De stijl van Des

04/10/2017 - 8 reacties

(wat ik graag doe is fantaseren. Dat kan over van alles zijn, maar wat ik de laatste tijd vaak doe is “wat zou ik antwoorden in dit programma (Zomergasten) of tijdens dit interview of in deze documentaire?” Dus pakte ik mijn lievelingstijdschriften, de Linda en de Flow, erbij en nam ik hun rubrieken over. Uit de Flow pak ik “vroeger, heden, toekomst” en “de boeken uit mijn leven. Uit de Linda pak ik “Fashion”, “Beauty” en “Food”. De komende dagen dus deze rubrieken op mijn blog).

Doe maar vooral veel kleur: mijn moeder zei altijd: geen zwart dragen want je bent al zo donker van jezelf, dus draag maar veel kleur. Dat is te zien aan kinderfoto’s. Verschrikkelijk. Als het nog een beetje Oilily vrolijke stijl was, maar het was vooral een bij elkaar geraapt zootje. Ik had nog het geluk dat ik het oudste kind ben, mijn zusje droeg mijn afdankertjes haha.

Gabber: tijdens mijn middelbare school periode was het niet veel beter. Ik had niet veel kleding, totaal geen stijl en kwam soms op school met broeken en overhemden van mijn vader. Bekentenis: ik was een gabbertje. Inclusief Australian traningspak, Chippie broeken en Nikes. En daarna werd ik een r&b chickie met lage broeken, naveltruitjes (toen kon het nog) en donkere lippenstift met een lijntje erom heen.

Vintage: en toen kwam Sex and the city en bombardeerde ik Carrie Bradshaw tot mijn stijlicoon. Ik ontdekte vintage kleding, en de Episode en Laura Dolls in Amsterdam werden mijn favoriete winkels. Opeens had ik door hoe leuk kleding kon zijn. Ik droeg best opvallende kleding, veel kleur (zoals mijn moeder zei), veel jaren 50 jurkjes, en ik kwam gerust in tutu op werk.

Fesjon: na mijn afstuderen kwam in mentaal in een diep gat, en dat was ook te zien aan hoe ik eruit zag. Ik verzorgde me totaal niet. Ik droeg maar wat. Vesten. Spijkerbroeken. Het interesseerde me niet. Ik vind mode nog steeds een overschat iets, ik ben niet iemand die lyrisch kan worden over een bepaald kledingstuk, maar ik moet wel toegeven: als je je goed kleedt, voel je je ook beter.

Schoenen: ik had een flink aantal jaren als goed voornemen: volgend jaar echt op goede hakken lopen. Welke tips er ook zijn, ik heb ze opgevolgd, maar het lukt me gewoon niet. Ik blijf last krijgen, ik blijf er als een malloot op lopen, dus ik heb het opgegeven. Vanaf nu alleen maar platte schoenen. Beter voor mijn rug ook nog. Sneakers doen het altijd goed, en ik heb nu de perfecte over knee boots gekregen*.

Praktisch: hoe ouder ik word, hoe beter ik snap wat bij mij past. Toen ik voor de zoveelste keer flink veel kleding uit mijn kast weggooide realiseerde ik me dat ik kritischer kleding moest kopen. Trends volg ik niet meer klakkeloos. Als ik iets op een hangertje leuk vind vraag ik me eerst af: is dit volgend jaar ook leuk? Is het antwoord nee, dan koop ik het niet, hoe leuk ik het op dat moment ook vind. De laatste tijd ben ik aan het minimaliseren. Cliché maar waar: klassiekers blijven altijd goed. Een goede jeans. Een goede trui. Een goede jurk. Zwart wit streepjes: ik ben er gek op. Ik ben moeder van 2, straks 3 kinderen dus kleding moet verder vooral praktisch zijn.

Primark: de Hennes is handig voor de basisstukken. En de shaping jeans: ik heb er meteen 2 gekocht: zo goed zitten ze. Bij de Zara kom ik niet meer. De laatste keer dat ik er kwam vond ik op de damesafdeling (!!) een zomertruitje die zelfs te klein zou zitten voor Adam. En daar moet een volwassen gezonde vrouw in passen?? Belachelijk voor woorden. Ik kom weleens in de Primark, maar ook daar gaat mijn geweten op spelen: de prijsjes zijn fijn maar je weet gewoon dat iemand anders er de prijs voor betaald. Ik ben me op dit moment veel aan het inlezen voor duurzame ecologische kleding.

