Des schrijft even een stukje tussendoor: loveseat

22/09/2016 - 3 reacties

2004936c079f3f455e873dbacc629397

We hebben een bank, een bruine. Van leer. Zacht leer. Geen hard porno-leer. Ik weet niet waarom ik aan porno denk als ik leer zeg, maar toch. Ergens in mij vind het belangrijk om dat er altijd bij te melden: “en trouwens, het is geen porno bank hoor”.

Dat duurde even: een nieuwe bank kopen. Maar goed; we hebben hem. Bevalt prima verder, hij is mij net iets te donker van kleur, maar afijn. Verder is het dus heel handig dat de bank van leer is want je kunt alle vlekken er gewoon afvegen. Ik bedoel dus: havermoutvlekken, zonnebrand vlekken (NOOIT je kinderen insmeren bij de bank Des), chocolade vlekken, Liga vlekken (die bestaan, en ja ik weet dat er honderd suikerklontjes in een Liga koekje gaan, maar laat me nou even).

Er moest nog iets bij, bij de bank. Vond ik. Een loveseat. Ik hou van de naam: loveseat. Ik hou van love, ik hou van de liefde. Het klinkt veel mooier dan het is namelijk een 1,5 zitsbank.

Ik ben in heel winkels geweest en ik vond een hele mooie. Met een iets minder mooie prijskaartje. “Dat is duurder dan onze bank, Des”, zei LOML. Ja, ok maar toch, zei ik toen. “Maar toch”, zeggen klinkt goed, klinkt handig, vooral als je niet echt zin hebt om de zin af te maken.
Ik weet het niet hoor, zei LOML.

Er ging wat tijd overheen, maar ik besloot dinsdag naar nog een winkel te gaan. Waar ik nog niet was geweest. Met de 2 boefjes, want Monkey Town zat ernaast. “We gaan naar Monkey Town jongens!” riep ik ’s ochtends.  “Joepie”, zeiden ze. “Maar eerst naar een andere winkel”, zei ik. “Maar waarom dan”, vroeg Ed (ja, het is zover: de waarom-fase). “Omdat mama een nieuwe bank wil helemaal voor haar alleen omdat jullie al de grote bank hebben”, zei ik.  “Oh”, zei Joep.

We liepen een rondje en ik zag heel veel loveseats, maar niet een waar ik love voor voelde (hehe) Ik kwam er ook achter dat het niet heel slim was om met Ed en Joep te gaan: ze zaten op banken (“niet met je schoenen erop!”), ze zaten aan de vazen die decoratief op tafels waren gezet.

En toen zag ik de loveseat toch. Perfect. Groot, ik wil bijna zeggen robuust maar dat vind ik zo’n VT-wonen term, modern, mooi. Ik ging er op zitten. Zat prima. Deze doen, zei ik. Die is mooi mama, zei Ed.

Ik haalde de meneer erbij. Heeft u deze ook in een andere kleur, vroeg ik. Alle kleuren en stoffen hoor, zei meneer. Ik zag hem met een schuin oog kijken naar Joep die de dop van een decoratieve waterfles haalde. Niet doen Joep, zei ik. Oh, zei hij.  Morgen kom ik terug, zei ik.

Ik ben er weer, zei ik vanochtend. Dezelfde meneer stond bij de kassa. “Alleen dit keer, dat is wat makkelijker”. Het zijn vast druktemakers, zei de meneer. Heel erg ja.

We liepen naar de loveseat. Hij was nog steeds mooi en perfect. Dat is een goed teken. Stel dat ik nu zou denken: he bah, wat is dit nou voor een soort van liefdes-stoel?! Dan was mijn zoektocht nog niet voorbij.

Ik wil em in olijfgroen. Of blauw. Een van die 2.  De meneer kwam terug met allerlei stoffendoekjes. Daar haalde ik al snel 3 kleurtjes uit: groen (maar niet olijf) blauw (een beetje donker) en een mooie geelgroenblauwzwart-achtige. Ik hou niet van lang treuzelen en bij teveel keus pak ik meteen 2 of 3 om het te beperken. Heeft u deze ook bij een bank zodat ik wat beter kan kijken, vroeg ik en ik hield de geelgroenblauwzwart-achtige omhoog. Dat niet, zei hij, maar ik heb wel een grotere stof. Hij pakte die erbij en ik deed de stof een beetje over de loveseat heen. Perfect. Helemaal goed.

