genieten we daar dan ook van! Soms is het maar een paar uurtjes, soms alleen tijdens het ontbijt.. Een hele dag is wel een luxe eigenlijk. Tom en ik spreken elkaar wel weer als we in bed liggen, haha! En anders plan ik mijn taarten en andere werkzaamheden zo dat we ’s avonds een paar uurtjes samen hebben. 
PhotoGrid_1465239191540
Je zoontje heeft de ziekte hemofilie. Kun je dit misschien in het kort jip&janneke taal uitleggen wat dit precies is en wat voor impact het heeft gehad op jou als moeder?
Hemofilie is een stollingsstoornis. Hij mist een bepaalde factor in zijn bloed waardoor zijn bloed niet goed stolt in het helingsproces. Als jij een wondje hebt, stolt je bloed, komt hier een korstje op en heelt het weer mooi. Bij de minidraak gaat het wondje wel dicht en stolt het bloed, maar omdat op zijn simpelst gezegd de lijm in zijn bloed niet sterk genoeg is laat het weer los. Hierdoor gaat zijn wond weer opnieuw bloeden en krijgt hij een injectie met stollingspreparaten om het goed te laten stollen. Dit kan aan de buitenkant zijn, maar spannender vind ik zelf aan de binnenkant. Bij een val of stoot kunnen er inwendige bloedingen ontstaan. Bijvoorbeeld in zijn knie, elleboog of in het ergste geval zijn hersenen. Bloed is giftig, daar waar het niet thuis hoort. Dus het vreet het kraakbeen aan bij bijvoorbeeld een kniebloeding heeft. Daarom moet hij binnen een uur medicijnen krijgen om de schade zo beperkt mogelijk te houden. Voor jouw beeldvorming. Mensen zonder hemofilie hebben van deze missende factor 8 zeg maar 100 %, de minidraak heeft slechts 2,2%. 
 
Hemofilie was voor ons een totaal onbekende aandoening. Dus de impact was erg groot toen we er bijna 2 jaar geleden achter kwamen. Het is een erfelijke aandoening die ik, na onderzoek, aan hem heb doorgegeven. Daar heb ik me schuldig over gevoeld, want door mij zat hij in deze situatie. Maar inmiddels niet meer hoor! Verder was vooral de beginperiode erg zwaar. Dit kwam ook omdat de minidraak meer het ziekenhuisbed en de operatietafel zag dan zijn eigen fijne bedje. We brachten hem op een gegeven moment dag na dag weer naar de operatiekamer om onder het mes te gaan. Zo’n klein ventje van toen 1,5 jaar. Dit gaat je als moeder niet in de koude kleren zitten en was ook amper te doen. Ik heb toen een tijdje overspannen thuis gezeten. Er was op privé en werkgebied veel gaande en als je kind dan ook nog eens zo vaak in het ziekenhuis komt te liggen en er komt ook nog een diagnose uit de lucht vallen… Dat was echt even te veel. Dat maakte het wennen aan de nieuwe hemofilie situatie best lastig. Zorgen dat je er zelf weer bovenop komt en leren over hemofilie, balans vinden in een toch wel wat andere levensstijl. Maar dat is goed gekomen gelukkig! Het blijft altijd een leerproces en strijd met je eigen angsten. Het klimmen en klauteren op speeltoestellen of met veel kindjes op een springkussen. Dat zijn momenten dat ik serieus het zweet in m’n bilnaad heb staan, alleen vinden we het voor hem heel belangrijk kind te zijn en niet beperkt te worden door hemofilie. Er is namelijk hartstikke goed mee te leven, maar bij bepaalde dingen moet je gewoon voorzichtiger zijn of beter opletten. Het liefst haal je hem van dat springkussen, want wat nou als er een kind op hem springt. Dan is het direct omschakelen, wordt het een ritje naar het ziekenhuis en krijgt hij een injectie. Het liefst wil je hem dat besparen. Maar het hoort bij ons leven , het gaat niet meer weg. Dus dan moet je er gewoon het beste van maken. Op dat moment proberen we onze eigen angst zo goed mogelijk te parkeren. Want wat blijkt? Het kan ook gewoon goed gaan en de minidraak heeft dan ontzettend veel lol gehad. Daar heb ik veel zweet in m’n bilnaad en angstige momenten voor over.
 
PhotoGrid_1465239163790
Leuk hoor die kinderen van 3 jaar, maar soms…. Zeg eens eerlijk: op welke momenten kan jij je zoontje wel achter het behang plakken?
Op dagen dat ik heel moe ben of gewoon niet zo lekker in mijn vel zit. Dat voelen die draakjes aan hè? Of je bent gewoon gevoeliger voor wat lastiger gedrag. Dan is mijn lontje ook echt wel een stuk korter. De minidraak heeft ook behoorlijk zijn eigen willetje. Niet naar huis willen als ik hem van de crèche haal, of niet naar de crèche willen als we ’s ochtends haast hebben. En dan kan hij ook gerust blijven staan waar hij staat. Ik kan heel hard gaan lopen roepen dat mama dan wel alleen naar huis of de crèche gaat, maar dat boeit hem geen mallemoer. Ik krijg dan ook een echte ‘nou, dan ga je toch lekker-blik’ toegeworpen! Hij kan ook ont-zet-tend een keel op zetten als het niet gaat zoals hij wil. Dan zou een plakbandje over zijn mond en dan achter het behang op zich wel een mooie zijn! 😉 
 
En wat zijn nou de mooiste momenten?
Gelukkig zijn dat er zoveel meer. En die behangplak momenten ben ik dan ook op slag vergeten! Als ik hem van de crèche haal krijg ik elke keer weer een ontzettend warm onthaal. Zodra ik in het vizier kom laat hij alles vallen waar hij mee bezig was, rent onder een luid roepend ‘Mijn mamaaaaa!!!’ met gespreide armen op mij af en springt in mijn armen. Elke keer weer. Heerlijk! Of als ik hem in bed leg en hij zich lekker tussen zijn knuffeltjes nestelt en zachtjes; ‘Daaaag mama, hajou (hou van jou) voor aaaltijd’ zegt. Heerlijk vind ik de momenten dat hij ontzettende lol met Tom heeft. Dat is zo mooi te zien. Daar kan geen mama tussen komen. Of als Tom en ik elkaar even knuffelen, dan stopt hij met waar hij mee bezig was en roept dat hij ook een dikke knuffel wil. Dan komt hij tussen ons in staan voor een fantastische familyhug. Heerlijk, die armpjes om onze benen heen. Oh, en hij is een ster in spannende verhalen verzinnen! Ik versta ze niet altijd even goed, maar gisteren ging het over ‘mòsterjagers’ (monsterjagers), toverbananen en paardjes. Die waren ‘veel groot’! Ik hang met tranen in mijn ogen aan zijn lippen, echt!
 
Taarten maken tot midden in de nacht, zo af en toe een mini draak, ik kan me voorstellen dat je soms kapot moe bent. Waar krijg jij dan weer energie van?
Tijd voor mezelf! Even wat afspreken met vriendinnen, dinsdagochtend even met die ene van Desschrijft.nl wat schrijven in een internetcafé, twee bladzijdes lezen en in slaap vallen (true story), dat soort dingen. Datenights met Tom zijn ook heel fijn. Die moeten we plannen door onze onregelmatige agenda’s, maar daar kijk ik dan ook elke keer heel erg naar uit!
PhotoGrid_1465239292730
Geef mij eens de tip voor die (aanstaande) mommy’s. Wat moet ze zeker wel, en wat zeker niet doen?
Kies ook eens voor jezelf! Je bent niet alleen een moeder, maar ook nog je eigenste ik. Vond je het voor het moederschap leuk om in je onderbroek Justin Bieber liedjes te playbacken? Blijf dat doen! Ik merkte in het begin dat het voelde alsof ik geleefd werd, geen eigen persoon meer was, maar een vrouw die constant met haar kind bezig moest zijn. Het leek een beetje alsof ik mezelf kwijt was ofzo. Maar toen ik er door meerdere mensen op werd gewezen (waaronder jij) dat het écht geen misdaad is om tijd voor jezelf vrij te maken, ben ik dat gaan doen. Ik merk dat ik dan weer oplaad en de behangplakmomentjes 10 malen beter aan kan, me beter voel en veel meer geniet van tijd met de minidraak.
 
