Des moedert: even een tussenstand

25/05/2016 - 3 reacties
20160512_154507

Ed is zo’n iemand die zijn shirt omhoog trekt in openbare plekken zoals bijvoorbeeld de trein. En Joep schaamt zich daar dan een beetje voor.

Omdat ik zeker weet dat jullie je continue vragen: jeetje wat zouden Ed en Joep, die mooie kienders van die super blogger Des, nou toch eens allemaal kunnen; hierbij een lijstje:

Ed:

  • is al soort van zindelijk! Naar buiten en ’s nachts nog wel voor de zekerheid een luier om, al vind hij dat niet eens prettig meer. Maar overdag thuis en op de psz geeft hij het gewoon aan: IK MOET PLASSEN! IK MOET PLASSEN! En dan heel trots op de wc zitten he. En daarna natuurlijk wel een high five.
  • slaapt nog steeds elke nacht bij ons. Zucht. Nouja, niet echt. Love it.
  • kan ook steeds beter praten. Na het consultatiebureau had ik toevallig ook een 10minuten gesprek met zijn mentor en die gaf hem ook wat minnetjes op taal en uitspraak. Hij kan het wel maar uit het nog niet zo. Ik merk het zelf ook in vergelijking met andere kindjes van zijn leeftijd, en ja, ik weet dat ik niet moet vergelijken maar toch. Het komt allemaal toch wel goed want ik heb even goed het alfabet met hem geoefend en ok hij kan nog steeds niet de letter K zeggen, maar toch. Komt goed.
  • hij kletst ook heel veel. Vind ik wel gezellig. Vaak ook niet hoor. Dan vind ik het irritant. Dan wil ik weleens roepen: NEE, IK WEET NIET WAT VOOR GEBOUW DAT IS EN VAN WIE HET IS!
  • eet echt heel veel en heel goed. Wil ook wel van alles proeven.

En dan nog Joep:

  • Joep is zo schattig. Echt zo cute. Met zijn voetjes en beentjes en zijn handjes en dat koppie en hoe hij loopt en hoe hij alles, echt alles, zijn broer na doet. Love it.
  • is lichamelijk al heel ver, verder dan hoe Ed was op die leeftijd, maar praten doet hij nog minder. Ach.
  • is totaal niet bang. Durft van alles. Geen angst.
  • als we weggaan pakt hij altijd mijn schoenen en die brengt hij naar mij toe. Ontzettend lief, maar ik ben er vaak nog niet aan toe om dan mijn schoenen aan te doen en dan loopt hij dus net zo lang achter me aan met die grote schoenen tot ik ze wel aan doe.
  • slaapt vaak door, soms niet.
  • eet soms goed, soms ook niet.
  • krijgt nog steeds borstvoeding, al is dat niet meer dan een paar druppeltjes die ook alleen maar uit mijn rechtertiet komen. Dat weet hij ook want hij wijst dan naar mijn linkertiet en zegt dan “op”?
  • is GEK op bussen en treinen. Dan fiets ik met Joep voor en Ed achter en dan ziet Joep een bus en dan zegt hij “bus! bus! bus!” en dan hoor ik achter me Ed roepen “waar dan? waar dan?”.
  • is heel lief. Hij wil heel graag goedkeuring van Ed merk ik. Dan doet hij hem na en kijkt hij even naar zijn grote broer van “kijk, zag je dat wat ik deed?”. Hij wil ook heel graag alles delen met Ed en gewoon heel graag met hem zijn.

Kortom: leukste kindjes ever.