Nu krijg ik over 10 weken (de meneer zei misschien eerder, maar dat kunnen maar een paar dagen zijn, pin me er niet op vast, ok zei ik toen, ik zal u er niet op vast pinnen) mijn loveseat.
Mama heeft een bank besteld, een hele mooie, zei ik toen ik Ed en Joep van de psz ophaalde.
Oh, zei Joep.
Waarom dan? vroeg Ed.
Omdat gewoon, zei ik (net zo’n handige zin als “maar waarom dan”)

Beveiligd: work work work work

19/09/2016 - Voer je wachtwoord in om reacties te bekijken.

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

Des moedert: over het leed dat kinderen die niet willen eten heet

17/09/2016 - 2 reacties

4f6d5b4ce5aab222e37ef0f1d31f632f

Snapchat, daar doe ik dus helemaal niets mee. Nouja, dat is niet waar: ik kijk elke dag welke filters er zijn. Ik ben het hondje nu wel een beetje zat, maar met het bloemenkransje is het leukste. Verder  gebruik ik Snapchat om dagelijks een snappie naar mijn vriendinnetje Aish te sturen. We zouden ook met elkaar kunnen whatsappen, maar zo werkt dat niet. Een keer sprak ze me aan via whatsapp, waarna ik haar een Snap stuurde (met het gezichtje naar beneden, het filtertje dat komt na het hondje) met de tekst “waarom app je mij??”

In ieder geval, ik wil het helemaal niet over Snapchat hebben, ik wil het alleen even hebben over het zoontje van een meisje die ik op Snapchat volg. Hij is 4 en hij heet alles. Zij kookt, en hij eet het op. Zo simpel kan het dus zijn. Een bord met rijst en boontjes, een bord met groente, pasta, u name it, hij vreet het. Een wonder noem ik dat, want ik ken dat niet.

Ok, das niet waar, want Ed eet goed, heel goed zelfs. Haring? Vind hij heerlijk. En laatst hebben we samen een bordje risotto gedeeld. Met extra parmezaanse kaas, vond hij lekker. Goed zo jongen, zei ik tegen hem.

Maar ik heb nog een zoontje, Joep. En joep is net 2 jaar oud. Er zijn dagen, heust, dat hij heel goed eet. De rest van het jaar eet hij gewoon niet. Niet. Goed. Ik heb ondertussen al van alles geprobeerd:

  • afleiden met speelgoed, tv, iPad, spelletjes;
  • spelenderwijs eten geven (vliegtuigje, dat soort bullshit);
  • eten geven in bad (ik heb 1x dit als advies gekregen, en als radeloze moeder probeer je alles);
  • onderhandelen: eerst een hapje, dan krijg je een koekje;
  • dreigen: als je nu niet eet, ga je op bed;
  • onder lichte dwang: wangen knijpen, mond gaat open en hup lepel erin;
  • en tenslotte: loslaten.

Want loslaten, dat moet je. Maak er geen strijd van, zegt iedereen. Het komt wel goed. “Jij was ook zo”, hoor ik regelmatig van mijn ouders. “En kijk hoe je nu eet”. Ja ja, nu weten we het wel.

Maar dat loslaten, dat.kan.ik.gewoon.niet. Nee, ik wil het gewoon niet. Ik wil dat hij verdomme gewoon zijn groente en dus zijn vitamines eet. Ik wil niet dat hij ziek word, ik wil al helemaal niet dat het een moeilijke eter wordt, ik wil gewoon dat hij sterk en gezond wordt/blijft.  Ik wil gewoon later met Joep naar een vijfsterren restaurant en dat Joep dan zegt: “nou doe mij maar als voorgerecht een marmerforel met salamblad”.

Om het maar enigszins positief af te sluiten: hij eet heust wel iets. Bijvoorbeeld soep. Dus gooi ik nog maar eens alle groente die ik kan vinden in een pan,gooi er een bouillonblokje bij (jaja, zoutvrij, ik weet het) en pureer de boel.
Dan gaat Joep later maar met LOML naar de Mcdonalds (oja: patatjes en fritesaus eet hij natuurlijk wel) en Joep en ik naar the Jane.