Sieraden: nee. Mijn trouwring. Een horloge. Zo af en toe een armband en een ketting of oorbellen maar dan moet ik er echt aan denken.

Merken: ben ik totaal niet van. ik heb wel laatst de Monki ontdekt. Ik zag er hele fijne jurken hangen maar ik ben nog aan het afwachten aangezien ik komende jaar zeker borstvoeding ga geven en kleding dus vooral snel aan en uit moet kunnen.

Stijlicoon: Romy Boomsma. Carrie Bradshaw. Beyonce. Jamie Lie, Tess van Daelen, Sabrina Meijer.

Nee dank je: tja. De witte legging. En Crocs wil ik politiek correct zeggen maar ik heb ze uit grap en uit protest vorige zomer bij de Lidl gekocht. Roze, dat wel. En ik draag ze alleen als ik bezig ben op mijn dakterras..

Mijn man zie ik het liefst in: alles. Of niets (wink wink). Toen hij nog bij een bedrijf werkte moest hij elke dag in pak naar werk. Was geen straf om te zien in de ochtend. Nu gaat hij naar zijn kantoor in grijze joggingbroek en sporttrui. Ook geen straf om te zien. Soms draagt hij zijn witte sportsokken hoog opgetrokken, bij een korte broek en een knal groene Nike t shirt. Het maakt hem niets uit en dat is juist wat ik ontzettend sexy vaan hem vindt. Geen ijdele man voor mij plz.

Tassen: ik heb een rugtas van Fjallraven en een shopper van Longchamps. Tassen moeten, sinds ik moeder ben, vooral praktisch zijn. Er moeten luiers in kunnen, natte doekjes, extra kleding en veel snoep om ze te kunnen omkopen. De tassen van Longchamps zijn trouwens echte aanraders: die van mij is al tig keer gevallen, opgerold, tussen de spaken van mijn fiets of de autodeur gekomen, maar de kwaliteit blijft goed.

Zonnebril: de Rayban Wayfarer. Beste koop ooit.

Lingerie: van de Hunkemoller.  Goede tip van Oprah: laat je maat opnemen en investeer in goede lingerie want het doet echt iets voor je figuur. Verder alles het liefst gewoon zwart en geen tierelantijntjes. please.

Bikini: ook van de Hunkemoller, gewoon een zwarte. Ik neem op vakantie ook maar 1 bikini mee, verder heb ik er bar weinig mee.

Miskoop: in het verleden genoeg. Sinds ik kritisch kleding koop al een tijdje niet meer.

Duurste aankoop: geen idee. Goede winterschoenen kosten zo 150 euro, en dat heb ik er vast wel eens aan uitgegeven.

Modebudget: heb ik niet. Ik kan maanden niets uitgeven en dan gerust in een maand 200 of 300 euro. Ik haat schoppen trouwens. Teveel keus, ik krijg het altijd te warm, en het licht in pashokjes is nooit goed.

*gekregen van Sacha, in ruil voor linkjes in dit stukje. 

Verleden – Heden -Toekomst

02/10/2017 - 3 reacties

(wat ik graag doe is fantaseren. Dat kan over van alles zijn, maar wat ik de laatste tijd vaak doe is “wat zou ik antwoorden in dit programma (Zomergasten) of tijdens dit interview of in deze documentaire?” Dus pakte ik mijn lievelingstijdschriften, de Linda en de Flow, erbij en nam ik hun rubrieken over. Uit de Flow pak ik “vroeger, heden, toekomst” en “de boeken uit mijn leven. Uit de Linda pak ik “Fashion”, “Beauty” en “Food”. De komende dagen dus deze rubrieken op mijn blog).

