Redenen waarom ik offline was (en ook wel even blijf)

01/05/2017 - 9 reacties

Even echt: wat lief al jullie mailtjes, berichtjes, kaartjes (!!) over hoe het met mij ging, dat jullie aan mij denken, en waar ik bleef (zonder druk!). Ik blijf het apart vinden, hoe men zegt dat internet misschien wel zorgt voor afstand, maar ik alleen maar liefde en ja, echte vriendschap voel. Dank, dank!

Ik was dus even offline, zowel op mijn blog als op social media en dit waren oa de redenen:

  • tja, die zwangerschap he. Die kwam natuurlijk weer inclusief de misselijkheid en vermoeidheid. Dat wist ik, dat had ik bij eD Ed en Joep ook, maar oei, ik was even vergeten hoe het ook nog weer voelde. Dat je hele lichaam veranderd, al die hormonen, dat was een beetje heftig. Maar gelukkig weer voorbij.
  • ik was veel ziek de afgelopen maanden. Echt. Heel. Veel. Ziek. Dat begon in januari en dat liep de afgelopen maanden continue door. Ik heb 2x flinke griep/koorts gehad. Ik was veel verkouden. En ik was echt heel veel aan het hoesten. Die vervelende hoest die mij echt uitputte, want die kwam alleen maar ’s nachts op waardoor ik echt totaal geen rust kreeg. Ik voel me sinds zaterdag eindelijk een beetje echt goed, al blijf ik voorzichtig met mijn energie.
  • ik was weer veel alleen met de kids. LOML zat weer veel in het buitenland voor zijn werk en ik was dus ziek thuis met 2 kindjes. Hulde aan (schoon)moeders, mijn schoonzusje en een hele lieve buurvrouw die zo af en toe kwamen helpen.
  • en een hele belangrijke reden (die een paar van jullie al doorhadden), maar dat was dat ik inderdaad een social media stop had. Ik was dus offline en dat voelde echt heerlijk. Voor het eerst had ik totaal geen last van druk of fomo of wat dan ook. Sterker nog: voor het eerst had ik ook echt totaal geen behoefte aan bloggen. Let wel: bloggen, want schrijven doe ik nog steeds maar gewoon voor mezelf. Ik heb ook heel veel nagedacht: waarom wil ik altijd online zijn? Waarom wil ik dingen delen? En ik kom steeds meer op hetzelfde antwoord: omdat ik bevestiging wil. Offline zijn heeft mij laten inzien dat ik die bevestiging aan mezelf kan geven, en dat dat veel beter en oprechter voelt. Daarnaast merk ik ook dat ik in een andere fase zit qua bloggen. Ik blog al zolang en heb over alle fases geschreven in mijn leven: mijn studententijd, samenwonen, toen ik ging trouwen en natuurlijk het moederschap. Er valt nog genoeg over te schrijven, maar die behoefte heb ik veel minder. Afgelopen zaterdag zei ik nog tegen mijn zusje dat ik eindelijk weet dat ik kan schrijven, maar nu ik dat weet: het mij veel minder uitmaakt. Ik kan het. Ik hoef het niet zo nodig te laten zien. De blogs die ik nog lees zijn op 1 hand te tellen en het zijn allemaal meiden die ik vanaf het “begin” ken. Ook bij hen merk ik dat ze veel minder schrijven, dat iedereen in een andere fase zit: werk of moederen. En nu dan Des? Ik zal niet zeggen dat ik nooit meer ga schrijven. Dat ik nooit meer online kom. Misschien dat ik zo af en toe en vlog online gooi, of toch een stukje. Schrijf je vooral in (hier rechts ergens) , dan krijg je een mailtje wanneer er weer eens iets online komt.  Je kan mij ook volgen op Instagram (desbz), als ik al eens online kom, dan is het daar.

En voor de rest: ik zei het al in het begin van het stukje maar ik ben oprecht dankbaar voor alle lieve mensen die ik heb leren kennen door mijn blog of social media. Sommige zijn echte vriendinnen geworden, sommige heb ik al “in het echt” gezien, sommige mail ik af en toe, maar jullie zijn gewoon de allerbeste. Liefde!