Niet doen? Jezelf of je kind vergelijken met andere moeders of kinderen! Dit lijkt wel een soort mamadingetje, want ik hoor het overal om me heen. Geen moeder of kind is hetzelfde, iedereen heeft zijn eigen manieren en levensstijl. Wat voor het ene gezin werkt, hoeft niet voor het andere te werken. En je doet het heus goed als mama. Twijfel niet aan je kunnen. Al doe je die luier verkeerd om, is het badje net even te koud, al denk je soms dat je maar wat aankloot, dat geeft niet. Ik denk dat het moeder/ouderschap een groot leerproces is. Niet alleen voor je kind, maar ook voor jezelf. Vind je dat je het nu niet goed doet? Dan probeer je het op een later moment op een andere manier. Maar twijfel niet of je een goede moeder bent. Dat ben je namelijk! Je zorgt voor je kind, je houdt van je kind en wilt er het beste voor. Van die omgekeerde luier weten ze later heus niks meer. Tenzij je het op Instagram zet natuurlijk 😉

Des schrijft gewoon een stukje tussendoor

04/06/2016 - 3 reacties

Vanochtend, 8: 07 zei mijn telefoon. Nouja, hij zei het niet, zover zijn we nog niet, maar hij gaf het aan. Acht uur. Nog erg vroeg. Ik was nog niet helemaal wakker maar wel wakker genoeg om even de Calm app aan te zetten voor te mediteren. De Calm app is mijn beste vriend, nowadays. “Het” is eigenlijk een zij, een heerlijke rustgevende stem die mij dagelijks helpt met het mediteren. Mediteren is dankzij de callm app nooit zo makkelijk geweest. Ik weet niet hoe ze heet, die stem. Ze stelt zich wel altijd netjes voor: “hello, my name is nogwat eleven, tenminste ik denk dus dat haar achternaam eleven is. “and i’m your daily calm for today”. Ze is vast lief, dat geloof ik echt. Wat wil je met zo’n stem. Ik zou nooit meditatie stem kunnen worden, vrees ik.

Ik mediteerde 25 minuten, ongeveer, dat zegt de calm app dan na afloop. Ik stapte uit bed en ik voelde het meteen. Geen pijn aan mijn rug. De laatste dagen heb ik last van mijn onderrug. Ik kon nauwelijks bukken. Ik deed een verwoede poging om de kussen van de vloer te rapen. Het duurde lang. Kennelijk heel lang, want Ed stond erbij en keek ernaar en pakte toen de kussen voor mij. “Die mama?”, zei hij toen. Lief, dat wel.

Ik maakte daarom maar een afspraak met de chiropractor. Gisteren. Gelukkig had hij nog een plekje vrij om half 10. Hij was eerst een zij, of tenminste, dat moet ik even beter uitleggen want met de genders van tegenwoordig zou dit nog best een logische zin kunnen zijn. Wat ik eigenlijk bedoel: tijdens mijn zwangerschap van Joep had ik ook al zo’n ontiegelijk last van mijn rug en toen ging ik ook naar de chiropractor, van dezelfde praktijk. Dat was een vrouw en ze sprak engels. Dat vind ik altijd zo moeilijk, maar het was ok.  Ze kraakte en kraakte, en het hielp best, veel beter dan de lesjes fysio die ik voorgeschreven kreeg (niet lullig bedoeld voor de fysios everywhere). Maar nu had ik dus een afspraak bij V. en V was ook nog eens “best knap”, zou ik tegen mijn vriendinnen zeggen. Hij leek een beetje op Josh Duhamel. Weet je wel. de man van Fergie? Hij speelde in Vegas? Volgens mij was ik de enige op de wereld die naar Vegas keek, want ik vond het een leuke serie. Maar best knap dus. en hij ging mij dus ook nog eens kraken.

Hij kraakte van alles. Hij ging op mijn zij soort van zitten/liggen, en mijn nek, mijn benen, mijn onderrug, overal deed hij iets of ging hij op zitten of op leunen of gewoon kraken en het voelde heerlijk. Ik merkte al meteen verschil. En toen vroeg ik aan V: moet ik nog een keer komen? En toen zei V “at hangt er vanaf. Wil je een gezond lichaam behouden?? Dat vond ik een beetje flauw antwoord. Dat zei ik hem ook “dat is een beetje flauw hoor V”. Hij moest lachen. Hij werd mogelijk nog knapper. “We gaan een scan doen en en het bespreken en we maken een behandelplan. En het komt goed”. Hij lachte weer. Hij ging weer weg en raakte mijn arm even aan

Maar goed, terug naar vanochtend. Ik merkte dus meteen geen pijn of in ieder geval veel minder. Na het mediteren besloot ik toch om Calm ook te volgen op Instagram en liet een berichtje achter “i’m so curious who’s the face behind the daily voice?!”
Tot op heden nog geen antwoord.

