Des Moedert: lessen

02/03/2016 - 6 reacties

c0845620fa43f1f04c2fd8bceecb04f6

Nu ik alweer ruim 3 jaar moeder ben, ben ik erachter gekomen dat er een aantal dingen zijn die ik belangrijk vind. Als moeder. Als opvoeder. Bepaalde regels, zeg maar. Je moet je toch kunnen vasthouden aan bepaalde principes. Ik voel me niet te beroerd om deze lessen met jullie te delen (en doe er vooral je voordeel mee hoor, vind ik niet erg):

Ed en Joep mogen kind zijn:
ik heb een doos vol met stempels, klei, potloden, stiften en krijtjes. Als ik even moet koken of schoonmaken of gewoon de kinderen op 1 of andere manier bezig wil houden haal ik die doos tevoorschijn. Ik zet te kinderen aan tafel en dan mogen ze lekker knutselen (Ed noemt het kutselen, daar werken we nog aan). Binnen 10 minuten zit natuurlijk de hele inhoud van die doos op de grond en de tafel onder vrolijke kleurtjes. Ja, dat stoort me. Ja, ik wil het zo snel mogelijk opruimen. Ja, ik denk even heel snel “godverdomme kunnen jullie niet eventjes rustig en stil spelen??!! Maar inmiddels weet ik dus ook: dit zijn kinderen. Laat ze lekker. Binnen een paar minuten heb ik alles weer opgeruimd in de doos en even snel een doekje over tafel en alles is weer schoon. Ik vind het gewoon echt heel belangrijk dat ze kind mogen zijn. Dat ze mogen ravotten en knoeien en ongeduldig zijn (nouja..) dat ze mogen dromen en vervelen en bewonderen over kleine dingen.

Altijd groeten als je ergens binnenkomt (of weer weggaat):
super belangrijk. Als we naar een feestje gaan en mijn vader is er al dan kan mijn vader nog steeds (ik ben inmiddels 32 jaar) naar mij toekomen en fluisteren “heb je iedereen een hand gegeven?”. Dus iedereen netjes een hand geven, ook wanneer je weer weggaat. Ik vind het ook heel belangrijk dat ze mensen met “u” aanspreken, maar ik weet nog niet echt of ik ook wel dat ze mij met “u” aanspreken. Dat schept toch wel ergens een afstand denk ik. En dat wil ik niet want:

Ed en Joep moeten weten dat ze altijd bij papa (LOML) en mama (ja, ik) terecht kunnen:
goed, ik hoef niet zonodig hun “beste vriendin” kunnen zijn (ja, ok stiekem wel). Ik hoef echt niet alles te weten. Maar ik vind het wel belangrijk dat ze weten dat ze altijd bij mij terecht kunnen. Dat ze niet bang zijn om bij ons te komen, met welk probleem dan ook. Als ze later ook maar even denken “daar wil ik ff mama voor bellen, want zij heeft vast wel goed advies voor mij”, dan heb ik het wel gemaakt als moeder denk ik.

Jullie zijn Indonesisch en Marokkaans en Nederlands (maar vooral Indonesisch)
haha.

Help mee in het huishouden.
Ook dit vind ik heel belangrijk. Om maar even in hokjes te praten: bij onze beide culturen staat het nou niet echt hoog in het vaandel om als man mee te helpen in het huishouden. Nou is mijn vader wel een hele uitzondering (die man doet nog meer thuis dan mijn moeder), maar als ik in Indonesie ben gaan mijn haren recht overeind staan als ik zie dat na het eten de mannen gewoon op hun luie reet blijven zitten en de vrouwen alle borden opruimen. Niet bij mij thuis dus.

Zorg goed voor elkaar en wees altijd lief voor je moeder.
Duidelijk.

 

1000 vragen aan jezelf: deel 19

01/03/2016 - 2 reacties

Dag meisjes, hier nog even wat leuke tips voor jullie:

tip 1:
ik las weleens wat columns van Jamie Li en ik vind haar echt LEUK. En ze heeft ook nog eens 2 prachtige zoontjes, ik als moeder van ook 2 prachtige zonen weet hoe dat is. En nu is ze dus ook nog begonnen met vloggen. En I love it. Jullie ook?

tip 2:
Mimi van Another Food Story vlogt nu ook en dat is ook een nieuw favorietje van mij! Haar vlogs zijn niet te lang en vooral veel sfeerbeelden, daar hou ik wel van. Jullie ook?

tip 3: kijk nou eens

CcUbiKtW8AEllYF CcUZQtIXIAIGQcB

Mijn dinsdag kan niet beter jongens.

Heb je weleens een huilbui gefaket?
Hahahaha, ja. Ja, als kind, ja ook bij LOML. Hielp niet heel veel moet ik zeggen.

Werk je graag samen of liever alleen?
Het liefst alleen, ik ben toch niet echt een people person zeg maar. Maar ik kan het wel hoor.

Voor welke fout straf je jezelf nog steeds?
Oeh, wat een zware vraag. Wat een herkenbare vraag ook. Ik straf mezelf voor heel veel dingen. Als ik de kinderen bijvoorbeeld afsnauw.  Dan kan ik mezelf heel veel dingen ontzeggen. Of als ik niet gesport heb.

Welke verliefdheid snap je niet van jezelf?
ik zit nu echt te graven in mijn geheugen maar er is geen 1 verliefdheid voorbij gekomen wat ik niet snap.  Ja, ook Peter Andre, en ook Patrick Kluivert, ik snap het nog steeds.

Sta je genoeg stil bij het leven?
De laatste tijd heel veel.

Voel je je bij sommige mensen heel onzeker?
Ja, toch wel.

