Zwart

14/10/2017 - 3 reacties

Adam zit op een zwarte school. Wij wonen dan ook in een zwarte wijk. Of nouja: “multicultureel” is volgens mij wat politiek correcter. Logischerwijs vinden we het niet erg dat hij op een donkere school zit.  Daar hebben we bewust voor gekozen; omdat we er zelf ook meer affiniteit mee hebben en we het belangrijk vinden dat hij andere culturen leert kennen.

Ik zag laatst deze documentaire. Over een donkere school die meer blanke kinderen wil aantrekken. De school waar Adam op zit is donkerder, dat zag ik zo. In zijn klas vorig jaar zaten er 2 blanke kindjes. Is dat erg? Ik heb nooit gedacht: dan krijgt Adam niet de aandacht die hij moet krijgen. Of: straks gaat zijn taal niveau naar beneden. Sommige blanke mensen vinden het kennelijk moeilijk om “die vrouwen met hoofddoek aan te spreken”. “Ze vormen kliekjes op het schoolplein”. Ik snap dat gewoon echt niet. Ik vind het bijna…nou ja…verdrietig? Sneu? En dat bedoel ik echt niet op een lullige manier maar meer zo van: wat ontzettend verdrietig voor jou dat je echt denkt dat je deze vrouwen niet kan aanspreken.

Er zullen vast problemen zijn op donkere school. En die problemen zullen vast groter zijn in de grote randstad dan hier in Groningen. Je moet denk ik ook niet je best doen om die problemen te verhullen. Maar toch.

Het is een Dalton school waar Adam op zit. Vorig jaar kreeg ik een rondleiding langs alle klassen en ik was daarna lyrisch van enthousiasme. Het is zo’n fijne school voor Adam. Ik vind het geweldig om te zien hoe hij elke ochtend zelf beslist welke dingen hij wil doen. En ook bij de oudere kinderen merk ik veel verantwoordelijkheid en zelf initiatief nemen. Wat een verschil met de oudbollige christelijke school waar ik vroeger op zat.

Vorige week was er een kijkavond. Adam mocht zelf vertellen wat hij allemaal gedaan had. Het thema was natuurlijk “lekker eng”, en de klas was dan ook eng versierd. Trots liet hij zijn lampion zien, een monster die hij had gemaakt, zijn tekeningen en de boeken die hij leuk vond. We waren er met zijn allen. LOML, Joep (die het ontzettend leuk vond, die kan volgens mij niet wachten om naar school te gaan), mijn zusje en de oma’s en opa’s.

Schrokken jullie wel, vroeg hij ons later nog. Heel erg, zei ik. Vooral van jouw monster: