Des schrijft gewoon even een stukje tussendoor:

21/05/2016 - 4 reacties

Toen ik vanochtend wakker werd ging ik eerst mediteren mbv mijn Calm app. Vervolgens ging ik naar de wc om een plas te doen. Ow wacht, het was andersom. Ik werd wakker omdat ik ontzettend nodig moest plassen. Normaal gesproken doe ik dat in de nacht, want Joep wordt altijd wel wakker, maar Ed en Joep slapen bij mema en jedi, dus dan heb je niet zo’n makkelijke (nouja..) wekker.

Daarna ging ik de krant ophalen (Volkskrant, proefabo, gratis yes). Ik ging naar de keuken en vulde een kan met water en limoen en munt (de citroen is op) en stukjes gember. Ook maakte ik een Vietnamese koffie (super lekker). Ik maakte mijn havermoutje en at het op aan de tafel terwijl ik de krant las. Daarna ging ik even de slaapkamers stofzuigen, nog even een dweil eroverheen, ik ging douchen, me opmaken (niet veel vandaag want het is zo warm en eigenlijk heb ik ook niet zoveel make up nodig (zegt LOML)) en me aankleden. Want ik wou vandaag bikini’s halen. Nu al, vroeg LOML, maar goed dat is ook een man die begrijpt niet dat je tijd moet maken om een goede bikini te kopen. En ik wil het liever NU kopen, dan op het laatste moment een week voordag we op vakantie gaan, zei ik nog. Dat begreep hij dan weer wel.

Ik deed mijn schoenen aan en een jasje (zo warm is het niet vandaag) en ging naar buiten. En daar buiten zag ik het meest intiemste ooit. De buurvrouw en buurman zaten namelijk op het terras en hij zat met een pincet de grijze haren bij haar uit te trekken.

Intiem, want het zijn je haren.  Ik voel me altijd een beetje slonzig bij de kapper want mijn kapper is een blonde verschrikkelijke mooie en sexy chick met tattoo’s en haar haar altijd precies wild en in model. Kom ik aan met mijn vette coupe, hoi wil je er wat van maken dankjewel. Je haar en je huid, als iemand daar dicht op staat, dan is dat toch een beetje van, wow. Maar de buurvrouw en buurman zijn getrouwd, en hij had heel liefkozend zijn ene hand op haar schouder en met de andere hand de pincet in de aanslag en ik hoorde ze zachtjes praten in hun eigen taal (ze komen uit Kosovo) en ik dacht: zo mooi, zo lief, ja echt.

des verwondert: achter de kassa

19/05/2016 - 7 reacties

Heus, ik erger me niet aan heel veel dingen. Vaak denk ik tegenwoordig “ach, dan doe ik toch de tv uit/dan heb ik toch geen contact meer met diegene/dan lees ik die blogsitekrant toch niet en soms, jawel ook ik word met de dag wijzer, denk ik zelfs “ach als hij/zij daar nou gelukkig van wordt, wie ben ik dan om er wat van te zeggen.
Maar goed, dat zijn dingen die kun je uit doen/ niet lezen / wegklikken. Het is iets anders als je te maken hebt met chagrijnige kassameisjes.

Je hebt soms van die meisjes die achter de kassa werken en die kijken gewoon zo:

tumblr_mjrff0bUBy1s8czzko1_400

Laatst was ik bijvoorbeeld in de Kruidvat. Love de Kruidvat verder hoor, echt waar. Goed, je moet er vooral niet komen met een duowagen, een fietswagen of een grote rolstoel, maar he je kunt niet alles hebben. Er werkte een meisje achter de kassa en ze keek ten eerste al ontzettend sloom. Goed, dat kan. Heb ik ook weleens. Vooral in de ochtend, of in de avond, soms ook in de middag, goed praktisch de hele dag maarja 2 kinderen he enz enz.

Enfin, zij supersloom kijken dus, maar als je dan ook gewoon snel je werk doet. Nee. Ze werkte ook nog eens ontzettend langzaam. Hoe moeilijk kan het zijn om iets TE SCANNEN???  Daarnaast wist ze ook geen REET. Een klant vroeg haar iets en toen zei ze “dat durf ik niet zo te zeggen”.

Ik kan jullie 1 ding zeggen over mensen die zeggen “dat durf ik zo niet te zeggen” en dat is: ze weten niets. Ze willen eigenlijk zeggen “ik heb echt geen flauw idee, maar dat kan ik niet zeggen, dus ik maak het gewoon ietsje mooier dan het is”. Zucht.

Toen ik aan de beurt kon ik mijn ergernis nauwelijks verbergen. Maar ik zag wel dat het meisje wel heel jong was. Het was waarschijnlijk een weekend bijbaantje die ze wel aan MOEST nemen want wie betaalt anders je Redbull en je telefoon abonnement. En toen opeens moest ik denken aan mezelf op die leeftijd.

Mijn eerste bijbaantje was namelijk bij de Mcdonalds.  Ik was 16 en ik werkte er in het weekend en op de vrijdag. Voor 3 gulden per uur, geen grap. Ik begon bij de frites (nee, GEEN PATAT!) en aan het eind van de shift stonk ik naar Mcdonads en was alles vet: mijn huid, mijn haar, mijn handen, alles.  Ik stond ook weleens achter de kassa en daar had ik zo geen zin in, vooral niet op de zondag. Want dan is het er dus super druk en niets vervelender dan kinderen  die niet weten wat ze in de Happy Meal willen (als moeder kan ik het nu echt weten).  Op een dag was er een klant, een moeder, die tegen mij zei “tja meisje als je je werk zo stom vindt, dan moet je hier ook niet werken”.  Kwaad dat ik was! Hoe durft ze, stom wijf! Dat zeg je toch verdorie niet!

Nu, zoveel jaar later weet ik natuurlijk ook wel: ze had gewoon gelijk. Dat wil je alleen niet horen, als je 16 bent. Dus zei ik niets tegen het meisje bij de Kruidvat en wenste ik haar maar gewoon een hele fijne dag.

Des Moedert: mooie momenten

18/05/2016 - 12 reacties

Er zijn veel momenten dat ik oprecht kan genieten van mijn kinderen. Als Joep bijvoorbeeld met zijn vingertje in de bek van de dinosaurus zit en dan “au, au, au” zegt, gewoon omdat hij Ed dat een keer heeft zien doen. Elke ochtend als Ed en Joep elkaar zien en elkaar knuffelen. Als ik samen met Joep Ed naar de psz breng en ed bij de deur zijn handjes op de schoudertjes van Joep doet en zegt “jij mag niet mee Ejoep, jij bent nog klein”. Als Ed tegen wildvreemde mensen zegt “ik heet edum en dat is ejoep”.

Soms zitten ze met zijn tweeen op de bank, heel dicht tegen elkaar aan. Een koekje te eten. Blote voetjes, ieder optimaal genietend van hun koekje, kleine hapjes, overal kruimeltjes. Dan sta ik in de keuken en dan wenkt LOML mij “kijk eens” en dan kunnen we samen heel lang naar ze kijken, vol met liefde. Ja, het is allemaal heel zoetzappig, maar het is zo.  Soms kijken we samen naar ze en dan hebben we aan 1 zin genoeg “kijk dat voetje”, “kijk dat mondje van Ayoub”, “kijk dat vingertje zo van Adam”.

20160302_112432

 

Laatst vroeg ik eens aan LOML “wie vind jij het leukste kind” (ik las eens ergens dat ouders echt 1 lievelingskind hebben, hoe vaak ze ook zeggen dat het niet zo is, dus ik was wel benieuwd) en toen was LOML even stil. Hij dacht echt goed na en toen zei hij “ik kan gewoon niet kiezen want als ik denk aan alle leuke dingen van de ene, dan denk ik “ja maar die ander is eigenlijk ook heel leuk”.  Dat heb ik dus ook.

Als ik ’s avonds op bed lig dan komen zulke momenten weleens door mijn hoofd. Dan denk ik “shit, ik had dit eigenlijk op moeten schrijven, want ik vergeet dit, al die mooie herinneringen!”. Zoals laatst  toen ik met de jongens in bad ging. Terwijl Ed tegen mij aan zat zei hij “mama, jij mij vasthouden?”. En ik smolt. En ik hield hem vast, heel goed. En ik had mijn neustje tegen zijn hoofdje aan en ik kon naar Joep kijken die zat te spelen en Ed zei “ja, mama jij mij vasthouden” en ik dacht alleen maar: dit is zo mooi, zo perfect, die mooie koppies, ze zijn helemaal af en ik hou zoveel van ze, zielsveel en ik moet dit onthouden, dit allemaal.

