#ikweethetniet

14/01/2018 - 3 reacties

#metoo. Ja natuurlijk, me too. Ik natuurlijk ook. Zo vaak. Sexueel getinte mailtjes van mannelijke collega’s. Een ongevraagde hand op mijn bil in de discotheek, in tijden dat ik nog op stap ga. Een relatie met iemand die niet helemaal gezond was. Me too, natuurlijk ja, ik ook.

Er komt een tegengeluid nu. Het gaat te ver, zeggen sommige vrouwen. Een klopjacht op mannen, online, zonder rechtszaak, zeggen ze. Mannen worden voor het minste beschuldigd. Het was te verwachten. Ik merkte het bij mezelf ook. Een verhaal van volgens mij comedian Louis CK. Twee vrouwen gingen met hem mee naar zijn hotelkamer waar hij in hun bijzijn zou hebben gemasturbeerd. Hmm, dacht ik. Maar deze twee vrouwen, waarom gingen ze eigenlijk met Louis mee dan? Verwachten ze echt alleen maar gezellig een kopje thee te drinken? Zouden ze ook hun beklag doen als er geen #metoo was?  Ik weet het dus niet.

Gisteren dan, ik keek mijn lievelingsserie Law&Order. Het verhaal: een hele nette jongen werd beschuldigd van verkrachting. Wat was er gebeurd: hij was op een feest, en flink dronken. Hij versierde een meisje, zij was ook flink dronken. Ze liepen naar buiten, en daar hadden ze seks. Zij was zo dronken dat ze in slaapviel. Hij was zo dronken dat hij dat niet doorhad. Een getuige liep langs en viel hem aan: he joh, je bent haar aan het verkrachten. Zij was zo dronken dat ze de volgende dag zich niets kon herinneren. Pas als ze het verhaal aanhoort van de politie zegt ze dat ze verkracht is. Ze zei geen ja, maar ze zei ook geen nee.

Toegegeven: mijn empathie ging meer bij de jongen dan bij het meisje. Verkrachting? In mijn wilde tijden zou ik ook zo stomdronken kunnen zijn. Wakker worden bij een onbekend persoon gaat mij dan wat te ver, maar het had zou maar kunnen gebeuren. Verkrachting? Ik weet het zo niet.

Was het volgens mij niet Zweden waar je eerst aan de vrouw moet vragen of zij akkoord gaat met het hebben van seks? Goede zaak. Maar bevorderd dit de romantiek? Ik weet het dus niet.

En ik wil het niet nu al (of nu pas) over sinterklaas ben, maar ook daar weet ik het gewoon niet. Ja, het is een racistisch feest. Nee, ik vind zwarte piet niet goed. Maar ik zie ook steeds meer wat sinterklaas doet met de kinderen, het is overal, en vooral bij Adam leeft het ontzettend. We hebben nu al 2 jaar achter elkaar het uitgebreid gevierd, inclusief een goede vriend van LOML die dan sinterklaas speelt, een huis vol met kinderen, en die koppies als er wordt aangeklopt, het is geweldig. Maar oei, wacht, keur ik nou slavernij goed? Doe ik er nu aan mee? Ik weet het echt niet.

Ik weet het dus allemaal niet. En ik heb het gevoel dat ik het wel moet weten. Dat ik aan een kant moet staan. En als ik niet voor ben, dat het dan ook meteen betekent dat ik tegenben. Net als mijn vorige stukje #nomakeup.  Ik haastte mij erbij te zeggen dat het heust niet betekent dat je als vrouw onzeker bent als je nog wel make up draagt.

In de Flow las ik eens dat het goed is dat je eens “ik weet het niet” zegt. Niet altijd een ja of een nee, maar ook een gerust ” ik weet het niet”, want je weet het ook gewoon niet altijd.
#Ikweethetniet.