Des moedert: dat ik soms vriendinnen-moeders mis

06/04/2016 - 12 reacties

bb799631e0e925aad11cf2f5a3dea2cf

In mijn directe vriendinnengroep is alleen Aish moeder. De rest (nog (lang)) niet. Dat vind ik soms wel jammer.

Ik had het er laatst over met een andere vriendin. Dat alleen een mede-moeder het echt snapt hoe moe je bent als je dat zegt: ik ben moe. Als je zegt “verdomme, mijn kind wil weer niet eten”, begrijpt alleen een andere moeder hoe frustrerend dat echt is (joep zit nu in die fase).  Je kunt dit allemaal wel tegen een niet-moeder zeggen, maar zij, hoe beste vriendin ze ook, is zal het nooit helemaal snappen.

Begrijp me niet verkeerd, dat is geen verwijt naar mijn besties, echt niet. “We kunnen alleen maar naar je luisteren en je steun geven als je ons nodig hebt, maar echt begrijpen hoe je je nu voelt weten wij niet”, zeiden mijn beste vriendinnen laatst eens. Of dat mijn zusje eens zei “ik ben geen moeder dus ik kan je daar echt niet advies over geven”. Lief vind ik dat. Want hoewel je vaak ook hoort dat vriendschappen soms verloren gaan als de 1 moeder wordt en de ander (nog lang) niet, daar heb ik gelukkig geen last van.

Maar goed, soms vind ik het gewoon wel echt jammer. Om een voorbeeld te noemen: mijn nicht. Zij heeft 2 dochters en in haar vrienden kring is bijna iedereen ook moeder. Ze spreken regelmatig met elkaar af, met de kinderen erbij. En de kinderen zijn bijna ook allemaal van dezelfde leeftijd dus die groeien ook samen met elkaar op.  Over zoveel jaar staan ze vast met z’n allen in de Viva onder de rubriek “we zijn al zoveel jaar vrienden en onze moeders waren dat ook al”.

Ik bedoel; hoe geweldig is dat nou? Dat je even je vriendin kunt bellen “joe, over 15 minuten bij het speeltuintje?”. Dat je daar dan bent en de kinderen gezellig spelen en je samen met je bf de laatste roddels doorneemt. Of dat je met zijn alleen een dagje uit gaat, naar een dierentuin. Of naar de Efteling.  Niet alleen gezellig, maar ook handig want altijd een oppas in de buurt lijkt mij.

Gelukkig ben ik vrij goed op weg met mijn “ik zoek vriendinnen” project.  En eigenlijk is dit gewoon een schaamteloze oproep aan al mijn vriendinnen: neem nou kinderen. Voor mij, op z’n minst.

 

 

1000 vragen aan jezelf: deel 23

05/04/2016 - 1 reactie

Yess, me so happy!! Ik heb eindelijk een beetje door hoe zo’n lay out nu werkt, dus ik heb hier en daar wat veranderd. Lees gerust mijn nieuwe pagina’s door. Het is nog niet helemaal up2date, maar daar werk ik nog aan. Verder ben ik van plan om Des Kookt hier ook onder te brengen. Super handig, al die dingetjes bij elkaar.

Door Serena heb ik al een paar dagen Ontzettend Zin in deze cronuts. En ik heb ook nog eens alles in huis en volgens het filmpje is het OOK NOG EENS makkelijk te maken. God, stop me now.

Gaan we nog even snel naar de reclame:

Hoe oud voel je je?
Zo oud als ik mij voel. Ik “vergeet” soms weleens dat ik boven de 30 ben, want ik voel me nog mid twintig. Hoe dat voelt kan ik ook weer niet zo goed uitleggen, maar ik had altijd het idee dat je “heel oud” en dus “heel saai” bent als je 30 bent. Terwijl: ik ben dus helemaal niet saai (toch??!!) en voel me juist steeds beter en sterker.

Wat zie je als je in de spiegel kijkt?
Een fris persoon. Haha. Maar dat komt dus omdat ik pas in de spiegel kijk als ik al gedoucht heb.

Welke vraag is je al te vaak gesteld?
“ben je geadopteerd, want je spreekt zo goed nederlands”, “ben je moluks?”, “ben je javaans surinaams?”.

Is alles mogelijk?
Nee.

Hoe traditioneel ben je?
Een goede balans. Sommige tradities uit mijn cultuur of geloof vind ik wel belangrijk.

Kent iemand je diepste geheimen?
Genoeg mensen, hele diepe geheimen heb ik niet.