Gelukkig heb ik een blog waar ik het op kan schrijven.

Des Interviewt: Charissa

17/05/2016 - 2 reacties

Alleenstaand. Getrouwd met iemand van een andere cultuur. Een secretaresse. Kindje met hemofilie. Een thuismoeder. Schrijfster. Een mama met een dochter van 19 en een zoontje van 2 jaar. Jong moeder geworden.  Man,wat ken ik eigenlijk veel stoere moeders in mijn “bloggers-netwerk”. Moeders in alle soorten en maten, waarvan ik bij ieder denk: hoe doe je dat?? Nou Des, dan vraag je dat toch gewoon. En dat deed ik dus. Daarom de komende weken elke dinsdag een interview met zo’n stoere sexy slimme moeder uit mijn bloggers-netwerk. Zodat jullie voortaan, net als ik, ook weten hoe ze dat nou allemaal doen.

Charissa ken ik via Instagram en toevallig is haar vriend een excollega van mij. Haar instagram staat vol met jaloersmakende foto’s want ze is namelijk stewardess. En oh trouwens, ze heeft daarnaast ook nog eens 2 prachtige kleine kinderen. Hoe kan dat? Ben je dan niet continue moe van een jetlag? Ben je als stewardess niet juist hele achter elkaar weg?  Wat blijkt: stewadess is zowat de perfecte part time baan voor een jonge moeder als Charissa. Terwijl ik alvast een sollicitatiebrief opstel *ahum* kunnen jullie lezen hoe Charissa dat nou allemaal doet.

PhotoGrid_1463395985427

Ik volg jouw blog, vlogs en op Instagram. En die Instagram van jou, jeetje, die isjaloersmakend. Dan ben je weer in Dubai, nu in Ecuador, dan weer in San Fransisco. En dat is dan ook nog eens je werk, potver. Al lijkt het mij ook heel zwaar: stewadess zijn en 2 kinderen erbij. Dus vertel eens: hoe combineer jij dit?
Stewardess zijn en kinderen hebben is als je het mij vraagt DE ideale combinatie. Tenminste als je in de luxe positie verkeert dat je parttime kunt werken. Ik voel mezelf bijna een fulltime mama, omdat ik ontzettend veel thuis ben, maar toch verdien ik een prima salaris omdat ik er gemiddeld 2,5 keer per maand even tussenuit knijpt. Even me-time, even alleen met mijn telefoon en portemonnee de deur uit, shoppen en ook de mogelijkheid hebben om echt dingen te passen, heel even bij het zwembad liggen, een keer roomservice bestellen, of gewoon slapen, heel lang slapen en ga zo maar door. Natuurlijk vergt dat flexibiliteit, goed plannen, maar bovenal een goed vangnet thuis. Mijn vriend, mijn moeder en een flexibel kinderdagverblijf maken dit alles mogelijk. Daar ben ik oprecht heel dankbaar voor. Ik regel alles, maar ben wel afhankelijk van deze lieve mensen.