Verleden

Kind: ik kom uit een heel warm nest met heel veel liefde. Als kind was ik volgens mij best lief. Ik was geen stout kind, ik luisterde braaf, deed niets bijzonders op school. Ik viel niet op maar was ook niet een overdreven verlegen kind. Een gewoon kind, denk ik dan maar. Ik weet nog wel dat ik als kind gek was op lezen en verhaaltjes verzinnen. En dat ik het fijn vond om aandacht te krijgen. We woonden in een leuke buurt, het zou nu een zwarte buurt genoemd worden denk ik. Met allemaal familie dichtbij: broertjes en zusjes van mijn vader, mijn ooms en tantes, en hun kinderen: mijn neefjes en nichtjes. Ik herinner me drukke verjaardagen, altijd veel mensen. De deur van ons huis stond altijd open, er kwam altijd wel een tante of oom langs. Mijn ouders hebben altijd allebei gewerkt. Ik ben als kind niets tekort gekomen. Ik was niet verwend en leerde ook al heel snel dat het niet vanzelfsprekend was, dat was iets wat mijn vader altijd zei. Ik werk hard, zei hij, om je dit te kunnen geven. En mama werkt ook zodat jullie niets tekort komen. Ik zat op ballet en zwemles, mijn zusje op muziekles. In het weekend of in vakanties gingen we altijd weg. Dagjes uit. Naar Amsterdam, Scheveningen, of de zwarte markt in Beverwijk. We gingen naar Frankrijk of Zwitserland en natuurlijk naar Indonesie. Omdat mijn moeder ook werkte gingen we doordeweeks naar mijn oma, met mijn neefje en nichtje. Mijn oma, de moeder van mijn vader, is een lieve vrouw, een indo, maar ze is getekend door de oorlog en dat heeft haar hard gemaakt. Ze heeft zelf nooit liefde gekregen en als kind voelde ik ook aan dat ze dus ook niet wist hoe ze het moest geven. Oppassen deed ze, maar ik voelde niet dat het gemeend was.

Puber: de pubertijd vond ik verschrikkelijk. Ik was tot groep 8 een lief normaal kind, en toen begon dus van alles te veranderen. We verhuisden, mijn lichaam veranderde, en nouja, je wordt dus puber. Ik begon heel rebels te worden en me tegen alles af te zeggen. Ik had een hele grote mond thuis. Ik voelde me onbegrepen en voelde me misplaatst. Ik had ook voor het eerst door dat ik niet echt Nederlands was maar ook niet echt Indonesisch. Mijn ouders wisten natuurlijk ook helemaal niet wat ze met mij aanmoesten. Ik denk dat mijn vader graag de indonesische opvoeding wou toepassen maar hij had ook wel snel door dat dat niet ging werken. Als ik nu terugkijk voelde ik me echt diep ongelukkig. En toch; hoe vervelend en rebels ik ook was, ik was toch niet helemaal de weg kwijt. Zo werkte ik al jong: ik had een folderwijk en zodra ik mocht werken deed ik dat Mcdonads. Vooral mijn vader heeft mij altijd het belang van werken en geld verdienen uitgelegd. Zorg dat je altijd financieel onafhankelijk bent, zei hij. En: als je 10 euro hebt betekent het niet dat je ook 10 euro moet uitgeven. Mijn vader leerde mij ook om doelen te hebben in je leven, en die had ik. Diploma’s halen, werk zoeken, een goede baan krijgen, een huis kopen, dat waren dingen die ik belangrijk vond en waar ik 100% voor ging. Voor mij was dat pas echt slagen in het leven.

Na de mavo koos ik voor mbo juridisch en daarna ging ik hbo rechten studeren. En toen studeerde ik af en kwam ik in een diep gat te vallen. Ik had alles gedaan en gehaald, ik had een prima baan, ik had de liefde van mijn leven gevonden, maar ik kwam er achter dat ik continue geluk haalde uit andere dingen. En dat ik leefde op verwachtingen van anderen, vooral op die van mijn vader. Ik vind depressief zijn een zwaar woord maar vanaf toen waren er zeker dagen dat ik niet mijn bed uit kon komen. Ik moest mezelf helemaal opnieuw leren kennen.

Ik trouwde met LOML, kreeg Adam en hij was voor mij de grootste spiegel ooit. Ik ging in therapie en dat was echt het eerste duwtje in mijn rug die ik nodig had. Door therapie kwam ik erachter waar al die boosheid en frustratie in mij vandaan kwam. En sinds 2 jaar doe ik regelmatig ayahuasca ceremonies en dat heeft mij helemaal doen ontwaken.

