Des Bloeit: “uw leven, dat is van u”.

24/08/2016 - 5 reacties

Gisteren keek ik Zomergasten terug. Te gast was dit keer Griet op de Beeck. Je weet wel, die schrijfster van die mooie verhalen, allemaal even mooi en zo herkenbaar en tegelijk pijnlijk verdrietig ook.

Griet zei dat er weliswaar wordt gezegd dat ouders onvoorwaardelijk van hun kinderen houden, maar dat dit eigenlijk niet klopt. Ze zei dat het juist andersom is. Dat juist kinderen ontzettend trouw, loyaal en vooral heel erg onvoorwaardelijk van hun ouders zeiden. Ze zei dat ze genoeg ouders kent die echt niet onvoorwaardelijk van hun kinderen houden.

Ik vond dat zo mooi en tegelijk verdrietig gezegd van haar. In mijn naaste omgeving ken ik zoveel mensen, ik wil bijna zeggen teveel, waarvan ik weet dat ze die liefde niet kennen. Mensen waarvan ik weet dat ze keihard moeten werken, net als Griet, om te weten dat ze het waard te zijn.

Ik ken iemand waarvan de vader vreemdging en bijna nooit thuiskwam waardoor hij als klein kind de man thuis moest zijn. Voor zijn moeder moest zorgen en voor zijn vele broertjes en zusjes. Hij heeft nooit kind kunnen zijn. Tot de dag van vandaag hoor ik hem nooit kwaad spreken over zijn vader. Ik ken iemand uit datzelfde nest die mishandeld werd door haar stiefmoeder, die niet thuis kon komen bij haar eigen moeder, die dus maar door haar oma werd opgevoed. Ze vertelde eens dat ze haar vader ging zoeken, dat ze aan de deur was gekomen en dat haar stiefzusje vroeg “wie is dat papa?”, en haar papa zei waar ze bij was “ik weet niet wie dat kind is”. Ik ken iemand die altijd klappen kreeg van zijn moeder, die in pleeggezinnen opgroeide en tot nu toe alles bereikt heeft wat een man kan bereiken. En toch mist hij iets, zo vertelde hij mij laatst, “iets wat iedereen heeft, zo lijkt het wel, maar ik niet”. Ik denk aan iemand die nooit zichzelf kon zijn thuis, die niets met zijn ouders kon delen en daardoor altijd op zichzelf heeft moeten rekenen. “Zeggen je ouders weleens dat ze trots op je zijn?”, vroeg ik hem laatst en toen zei hij “ik weet dat ik het in hun ogen altijd beter moet doen”. Ik ken Jude uit het boek “Een klein leven”, ja een verhaal weliswaar, maar we weten allemaal dat er zoveel kinderen/ mensen zijn zoals Jude op de wereld. Om het boek moest ik bijna huilen omdat Jude tot aan de laatste bladzijde zich verontschuldigt dat hij is zoals hij is.

Ik denk aan al die kinderen die nu volwassenen zijn en nog steeds kunnen denken “wat heb ik verkeerd gedaan?” en “had ik het maar anders gedaan, dan was het vast goed geweest”. Kinderen die het zo graag willen oplossen voor hun ouders, die de pijn en verdriet willen wegnemen. Ik denk aan mijn eigen kinderen en hoop zo, echt uit de grond van mijn hart, dat ik het op dit gebied tenminste wel goed ga doen: ze het gevoel geven dat ze altijd goed genoeg zijn, altijd.

“Als iedereen maar eens weet dat we onszelf kunnen redden”, zei Griet “het aankijken, doen en ook echt aanpakken” en “we moeten in staat zijn om onze eigen ruimte te mogen pakken”. “Je kan het zelf bepalen, je kan jezelf redden”.

En op het laatst zei Griet “uw leven, dat is van u”.

Ik heb Griet forever in mijn hart gesloten.

Des schrijft tussendoor een stukje: de trein

23/08/2016 - 1 reactie

20160821_224130

Zondagochtend, 9:00 uur. 
Ik doe mijn ogen open en ben nog moe. Een beetje. 9 uur zegt de telefoon, nouja, dat zegt ie niet, maar afijn. Als je om 9 uur wakker wordt als moeder heb je eigenlijk wel uitgeslapen.
Ik rek me uit en blijf nog even liggen. Mediteren in de ochtend is heel fijn. Boven hoor ik voetstappen. LOML is er al uit, hij is koffie aan het maken. Ik hoor hem in de keuken lopen.

11.00 uur.
Ik moet nog 1 filmpje aan mijn vlog toevoegen, dan is ie klaar om ingepland te worden. Ik stuur nog wat mailtjes: naar bol.com want de juicer is weer stuk. Naar de kinderopvang, dat ik geen inkomen meer heb. Naar lezers die het wachtwoord nog willen. Naar andere lezers met wie ik zo af en toe mail. Naar de verloskundigepraktijk waar ik voorlichting geef voor DesDraagt.

11.30 uur.
Ik wacht tot mijn vlog is ingepland en ik open Yoga with Adriene. Adriene….ze is zo leuk. En grappig. Ik wil al haar yoga filmpjes doen, gewoon om dat ze zo grappigs is. En ik lenig wil worden. En yoga is gewoon goed, want gewoon. Ik doe de detox  dit keer. Mijn yoga matje rol ik uit en ik begin. Na 15 minuten zweet ik al. Dit is goed, denk ik dan maar.

13.00 uur.
Na yoga mediteer ik nog 10 minuten. Ik drink nog een glas water met citroen en gember. Er worden echt heel veel citroenen gebruikt in dit huis. En havermout. En soyamelk. Gember, mwah. Apart eigenlijk, want ik gebruik gember ook bijna dagelijks. Ik doe de douche aan en kijk naar mijn haren. Niet heel vet, maar inmiddels wel langer dan 1 week niet mijn haren gewassen [/no poo methode]. Ik doe wat baksoda in een bakje, en haal mijn nieuwste body scrub sheabutter van de Body Shop erbij. Douchen.

14.00 uur.
Ik twijfel even maar ik koop toch een caramel machiato bij de Starbucks. Geen vietnameze koffie gehad vanochtend. En ik heb koffie nodig. Hou ik mezelf voor dan. Nee, dat is niet waar. Ik stel me aan, ik wil gewoon iets in mijn handen hebben.

14:30 uur.
In de trein. Oordopjes in. Muziek aan. Doei.

16:00 uur.
Mijn vader appt mij. Dat is ook voor het eerst. Of hij mij op moet halen van het station? Ik loop wel, app ik hem terug. Het regent, appt hij terug. Nee, app ik terug. En bovendien, app ik hem, ben ik niet van suiker.
Hij zegt dit zelf altijd als we willen dat hij zich ziek meld omdat hij 40 graden koorts heeft.

18:30 uur.
Bbq bij mijn ouders. Kip sate. Gado gado. Tjolo tjolo. Lamskotoletjes. Het is 1 van de redenen waarom ik nooit vegetariër zou kunnen worden.

20:45 uur.
ik besluit toch om de trein terug naar Groningen te nemen. Met de kinderen. Het is maar 30 minuten, correctie: 35 minuten, en het is toch vakantie. Dan maar om 22.00 uur slapen.

21:45 uur.
Elke keer als ze koeien zagen (dat was vaak) zongen ze Old Mcdonalds. Verder vroeg Ed waar de auto’s waren. En de wielen van de trein, waar waren die? Op de fiets terug naar huis waren ze de hele tijd op zoek naar de maan. “Ik denk dat de maan zich heeft verstopt” zei ik. “Maahaaan, waar ben je?!”, schreeuwden ze toen beiden.

22:10 uur.
Ik lig op bed. De kinderen heb ik 10 minuten geleden op bed gebracht. Het is nu al stil. Perfect.

Des Bloeit: yesss queens, yess!

20/08/2016 - 9 reacties

(Dit stukje is een verlengde van dit stukje, dus als je die nog niet hebt gelezen omdat je het ww nog niet hebt gekregen: do ask)

Bij Galadarling las ik van de week dit stukje, waarin ze beschreef hoe ze afgelopen jaar veranderd was. En ik dacht even aan mezelf, want zo ben ik dan, en ik dacht ook er ook aan wat voor ander mens ik begin dit jaar was, en nu 8 maanden later dus zo:

ik heb het gevoel dat ik op dit moment in de kracht van mijn leven sta. Ik voel me mooi, sterk, slim, krachtig, ik voel me vrouwelijk, ik voel me 100% 1 met mezelf. Ik leer mezelf steeds beter kennen, en vooral meer te waarderen.  Vooral de laatste tijd zit ik in een soort spirituele ontdekkingsreis met mezelf and I love it. Ik was laatst yoga aan het doen (met mijn nieuwe vriendin, I love her, ik zal nog eens een apart stukje over haar schrijven, want dat verdient ze) en ik was me super bewust van hoe sterk mijn lichaam is en hoe ver het kan gaan. En toen dacht ik hoe fijn ik het nu vind, de fase waar ik nu in zit. Het ontdekken. Mezelf ontdekken. Mezelf leren kennen. En yes, dat kan soms zeer confronterend zijn, soms een beetje eng, maar ik weet nu dat dat op lange termijn alleen maar goed is.