 

Des Interviewt: Maris

24/05/2016 - 14 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Maris ken ik van haar oude blog. Toen stopte ze er even mee, maar inmiddels is ze begonnen met haar nieuwe blog: Creachick. Maris is nou zo iemand waarvan ik denk: is er eigenlijk wel iets wat je niet kunt? Ze is ten eerste ontzettend creatief (like duh) en kan werkelijk waar alles. Tekenen? Haken? Breien? Doet ze even. Daarnaast kan ze ook nog eens zingen en piano spelen (het is geen grap) en als je dacht dat het daar stopt met haar talent: ze kan ook klussen. Nee echt. Like really. Tuin verbouwen, de zolder omtoveren naar iets nieuws, de trap verven, noem het maar op: Maris kan het en doet het gewoon even. Als ze een doel heeft gaat ze ervoor en via haar ontzettend leuke foto’s op haar Instagram zie ik hoe ze binnen een paar dagen hoppa even een dekentje haakt. En Maris is natuurlijk ook nog eens mama. Van 2 prachtmeiden: Emily (5) en Mila (3). Maris is thuismama, en een hele trotse ook nog. Wat ik zo mooi vind aan Maris is dat ze, en dit klinkt heel stom, niet saai is. Ik mail zo af en toe met haar en ze heeft zo’n mooi lief karakter. Met al die talenten en dan ook nog eens een huishouden runnen vroeg ik me daarom af: hoe doe je dat toch?! Maris geeft zelf gewoon even antwoord:

PhotoGrid_1463945204138

Maris, ik ken jou al een tijdje van je persoonlijke blog mcdid.nl waar je helaas mee gestopt bent. Gelukkig blog je weer zo af en toe op je crea bea diy blog creachick.nl. Je bent bewust thuismoeder. Wat zijn DE vooroordelen wat je altijd te horen krijgt?
Oeh, tegenwoordig hoor ik eigenlijk niet zo heel veel meer. Inmiddels ben ik alweer 5 en een half jaar fulltime moeder en al sinds het begin van mijn eerste zwangerschap thuis. Dus mensen kennen me niet tegenwoordig niet meer anders dan dat ik fulltime voor de kinderen zorg. Denk dat dat wel veel scheelt. Maar in het begin vonden mensen het heel vreemd dat ik, toen ik net afgestudeerd was besloot om gewoon thuis te blijven, zwanger te worden en voor de kinderen te gaan zorgen. Wat ik toen vooral te horen kreeg was: “Wat zonde van je intelligentie”, “Ben je niet bang dat je over een paar jaar niet meer aan het werk komt of totaal afhankelijk raakt van je man?”, “Wat doe je dan eigenlijk heel de dag? Binnen twee uur is je huis toch wel schoon? Wat doe je de rest van de tijd?” en “Wat een klein wereldje zal jij hebben”.
Ik vond het toen altijd heel jammer dat ik het gevoel had me te moeten verantwoorden voor mijn keuze en steeds moest laten zien wat ik allemaal deed om ‘goedkeuring’ te krijgen. Alsof het zo extreem vreemd is om ervoor te kiezen fulltime voor je kinderen te willen zorgen. Tegenwoordig kan ik me er eigenlijk niet zo druk meer over maken wat mensen ervan vinden. Als wij maar blij zijn met de keuze toch? En wat ik zeg, ik hoor er ook niet zo heel veel meer over. Het enige dat ik nu af en toe nog hoor is: “Wanneer ga je weer aan het werk?”. Wat ik overigens wel jammer vind als mensen dat zeggen, hoor. Want ik vind fulltime moeder zijn dus ook echt een fulltime baan.
Wat mij elke keer weer opvalt als ik je foto’s voorbij zie komen op Instagram, is dat jij alles kan. Nee, maar echt. Zingen, piano spelen, haken, klussen, tekenen. Djies, wat kan jij niet? Of laat het me anders vragen: heb je soms niet het gevoel dat je iets met deze talenten moet doen?
Ahhh lieverd. Dank je wel. Die vraag krijg ik trouwens vaker hoor. “Je zou er geld voor moeten vragen” of “Je zou een eigen boek moeten uitbrengen met patronen en tekeningen”. En vooral hetgeen dat jij zegt: “Je moet er wat mee doen”. Hartstikke lief dat mensen dat vinden en zeggen, zie het absoluut als een compliment hoor, maar ik denk dat alleen maar: Ik doe er nu toch wat mee? Ik doe elke dag wel iets creatiefs. Wat ik ook maar wil, ik kan en mag dat doen. Beter kan toch niet? En ik verdien er dan misschien geen geld mee, maar dat hoef ik ook helemaal niet. Ik deel het nu gratis op mijn blog, zodat iedereen creatief kan zijn zonder eerst te moeten investeren in een patroon. Ik inspireer mensen. Ik maak soms wat voor mensen. Ben op dit moment een trouwjurk voor iemand aan het maken die het geld niet heeft om een nieuwe te kopen. En op deze manier maken we er eentje voor nog geen eens vier tientjes. Geweldig toch? Ik vind dat het niet altijd meer hoeft te zijn dan dit. Ik ben op deze manier blij. En ik maak mensen blij. Dat is toch genoeg? Wat zou ik er nog meer mee willen? Ik denk ook alleen maar dat als het ‘werk’ wordt je ineens al die spontane creativiteit kwijtraakt. Lijkt me doodzonde. Maar wie weet, misschien ontstaat er vanzelf iets mee. Iets dat goed voelt en dus ‘meer’ is dan dit. Maar nu op dit moment, nee, ik heb niet het gevoel dat ik er meer mee moet doen dan dat ik op dit moment doe.
PhotoGrid_1463945191266
Jij hebt dus 2 dochters, ik 2 zonen. Ik kan me voorstellen dat ergens het opvoeden op dat vlak verschilt. Zijn er bepaalde onderwerpen of thema’s waarvan je denkt “ik vind het belangrijk dat mijn dochters dit weten”? Bijvoorbeeld: je lichaam of vriendjes (ok dat laatste is misschien iets te jong nog).
Euh… Wat ik mijn kinderen echt wil meegeven is dat ze van zichzelf houden zoals ze zijn. Ik ken zoveel kindjes (ik was er zelf één van) die opgroeien in een huis waarbij de moeder niet tevreden is met haar eigen lichaam. Haar eigen kunnen. En dit ook gewoon zo vaak zeggen, zelfs met kinderen ernaast. En ik vind het zo zonde. Ook voor die moeder hoor, maar ook voor die kinderen. Dat dat hun voorbeeld is. En dat ze meekrijgen om ontevreden te zijn met jezelf en jezelf te bekritiseren. Ik wil heel graag dat mijn kinderen houden van hun lichaam. Hoe het ook ontwikkelt. En houden van wie ze zijn. Met de goede en slechte dingen. En niet onzeker hoeven te zijn over iets. Dat ze er als vrouw mogen zijn. Maar ik denk dat jij dat je zonen ook wil meegeven 🙂 Ik weet niet of de opvoeding verder echt heel erg verschilt met het hebben van zonen. Misschien als ze straks tiener zijn, maar nu nog niet.
PhotoGrid_1463945167939

Fulltime thuismama, nou ik ben het zelf nu ook en er zijn soms momenten dat ik kapot moe ben. Zeg me alsjeblieft dat jij dat ook weleens hebt, en zoja; waar krijg jij weer energie van?
Haha ja natuurlijk. Vooral de eerste jaren vond ik onwijs vermoeiend en op sommige (lees: veel) dagen echt heel zwaar. Tegenwoordig gaat het beter. Nu ze allebei wat groter en zelfstandiger worden en ik ook wat meer tijd voor mijn eigen dingen heb. Ik krijg energie van iets creatiefs doen. Iets voor mijzelf. Even een uurtje haken. Of iets naaien. Wat tekenen. Of muziek maken. Maar gewoon een uurtje Netflix, met een deken op de bank en een enorme reep chocola doet me ook goed hoor.
Je dochters zijn zo ontzettend cute maar ik kan me voorstellen dat het soms ook mini draakjes kunnen zijn. Vertel eens eerlijk; op welke momenten kan jij ze wel achter het behang plakken?
Aan het einde van elke dag, haha. Mijn kinderen zijn gewoon ECHT moe aan het einde van de dag, willen dan samenspelen, maar dat lukt dan gewoon niet meer. O, en ze zitten soms in van die fases. Groeispurten, sprongetjes, hoe je het wil noemen. Dan zijn ze ook gewoon weken niet te genieten eigenlijk. Alleen met ze gaat het dan vaak wel goed, maar zodra ze dan weer met z’n tweetjes zijn, lukt het gewoon niet. Constant afpakken van elkaar, ruzie maken om hetzelfde stuk speelgoed, huilen om alles, frustraties om dingen die ze willen maar niet nog kunnen. Dan kan je me aan het einde van de dag wel opvegen hoor na zulke dagen (of dus de kinderen achter het behang vinden).
 