Heden:

Therapie, ayahuasca, het lezen van heel veel zelfhulpboeken (hoe corny dan ook) en keihard werken aan mezelf heeft mij gebracht tot waar ik nu ben. En dat is dus alles waarvan ik vroeger altijd keihard riep dat ik dat niet zou worden haha. Vooral het jaar 2016 was ontzettend kenmerkend voor mij: ik kon eindelijk mijn angst loslaten en durfde eerlijk te zijn. Naar mezelf en anderen.  Dat hele proces, hoe dat werkt, vind ik prachtig om te zien. Ook dit jaar blijf ik leren. Mensen loslaten bijvoorbeeld, dat vond ik erg moeilijk en ik heb er veel verdriet om gehad. Een nadeel van ontwakenen is dat je opeens heel veel gaat voelen. Verdriet en energieën van anderen. Ik kan mij daar niet meer voor afsluiten en merk steeds meer dat bepaalde mensen niet meer bij mij passen, in ieder geval niet op de manier hoe ik het zou willen. Dat moet ik dus loslaten. Net zoals ik leer om  het niet continue voor anderen te willen oplossen. Dat het niet mijn proces of taak is, maar van anderen. En natuurlijk ben ik nu zwanger van mijn derde en ik kan gewoon niet wachten. Het zal weer een hele andere dynamiek worden in ons gezien, maar ik ben er klaar voor.

Toekomst:

Ik ben totaal niet bezig met de toekomst zoals ik vroeger bezig was. Soms denk ik aan dingen die ik nog zou willen doen, maar dan denk ik aan alles wat ik NU heb en dat maakt mij al zo gelukkig. In het begin schaamde ik me om fulltime thuismoeder te zijn en ik dacht dat ik me altijd zou moeten verdedigen en rare opmerkingen zou krijgen. Ik heb ze nog niet 1 x gekregen, dat zegt denk ik wel genoeg over hoeveel oordelen je zelf in je hoofd hebt. Ik zie mezelf voorlopig zeker niet werken, en al helemaal niet voor een werkgever.
Hoewel ik bewust ben en mezelf steeds meer accepteer zoals ik nu ben, kan ik natuurlijk, net als elk mens  (ik ben helaas geen Dalai Lama of Louise Hay) ontzettend streng zijn voor mezelf. Vooral in mijn rol als moeder eis ik het allerhoogste van mezelf en kan ik mezelf moeilijk goed genoeg vinden.

Als ik dan toch 1 doel zou noemen voor de toekomst dan is dat iets waar ik nu ook mee bezig ben en dat is gewoon balans. Ik denk dat dat leven is: balans hebben. In mijn rol als moeder, dochter, vriendin, mezelf. Ik las laatst dit stukje (behoorlijk herkenbaar) en vooral de laatste alinea is precies wat ik bedoel:

“Groeien is telkens opnieuw balans zoeken, de goede dagen vieren en de minder goede dagen leren omarmen. Jezelf geruststellen, je angst bij de hand nemen en in vertrouwen de weg naar het licht blijven verder zetten. Want hoe donker en dreigend de wolken soms ook mogen lijken, daarboven schijnt altijd de zon”.

De boeken van mijn leven

30/09/2017 - 7 reacties

(wat ik graag doe is fantaseren. Dat kan over van alles zijn, maar wat ik de laatste tijd vaak doe is “wat zou ik antwoorden in dit programma (Zomergasten) of tijdens dit interview of in deze documentaire?” Dus pakte ik mijn lievelingstijdschriften, de Linda en de Flow, erbij en nam ik hun rubrieken over. Uit de Flow pak ik “vroeger, heden, toekomst” en “de boeken uit mijn leven. Uit de Linda pak ik “Fashion”, “Beauty” en “Food”. De komende dagen dus deze rubrieken op mijn blog).