ea6bb8f994f23ce08f5378fb7f9a3eb2

Niet bang zijn, altijd eerlijk zijn.
Het is iets waar ik begin dit jaar achter kwam en waar het rond mei verder verdiepte. Ego = angst. Ik heb kennelijk veel angst toegelaten in mijn leven, de afgelopen tijd. Bang om wat andere mensen zouden denken. Bang dat ik alleen zou eindigen. Bang dat ik het niet aan kon. Bang hoe ik over zou komen. Dat allemaal niet meer. Sinds ik mezelf 100% accepteer, ben ik niet bang meer. Niet bang om mensen te verliezen, niet bang om mezelf te laten zien hoe ik ben, niet bang meer zijn voor oordelen. Want het gaat om: MIJ. Hoe ik denk, hoe ik het wel, mijn wereld, mijn leven. Ik las er tig boeken en blogs over, maar ik weet pas nu hoe dat echt voelt. En als je eenmaal zover bent kan ik je zeggen: dat voelt dus fucking goed. Ook heb ik besloten om eerlijk te zijn. Want dat durfde ik nooit (angst). Want als ik eerlijk zou zijn, wat zouden mensen zeggen/denken? Ook niet meer. Ik wil eerlijk zijn en ik wil mezelf kunnen uiten zoals ik ben. Dit alles, uiteraard, op een respectvolle manier.

Ik ben Des
Ik begin mezelf steeds beter te leren kennen en ook steeds meer te waarderen. Ik kan zeggen wanneer ik trots op mezelf ben, ik durf zacht voor mezelf te zijn, ik hou van mezelf. De ene dag meer dan de andere, maar het gevoel is er. Ik ben er ook super trots op dat ik vrouw ben. Ik voel me krachtig en sterk, gezond en liefdevol.

Femine Divine
Dit komt de laatste tijd steeds meer terug tijdens mijn ayahuasca reizen, en dat is niet voor niets. Kijk maar om je heen: feminisme gaat weer een steeds sterkere rol spelen, en dan niet op die okselhaar manier, maar op de manier zoals het, in mijn ogen moet, wees er trots op dat je vrouw bent. Durf jezelf te uiten. Wees niet bang dat je too much bent. Dit gedicht, voorgelezen in Beyonce’s Lemonade, zegt dat heel mooi. Try to be softer, try to be prettier. Nee. Wees zoals je bent, 100% vrouw. Ik wil ook niet meer oordelen over anderen, en al helemaal niet meer over vrouwen. Ik ben me ervan bewust dat wij vrouwen juist bij elkaar horen, dat we elkaar horen te steunen (ipv af te kraken), dat we met z’n allen steeds sterker zijn. We are connected, ja daar geloof ik heilig in. Lees ook dit mooie stukje erover.

Vriendschappen
In het verlengde van hierboven: omdat ik verander en in een bepaalde vibe zit, merk ik ook dat sommige mensen niet meer bij me passen. Of op een andere manier bij me passen. Ik ben de laatste tijd vriendschappen onder de loep aan het nemen. Wie past bij mij, welke vriendinnen wil ik om me heen, en wat voor vriendin wil ik zelf zijn?

Bewustzijn
Ik mediteer dagelijks, zeker 2x per dag. Hierdoor, en door ayahuasca, merk ik dat ik steeds meer open sta en me ontzettend bewust ben van mezelf. Over dat openstaan: dat vind ik soms erg moeilijk. Mijn intenties van de afgelopen maanden waren vooral dat ik meer wil voelen, en dat doe ik nu zeker. Ik weet sommige gevoelens moeilijk te plaatsen en sommige gevoelens komen hard binnen. Soms is het heel veel ineens. Doordat ik me ook heel bewust ben: van alles wat ik voel en denk kan dat ook confronterend zijn.  Maar dat bewustzijn is al zo’n grote stap. Als je je ergens bewust van bent weet je ook hoe je dingen kunt veranderen.

