Des ad: Emma Matras

03/08/2016 - 1 reactie

Had ik al eens een keer geschreven over hoe laks LOML en ik zijn met spullen kopen? Vast wel. Maar toch: het is dus heel erg.

Wij doen dus maar wat. Ik zeg expres wij, al zou LOML dan zeggen: wij?? wij??! Je bedoelt: JIJ! Maar dat is dus niet zo. Hij ook. Net zo erg. We zien wat leuks, we denken: goh leuk, en we kopen het. Of het een goede koop is, of we niet eerst erover moeten nadenken of dat we er wellicht eerst wat meer informatie over zouden moeten zoeken: nopes.

IMG_6726_01s

Gevolg: we wonen inmiddels 5 jaar in ons huis en meer dan de helft heb ik inmiddels verkocht op Marktplaats. Geen grap. We hebben inmiddels 3 (!!) salontafels versleten. Of nouja: niet eens versleten, ik bedoel eigenlijk: we kwamen er na een tijdje achter dat het toch geen mooie handige salontafels waren.

Gelukkig worden wij, nou ja in dit geval wil ik “ik” zeggen, volwassen, want we denken steeds beter goed na over dingen kopen.

IMG_6657

Dat komt omdat ik immers een thuismama ben en dus vaak thuis ben. En ik wil een echt lekker thuis-gevoel hebben. Dat thuis-gevoel, dat is er steeds meer, gelukkig (hier nog niet).
Dus heb ik besloten, helemaal zelf jawel, dat het zo niet langer kan. Ik wil het huis helemaal herinrichten, en zoals de vlog kijkers misschien wel weten ben ik begonnen met het dakterras en het dek voor ons huis. Volgende zet: het atelier wil ik dicht laten maken. Daarna: een loveseat voor in de woonkamer. En ook: een salontafel, jawel, ik heb nog steeds hoop dat ik eentje vind die helemaal perfect is. Ook op de planning: onze slaapkamer. Niet dat ie opnieuw heringericht moet worden, maar ons bed…

IMG_6353_04

We zijn gewoon de Ikea ingelopen, gezegd: we willen een boxspring en klaar. Nooit onderhouden, nooit verder gezocht, nooit informatie gekeken op internet. Gevolg: ons bed ziet er niet uit. We willen nu echt een goede, want je slaapt er immers op en gezondheid, enz enz.

Laat ik net een mailtje krijgen van Emma matras , een webshop waar je je eigen matras kunt bestellen.

Enige tijd geleden toen Max en zijn vriendin in hun eerste gemeenschappelijke woning trokken begonnen ze een moeizame zoektocht naar hun eerste meubelstuk – een matras. Het eerste station was de plaatselijke matrassenspecialist, waar zich eindeloze rijen matrassen onder fluorescerend licht bevonden. Een door provisie gedreven verkoper heeft de beide leken als snel een compleet memoryschuim matras van € 1699,00 aangesmeerd. Deze investering zou ze naar de zevende hemel brengen – maar deed het echter niet. Lange levertijden, verwarrende retourcondities en een verkeerd advies maakten de hele belevenis tot een nachtmerrie. 

Toen Max zijn verhaal met Markus deelde, verraste het hem niet soortgelijke ervaringen te horen. De beide oude vrienden van de universiteit besloten daarop het probleem in Duitsland aan te pakken. Na enig onderzoek stelden ze vast, dat andere landen zoals de VS een veel transparantere en klantvriendelijkere markt laten zien. Dat inspireerde de beide mannen.

Wij geloven erin, dat premium-producten ook tegen een eerlijke prijs en met klantvriendelijke condities aangeboden kunnen worden. En zo ontstond emma. 

De naam is overigens afkomstig van Markus’ kleine zusje, dat ook emma heet. Omdat die beiden een erg nauwe band met elkaar onderhouden, vindt Markus dat iedereen “zijn eigen” emma zou moeten vinden.

IMG_5366_Matratze_kante_schraeg_01

Een matras via internet kopen, dat kan dus gewoon. En natuurlijk is het handig om het eerst uit te proberen. Dus biedt Emma Matras 100 dagen lang proefslapen aan op een Emma matras. Bevalt ie toch niet? Halen ze em ook weer op.

