Oh Adam

14/05/2018 - 9 reacties

Er zijn momenten dat ik het nog steeds ontzettend moeilijk vind om onder woorden te brengen hoe erg Adam een spiegel voor mij kan zijn. Er is een bepaalde energie tussen mij en hem, het is soms te pijnlijk. Te confronterend. Te erg hoe hij op mij lijkt, op dat kleine meisje in mij die ik kennelijk nog steeds niet weet te waarderen.

Heel vaak komt hij naar mij toe. Mij een knuffel geven. Ik hou van jou mama. Waarom zegt hij dat, denk ik dan. Is het omdat hij die bevestiging nodig heeft van mij? Geef ik hem niet genoeg liefde? Is het de kleine Des die mij roept: ik hou van jou, het is goed zo? Denk ik er teveel over na, is dat het misschien? Als Ayoub het zegt voelt het zo anders.

Ik kan me soms heel verdrietig voelen, ik weet niet waarom, en dan zie ik dat verdriet in Adam zijn ogen. Dat hij mij aankijkt, en weer wegkijkt. Ook dat moment, ik vind het moeilijk uit te leggen. Moeilijk op te schrijven, ook.

Ik zie dat kleine meisje in hem, en ik zie hoe ik er als volwassene op reageer, als mijn vader. Dat, die cirkel. Ik wil eruit komen.

Een paar weken geleden. Laatste judoles, proefexamen. Wederom kon hij de koprol niet. Samen met de meester (die overigens ge-wel-dig is) oefende hij net zo lang tot hij het kon. Na de les zegt de meester tegen elke leerling wat ze goed hebben gedaan. Tegen Adam zei hij: “jij moet leren dat je er mag zijn. Je bent een hele sterke jongen, een hele lieve jongen ook. Maar soms zeg jij “ik kan het niet”. En dat hoef je niet te zeggen. Je mag zeggen “ik kan het nog niet”. Want wat je nog niet kunt, kan je leren.”

Ik filmde het met mijn telefoon. Tranen in mijn ogen. Diezelfde avond keek ik het filmpje terug, keer op keer. Hij had het tegen Adam. Maar ook tegen mij. Ik weet het.