Lichaam
hoewel hier en daar wat dalen (vooral na de zwangerschap) durf ik gerust te zeggen dat ik het meeste van de tijd tevreden ben met mijn lichaam. De laatste tijd voel ik me vooral trots. Trots op hoe krachtig en lenig mijn leven is. Trots op wat ik kan dragen, wat ik aankan.

Come out the spiritual closet
Dit las ik in “Light is the new black” van Rebecca Cambell (ik bespreek dit boek ook in mijn favorieten filmpje). Ik wil soms overkomen (bij anderen, daar is ie weer) alsof ik niet zweverig ben, alsof ik niet spiritueel ben. Bang (kijk, daar is die weer) om uitgelachen te worden. Ook dit wil ik niet meer. Ik ga me niet verdedigen of dingen “geheim houden”. Spiritueel zijn betekent ook: veel mezelf bezig zijn, en dat doe ik nu. Ik doe regelmatig ayahuasca ceremonies en daar heb ik veel aan. Los daarvan vind ik de sfeer tijdens zo’n ceremonie ontzettend liefdevol.  Ik weet dat ik er eerder iets over heb geroepen: maar hebben jullie behoefte aan een apart stukje over ayahuasca? Misschien dat je dan je vragen bij de comments kunt achterlaten, dan kan ik aan de hand daarvan eens een stukje schrijven.

En jij?
Omdat ik van jullie hou (like serieusy) ben ik super benieuwd naar waar jullie nu staan in jullie leven. Of eigenlijk gewoon heel simpel: hoe gaat het met jullie? Laat het me weten in de comments of per mail (vind ik ook heel leuk!!).

Des Bloeit: de pubertijd

17/08/2016 - 4 reacties

In de Libelle (inderdaad ja) las ik eens iets over de pubertijd. En zoveel dingen kwamen mij zo bekend voor. Dus wil ik jullie ook wel eens iets vertellen over mijn pubertijd ja. Omdat die hels was, zo hels, maar goed ergens ook zo mooi want kijk waar ik nu sta enz enz bladibla:

  • ik had een blokjesbeugel met…ROZE(!!) elastiekjes. Ik koos roze omdat ik dat zo’n mooie kleur vond maar ik had er, als puber, natuurlijk helemaal niet over nagedacht dat die roze elastiekjes ERG opvallen als je lacht. Nouja…als je al lacht terwijl je puber bent…
  • dat was nog niet alles! Ik had ook een buitenboord beugel, je weet wel, zo’n ding met zo’n band om je nek. En ik had een corset. En een bril. Ik was officieel compleet als een nerd.
  • ik had ook jeugdpuistjes maar thank the lord dat ik geen acne had. Ik gebruikte ook Clearisil, terwijl dat volgens mij best een agressief product was?
  • Verder gebruikte ik natuurlijk make up van Miss Sporty (!!), kennen we deze nog?!
  • Ik weet nog goed mijn eerste handtasje: dat was een gele (…). Hij was heel klein en ik wist niet eens wat er ik er in moest doen dus soms liep ik ook gewoon met een LEEG tasje op mijn schouder, OMG.
  • mijn eerste bh was een blauwe met bloemetjes (….) van de Hema. Het was niet echt een bh, meer een top. Er was ook niets om te ondersteunen want ik was zo plat als een dubbeltje. Ik weet nog goed over de “potlood-test” die in de Tina (die las ik ja! Noortje!) stond, maar ik had alleen maar 2 mini tepeltjes.
  • ik las ook de Fancy (dat vond mijn moeder niet zo goed want er stonden dingen in als “tongen” en “tampon”) en ook de Hitkrant en de Break Out (NAAKTE PIEMEL STOND ERIN!).
  • ongesteld werd ik ook veel te laat en ik mocht natuurlijk geen tampon gebruiken (mijn moeder wist niet eens wat dat was) dus liep ik 1x in de maand met een MEGA maandverband in mijn bloemetjes (!!) onderbroeken.
  • ik was echt een dramaqueen. Ik voelde me zo onbegrepen door mijn ouders en alle leraren en de rest van de wereld. En ik was natuurlijk een ontzettende jongensgek. Elke maand wel verliefd op een ander.
  • met vriendinnen (hartsvriendinnen natuurlijk) had ik een schriftje waar we elke dag wat inschreven. En elke dag ook een “top 5” van “knapste hunks van de school”. Deze schriften, geen idee waar ze zijn maar ik hoop dat ze inmiddels ritueel verbrand zijn.
  • met mijn beste vriendin fietste in naar school, zat ik mee in de klas, schreef ik mee in een schriftje, we fietsen weer samen naar huis, soms gingen we ook samen huiswerk maken en NOG zaten we ’s avonds ook aan de telefoon (de huistelefoon!!) voor wel een uur lang te kletsen tot groot ongenoegen van onze ouders. Waar we over praatten, geen flauw idee, maar er was echt nauwelijks een stilte. Ik kan me niet voorstellen dat ik dat NU nog zou kunnen, met niemand niet.
  • ik voelde me ergens heel trots toen ik voor het eerst haar had waar ik het normaal niet had. En METEEN scheren he, ja ook die ene haar onder mijn oksel die niemand zag.
  • ik was heel brutaal en heel rebels. Ik schreeuwde tegen mijn ouders, had ook echt een grote mond, en ik was op een gegeven moment zo vaak de klas uitgestuurd dat de leraar naar mijn ouders belde (en ik weer ruzie met ze kreeg).
  • ik weet nog wel dat ik gewoon echt graag volwassen wou zijn en me dit ook echt voelde*ahum* maar ik voelde me nog zo behandeld als een klein kind door “de volwassenen”. Verschrikkelijk. Ik wou ook heel graag een “beste vriendin” relatie met mijn moeder terwijl dat natuurlijk helemaal niet kon (dat begrijp ik nu).
  • ik denk dat ergens rond mijn 16de, 17de, de pubertijd voorbij was. In ieder geval op mijn 18de want toen ging ik voor mijn rijbewijs dus toen voelde ik me echt geen puber meer.
  • ik weet niet of ik terug zou willen. Ergens wel, en dan zou ik zoveel meer genieten van die nog zo onbezorgde tijd. Dat ik toen zo snel volwassen wou worden terwijl ik nu juist soms weer klein wil zijn…ongelofelijk.
  • ik hoop dat Ed en Joep als pubers het gevoel hebben dat ze altijd bij mij terecht kunnen. Dat ze weten dat ik nooit zou oordelen en ze altijd zou (willen) helpen.

Jullie zouden het nu waarschijnlijk het liefst een foto willen zien van mij als puber willen zien maar dat kan ik het internet niet aandoen.

Des moedert (en schrijft een stukje tussendoor) Ed en ik

16/08/2016 - 14 reacties

De laatste tijd hebben Ed en ik veel ruzie met elkaar. Dat klinkt een beetje stom misschien, alsof Ed een goede vriend van mij is (0f een kat), terwijl hij mijn 3 jarige zoon is. Maar ik kan het niet beter beschrijven als ruzie maken.

Het gaat over kleine dingen. Daar begint het altijd mee. Bijvoorbeeld dat Ed de deur niet open mag doen. Hij zit al met zijn hand aan het sleuteltje en wilt het omdraaien. Nee, niet doen, zeg ik dan. Hij gaat door. Niet doen zei ik, zeg ik dan. Hij draait het sleuteltje om. Nee Ed, mama zei toch niet doen? Hij doet de deur open, en ik flip. Verdomme, wat zei ik nou? Hoorde je mij de eerste paar keren niet? Ik zei toch godverdomme dat je dat niet mocht doen?

Nee, ik overdrijf niet. Ja, ik roep inderdaad die 2 woorden erbij “verdomme” of “godverdomme”. Soms zeg ik: jezus christus, WAT ZEI IK NOU?

Ik snap niet echt waar het vandaan komt. Want we hadden een heerlijke band.  Maar de laatste tijd is hij stout aan het doen, aan het uitdagen, niet luisteren, en, ja ik zeg dit gewoon: asociaal gedrag aan het vertonen. Bijvoorbeeld dat hij een koekje wil. En dan zegt hij: ik wil 1, ik wil 2, ik wil heel veel! Nee, je krijgt er 1, zeg ik dan. “Nee, veel!” roept hij terug.
Ik vind dat dus zo…godverdomme aso. Ja echt. Wees dankbaar met wat je krijgt, roep ik hem dan toe.