Ik denk dat LOML en ik dat maar gaan doen.  Niet meer zomaar iets kopen maar gewoon Echt Goed Laten Informeren.

IMG_4241_05

 

Des verwondert: feitjes die je misschien wel of niet van mij wist

03/08/2016 - 0 reacties

Snapchat-4020986890317523175

Wat ik stiekem altijd zo leuk vind: als ik andere mensen hoor praten wat zij “altijd” of “nooit” doen. Bijvoorbeeld bij beautybloggers, die dan schrijven “deze gebruik ik altijd!”. Dan denk ik “altijd? echt ALTIJD, nooit een uitzondering??”. Mijn vader is ook zo’n eentje. “Weet je wat papa altijd doet? Papa gebruikt ALTIJD dit schoonmaakmiddel”.

Maar toen dacht ik aan mezelf, en toen realiseerde ik me dat ik ook altijd (of nooit) bepaalde dingen doe:

  • ik moet altijd onder een deken slapen. Of een laken. Hoe warm het ook is. Dat hoeft niet eens helemaal over mij heen, maar in ieder geval bij mijn benen;
  • ik kan NIET tegen de airco. Dat voel ik meteen en daar word ik heel kriegelig van.  Ja, ook al ben ik in Indonesie, en ook al is het vet warm in de auto. Dan doe ik nog liever een raam open;
  • ik hou er niet van om te wachten op mensen. Daarom kom ik liever iets later;
  • ik mediteer elke middag of in ieder geval elke avond;
  • ik smeer mezelf elke dag in met bodylotion. Elke ochtend en elke avond;
  • ik ben niet echt een cijfer neuroot, maar als ik tank dan rond ik wel het liefst af op een volledig bedrag. Lekker gevoel.
  • ik loop het liefst op blote voeten. Stiekem leeft er een Joss Stone in mij;
  • ik slaap altijd op mijn rechterzij;
  • ik trek altijd velletjes rond mijn nagels. Een hele slechte gewoonte, I know;
  • ik sluit altijd alle apps op mijn telefoon;
  • ik doe mailtjes altijd meteen in daarvoor bestemde mappen en mijn inbox is daarom altijd leeg. Ik word super kriegelig van mensen (mijn zusje, LOML) die dat niet doen. Hoe kun je dan in hemelsnaam wat vinden??
  • ik fiets altijd. Ik gebruik het liefst geen auto. Het is 1 van de redenen waarom ik van Nederland hou en wat ik altijd mis in het buitenland.
  • ik drink elke ochtend 1 vietnameze koffie.
  • als LOML in het buitenland zit was ik zijn kleren nooit. Uit een hele lugubere gedachte (want zo ben ik): stel dat er iets met hem gebeurd dan heb ik kleren die naar hem ruiken. Ik vraag hem ook altijd om een gedragen shirtje van hem achter te laten zodat ik daarin kan slapen zodat hij toch een beetje bij mij is (dit is heel erg, I know)

Des Verwondert: keuzestress

02/08/2016 - 2 reacties

fec8717db7514e7b0532cefec68596d1

Ik heb echt een mega girlcrush op mijn kapster, had ik dat al gezegd?  Ze is mega fucking sexy, niet normaal meer. Haar stijl is een beetje rock-ish en ze heeft heur haar, uiteraard, altijd on point. Op dit moment: grijs. Staat haar goed.

Nog beter: ze weet precies wat mij staat. Dan kom ik weer bij haar en dan zeg ik: ok ik wil dit. Zegt zij: ok doen we, maar he, wat dacht je van dit? En ze komt met een nog beter idee. Love it. Wat ik ook helemaal van haar love is dat ze keuzestress heeft. Met vakanties uitzoeken. Ik begrijp haar helemaal.

