Des schrijft gewoon een stukje tussendoor

04/06/2016 - 3 reacties

Vanochtend, 8: 07 zei mijn telefoon. Nouja, hij zei het niet, zover zijn we nog niet, maar hij gaf het aan. Acht uur. Nog erg vroeg. Ik was nog niet helemaal wakker maar wel wakker genoeg om even de Calm app aan te zetten voor te mediteren. De Calm app is mijn beste vriend, nowadays. “Het” is eigenlijk een zij, een heerlijke rustgevende stem die mij dagelijks helpt met het mediteren. Mediteren is dankzij de callm app nooit zo makkelijk geweest. Ik weet niet hoe ze heet, die stem. Ze stelt zich wel altijd netjes voor: “hello, my name is nogwat eleven, tenminste ik denk dus dat haar achternaam eleven is. “and i’m your daily calm for today”. Ze is vast lief, dat geloof ik echt. Wat wil je met zo’n stem. Ik zou nooit meditatie stem kunnen worden, vrees ik.

Ik mediteerde 25 minuten, ongeveer, dat zegt de calm app dan na afloop. Ik stapte uit bed en ik voelde het meteen. Geen pijn aan mijn rug. De laatste dagen heb ik last van mijn onderrug. Ik kon nauwelijks bukken. Ik deed een verwoede poging om de kussen van de vloer te rapen. Het duurde lang. Kennelijk heel lang, want Ed stond erbij en keek ernaar en pakte toen de kussen voor mij. “Die mama?”, zei hij toen. Lief, dat wel.

Ik maakte daarom maar een afspraak met de chiropractor. Gisteren. Gelukkig had hij nog een plekje vrij om half 10. Hij was eerst een zij, of tenminste, dat moet ik even beter uitleggen want met de genders van tegenwoordig zou dit nog best een logische zin kunnen zijn. Wat ik eigenlijk bedoel: tijdens mijn zwangerschap van Joep had ik ook al zo’n ontiegelijk last van mijn rug en toen ging ik ook naar de chiropractor, van dezelfde praktijk. Dat was een vrouw en ze sprak engels. Dat vind ik altijd zo moeilijk, maar het was ok.  Ze kraakte en kraakte, en het hielp best, veel beter dan de lesjes fysio die ik voorgeschreven kreeg (niet lullig bedoeld voor de fysios everywhere). Maar nu had ik dus een afspraak bij V. en V was ook nog eens “best knap”, zou ik tegen mijn vriendinnen zeggen. Hij leek een beetje op Josh Duhamel. Weet je wel. de man van Fergie? Hij speelde in Vegas? Volgens mij was ik de enige op de wereld die naar Vegas keek, want ik vond het een leuke serie. Maar best knap dus. en hij ging mij dus ook nog eens kraken.

Hij kraakte van alles. Hij ging op mijn zij soort van zitten/liggen, en mijn nek, mijn benen, mijn onderrug, overal deed hij iets of ging hij op zitten of op leunen of gewoon kraken en het voelde heerlijk. Ik merkte al meteen verschil. En toen vroeg ik aan V: moet ik nog een keer komen? En toen zei V “at hangt er vanaf. Wil je een gezond lichaam behouden?? Dat vond ik een beetje flauw antwoord. Dat zei ik hem ook “dat is een beetje flauw hoor V”. Hij moest lachen. Hij werd mogelijk nog knapper. “We gaan een scan doen en en het bespreken en we maken een behandelplan. En het komt goed”. Hij lachte weer. Hij ging weer weg en raakte mijn arm even aan

Maar goed, terug naar vanochtend. Ik merkte dus meteen geen pijn of in ieder geval veel minder. Na het mediteren besloot ik toch om Calm ook te volgen op Instagram en liet een berichtje achter “i’m so curious who’s the face behind the daily voice?!”
Tot op heden nog geen antwoord.

Des schrijft gewoon even een stukje tussendoor

29/05/2016 - 4 reacties

Ik zat in de trein op weg naar Rotterdam. Schuin tegenover mij zat een vrouw. Tenminste, dat vermoed ik, dat het een vrouw was. Sorry, dit is bedoel ik echt niet gemeen (nee, ik zou niet meer sorry zeggen. Soms weet ik niet meer wanneer ik nou wel of geen sorry meer moet zeggen. Sorry. NEE!).

Maar de vrouw waarvan ik vermoed dat het een vrouw is had erg kort haar. Nog korter dan het haar van Ed. En van mijn vader. En van LOML. Van bijna alle mannen die ik ken. Het is iets Nederlands, schijnt. Dat korte haar. Zeg niet ik hoor maar Waylon vind ook dat we iets meer ons best mogen doen. Verder had ze een fleece trui aan, en een spijkerbroek, en dan niet een skinny van de Hennes, dat begrijp je vast wel. Ze had witte sportsokken aan en schoenen. Ik weet niet wat voor schoenen. Ik heb ze wel gezien hoor, want haar voeten zaten bijna tegen mijn voeten aan. Maar ik weet niet hoe ze heten. Het waren vast geen hippe schoenen.

Oh, ik moet even bellen, zei ze opeens tegen niemand in het bijzonder. Uit haar tas ( leek op een Kipling maar was het zeker niet) pakte ze haar telefoon. “Ik ben om half 11 in Delft hoor”, zei ze. Ze moest even lachen. Misschien zei de ander aan de telefoon een grapje over Delft die alleen zij begrepen.
“Waar Wiep is?”, zei ze opeens. “Wiep is gewoon thuis joh! Ja joh. Nee, hij is niet mee. Hij is met de kat thuis ja”.
(Ergens vond ik dat heel logisch. Dat zij en Wiep een kat hebben).

En toen zei de vrouw (op dit moment wist ik wel bijna zeker dat het een vrouw was): “joe, ik zie je zo. Ik ook van jou!”.

Dat verbaasde me. Om een paar redenen. 1. Ik vond het geen vrouw die “ik ook van jou” zei of “ik hou van jou”. 2. Wie was die andere persoon aan de andere kant van de lijn? Was het haar dochter? Maar waarom zei ze dan “Wiep is gewoon thuis”? Wie was Wiep dan? Niet haar man of de vader van de misschien wel dochter aan de lijn anders had ze gezegd “papa is gewoon thuis met de kat”. Was het misschien een goede vriendin van haar? Het leek me ook niet een vrouw die vriendinnen had die tegen elkaar zeiden “ik hou van jou!”. Bovendien ken ik niet veel vriendinnen die tegen elkaar zeggen dat ze van elkaar houden. Ik ben wel zo’n vriendin. Ik zeg het heel vaak, dat vind ik fijn, maar ik zeg het niet tegen elke vriendin. Ik heb een vriendin die dan altijd zegt “ik word er zo kriegelig van he, als je dat zegt”. Toch hou ik van haar.

Dat was de grote vraag. Wie is Wiep? Wie was de persoon aan de andere kant van de lijn? Met wie sprak deze vrouw af in Delft?Het hield me lang bezig. Heel lang. Tot ik in Rotterdam aankwam.

Des Verwondert: de Libelle. En de Margriet.

26/05/2016 - 10 reacties
Dit was dus wel heel zielig he

Dit was dus wel heel zielig he

Ik zeg het maar gewoon zoals het is, namelijk dat ik de Libelle en de Margriet lees.  Ok, heust niet het hele blad van A tm Z, en ik koop ze ook niet (het moet niet gekker worden) maar ik lees ze wel. ’s avonds, in bed. Of in de middag als Ed en Joep liggen te slapen. Of als ik bij mijn schoonmoeder ben, want ik krijg ze namelijk van haar.

En mijn schoonmoeder krijgt het weer van “de oudjes” zoals zij ze noemt, waar ze schoonmaakt. En dan komt ze zo af en toe bij mij en geeft ze mij weer een flinke stapel. En als ik ze uit heb geef ik ze weer door naar mijn moeder. En mijn moeder geeft ze weer door naar collega’s.

Daarin staan wij niet alleen, als ik de brievenrubriek moet lezen van zowel de Libelle en de Margriet (de L&M). De brievenrubriek, hah, ja! Dat lees je inderdaad goed. Ok, misschien zijn het wel emailtjes die die “oudjes” sturen.

(Even tussendoor: ik was trouwens laatst bij de kapper, lang verhaal kort maar ik heb dus Ed zijn haar laten knippen en 4ever spijt van. Staat hem wel (het is mijn kind wat staat hem niet), maar oh man, die krulletjes, dat lange haar, dat was gewoon echt Ed. En hij lijkt nu ook zo groooooot. En ik wil dat hij forever klein blijft. denk ik). Enfin, laatst was ik bij de kapper en een oude vrouw zat in de krullen en ze hield toen opeens een telefoon uit haar tas. Een iphone, echt. En ze opende, ik maak geen grap, ik zag het, de Facebook-app. Nadat ze overigens haar whatsapp opende, waarschijnlijk om te zien of haar kleinkinderen nog hadden geappt).

Zonder gekheid, het zal vast niet meer een ouderwetse brievenrubriek zijn. Maar hoe leuk is dat nou, een rubriek met ingezonden brieven/mailtjes? En daar lees ik dus vaak genoeg dat de L&M worden doorgestuurd naar het buitenland, naar oma’s die geemigreerd zijn, of zussen, of tantes. Volgens mij gebeurd dat niet zo snel met andere magazines. Wel met de L&M dus. Want dat is toch een begrip, laten we eerlijk zijn.

Ik las de L&M al als klein kind bij mijn oma, maar goed, ik was dan ook een kind dat werkelijk alles las.  Ik las zelfs de Otto (kennen we die nog?), daar kreeg mijn oma zo af en toe een flinke catalogus van.  Mijn oma, een Indisch vrouwtje, kan dus gewoon Nederlans, maar mijn schoonmoeder zegt regelmatig  dat ze nederlands heeft geleerd door 2 dingen: 1. Goede tijden, slechte tijden en de L&M dus.

Waar andere magazines zo modern en kek en eruit zien, met allemaal dingen van nu, blijft de L&M gewoon lekker zichzelf. Ja, heust ze gaan met de tijd mee. maar lekker rustig aan, stapje voor stapje, en gewoon in Jip en Janneke taal. Voor de “oudjes”, natuurlijk.  Dit is dus ook altijd zo leuk van de L&M:

  • de brief van de maand: dat is dan vaak een brief van een vrouw die of heel veel heeft meegemaakt maar er toch hoppa nog staat / of een vrouw met een wijze les (nou ja, das hetzelfde) aan de lezers en dan krijg je volgens mij bij de Libelle een vergulde hanger! Welk tijdschrift geeft tegenwoordig nog zoiets weg?!
  • de kerstedities van de L&M: want die zijn zo lekker dik met elk jaar dezelfde tips “hoe versier je je tafel” en “hoe voorkom je stress tijdens het kerstdiner” en verhalen van BN-ers hoe zij dan hun kerst vieren.
  • altijd een rubriek met gezondheidsdingetjes. Logisch natuurlijk, met “die oudjes”, maar ik heb er zelf ook veel aan.
  • In de Margriet heb je de rubriek “relatie-therapie”. Daarin lees je van 2 partijen waar ze mee zitten, en dan komt de psycholoog Annette Heffels met de therapie. Super interessant en soms ook pijnlijk herkenbaar.
  • En natuurlijk Jan Jans en de kinderen van de Libelle.

Ik weet niet eens welke ik leuker vind; de Libelle of de Margriet. Want de Libelle heeft ook Yvette van Boven en zij is geweldig hylarisch leuk. Maarja, de Margriet heeft Aaf als columniste.

Ik denk toch stiekem de Margriet.

 

Des moedert: even een tussenstand

25/05/2016 - 3 reacties
20160512_154507

Ed is zo’n iemand die zijn shirt omhoog trekt in openbare plekken zoals bijvoorbeeld de trein. En Joep schaamt zich daar dan een beetje voor.

Omdat ik zeker weet dat jullie je continue vragen: jeetje wat zouden Ed en Joep, die mooie kienders van die super blogger Des, nou toch eens allemaal kunnen; hierbij een lijstje:

Ed:

  • is al soort van zindelijk! Naar buiten en ’s nachts nog wel voor de zekerheid een luier om, al vind hij dat niet eens prettig meer. Maar overdag thuis en op de psz geeft hij het gewoon aan: IK MOET PLASSEN! IK MOET PLASSEN! En dan heel trots op de wc zitten he. En daarna natuurlijk wel een high five.
  • slaapt nog steeds elke nacht bij ons. Zucht. Nouja, niet echt. Love it.
  • kan ook steeds beter praten. Na het consultatiebureau had ik toevallig ook een 10minuten gesprek met zijn mentor en die gaf hem ook wat minnetjes op taal en uitspraak. Hij kan het wel maar uit het nog niet zo. Ik merk het zelf ook in vergelijking met andere kindjes van zijn leeftijd, en ja, ik weet dat ik niet moet vergelijken maar toch. Het komt allemaal toch wel goed want ik heb even goed het alfabet met hem geoefend en ok hij kan nog steeds niet de letter K zeggen, maar toch. Komt goed.
  • hij kletst ook heel veel. Vind ik wel gezellig. Vaak ook niet hoor. Dan vind ik het irritant. Dan wil ik weleens roepen: NEE, IK WEET NIET WAT VOOR GEBOUW DAT IS EN VAN WIE HET IS!
  • eet echt heel veel en heel goed. Wil ook wel van alles proeven.

En dan nog Joep:

  • Joep is zo schattig. Echt zo cute. Met zijn voetjes en beentjes en zijn handjes en dat koppie en hoe hij loopt en hoe hij alles, echt alles, zijn broer na doet. Love it.
  • is lichamelijk al heel ver, verder dan hoe Ed was op die leeftijd, maar praten doet hij nog minder. Ach.
  • is totaal niet bang. Durft van alles. Geen angst.
  • als we weggaan pakt hij altijd mijn schoenen en die brengt hij naar mij toe. Ontzettend lief, maar ik ben er vaak nog niet aan toe om dan mijn schoenen aan te doen en dan loopt hij dus net zo lang achter me aan met die grote schoenen tot ik ze wel aan doe.
  • slaapt vaak door, soms niet.
  • eet soms goed, soms ook niet.
  • krijgt nog steeds borstvoeding, al is dat niet meer dan een paar druppeltjes die ook alleen maar uit mijn rechtertiet komen. Dat weet hij ook want hij wijst dan naar mijn linkertiet en zegt dan “op”?
  • is GEK op bussen en treinen. Dan fiets ik met Joep voor en Ed achter en dan ziet Joep een bus en dan zegt hij “bus! bus! bus!” en dan hoor ik achter me Ed roepen “waar dan? waar dan?”.
  • is heel lief. Hij wil heel graag goedkeuring van Ed merk ik. Dan doet hij hem na en kijkt hij even naar zijn grote broer van “kijk, zag je dat wat ik deed?”. Hij wil ook heel graag alles delen met Ed en gewoon heel graag met hem zijn.

Kortom: leukste kindjes ever.

 

Des Interviewt: Maris

24/05/2016 - 14 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Maris ken ik van haar oude blog. Toen stopte ze er even mee, maar inmiddels is ze begonnen met haar nieuwe blog: Creachick. Maris is nou zo iemand waarvan ik denk: is er eigenlijk wel iets wat je niet kunt? Ze is ten eerste ontzettend creatief (like duh) en kan werkelijk waar alles. Tekenen? Haken? Breien? Doet ze even. Daarnaast kan ze ook nog eens zingen en piano spelen (het is geen grap) en als je dacht dat het daar stopt met haar talent: ze kan ook klussen. Nee echt. Like really. Tuin verbouwen, de zolder omtoveren naar iets nieuws, de trap verven, noem het maar op: Maris kan het en doet het gewoon even. Als ze een doel heeft gaat ze ervoor en via haar ontzettend leuke foto’s op haar Instagram zie ik hoe ze binnen een paar dagen hoppa even een dekentje haakt. En Maris is natuurlijk ook nog eens mama. Van 2 prachtmeiden: Emily (5) en Mila (3). Maris is thuismama, en een hele trotse ook nog. Wat ik zo mooi vind aan Maris is dat ze, en dit klinkt heel stom, niet saai is. Ik mail zo af en toe met haar en ze heeft zo’n mooi lief karakter. Met al die talenten en dan ook nog eens een huishouden runnen vroeg ik me daarom af: hoe doe je dat toch?! Maris geeft zelf gewoon even antwoord:

PhotoGrid_1463945204138

Maris, ik ken jou al een tijdje van je persoonlijke blog mcdid.nl waar je helaas mee gestopt bent. Gelukkig blog je weer zo af en toe op je crea bea diy blog creachick.nl. Je bent bewust thuismoeder. Wat zijn DE vooroordelen wat je altijd te horen krijgt?
Oeh, tegenwoordig hoor ik eigenlijk niet zo heel veel meer. Inmiddels ben ik alweer 5 en een half jaar fulltime moeder en al sinds het begin van mijn eerste zwangerschap thuis. Dus mensen kennen me niet tegenwoordig niet meer anders dan dat ik fulltime voor de kinderen zorg. Denk dat dat wel veel scheelt. Maar in het begin vonden mensen het heel vreemd dat ik, toen ik net afgestudeerd was besloot om gewoon thuis te blijven, zwanger te worden en voor de kinderen te gaan zorgen. Wat ik toen vooral te horen kreeg was: “Wat zonde van je intelligentie”, “Ben je niet bang dat je over een paar jaar niet meer aan het werk komt of totaal afhankelijk raakt van je man?”, “Wat doe je dan eigenlijk heel de dag? Binnen twee uur is je huis toch wel schoon? Wat doe je de rest van de tijd?” en “Wat een klein wereldje zal jij hebben”.
Ik vond het toen altijd heel jammer dat ik het gevoel had me te moeten verantwoorden voor mijn keuze en steeds moest laten zien wat ik allemaal deed om ‘goedkeuring’ te krijgen. Alsof het zo extreem vreemd is om ervoor te kiezen fulltime voor je kinderen te willen zorgen. Tegenwoordig kan ik me er eigenlijk niet zo druk meer over maken wat mensen ervan vinden. Als wij maar blij zijn met de keuze toch? En wat ik zeg, ik hoor er ook niet zo heel veel meer over. Het enige dat ik nu af en toe nog hoor is: “Wanneer ga je weer aan het werk?”. Wat ik overigens wel jammer vind als mensen dat zeggen, hoor. Want ik vind fulltime moeder zijn dus ook echt een fulltime baan.
Wat mij elke keer weer opvalt als ik je foto’s voorbij zie komen op Instagram, is dat jij alles kan. Nee, maar echt. Zingen, piano spelen, haken, klussen, tekenen. Djies, wat kan jij niet? Of laat het me anders vragen: heb je soms niet het gevoel dat je iets met deze talenten moet doen?
Ahhh lieverd. Dank je wel. Die vraag krijg ik trouwens vaker hoor. “Je zou er geld voor moeten vragen” of “Je zou een eigen boek moeten uitbrengen met patronen en tekeningen”. En vooral hetgeen dat jij zegt: “Je moet er wat mee doen”. Hartstikke lief dat mensen dat vinden en zeggen, zie het absoluut als een compliment hoor, maar ik denk dat alleen maar: Ik doe er nu toch wat mee? Ik doe elke dag wel iets creatiefs. Wat ik ook maar wil, ik kan en mag dat doen. Beter kan toch niet? En ik verdien er dan misschien geen geld mee, maar dat hoef ik ook helemaal niet. Ik deel het nu gratis op mijn blog, zodat iedereen creatief kan zijn zonder eerst te moeten investeren in een patroon. Ik inspireer mensen. Ik maak soms wat voor mensen. Ben op dit moment een trouwjurk voor iemand aan het maken die het geld niet heeft om een nieuwe te kopen. En op deze manier maken we er eentje voor nog geen eens vier tientjes. Geweldig toch? Ik vind dat het niet altijd meer hoeft te zijn dan dit. Ik ben op deze manier blij. En ik maak mensen blij. Dat is toch genoeg? Wat zou ik er nog meer mee willen? Ik denk ook alleen maar dat als het ‘werk’ wordt je ineens al die spontane creativiteit kwijtraakt. Lijkt me doodzonde. Maar wie weet, misschien ontstaat er vanzelf iets mee. Iets dat goed voelt en dus ‘meer’ is dan dit. Maar nu op dit moment, nee, ik heb niet het gevoel dat ik er meer mee moet doen dan dat ik op dit moment doe.
PhotoGrid_1463945191266
Jij hebt dus 2 dochters, ik 2 zonen. Ik kan me voorstellen dat ergens het opvoeden op dat vlak verschilt. Zijn er bepaalde onderwerpen of thema’s waarvan je denkt “ik vind het belangrijk dat mijn dochters dit weten”? Bijvoorbeeld: je lichaam of vriendjes (ok dat laatste is misschien iets te jong nog).
Euh… Wat ik mijn kinderen echt wil meegeven is dat ze van zichzelf houden zoals ze zijn. Ik ken zoveel kindjes (ik was er zelf één van) die opgroeien in een huis waarbij de moeder niet tevreden is met haar eigen lichaam. Haar eigen kunnen. En dit ook gewoon zo vaak zeggen, zelfs met kinderen ernaast. En ik vind het zo zonde. Ook voor die moeder hoor, maar ook voor die kinderen. Dat dat hun voorbeeld is. En dat ze meekrijgen om ontevreden te zijn met jezelf en jezelf te bekritiseren. Ik wil heel graag dat mijn kinderen houden van hun lichaam. Hoe het ook ontwikkelt. En houden van wie ze zijn. Met de goede en slechte dingen. En niet onzeker hoeven te zijn over iets. Dat ze er als vrouw mogen zijn. Maar ik denk dat jij dat je zonen ook wil meegeven 🙂 Ik weet niet of de opvoeding verder echt heel erg verschilt met het hebben van zonen. Misschien als ze straks tiener zijn, maar nu nog niet.
PhotoGrid_1463945167939