Des schrijft even een stukje tussendoor: over haar week dus

16/09/2016 - 1 reactie

De dingen die ik afgelopen week gedaan heb:

  • ik heb niet gevlogd. Ik heb namelijk deze week meegedaan met het 7 dagen offline project van de Flow; een klein boekje wat bij de Flow magazine zat. Bedoeling: dat je 7 dagen bijhoudt hoe vaak je je telefoon pakt en hoe je daar wat bewuster mee om kunt gaan. Nou dag 1 was dus best confronterend. En dan dacht ik nog dat ik goed bezig was ook. Not Maar als je elke keer een stipje moet zetten op de momenten dat je je telefoon pakt, nouja, dan heb je dus aan het eind van de dag heel veel stipjes. Ik schrok zo van dag 1 dat ik dag 2 en dag 3 een stuk minder mijn telefoon pakte. En vanaf  dag 4 besloot ik zelfs om ook bewust met mijn telefoon om te gaan. Want wat gebeurt er: de keren dat ik mijn telefoon pak voel ik me hartstikke schuldig en komen er allemaal gedachten in mijn hoofd als “nee, dit mag niet! telefoon is slecht! slecht! foei, Des!”. Lijkt mij ook niet helemaal de bedoeling. Verdere dingen wat mij is opgevallen: mijn houding als in mijn telefoon zit. Schouders stijf omhoog, een stijve nek en ik haal ook niet goed ademhaling (dat merk ik dus achteraf altijd). En dat ik de telefoon helemaal niet mis als ik hem niet zie of als ik buitenshuis ben. Dat is trouwens ook echt een tip: laat je telefoon eens thuis. Ik heb mijn telefoon helemaal niet mee genomen als ik uit huis ging en er schijnt dus een hele wereld daar te buiten te zijn??!!

14232978_10153991504607684_3306132179896907503_n

  • een gesprek gehad met de monteur van Ziggo. Want die kwam wederom langs vanwege ons internet *zucht*. Lang verhaal kort: hij heeft wat knopjes ingedrukt en nu doet ie het weer. Aardige gozer wel; speelde heel leuk met Ed en Joep.
  • gezweet op plekken waarvan ik niet wist dat je daar kon zweten (ik bedoel: wenkbrauwen?? Wangen?? Achter mijn oren?? En dan noem ik nu nog de fatsoenlijke plekken op).
  • 3 dagen achter elkaar een zwembad opgeblazen en gevuld met water.

14355513_10153991525087684_6281002787166488429_n

  • mijn kinderen achtergelaten bij de buurvrouw (ik bedoel dus: als oppas).
  • naar de chiropraktor om het 1 en ander te bespreken: zo zijn er foto’s in het begin gemaakt (3 maanden geleden) en nu en zo fijn om te weten dat je meteen verschil ziet: ik sta veel meer rechtop, veel steviger en ben minder scheef.
  • ik ben al bij day 19 van 30 days of yoga camp van mijn nieuwe heldin Adriene. Day fucking 19!! Ik heb nog nooit iets 19 dagen achter elkaar gesport!!!
  • Heel Veel halve raketijsjes gegeten. Dat zit zo. Ed wil een ijsje, natuurlijk wil Joep dan ook (Joep wil alles, echt alles wat zijn broer ook heeft). Maar Joep kan nog geen raket-ijsjes eten. Nee echt. Een toef softijs in een bakje en een lepetje: ja dat concept snapt hij. Maar een ijsje waar je aan moet likken: nee. Hij doet een poging, maar vervolgens vind hij het niets meer aan dus mag ik de rest op eten. No problemo.
  • ik kocht de nummer 8 van de Essence matt matt matt  en hij is eigenlijk nog donkerder in het echt, dus ik twijfel nog. Maar ik zoek wel zo’n matte donker rode lippenstift dus TIPS!

14316792_10153991504657684_298048187770204176_n

(Joep is trouwens nu ziek, zo zielig).

  • elke avond naar de sterren gekeken op het dakterras.
  • en verder nog dit:

14322438_10153991504707684_5942346695930442060_n

Fijne avond popjes, ik ga lekker alle afleveringen van Ik Vertrek terugkijken (en ik verheug me zo op deze aflevering)

Des Bloeit: je bent het al, allemaal.

15/09/2016 - 7 reacties

14368692_10153987808202684_4803095659508934369_n

Aangezien Rebecca Cambell mijn nieuwe Galadarling is: nog even iets over het boek Light is the New Black (oh trouwens, haar nieuwste boek “Rise Sisters Rise komt in oktober uit en ik ben zo zo fucking excited!! Ja zo excited dus dat ik fucking zeg. Klik hier om je alvast te pre-orderen of lees eerst even LISTNB. Overigens even volhouden bij de misschien ietwat zweverige stukjes (ik kan er wel tegen, maar misschien de hele erg nuchterige types niet).