Annie MG. Schmidt, Thea Beckman, Roald Dahl (natuurlijk!), Jacques Vriens, Carry Slee en Guus Kuijer waren echt de schrijvers uit mijn jeugd. Gek was ik op hun boeken, ik las ze op school, ik leende de boeken uit de bieb, en ik las ze nog een keer. Vooral Madelief van Guus Kuijer vond ik geweldig. De Madelief boeken stonden erg ver van mijn eigen leven af: een eigenzinnig meisje waarbij alles thuis kon. Maar ik vond haar zo stoer, zoveel lef hebben, ik dacht er regelmatig aan dat ik zoals haar wou zijn.

Het Negerboek – Lawrence Hill
Aminata is nog klein als ze uit Afrika wordt weggevoerd, de hel van een slavenschip weet te overleven en terechtkomt op een plantage in South Carolina. Ze groeit op in gevangenschap, maar weet zich dankzij haar doorzettingsvermogen en intelligentie vrij te maken. Wat volgt is een uitzonderlijke reis via Canada, terug naar Afrika en ten slotte naar Londen

Las ik vorig jaar. Ik vind boeken (en films) over de slavernij tijd sowieso boeiend, en dit boek vind ik vooral mooi omdat het echt begint met Aminata terwijl ze nog in Afrika woont. Ze is een heldin voor mij, hoe sterk ze blijft en tegelijk zachtaardig is. Ook bizar om erachter te komen dat de hele slavernij tijd in Amerika nog helemaal niet zo lang geleden is. Er is ook een serie van “the book of negroes” en die begint morgen op Fox (lang niet zo goed als het boek, dat wil ik er nog even bij zeggen).

Een klein leven – Hanya Yanagihara
Vier studievrienden zoeken samen hun weg in New York: de charmante acteur Willem, de excentrieke kunstenaar JB, de getalenteerde architect Malcolm en Jude St. Francis. Jude is teruggetrokken, slim en raadselachtig, en zijn vrienden weten beter dan vragen te stellen over zijn verleden. Ze proberen zijn pijn te verlichten, maar naarmate de decennia verstrijken dringt zich de vraag op of Jude wel verlost kan worden van de demonen uit zijn verleden.

Tja. Wat een verdrietig verschrikkelijk boek, en oh wat hoopte ik elke keer maar dat het beter zou gaan met Jude. Wat gun je toch hem toch alle liefde en geluk van de wereld. Van dit boek leerde ik vooral over de schaamte die Jude heeft, hoe bizar dat in elkaar zit. Dat hij zich verdomme schaamt voor alles wat hem is overkomen, terwijl dat juist niet zo moet zijn.

Dat ik u kus -Griet op de Beeck
Kom hier dat ik u kus is een roman over Mona, als kind, als vierentwintigjarige, en als vijfendertigjarige. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn, geschreven met humor, scherpte en veel schaamteloze eerlijkheid. Over ouders en kinderen. Over kapotte mensen en hoe zij ongewild anderen ook kapotmaken. Over waar verantwoordelijkheid eindigt en schuld begint. Over geheimen en eenzaamheid. Over ziekte en zwijgen. Over de gevaren van sterk zijn. Over vergeten en niet kunnen vergeten. Over jezelf durven redden. En natuurlijk ook nog over de liefde. Omdat dat alles is wat we hebben, of toch bijna.

Ik schreef al hier over. Griet kan niets verkeerds doen in mijn ogen. Ik was al groot fan van haar door dit boek, toen kwam ze in Zomergasten en werd ik nog meer fan, en toen kwam ze bij de wereld draait door met haar verhaal en nu wil ik haar alleen maar vasthouden en knuffelen. Ik heb haar nieuwste boek net besteld en ik kan niet wachten om die uit te lezen. Ik heb alle boeken van Griet gelezen maar deze moet op mijn plank. Waarom? Omdat dit boek mij liet zien hoe mensen gevormd worden door hun jeugd. En dat mensen maar 1 ding willen: liefde. En bevestiging. Een grote spiegel richting mijn ouders en mijn kinderen.

Dagboek van een geisha – Arthur Golden
Met de wijsheid van een vrouw die het einde van haar leven nadert, vertelt Sayuri haar levensverhaal. Dat verhaal begint in 1929, in een vissersdorpje, op het moment dat Sayuri’s leven een dramatische wending neemt. Haar moeder is ziek, haar vader oud en versleten. Door een bizar ongeluk komt ze onder de aandacht van meneer Tanaka, de rijkste man van het dorp, die haar vader weet over te halen zijn acht jaar oude dochter aan een geishahuis in Kyoto te verkopen. 