Des schrijft gewoon even een stukje tussendoor

29/05/2016 - 4 reacties

Ik zat in de trein op weg naar Rotterdam. Schuin tegenover mij zat een vrouw. Tenminste, dat vermoed ik, dat het een vrouw was. Sorry, dit is bedoel ik echt niet gemeen (nee, ik zou niet meer sorry zeggen. Soms weet ik niet meer wanneer ik nou wel of geen sorry meer moet zeggen. Sorry. NEE!).

Maar de vrouw waarvan ik vermoed dat het een vrouw is had erg kort haar. Nog korter dan het haar van Ed. En van mijn vader. En van LOML. Van bijna alle mannen die ik ken. Het is iets Nederlands, schijnt. Dat korte haar. Zeg niet ik hoor maar Waylon vind ook dat we iets meer ons best mogen doen. Verder had ze een fleece trui aan, en een spijkerbroek, en dan niet een skinny van de Hennes, dat begrijp je vast wel. Ze had witte sportsokken aan en schoenen. Ik weet niet wat voor schoenen. Ik heb ze wel gezien hoor, want haar voeten zaten bijna tegen mijn voeten aan. Maar ik weet niet hoe ze heten. Het waren vast geen hippe schoenen.

Oh, ik moet even bellen, zei ze opeens tegen niemand in het bijzonder. Uit haar tas ( leek op een Kipling maar was het zeker niet) pakte ze haar telefoon. “Ik ben om half 11 in Delft hoor”, zei ze. Ze moest even lachen. Misschien zei de ander aan de telefoon een grapje over Delft die alleen zij begrepen.
“Waar Wiep is?”, zei ze opeens. “Wiep is gewoon thuis joh! Ja joh. Nee, hij is niet mee. Hij is met de kat thuis ja”.
(Ergens vond ik dat heel logisch. Dat zij en Wiep een kat hebben).

En toen zei de vrouw (op dit moment wist ik wel bijna zeker dat het een vrouw was): “joe, ik zie je zo. Ik ook van jou!”.

Dat verbaasde me. Om een paar redenen. 1. Ik vond het geen vrouw die “ik ook van jou” zei of “ik hou van jou”. 2. Wie was die andere persoon aan de andere kant van de lijn? Was het haar dochter? Maar waarom zei ze dan “Wiep is gewoon thuis”? Wie was Wiep dan? Niet haar man of de vader van de misschien wel dochter aan de lijn anders had ze gezegd “papa is gewoon thuis met de kat”. Was het misschien een goede vriendin van haar? Het leek me ook niet een vrouw die vriendinnen had die tegen elkaar zeiden “ik hou van jou!”. Bovendien ken ik niet veel vriendinnen die tegen elkaar zeggen dat ze van elkaar houden. Ik ben wel zo’n vriendin. Ik zeg het heel vaak, dat vind ik fijn, maar ik zeg het niet tegen elke vriendin. Ik heb een vriendin die dan altijd zegt “ik word er zo kriegelig van he, als je dat zegt”. Toch hou ik van haar.

Dat was de grote vraag. Wie is Wiep? Wie was de persoon aan de andere kant van de lijn? Met wie sprak deze vrouw af in Delft?Het hield me lang bezig. Heel lang. Tot ik in Rotterdam aankwam.

Des Verwondert: de Libelle. En de Margriet.

26/05/2016 - 10 reacties
Dit was dus wel heel zielig he

Dit was dus wel heel zielig he

Ik zeg het maar gewoon zoals het is, namelijk dat ik de Libelle en de Margriet lees.  Ok, heust niet het hele blad van A tm Z, en ik koop ze ook niet (het moet niet gekker worden) maar ik lees ze wel. ’s avonds, in bed. Of in de middag als Ed en Joep liggen te slapen. Of als ik bij mijn schoonmoeder ben, want ik krijg ze namelijk van haar.