Enfin.
Rebecca schrijft een mooi voorbeeld in haar boek dat ze op een gegeven moment een boek had geschreven en dat ze maar zat te wachten op een aanbod van een uitgeverij. Toen realiseerde ze opeens: je hebt geen bevestiging van anderen nodig om jezelf een schrijver te noemen (uiteraard kwam juist op dat moment een mailtje van een uitgeverij die haar boek wou uitgeven).
I’m a writer, schrijft Rebecca of mijn boek nou wordt uitgegeven of niet. Als ik me een schrijver voel, dan ben ik dat.

Dat stukje las ik tijdens mijn tijdelijke blogbreak en dat was ook best een eye opener voor mij. Ik heb ook geen uitgeverij nodig, of heel veel reacties en bezoekers of dat ik elke dag een stukje online moet zetten om mezelf schrijfster te noemen.
Ik ben een schrijfster.  Ik ben gek op schrijven, I love it, het is iets wat ik het allerliefste doe, ja zelfs als ik er geen cent voor terug krijg, als woorden in een stukje helemaal kloppen ben ik zo blij. Waarom durf ik mezelf dan niet hardop schrijfster te noemen? Omdat ik een stukkeltje ben, natuurlijk. Maar ook omdat ik bang ben (angst: daar is ie weer) dat mensen (anderen, joe die was er ook nog) denken: pfff Des, jij bent helemaal geen schrijfster.
Bovendien is dat ook een bepaalde regel die ik zelf in mijn hoofd heb: je bent pas schrijfster als je boek wordt uitgegeven (minstens) en je een uitnodiging voor het boekenbal binnen hebt.

Not anymore my ladies. Ik ben een schrijfster, omdat ik dat voel. En ik ben nog veel meer:

Ik ben moeder.
Ja, duh logisch zou je denken. Maar het duurde heel lang voordat ik dat hardop trots durfde te zeggen. Vooral de zin: ik ben thuismoeder. Bewust. Fulltime. And I love it. Heel lang zei ik erachteraan “ik solliciteer ook nog hoor”. Toch kwam ik er meer achter dat ik dit juist echt fijn vind: thuismoederen. Afgelopen vrijdag had ik een date met Wen en toen zei ik ook nog maar eens hardop: ik ben gewoon thuis met de kindjes en ik vind het geweldig.

Ik ben een free spirit.
Coming out of the spiritual closet. Want als ik me daarbij goed voel, waarom niet?  Ik voel me vrij, en tegelijk connected met iedereen en dan vooral alle krachtige liefdevolle vrouwen.  Ik kom steeds meer in connectie met mezelf, wie ik echt ben.

Ik ben een yogi/runner.
Ook zoiets. Een runner ben je natuurlijk pas als je tig marathons heb gelopen, zo was mijn “regel”. Een yogi pas als je een handstand in de knoop op je voeten kunt doen. Sinds ik Adriene heb ontdekt en ook vooral heb ontdekt waar het echt draait in yoga: om wat JIJ kan, om wat JOUW lichaam aankan, en echt niet alleen mee te doen als je super lenig bent. Dus zeg ik: ik ben een yogi. En waarom pas een runner zijn als je 42 km aantikken? Ik denk dat die gedachte mij zelfs juist heel erg heeft beperkt omdat ik altijd zo teleurgesteld in mezelf ben als ik maar 3 km. No more people, no more.

Ik ben creatief.
Creatief ben je pas, zo vond ik, als je kan tekenen, schilderen, een huis VT-wonen kunt inrichten, kunt diy-en, kan zingen, kan dansen, een instrument kan spelen (liefst twee). Kortom: allemaal dingen die ik niet kan. En toch weet ik nog dat een ex-collega tegen me zei: jij bent wel creatief Des, echt, je moet het alleen zelf zien.
Nou vind ik dit nog steeds een beetje moeilijk om te zeggen, want in mijn hoofd heb ik nog steeds bovenstaande regel maar tegelijktijd voel ik me wel creatief bezig. Als ik stukjes schrijf. Als ik mediteer,  ik boeken lees, ja, hoe raar dat ook klinkt misschien.

Wat ik alleen maar wil zeggen met dit stukje: stop met regeltjes of definities te maken wat je bent. Want eigenlijk ben je het al. En daarmee zegt Rebecca ook in haar boek “je bent dichterbij je doel dan je denkt”. Eigenlijk ben je het al, maar de enige die dat nog met beseffen ben je zelf.

Namaste.