Hoe ziet je ideale partner eruit?
Een beetje nerdy. Ik hou van nerds! Ik hou absoluut niet van macho’s. Ik hou van nerdy mannen maar die wel echt man zijn.

Waar hunker je naar?
Naar Italië gaan en alleen maar lekker eten.

Ben je moedig?
nee. Ik ben een beetje softie, dat denk ik tenminste. Maar ik zou zo mijn leven geven voor mijn kinderen.

Is er voor alles een juiste plaats en tijd?
Ja, absoluut. Alles komt op het juiste moment. Of komt met een reden.

Waar voel jij je te goed voor?
Om in discussie te gaan tegenstanders van vluchtelingen, moslim-haters, PVV-ers enz.

Zou jij een jaar zonder mensen kunnen?
Dat denk ik stiekem van wel. Maar ik overschat mezelf daarin denk ik.

Wanneer was je voor het laatst trots op jezelf?
Deze week nog. Er wijzigde op het laatste moment iets in mijn planning en daar ben ik, voor mij doen, heel flexibel mee omgegaan.

Des Bloeit: miracle morning routine

01/04/2016 - 9 reacties

ad509548d2949aa29036abead23a8fa0

Zeg, waar moet ik nou nog meer over schrijven bij mijn ‘zelfhulp-rubriek”, riep ik eens op Facebook?  Hedwig riep “miracle morning routine” en toevallig zat ik daar ook heel vaag nog aan te denken om daar iets mee te doen.

Misslipgloss doet het, de Groene Meisjes doet het. Ik heb het boek zelf niet gelezen maar op basis wat ik heb gelezen is het vooral dit: zet je wekker een uur vroeger dan normaal, drink een paar glazen water, mediteer, lees een boek, maak wat aantekeningen, beweeg een beetje, neem een (korte) douche en ontbijt. Wat zijn de voordelen als je je dag zo begint? Dat je je lichaam en hoofd eerst de tijd geeft om rustig op te starten. En op deze manier begint je dag beter en heb je meer energie.

“Ben benieuwd of het je gaat lukken omdat je kinderen hebt” riep Hedwig nog. Klopt. Een reden waarom ik er nooit aan ben begonnen. Want ik word al zo vroeg gewekt, en om de wekker dan nog een uurtje vroeger te zeggen: liever niet.

En toch wil ik meer uit mijn dag halen. Zo ben ik namelijk gek op middagdutjes. Echt, ik doe niets liever. Het is de luie Indonees in mij: tidur siang. Heerlijk. Dus als de kinderen slapen wil ik ook eventjes op bed liggen. Niet lang, max een half uurtje, maar toch.  En nu las ik laatst ergens “waarom slapen als je ook iets anders kunt doen?”. Bijvoorbeeld mediteren, of een boek lezen, of iets met mijn blog doen?  En het lijkt mij ontzettend fijn om een uur lang (!!) in de ochtend het huis helemaal voor mij alleen te hebben, in alle rust en stilte.

Dus probeer ik mezelf nu een nieuwe routine aan te leren. Voor 30 dagen lang. Ik zet mijn wekker een uur vroeger en doe geen middagdutjes meer.

Eerlijk? Best pittig, verdorie. Ik loop nu ’s middags hard ipv  in de ochtend en dat is wel heel lekker. Maar de wekker ’s ochtends een uur vroeger zetten? De eerste dagen had ik de wekker om 7 uur gezet, en hoe laat worden de kinderen wakker? Geen grap: om 6:55 uur.  En ik ben er nog niet aan toe om mijn wekker om 6 uur te zetten.

To be continued dus.

 

 

 

Des verwondert: Anouk

31/03/2016 - 4 reacties

12801093_10154007578962375_1087203014369804874_n

Anouk was vorig weekend gastredacteur bij de Volkskrant Magazine en ik las haar interview met Arnon Grunberg.

Ik hou van Anouk. Anouk is nou zo’n type stoer wijf. Uit Den Haag. Zo’n meisje naar wie ik op de middelbare school tegenop zou kijken. Ze neemt geen blad voor haar mond (ze zou zelf misschien zeggen “bek”). Anouk zie je niet snel huilen (ze zou zelf misschien zeggen: janken). Maar gevoelig is ze vast wel, met een klein hartje. En dat ze kan zingen, daar hoef ik het niet eens over te hebben (mijn lievelings).

In het interview zegt ze oa “ik hou ervan als het een beetje pijn doet” en “een penis is een lelijk ding, maar als ie erin zit is het wel ok” (vind ik ook trouwens).