PhotoGrid_1463945179433
Wat vind jij het mooiste aan het ouderschap?
O, zoveel. Ik vind het heel mooi dat kinderen zo puur en eerlijk zijn. En de wereld nog met van die puppyogen bekijken. Ik vind het zo mooi om ze van zo dichtbij te zien opgroeien. Te horen wat ze denken. Ze te zien stoeien met dingen die ze moeilijk vinden, waar ze uiteindelijk toch in slagen. Hoe heerlijk trots ze dan kunnen zijn op zichzelf. Ik vind het mooi hoe ze mij laten groeien. En hoe ze mij ook weer een beetje jeugd geven. Dingen die je eigenlijk vergeet te doen als je groter wordt, maar die zo onwijs leuk zijn om zelfs als volwassene weer te ervaren.

Vertel eens: wat is jouw ultieme tip voor al die stoere mommy’s out there. Wat moeten ze zeker wel en wat zeker niet doen?
Jezelf niet vergeten. Ik zie zoveel moeders die zichzelf echt vergeten en alleen nog maar leven voor het gezin. Zo zonde. Echt niet doen. Af en toe me-time inplannen is echt zo slecht niet. Blijf dingen voor jezelf doen. Blijf jezelf uitdagen. Zorg dat er meer is in het leven dan alleen maar het zorgen voor het huis en kinderen. Daar word jezelf gelukkig van. En een gelukkige mama heeft gelukkige kindjes! En, het belangrijkste, doe gewoon waar jij en je gezin gelukkig van wordt. Of dat nou fulltime moeder zijn is of werkende moeder zijn. Of dat gezin nou met één kind is of met dertig. Doe waar jullie blij van worden. Niet waarvan je denkt dat anderen blij van worden.
Maris blogt dus op Creachick.
Je kunt haar Facebook natuurlijk ook like-en.
En super leuk: ze plaatst sinds kort ook haak tuturials op Youtube.
En ze zit ook op Instagram.

Des schrijft gewoon even een stukje tussendoor:

21/05/2016 - 4 reacties

Toen ik vanochtend wakker werd ging ik eerst mediteren mbv mijn Calm app. Vervolgens ging ik naar de wc om een plas te doen. Ow wacht, het was andersom. Ik werd wakker omdat ik ontzettend nodig moest plassen. Normaal gesproken doe ik dat in de nacht, want Joep wordt altijd wel wakker, maar Ed en Joep slapen bij mema en jedi, dus dan heb je niet zo’n makkelijke (nouja..) wekker.

Daarna ging ik de krant ophalen (Volkskrant, proefabo, gratis yes). Ik ging naar de keuken en vulde een kan met water en limoen en munt (de citroen is op) en stukjes gember. Ook maakte ik een Vietnamese koffie (super lekker). Ik maakte mijn havermoutje en at het op aan de tafel terwijl ik de krant las. Daarna ging ik even de slaapkamers stofzuigen, nog even een dweil eroverheen, ik ging douchen, me opmaken (niet veel vandaag want het is zo warm en eigenlijk heb ik ook niet zoveel make up nodig (zegt LOML)) en me aankleden. Want ik wou vandaag bikini’s halen. Nu al, vroeg LOML, maar goed dat is ook een man die begrijpt niet dat je tijd moet maken om een goede bikini te kopen. En ik wil het liever NU kopen, dan op het laatste moment een week voordag we op vakantie gaan, zei ik nog. Dat begreep hij dan weer wel.