En mijn schoonmoeder krijgt het weer van “de oudjes” zoals zij ze noemt, waar ze schoonmaakt. En dan komt ze zo af en toe bij mij en geeft ze mij weer een flinke stapel. En als ik ze uit heb geef ik ze weer door naar mijn moeder. En mijn moeder geeft ze weer door naar collega’s.

Daarin staan wij niet alleen, als ik de brievenrubriek moet lezen van zowel de Libelle en de Margriet (de L&M). De brievenrubriek, hah, ja! Dat lees je inderdaad goed. Ok, misschien zijn het wel emailtjes die die “oudjes” sturen.

(Even tussendoor: ik was trouwens laatst bij de kapper, lang verhaal kort maar ik heb dus Ed zijn haar laten knippen en 4ever spijt van. Staat hem wel (het is mijn kind wat staat hem niet), maar oh man, die krulletjes, dat lange haar, dat was gewoon echt Ed. En hij lijkt nu ook zo groooooot. En ik wil dat hij forever klein blijft. denk ik). Enfin, laatst was ik bij de kapper en een oude vrouw zat in de krullen en ze hield toen opeens een telefoon uit haar tas. Een iphone, echt. En ze opende, ik maak geen grap, ik zag het, de Facebook-app. Nadat ze overigens haar whatsapp opende, waarschijnlijk om te zien of haar kleinkinderen nog hadden geappt).

Zonder gekheid, het zal vast niet meer een ouderwetse brievenrubriek zijn. Maar hoe leuk is dat nou, een rubriek met ingezonden brieven/mailtjes? En daar lees ik dus vaak genoeg dat de L&M worden doorgestuurd naar het buitenland, naar oma’s die geemigreerd zijn, of zussen, of tantes. Volgens mij gebeurd dat niet zo snel met andere magazines. Wel met de L&M dus. Want dat is toch een begrip, laten we eerlijk zijn.

Ik las de L&M al als klein kind bij mijn oma, maar goed, ik was dan ook een kind dat werkelijk alles las.  Ik las zelfs de Otto (kennen we die nog?), daar kreeg mijn oma zo af en toe een flinke catalogus van.  Mijn oma, een Indisch vrouwtje, kan dus gewoon Nederlans, maar mijn schoonmoeder zegt regelmatig  dat ze nederlands heeft geleerd door 2 dingen: 1. Goede tijden, slechte tijden en de L&M dus.

Waar andere magazines zo modern en kek en eruit zien, met allemaal dingen van nu, blijft de L&M gewoon lekker zichzelf. Ja, heust ze gaan met de tijd mee. maar lekker rustig aan, stapje voor stapje, en gewoon in Jip en Janneke taal. Voor de “oudjes”, natuurlijk.  Dit is dus ook altijd zo leuk van de L&M:

  • de brief van de maand: dat is dan vaak een brief van een vrouw die of heel veel heeft meegemaakt maar er toch hoppa nog staat / of een vrouw met een wijze les (nou ja, das hetzelfde) aan de lezers en dan krijg je volgens mij bij de Libelle een vergulde hanger! Welk tijdschrift geeft tegenwoordig nog zoiets weg?!
  • de kerstedities van de L&M: want die zijn zo lekker dik met elk jaar dezelfde tips “hoe versier je je tafel” en “hoe voorkom je stress tijdens het kerstdiner” en verhalen van BN-ers hoe zij dan hun kerst vieren.
  • altijd een rubriek met gezondheidsdingetjes. Logisch natuurlijk, met “die oudjes”, maar ik heb er zelf ook veel aan.
  • In de Margriet heb je de rubriek “relatie-therapie”. Daarin lees je van 2 partijen waar ze mee zitten, en dan komt de psycholoog Annette Heffels met de therapie. Super interessant en soms ook pijnlijk herkenbaar.
  • En natuurlijk Jan Jans en de kinderen van de Libelle.

Ik weet niet eens welke ik leuker vind; de Libelle of de Margriet. Want de Libelle heeft ook Yvette van Boven en zij is geweldig hylarisch leuk. Maarja, de Margriet heeft Aaf als columniste.

Ik denk toch stiekem de Margriet.