Soms is er een koekje (of een broodje, of een speelgoedje, of wat dan ook) kapot gegaan of “geef ik hem het niet op de juiste manier” (beter dan dit kan ik het ook niet zeggen). En dan is meneer Ed dus boos. Ik wil die niet! Roept hij dan. En dan gaat hij op de grond liggen, mijn zijn handen op de grond slaan en met zijn voeten heen en weer schoppen. Helemaal boos. Omdat het koekje in tweeën  is gebroken.

Kijk, weet u.
Ik zie genoeg memes in mijn timeline voorbij komen. Ik weet echt dat het typisch peuter gedrag is. En ik kan er ook wel enigszins begrip voor tonen, soms. Maar de laatste tijd is het de hele dag door. Dat ik ’s ochtends tegen hem zeg: ga even op de wc zitten, en dat hij dan zegt: NEE! IK WIL NIET! Verdomme, begin je nu al, roep ik dan terug.
Nee, dat is geen fijn begin, maar het zit me gewoon tot hier (als je me nu zou zien zou ik dus mijn hand tot ver boven mijn hoofd doen).

971e6d6e194a4e1084481dc0bab79d35

Maar ik wil soms gewoon dat hij luistert. Nee, ik wil juist dat hij luistert naar mij. Omdat ik het beste met hem voor heb. Omdat ik het ook, verdomme ik ben zijn moeder, beter weet. Ik wil dat hij gewoon ff leuk doet (zeg ik dit nou echt?), ik wil dat hij de regels opvolgt van dit huis (ja, ik zeg dit nu echt). En ik voel me hartstikke goed, dus het is niet dat ik iets uitstraal (toch?), dus waarom doet hij nou zo stom? Waarom moet ik tegen hem schreeuwen (en vloeken, maar dat doe ik zelf, ik weet het) en dat hij dan pas luistert, maar wel met tranen over zijn wangen en ik me weer schuldig voel omdat ik me heb laten gaan?

Gisteravond vroeg LOML wat ben je stil, en ik was ook stil al was het maar omdat ik moe was want Joep was ook nog eens ziek en ik had een gebroken nacht achter de rug en toen opeens, moest ik huilen.
Ik huil niet snel, echt niet, de laatste keer dat ik gehuild heb kan ik me niet eens herinneren. En ik huil ook bijna nooit uit verdriet bij LOML (wat hij weleens jammer vind), maar uit boosheid, uit frustratie, en dat was al helemaal lang geleden dat ik dat deed.

Maar dit keer moest ik dus huilen, heel erg huilen, uit verdriet. Om Ed, voor Ed. Omdat ik me zo’n slechte moeder voelde, omdat ik niet wil schreeuwen, maar het wel doe, en dat is geen excuus, omdat ik geen begrip voor hem kan tonen, omdat ik door heb dat Ed mij doorheeft en mij niet vertrouwt, en ik weer die band terug wil met Ed hoe het was, dat was niet eens zo lang geleden, misschien 2,5 week terug maar het voelt alsof het zo lang geleden is en ik voelde me gewoon zo…

En toen zei LOML dat Ed negatief aandacht vraagt. En dat ik daar niet op moet reageren. Maar veel geduld moet hebben, en dingen rustig aan hem uitleggen, want dan snapt hij het. En soms moet je dat even horen. Niet van andere moeders, maar van je man. Die je dan troost, een arm om je heen slaat, en je tranen droogt. Omdat je huilt uit verdriet, niet uit boosheid. Omdat je samen het beste wil voor Ed. En toen zei LOML “hij is ook echt heel lief”, en hij vertelde hoe hij die avond met Ed ijs ging halen en dat hij helemaal blij achterop de fiets zat. En dat hij heel snel naar huis wou, want hij wou het raketje aan Joep geven en de cornetto voor mij. “Deze is voor mama”, zei hij de hele tijd.
Ik moest weer huilen, heel hard.

De volgende dag zei ik tegen Ed dat we wat meer geduld met elkaar moeten hebben. “Mama heel veel met jou en jij ook een beetje met mama, ok?”
Dat vond hij goed. En ik bleef rustig, en ik legde hem dingen uit, en hij ging ’s ochtends wel naar de wc, en hij deed geen stoute dingen (nouja, hij sloeg zijn broertje maar hij bedoelde het als een high five).

Aan het einde van de dag zei ik: Ed, mama is trots op jou.
Ik ook op jou mama, zei hij toen.
En ik huilde weer.