Wat zijn je hobbies, je dromen, je passies en waar heb je nou echt een bloody hekel aan?
Ik hoef je natuurlijk niet te vertellen dat reizen mijn allergrootste hobby of passie is. Daarnaast sta ik sinds kort regelmatig op de tennisbaan, rondde ik een fotografie-opleiding af bij CREA (de creatieve universiteit van Amsterdam), ben ik enorm gek op lekker eten, koken en wijn, mode en interieur dingetjes, vind ik schrijven en filmpjes maken heel erg leuk en DIY ik zoveel mogelijk. Of het nou een klusproject in huis is of een knutseldingetje met mijn dochter. Alles doen wij DIY’en thuis :). Sinds ik een ereader heb, mag ik ook graag weer boeken lezen tegenwoordig. Of vlogs bekijken of blogs lezen. Love it! En klinkt het stom als ik zeg dat mijn kinderen ook mijn hobby zijn? Misschien wel he? Maar het is toch echt zo. Ik geniet er enorm van om met hun op de trampoline te springen, in bad te gaan of ze achterna te zitten en hun giebellachjes aan te horen. Ik droomde vroeger altijd om ooit in GTST te spelen, haha, die droom heb ik inmiddels laten varen. De baan van Floortje Dessing heb ik echter wel altijd geambieerd en sinds ik filmpjes maak van mijn reizen, waan ik me ook een beetje in haar schoenen. Low-profile, maar zeker niet minder leuk! Oef en toen vroeg je mij waar ik een hekel aan had. Moet erg diep nadenken, ben best een makkelijk iemand die niet zo snel dingen haat. Maar ik heb wel echt een hekel aan al het nieuws van tegenwoordig, de ellendige dingen met betrekking tot kinderen in slechte leefomstandigheden die ik af en toe zie als ik op reis ben, maar ook minder beladen dingen zoals het feit dat ik nog steeds niet doorslaap ’s nachts (al bijna vier jaar niet), dat ik praktische elke dag stofzuig en het ’s avonds eigenlijk wel weer kan gebeuren, dat ik soms met mijn beste gedrag eten kook en dat het gros onder de tafel ligt, op het bord achterblijft of aan de muur hangt en dat ik nog steeds geen Victoria Secret’s body heb. Damn I want that!

PhotoGrid_1463395953462

Je hebt 2 prachtige kinderen, hoe oud zijn ze ook nog weer? Wat vind jij het mooiste aan het ouderschap?
Ik ben mama van Evy (bijna 4) en Noah (bijna 2). Het was altijd al mijn droom geweest om ooit moeder te worden. Ik schreef het nog net niet in vriendschapsboekjes bij wat je later worden wil, maar het was het enige dat ik echt 100% zeker wist met betrekking tot mijn toekomst. Gelukkig is die wens uitgekomen. En hoe! Ik ben een moeder die heel erg in haar rol heeft moeten groeien. Had het best wel onderschat en me vooral verdiept in de rooskleurige kant van het moederschap. Het eerste jaar was met een reflux-baby’tje vallen en opstaan. Ik dacht echt dat elke gek op televisie kinderen kon opvoeden en waarom viel het mij dan zo zwaar? Ik vermoed dat het grotendeels kwam doordat ik moeite had met een heel modern verschijnsel FOMO en met het vreselijke slaapgebrek. Stapje voor stapje werd ik er beter in. En nu? Nu ben ik de allerbeste, liefste, leukste en gekste moeder die er bestaat. Ik zou nooit meer de tijd terug willen draaien naar de tijd dat ik geen kinderen had. Ik ben zo verliefd op ze. Op hun ondeugdheden, hun grapjes, maar het allermeest op die kleine lijfjes die het liefst met z’n tweeën tegelijk op je schoot kruipen om een boekje te lezen of nog even tv te kijken. In love 🙂

PhotoGrid_1463395969655

En vertel eens eerlijk; op welke momenten kan jij je kindjes wel achter het behang plakken?
Daarentegen word ik af en toe gek van het feit dat er eentje nog steeds ’s nachts loopt te spoken. Hij krijgt altijd het voordeel van de twijfel, maar na bijna vier jaar gebroken nachten zou ik toch wel heeeeeeel graag willen dat we ’s nachts gewoon weer konden slapen. Dat is wel een achter-het-behang-plak-momentje hoor :).

PhotoGrid_1463395999776

Ik kan me voorstellen dat je naast zo’n drukke baan en moeder zijn soms ontzettend moe kan zijn. Waar krijg dan weer energie van?
Van mijn werk kan je inderdaad goed moe worden. Ik vlieg eigenlijk altijd door de nacht terug naar huis, dus mis gemiddeld wel twee of drie nachten per maand. Buiten de jetlags en de gebroken nachten dus om. Je zou denken dat ik chronisch moe ben inmiddels. Echter voel ik me heel prima! Tuurlijk een paar dagen per maand doe ik wel alles in de laagste versnelling, maar de rest van de dagen benut ik volop. Elke ochtend is het zondagmorgen, uitgebreid ontbijten, lekker naar buiten, alle leuke dingen doen die ons budget en tijd toelaat en genieten van het feit dat ik van zo dichtbij mijn kindjes kan zien opgroeien.