In het decadente hart van Kyoto maakt Sayuri zich de vaardigheden van een geisha eigen. Achter een façade van luxe wordt zij met harde hand opgeleid in de kunst van het vermaken en verlokken van machtige mannen. Maar wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt en de geishahuizen hun deuren sluiten, moet Sayuri haar leven opnieuw inrichten en haar vaderland verlaten

Het allereerste kadootje dat ik van LOML kreeg. Vergeet de film, die is te stom voor woorden, maar lees het boek. Japan fascineert mij: de mensen, de cultuur, de mode, het eten, en door dit boek ook de geisha’s. Het is een liefdesverhaal maar ook zo interessant om te lezen wat een geisha precies is, hoe je dat wordt, en alles eromheen. Aanrader.

We moeten het even over Kevin hebben – Lionel Shriver
‘We moeten het even over Kevin hebben’ is het aangrijpende relaas van de zoektocht van een moeder naar de beweegredenen van haar zoon, die een gruwelijke misdaad heeft gepleegd. Is het haar schuld, omdat ze niet genoeg of misschien zelfs wel helemaal niet van hem hield? Of is het de schuld van zijn vader, die zijn zoon nooit heeft willen zien zoals hij werkelijk was?

Net gelezen en nu even te leen aan mijn zusje. De film zag ik tijdens mijn zwangerschap van Adam en dan nu dus dit boek. LOML vroeg mij de hele tijd waarom ik in hemelsnaam dit boek nog wou lezen na die verschrikkelijke film.  Het boek is inderdaad nog erger, verdrietiger en ongemakkelijker om te lezen en toch raad ik het echt aan. Er worden nog meer incidenten van Kevin beschreven. De grote vraag natuurlijk is: kon de moeder dit voorkomen? Tijdens het lezen van het boek werd ik heen en weer geslingerd: de ene keer dacht ik: ja logisch met zo’n moeder, de andere keer gaf ik de schuld aan de vader.  Genoeg stof tot nadenken na het lezen van het boek dus. Ik zeg: lees eerst het boek, en kijk dan de film (die is het zeker waard en Tilda Swinton vind ik heel goed gecast als ietwat koele moeder).

Het lot van de familie Meijer – Charles Lewinsky
Als op een nacht in 1871 een ver familielid bij de deur van de Meijers aanklopt, kan niemand vermoeden dat hun leven vanaf dat moment radicaal zal veranderen. Hun wereld in het dorp Endingen is op dat moment klein, maar nog intact. Dan duikt wervelwind Janki op, een ver familielid, al weet niemand er het fijne van. Een jaar later heeft hij een bruid de aangenomen dochter annex dienstmeid Chanele, een vrouw die op vele momenten een beslissende rol gaat spelen in het leven van de Meijers en een stoffenwinkel in Baden. Vijf generaties beslaat de geschiedenis van de Meijers, een geschiedenis vol liefdesgeluk en levensdroefenis, en vol strijd om succes en acceptatie. Van de kleine, gave wereld van Endingen, waar veehandelaar Salomon Meijer zijn altijd opgevouwen paraplu tot een symbool van zijn betrouwbaarheid heeft gemaakt, gaat het naar het mooiste warenhuis van Zürich, en voorbij de landsgrenzen. En steeds raakt de wereld een stukje meer uit zijn voegen.

Als kind was ik al gek op boeken over de tweede wereldoorlog. Ik hou er nog steeds dus tips of aanraders hoor ik graag!  Een dikke pil over verschillende generaties van de familie Meijer en de tweede wereldoorlog komt steeds dichterbij. Ik heb alle bovenstaande boeken vaker dan 1x gelezen, maar deze nog niet. Staat zeker weer op het lijstje.

Ben ik weer

23/09/2017 - 8 reacties

Ja hoi, hier ben ik weer met wat updates, want gewoon.

Deze foto heeft Adam van mij gemaakt, hij maakt dus echt Hele Mooie Foto’s, al zeg ik het zelf, deze maakte hij laatst ook:

een talentje, al ben ik niet heel objectief met mijn mening.