Ik hou van dit soort uitspraken. Daar kan ik dan hard om lachen, om die eerlijkheid. Maar goed, Anouk heeft dus ook kinderen. Wel zes. Verspreid over 4 vaders. En daar heeft dan natuurlijk iedereen een mening over. Terwijl ik denk: tja, de liefde vind je niet in 1x. Soms denk je bij 4 mannen dat het de ware is. En nouja, de derde was een scharrel, zo zegt Anouk. Nou fucking en, denk ik dan. Mag een vrouw ook eens een beetje scharrelen. We hadden er zeker niets van gehoord als het hier om een man ging. En dat Anouk zwanger is geworden, ok, maar Anouk zorgt wel voor haar kinderen. Voor alle zes kinderen. Praktisch alleen.

Ik vind dat dus super stoer. Dat ze daar gewoon voor uitkomt, dat ze zich nergens voor schaamt. En ik zie Anouk als een moeder met zoveel liefde in haar. Ze heeft eens in een interview gezegd “als ik geen kinderen had, dan was ik kapot gegaan” en “mijn kinderen hebben mij gered”.  Omdat Anouk zelf geen fijne jeugd heeft gehad kan ik daar wel iets van begrijpen. En in plaats van hetzelfde pad te volgen als haar ouders doet Anouk het dus helemaal anders.

Ze lijkt me zo’n moeder waar alles mag. Waar iedereen welkom is, en dat Anouk bij het eten dan liedjes gaat zingen. Die soms een beetje hard is tegen haar kinderen, waar het moet, maar ze ook hele warme knuffels geeft. Anouk doet dat dus even, 6 kinderen opvoeden en ze mag mij alle tips geven van de hele wereld.

 

 

Des moedert: van die gesprekken met andere moeders

30/03/2016 - 3 reacties

3fba99b736afde9b986434e6f09af750

Sommige moeders vinden het ontzettend irritant. Een praatje maken met andere moeders.  Moeders onder elkaar, dat schijnt de hel te zijn. Vrouwen onderling zijn al heksen maar heb je moeders dan schijnt het al heelmaal een wedstrijd te zijn wiens kind het snelst zindelijk is.

Schijnt.

Gelukkig heb ik het zelf nog niet echt meegemaakt. Sterker nog; ik vind dat stiekem wel leuk. Een gesprekje voeren met andere moeders. Dat begint bijna altijd met de vraag “hoe oud is die van jou?”. Vervolgens komen vervolg vragen als “oh, die van jou kan al lopen, jeetje wat goed zeg”, “woon je hier in de buurt?”, “oh, gaat jouw kind ook naar die kinderopvang?” en meestal krijg ik ook de vraag gesteld “hoeveel jaar zit er tussen jouw kinderen?” met een begrijpelijk “oh dat lijkt mij wel zwaar zeg” tot gevolg. Waarop ik altijd overdreven zucht met een “pff, ja best wel”.

Soms beginnen gesprekken omdat het ene kind het andere slaat. En dat is, ik zal het maar eerlijk zeggen, de laatste tijd vaak mijn zoon die slaat. Ed slaat kindjes. Nee, hij stompt. Met zijn vuist. Midden in de buik. Vaak bij zijn broertje, maar die mept gewoon terug. Soms ook bij ons. En daarna lacht hij. Gelukkig. Dan maakt hij er in ieder geval een grapje van, denk ik dan. Maarja, voor hetzelfde geval wordt het zo’n kind die lacht omdat hij iemand in de fik steekt (ik heb eens zo’n horrorfilm gezien).

Laatst bijvoorbeeld bij het speeltuintje: sloeg hij een jongetje omdat die niet snel genoeg van de glijbaan ging. “Abang!” roep ik dan streng, “niet slaan!”. Het moeder van het andere jongetje zei gelukkig “oh hij kan wel wat hebben hoor”. Je lacht wat naar elkaar en hop daar begint al een gesprekje.

Ik was ook eens in een mama cafe. Terwijl Joep met haar zoontje aan het spelen was (tenminste, daar leek het op, Joep was vooral bezig hem van een auto af te trekken), was zij bezig met haar telefoon. En ik met die van mij. Ze zuchtte even wat, wreef in haar ogen, en zei “heerlijk wat een rust zo even”. “Lekker he”, zei ik. “Ik moest er wel 3x uit vannacht”, zuchtte ik toen. “Oh lekker”, zei ze. “Ik wel om het uur”.

We hingen verder onderuit op de bank en scrollden nog maar even door Facebook.