PhotoGrid_1463396036423

Tenslotte: wat is jouw ultieme tip/advies voor al die fabulous mommy’s out there? Wat moeten ze wel en wat moeten ze zeker niet doen?
Tips voor alle mama’s out there. Count your blessings. Op momenten dat je het even niet meer ziet zitten, door vermoeidheid, ondeugende peuters of wat dan ook. Wees dankbaar dat je moeder bent, dat je dit mag meemaken en dat alles maar relatief is of echt waar een fase. Wees trots op jezelf, op alles wat je goed doet. Alle ballen in de lucht houden kan niemand. Ik focus me op alle ballen die er hangen en zorg ook dat die echt goed zijn. Op het moment dat ik weer ruimte of tijd heb voor een ander balletje, pas dan maak ik me daar zorgen over. En oh ja, alle clichés zijn waar… Nee ik weet het, ik wilde ook echt anders zijn dan alles en iedereen, maar helaas er gingen mij al meerdere voor die het ei al eens hebben uitgevonden… And it’s ok 🙂 I love burgerlijk 🙂 Amen.

 Charissa haar blog: Cherry’s Favourites.
En volg haar via haar hele leuke vlogs de wereld rond op Youtube.

Des Bloeit: perfectionisten

13/05/2016 - 2 reacties

Mijn vader is een echte perfectionist. Een van z’n vele motto’s is “als je het doet, moet je het goed doen” (hij heeft meer van dit soort pareltjes). Mijn vader wil alles goed doen en het meest irritante eraan is dat hij het ook allemaal goed doet. Als hij iets niet kan baalt hij daar ontzettend van. Dan zegt hij echt (ik maak geen grap) “waarom kan ik dit nou niet?!”. Ik denk dat dat 1 van de vele “voorwaarden” om perfectionistisch te zijn.

Ze zeggen weleens dat vrouwen op hun vader vallen en in mijn geval is dat zeker zo. LOML is namelijk ook een perfectionist. Heel erg. In tijden van ruzie wil ik weleens roepen dat hij niet zo moet mierenneuken. Hij heeft ook nog eens heel veel geduld (vooral met jou zou hij nu zeggen).
Dus picture this; je hebt mij als een wervelwind door het huis die snel beslissingen kan maken en dingen half doet, want “ach wat maak het uit” en je hebt dan LOML. Die alles heel precies wil doen, die dingen checkt en dubbelcheckt en voor de zekerheid nog een keer, die heel lang wil nadenken over het kopen van een bank (een paar weken) of een klerenkast (serieus 2 jaar). Ja, ik vind het dus ook een wonder dat we inmiddels 6 jaar getrouwd zijn.

Nu ben ik erachter gekomen dat het voor een totale niet-perfectionist (ik dus) het heel zwaar kan zijn als je dus getrouwd bent met een perfectionist.  Want alles wat je doet is niet goed genoeg. Ik weet dat bij alles wat ik doe, LOML heel stiekem denkt “maar ik kan dit beter, eigenlijk had ik dit moeten doen”. Dat is nogal storend kan ik je zeggen, want LOML zegt het niet met die woorden maar ik voel het wel, heust.

Maar laatst dacht ik dan “ben ik niet stiekem ook niet perfectionistisch?”. Wil ik stiekem ook niet gewoon dat alles perfect gaat? Wil ik stiekem ook niet de 2 liefste kinderen die meteen doen wat ik zeg “kom jongens we gaan” dat ze dan meteen meegaan in plaats eerst verstoppertje te spelen of met schoenen te gooien of op het bed te springen? Wil ik stiekem ook niet het perfecte body (een beetje zoals Rihanna en Beyonce), wil ik stiekem niet het perfecte huis (natuurlijk schoon met veel wit en licht en een beetje “kleuraccenten” en weinig lego op de vloer (ok wel een paar blokjes in een hoekje). Is dat heel stiekem ook niet gewoon perfectionistisch zijn?

Want in dat geval is het goed, dan zijn LOML en ik 2 perfectionisten bij elkaar en dan houden we het makkelijk een jaartje of 20 met elkaar uit.

 

c56c524c67d4882ea0b29a8558c18738