Het is een ontzettende luxeprobleem; ik weet het. Maar ik wil graag op vakantie, zo vaak mogelijk als het kan, maar dan wel als iemand anders het voor mij “ff regelt”. Want ik.kan.niet.kiezen. Er is zoveel. De beste hotels. De beste strandjes. De beste plekjes. De beste kindvriendelijke maar toch geen all-inclusive eco appartementjes. En dan heb ik het nog niet eens over Airbnb.

“Weet je wat het is”,, zei ik tegen mijn kapper, “je bent gewoon bang om de verkeerde keuze te maken”. Yep, dat is het echt. Want je wil de beste goedkoopste vliegticket en je wilt het mooiste plekje. Want het is je vakantie, immers.

Er zijn mensen, ze bestaan, ik ken ze, die vinden dat dus wel leuk. Tickets uitkiezen bijvoorbeeld. Ik heb een vriendin die er een sport van heeft gemaakt, en ze is er goed in ook. De goedkoopste tickets kan zij vinden. Ik NOOIT. En ik denk dat mijn vriendin hetzelfde soort als die mensen die altijd de mooiste vintage kastjes voor een spotgoedkope prijs vinden op Marktplaats. Ook dat kan ik niet. Vraag ik iemand waar ze dat leuke jasje vandaan hebt, zegt ze Markplaats! Ga ik kijken en ik vind niets.

Mijn kapster gaat met een vriendin op vakantie, en het meest erge is nog: die vriendin is hetzelfde. Die roept “regel jij het maar” en mijn kapster roept hetzelfde. Gevolg: over 2 weken heeft ze vakantie maar er is nog niets geboekt.

Het is echt heel erg dit. Al die keuzes, al de stress. Gelukkig weet ze wel welk kapsel mij het beste staat.

PhotoGrid_1470136725232

Des ad: Marington

01/08/2016 - 0 reacties

Ik heb dus een thing met sieraden de laatste tijd. Ik weet niet hoe het komt zo opeens, nouja, stiekem weet ik het wel. Ik was aan rondkijken op Youtube en ik kwam op de vlog van Anna Nooshin. En zij draagt dus oorbellen. Nouja, welke vrouw draagt er geen oorbellen kun je je beter afvragen (ik).

Maar nu dus wel. Want oorbellen staan eigenlijk gewoon “heel leuk” dacht ik zo. Dus ik ging de stad in want ik had natuurlijk geen oorbellen thuis. Ja eentje. Die vond ik in een kopje. De andere oorbel kno ik nergens vinden.

Dus kocht ik heel veel oorbellen, hele kleine schattige want ik voel me al snel een kerstboom met grote hangers. En nu draag ik ze dus, in mijn oorgaatjes. Ik kwam erachter dat ik er gewoon 2 had in elke oor, helemaal vergeten van een rebelse middelbare school periode.

De volgende stap; armbandjes. Ik kocht laatst al hele mooie bij Follow Your Bliss, en toen kreeg ik, WOEHOEE, ook nog een mailtje van Marington. Of ik misschien iets wou uitkiezen uit de sieraden van Orelia? Yess please!

Marington.nl is een webshop met een assortiment bestaande uit zo’n 3000 artikelen in het segment mode & wonen.  Zo hebben ze niet alleen sieraden, maar ook voor een mooie tas kun je absoluut bij ze terecht.  Hoe leuk is bijvoorbeeld deze Myomy Paper Bag?

myomy_paper_bag_handbag_blond_-_1

Zelf koos ik voor deze mooie armband:

20160801_154153

 

Dus mocht je nog een mooie tas willen, kijk dan zeker eens bij Marington. En tip: like ook zeker eens de Facebook-pagina, zo wordt je optimaal op de hoogte gehouden van winacties en sales!

Des schrijft zomaar even een stukje: over LOML en Des in de auto

27/07/2016 - 4 reacties

De wereld kun je grofweg verdelen in 2 soorten mensen. Zij die wel een kaart kunnen lezen, en zij die dat niet kunnen doen. Ik zou nu ook zeggen: je hebt dus mannen en vrouwen maar dat is een beetje flauw. Want het is 2016 ondertussen en ik weet dat ze er zijn. Vrouwen die google maps kunnen openen, een paar minuten (of misschien wel seconden) op het schermpje kunnen kijken en zeggen: joe we moeten eerst links, dan de eerste rechts, dan een flauwe bocht naar links en dan het derde huis van links, dan zijn we er. Die vrouwen heb je dus, die bestaan.
Helaas, en dat kan u vast wel raden, ben ik daar niet eentje van.