Enfin, Des, hoe gaat het nou met je, nou het gaat zo zijn gangetje zoals men zegt. Ik ben nu 36 weken zwanger dus het zijn echt de Laatste Zware Loodjes. Ik merk echt aan alles dat het zwaar wordt. Iedereen zegt dat ik vooral rustig aan moet doen, maar dat is een behoorlijke opgave als je nog 2 monsters hebt rondlopen (rennen).  Ik kom er aan het eind van de dag toch weer achter dat ik net iets teveel heb gedaan. In bad gaan, chiropraktor, en vooral op mijn houding letten; dat helpt heel erg.

En toch, hoe vervelend en ongemakkelijk het allemaal ook voelt, ik voel me nog steeds een stuk beter in vergelijking met de zwangerschap van Joep. Dat wil ik toch nog even gezegd hebben, want daar voelde ik me echt helemaal lamlendig, achteraf gezien.

Het echte probleem is dat ik zo ontzettend slaap de laatste weken. Ik slaap echt heel licht. Er hoeft maar een veertje neer te vallen, en ik ben wakker. En dan hebben we nog mijn jongste monster, Joep, die gerust 2 of 3x wakker wordt. Dan maakt het ook niet uit of mijn man of ik eruit ga, want wakker word ik toch. En in slaap vallen gebeurt pas rond een uurtje of half 6.  Dat gaat nu al een paar weken zo, en ik merk het vooral heel erg aan mijn humeur. Ik ben echt ontzettend chagerijnig, heb een heel kort lontje en snauw iedereen af. Geen pretje voor de andere mensen in mijn huis (lees: LOML).

ik weet ook niet zo goed wat ik er aan moet doen eigenlijk. Want Joep, nouja, die slaapt gewoon niet door, en dat is gewoon zoals het nu is. En ik denk dat dat het dus vooral is: dat het is zoals het is, en dat ik daar niet zo in gevecht moet gaan, en gewoon het moet accepteren, cause het is een fase en betters days are coming.

De juf van Adam was gisteren op bezoek en ze vindt Adam echt een heerlijk lief joch “zo lief dat ze bijna wacht tot hij iets stouts doet” (????))(????)(ik zei: kom maar een dagje hier).

Mijn man en ik, daar wou ik nog wat over zeggen. Ik zei het ook al in deze vlog maar ik kan zo trots zijn op alles wat wij hebben bereikt, en waar we nu staan, en wat we hebben. Trots en ook dankbaar, natuurlijk. Ik kom er steeds meer achter wat liefde is, wat Echte Liefde is, en niet de fairytale liefde waar ik altijd een bepaald idee van had. Om een voorbeeld te noemen: door mijn slaapgebrek ben ik dus echt niet de leukste thuis, en daar is mijn man ALTIJD het slachtoffer van, en dan kunnen we behoorlijk goed ruzie hebben en elkaar afkattten, maar dan is toch altijd zo’n moment dat je elkaar door en door kent, en je aan het eind van de dag moet lachen. LOML maakt altijd een stomme grap (een woordgrap bij voorkeur, is hij vrij goed in), en ik doe dan zo mijn best om niet te lachen, want ik Wil Boos Blijven (waarom?), en dan gaat hij door met woordgrapjes of mij nadoen (hij denkt dat hij dat heel goed kan), en dan moet ik nog meer lachen, en uiteindelijk wordt het een soort geproest, maar dat is precies zoiets wat je denk ik nodig hebt in een relatie. Een grapje, lachen, relativeren, want waar gaat het eigenlijk over at the end of the day: dat ik verdomme niet genoeg slaap omdat ik een gezond kind heb die gewoon heel graag met mij wil liggen, en er nog een derde op komst zit, samen met de liefde van mijn leven, en een dak boven mijn hoofd. Ik bedoel maar.

 

Joe!

Vlogustus

11/08/2017 - 1 reactie

Elke dag een filmpje online op Des Vlogt @ youtube. Laat vooral weten wat je nog meer wil zien; ik op de wc, ik playbackend in de douche, jullie zeggen het maar. Hollah.