Ik deed mijn schoenen aan en een jasje (zo warm is het niet vandaag) en ging naar buiten. En daar buiten zag ik het meest intiemste ooit. De buurvrouw en buurman zaten namelijk op het terras en hij zat met een pincet de grijze haren bij haar uit te trekken.

Intiem, want het zijn je haren.  Ik voel me altijd een beetje slonzig bij de kapper want mijn kapper is een blonde verschrikkelijke mooie en sexy chick met tattoo’s en haar haar altijd precies wild en in model. Kom ik aan met mijn vette coupe, hoi wil je er wat van maken dankjewel. Je haar en je huid, als iemand daar dicht op staat, dan is dat toch een beetje van, wow. Maar de buurvrouw en buurman zijn getrouwd, en hij had heel liefkozend zijn ene hand op haar schouder en met de andere hand de pincet in de aanslag en ik hoorde ze zachtjes praten in hun eigen taal (ze komen uit Kosovo) en ik dacht: zo mooi, zo lief, ja echt.

des verwondert: achter de kassa

19/05/2016 - 7 reacties

Heus, ik erger me niet aan heel veel dingen. Vaak denk ik tegenwoordig “ach, dan doe ik toch de tv uit/dan heb ik toch geen contact meer met diegene/dan lees ik die blogsitekrant toch niet en soms, jawel ook ik word met de dag wijzer, denk ik zelfs “ach als hij/zij daar nou gelukkig van wordt, wie ben ik dan om er wat van te zeggen.
Maar goed, dat zijn dingen die kun je uit doen/ niet lezen / wegklikken. Het is iets anders als je te maken hebt met chagrijnige kassameisjes.

Je hebt soms van die meisjes die achter de kassa werken en die kijken gewoon zo:

tumblr_mjrff0bUBy1s8czzko1_400

Laatst was ik bijvoorbeeld in de Kruidvat. Love de Kruidvat verder hoor, echt waar. Goed, je moet er vooral niet komen met een duowagen, een fietswagen of een grote rolstoel, maar he je kunt niet alles hebben. Er werkte een meisje achter de kassa en ze keek ten eerste al ontzettend sloom. Goed, dat kan. Heb ik ook weleens. Vooral in de ochtend, of in de avond, soms ook in de middag, goed praktisch de hele dag maarja 2 kinderen he enz enz.

Enfin, zij supersloom kijken dus, maar als je dan ook gewoon snel je werk doet. Nee. Ze werkte ook nog eens ontzettend langzaam. Hoe moeilijk kan het zijn om iets TE SCANNEN???  Daarnaast wist ze ook geen REET. Een klant vroeg haar iets en toen zei ze “dat durf ik niet zo te zeggen”.

Ik kan jullie 1 ding zeggen over mensen die zeggen “dat durf ik zo niet te zeggen” en dat is: ze weten niets. Ze willen eigenlijk zeggen “ik heb echt geen flauw idee, maar dat kan ik niet zeggen, dus ik maak het gewoon ietsje mooier dan het is”. Zucht.

Toen ik aan de beurt kon ik mijn ergernis nauwelijks verbergen. Maar ik zag wel dat het meisje wel heel jong was. Het was waarschijnlijk een weekend bijbaantje die ze wel aan MOEST nemen want wie betaalt anders je Redbull en je telefoon abonnement. En toen opeens moest ik denken aan mezelf op die leeftijd.