Dat werd nog maar eens pijnlijk duidelijk gisteren, toen we naar Den Haag gingen voor een verjaardag. We moesten midden centrum zijn. Een grote stad, midden cetrum op een zaterdag met de auto EN 2 kids achterin: dat is voor mij al een short horor story. Gelukkig ben ik getrouwd. Met een man. Een man die dat wel kan: rijden in het centrum, in een grote stad. Dus hij ging mee.

Het is ook zo dat we in 2016 leven en dat we een tom tom hebben. Super makkelijk Des, zou mijn vader zeggen. Die vertelt je toch gewoon waar je heen moet? Ja, echt heel makkelijk. Als je tom tom ge update is, en als ze in centrum Den Haag niet bezig zijn met de weg (maar voor mijn gevoel zijn ze in alle grote steden in Nederland altijd bezig. Gelukkig woon ik in Groningen).

Toen we bijna in het centrum waren (dat weet ik omdat we er om 14:35 aan moesten komen, volgens de tom2, en het op dat moment 14:15 was) zei de tom2 dat we linksaf moesten. En toen opeens werd hij (of zij?) in de war.
“Keer om alstublieft”.
Nog zo’n short horor story voor mij. Een tom2 die “keer om” zegt. Je kan niet omkeren (natuurlijk), maar alles in je lichaam wilt het wel doen. Hup een ruk aan het stuur en omkeren. Sorry tegenliggers, maar ik moet NU omkeren van mijn tom2, joe.

Vanaf dat moment ging het helemaal mis. In de auto, tussen LOML en mij. De kids niet. Ed zette nog maar eens in “we zijn er bijna! We zijn er bijna!” en ik siste “we zijn er nog niet! we zijn er verdomme NOG LANG NIET!”.  Doe google maps aan, zei LOML. Ik weet niet hoe! riep ik. Ik raakte in paniek, altijd. Er waren op dat moment 2 short horor story’s voor mij aan de gang. Doe rustig! schreeuwde LOML terug. Schreeuw niet zo! schreeuwde ik terug.  Pak gewoon je telefoon! riep hij. Mijn batterij is bijna leeg, riep ik terug! (Groningen- Den Haag = 2,45 minuten rijden, 2 kids, Youtube, you do the math).

Pak mijn telefoon dan, HIER! zei LOML terug. Keer om alstublieft, zei de tom2. HOU JE MOND! zeiden we allebei.

Ik zou nu nog meer kunnen schrijven, maar dan wordt dit stukje te lang. Bovendien word ik niet graag herinnert aan dit soort situaties tussen LOML en mij.

Het zijn die situaties in je huwelijk waarvan je denkt: waarom, WAAROM?! Een korte samenvatting dan: ik kan niet kaartlezen, hij wel. En rijden tegelijk. Je kan toch even “anticiperen”, zei hij nog. “Kan je niet even analyseren?”.
Ik snap het gewoon niet, zei ik! Ik snap het niet!!! Ik snap het echt niet. Ik wil een tom2 voor altijd, die alle wegen weet, ook als ik misschien ooit moet rijden in Timboektoe, die altijd up2date is, die mij zegt “ga over 5 minuten naar rechts”, ipv “ ga binnenkort naar rechts”. Want wat is binnenkort? Ik wil een tom2 die zegt “zie je dat rode busje? Ga hem achterna”. Zoiets. Duidelijkheid wil ik.

Uiteindelijk waren we er, 1 uur later dan de tom2 zei. We zijn er bijna, zong Ed nog steeds. Bijna, zei LOML.  “Eerst de auto parkeren in de garage, dan kan de auto even afkoelen”, zei LOML tegen Ed. Net als sommige mensen in deze auto, zei hij er zacht achteraan.

Waar bleven jullie toch, zei mijn tante toen we er waren.