Fulltime thuismama, nou ik ben het zelf nu ook en er zijn soms momenten dat ik kapot moe ben. Zeg me alsjeblieft dat jij dat ook weleens hebt, en zoja; waar krijg jij weer energie van?
Haha ja natuurlijk. Vooral de eerste jaren vond ik onwijs vermoeiend en op sommige (lees: veel) dagen echt heel zwaar. Tegenwoordig gaat het beter. Nu ze allebei wat groter en zelfstandiger worden en ik ook wat meer tijd voor mijn eigen dingen heb. Ik krijg energie van iets creatiefs doen. Iets voor mijzelf. Even een uurtje haken. Of iets naaien. Wat tekenen. Of muziek maken. Maar gewoon een uurtje Netflix, met een deken op de bank en een enorme reep chocola doet me ook goed hoor.
Je dochters zijn zo ontzettend cute maar ik kan me voorstellen dat het soms ook mini draakjes kunnen zijn. Vertel eens eerlijk; op welke momenten kan jij ze wel achter het behang plakken?
Aan het einde van elke dag, haha. Mijn kinderen zijn gewoon ECHT moe aan het einde van de dag, willen dan samenspelen, maar dat lukt dan gewoon niet meer. O, en ze zitten soms in van die fases. Groeispurten, sprongetjes, hoe je het wil noemen. Dan zijn ze ook gewoon weken niet te genieten eigenlijk. Alleen met ze gaat het dan vaak wel goed, maar zodra ze dan weer met z’n tweetjes zijn, lukt het gewoon niet. Constant afpakken van elkaar, ruzie maken om hetzelfde stuk speelgoed, huilen om alles, frustraties om dingen die ze willen maar niet nog kunnen. Dan kan je me aan het einde van de dag wel opvegen hoor na zulke dagen (of dus de kinderen achter het behang vinden).
 
PhotoGrid_1463945179433
Wat vind jij het mooiste aan het ouderschap?
O, zoveel. Ik vind het heel mooi dat kinderen zo puur en eerlijk zijn. En de wereld nog met van die puppyogen bekijken. Ik vind het zo mooi om ze van zo dichtbij te zien opgroeien. Te horen wat ze denken. Ze te zien stoeien met dingen die ze moeilijk vinden, waar ze uiteindelijk toch in slagen. Hoe heerlijk trots ze dan kunnen zijn op zichzelf. Ik vind het mooi hoe ze mij laten groeien. En hoe ze mij ook weer een beetje jeugd geven. Dingen die je eigenlijk vergeet te doen als je groter wordt, maar die zo onwijs leuk zijn om zelfs als volwassene weer te ervaren.

Vertel eens: wat is jouw ultieme tip voor al die stoere mommy’s out there. Wat moeten ze zeker wel en wat zeker niet doen?
Jezelf niet vergeten. Ik zie zoveel moeders die zichzelf echt vergeten en alleen nog maar leven voor het gezin. Zo zonde. Echt niet doen. Af en toe me-time inplannen is echt zo slecht niet. Blijf dingen voor jezelf doen. Blijf jezelf uitdagen. Zorg dat er meer is in het leven dan alleen maar het zorgen voor het huis en kinderen. Daar word jezelf gelukkig van. En een gelukkige mama heeft gelukkige kindjes! En, het belangrijkste, doe gewoon waar jij en je gezin gelukkig van wordt. Of dat nou fulltime moeder zijn is of werkende moeder zijn. Of dat gezin nou met één kind is of met dertig. Doe waar jullie blij van worden. Niet waarvan je denkt dat anderen blij van worden.
Maris blogt dus op Creachick.
Je kunt haar Facebook natuurlijk ook like-en.
En super leuk: ze plaatst sinds kort ook haak tuturials op Youtube.
En ze zit ook op Instagram.