Mijn eerste bijbaantje was namelijk bij de Mcdonalds.  Ik was 16 en ik werkte er in het weekend en op de vrijdag. Voor 3 gulden per uur, geen grap. Ik begon bij de frites (nee, GEEN PATAT!) en aan het eind van de shift stonk ik naar Mcdonads en was alles vet: mijn huid, mijn haar, mijn handen, alles.  Ik stond ook weleens achter de kassa en daar had ik zo geen zin in, vooral niet op de zondag. Want dan is het er dus super druk en niets vervelender dan kinderen  die niet weten wat ze in de Happy Meal willen (als moeder kan ik het nu echt weten).  Op een dag was er een klant, een moeder, die tegen mij zei “tja meisje als je je werk zo stom vindt, dan moet je hier ook niet werken”.  Kwaad dat ik was! Hoe durft ze, stom wijf! Dat zeg je toch verdorie niet!

Nu, zoveel jaar later weet ik natuurlijk ook wel: ze had gewoon gelijk. Dat wil je alleen niet horen, als je 16 bent. Dus zei ik niets tegen het meisje bij de Kruidvat en wenste ik haar maar gewoon een hele fijne dag.

Des Moedert: mooie momenten

18/05/2016 - 12 reacties

Er zijn veel momenten dat ik oprecht kan genieten van mijn kinderen. Als Joep bijvoorbeeld met zijn vingertje in de bek van de dinosaurus zit en dan “au, au, au” zegt, gewoon omdat hij Ed dat een keer heeft zien doen. Elke ochtend als Ed en Joep elkaar zien en elkaar knuffelen. Als ik samen met Joep Ed naar de psz breng en ed bij de deur zijn handjes op de schoudertjes van Joep doet en zegt “jij mag niet mee Ejoep, jij bent nog klein”. Als Ed tegen wildvreemde mensen zegt “ik heet edum en dat is ejoep”.

Soms zitten ze met zijn tweeen op de bank, heel dicht tegen elkaar aan. Een koekje te eten. Blote voetjes, ieder optimaal genietend van hun koekje, kleine hapjes, overal kruimeltjes. Dan sta ik in de keuken en dan wenkt LOML mij “kijk eens” en dan kunnen we samen heel lang naar ze kijken, vol met liefde. Ja, het is allemaal heel zoetzappig, maar het is zo.  Soms kijken we samen naar ze en dan hebben we aan 1 zin genoeg “kijk dat voetje”, “kijk dat mondje van Ayoub”, “kijk dat vingertje zo van Adam”.

20160302_112432

 

Laatst vroeg ik eens aan LOML “wie vind jij het leukste kind” (ik las eens ergens dat ouders echt 1 lievelingskind hebben, hoe vaak ze ook zeggen dat het niet zo is, dus ik was wel benieuwd) en toen was LOML even stil. Hij dacht echt goed na en toen zei hij “ik kan gewoon niet kiezen want als ik denk aan alle leuke dingen van de ene, dan denk ik “ja maar die ander is eigenlijk ook heel leuk”.  Dat heb ik dus ook.

Als ik ’s avonds op bed lig dan komen zulke momenten weleens door mijn hoofd. Dan denk ik “shit, ik had dit eigenlijk op moeten schrijven, want ik vergeet dit, al die mooie herinneringen!”. Zoals laatst  toen ik met de jongens in bad ging. Terwijl Ed tegen mij aan zat zei hij “mama, jij mij vasthouden?”. En ik smolt. En ik hield hem vast, heel goed. En ik had mijn neustje tegen zijn hoofdje aan en ik kon naar Joep kijken die zat te spelen en Ed zei “ja, mama jij mij vasthouden” en ik dacht alleen maar: dit is zo mooi, zo perfect, die mooie koppies, ze zijn helemaal af en ik hou zoveel van ze, zielsveel en ik moet dit onthouden, dit allemaal.

Gelukkig heb ik een blog waar ik het op kan schrijven.