Ben je gevoelig voor autoriteit?
Ehh, mwahh soms. Weet ik eigenlijk niet echt. Ik ben er eigenlijk heel allergisch voor, maar ik ben ook wel zo’n klein bang wezentje die zich laat leiden zeg maar.

Ben je graag alleen?
Toch wel.

Waarmee kwam je voor jezelf op?
ook al zo’n goede vraag waarbij ik dromerig uit het raam kijk om even goed na te denken. Ik kom te weinig voor mezelf op, dat is wel iets waar ik achter ben gekomen.

Welk goed doel steun je?
De laatste keer dat ik geld heb gegeven aan een goed doel was iets met vluchtelingen (er kwam een klein meisje aan de deur). Oh ja, dus aan de deur wil ik weleens iets geven en dat is dan vaak wel de kanker of harstichting.

Hoe ziet je droomhuis eruit?
Oh, ik heb laatst mijn droomhuis gezien! Denk ik! Het zag er in ieder geval heel mooi uit. Ik wil een grote woonkamer en een open keuken. Niet perse een kookeiland trouwens. Wel veel aanrechtblad. En verder wil ik voor mezelf een grote slaapkamer waar in ieder geval twee 2persoonsbedden naast elkaar kunnen. En ik wil een aparte meditatie ruimte voor mezelf. En verder wil ik 4 slaapkamers er nog bij. EN! Ik wil een aparte woonruimte erbij voor als mijn ouders bij mij kunnen wonen (dat wil ik echt heel graag. Dat als ze te oud zijn, dat ze dan bij ons komen wonen).

Doe je makkelijk beloften?
Aan de kinderen wel. Dan roep ik tegen Ed dat hij echt een stukje taart krijgt als hij eerst gaat slapen. Nadeel: hij houdt me er de laatste tijd veel vaker aan, dus ik denk dat ik daar maar mee moet ophouden.

Hoever ga jij voor geld?
Laatst zag ik een documentaire, ik weet niet meer over welk land, maar het was een heel rijk land. Onderwijs was gratis, veel eten ook, je kreeg geld van de overheid als je ging trouwen of als je een kind kreeg en er was werk voor iedereen. Enig klein dingetje: de vrouwen mochten niet stemmen. Nou ik verhuis mooi daarheen, was het eerste wat ik dacht. Dan maar niet stemmen. Waarvoor zou ik moeten stemmen als ik zoveel geld zou kunnen krijgen?? Ja, dat was dus het eerste wat ik zei en het ergste is denk ik nog wel dat ik het ergens ook wel meen. Denk ik. Maar zo ver zou ik dus voor geld kunnen gaan.

Ben je vaak eigenwijs ten koste van jezelf?
Nee, die tijd heb ik gehad.

Des haar week in foto’s week 9

28/02/2016 - 8 reacties

Oh jongens, ik kon gewoon niet wachten om jullie mijn week te laten zien. Niet omdat die nou zo bijzonder was (ok, Aaf EN Jelle EN Gijs lieten reacties achter bij mijn blog!!), maar ook omdat ik er extra op gelet heb om meer foto’s te maken. Dus alstublieft en geen dank:

PhotoGrid_1456174383919

Maandag: maandag, schoonmaakdag. Maar daar heb ik geen foto van gemaakt. Wel dat ik klaar was en met de voeten op tafel ging kijken naar Casper en Liza en Joep de brandweerman. Later kwam mijn schoonzusje langs om haar neefjes te zien (ze komt niet meer voor ons) In de namiddag ging ik boodschappen doen en Ed had eventjes verkering met een meisje bij de speeltuin. En in de avond las ik het indrukwekkendste boek ever “het Negerboek“. Iedereen moet dit boek lezen, echt, al is het maar om iets van de zwarte pieten discussie te begrijpen.

PhotoGrid_1456254318771

Dinsdag: voelde ik me echt niet lekker. Ik besloot om goed voor mezelf te zorgen dus veel vitamientjes c te drinken. Verder keek ik even naar mijn stoere brandweerjochies. Ik had helaas wel een afspraak om 11.00 uur wat echt niet verplaats kon worden dus daar ging ik eerst heen. Ik zag daar wat edelstenen, en ik moet nog steeds een caldedoon steen halen. Na mijn afspraak ging ik snel een broodje halen bij bakkerij Blanche.  Mijn schoonmoeder paste die dag op en ik kreeg weer een stapel Magriet en Libelle’s van haar, ja ik durf nu gerust toe te geven dat ik die magazines lees EN HET LEUK VIND! Verder kreeg ik ook een fles olijfolie van mijn schoonmoeder, zelf gemaakt uit Marokko. Echt overheerlijk. Ik gaf Joep wat eten en dat deed ik door hem af te leiden met stempels, anders gaat het gewoon niet. En verder was ik gewoon moe en verkouden en keelpijn en bluh dus ging ik ook even op bed liggen.

PhotoGrid_1456340330478

Woensdag: iedereen een beetje verkouden. Ik besloot toch nog even met de jochies naar Monkey Town te gaan want ze werden thuis een beetje vervelend. Verder komt elke ochtend Poesjes op Zeppelin, GAAT DAT ZIEN!!  Joep wou geen brood eten, LOML maakte voor Ed een treintje en Ed zei opeens; mag ik Bali zien? De laatste tijd heeft hij dus heel veel opmerkingen waarvan ik denk “huh, weet je dat nog?”. Maar Bali dus: we pakten de videocamera erbij en keken onze vakantie terug. En nu heb ik super super veel zin in vakantie. Ik maakte me het qua avondeten lekker makkelijk en maakte een pompoensoep.

PhotoGrid_1456485094592

Donderdag: had ik mijn dag niet echt. Gewoon even bluh. Maar ik schreef het stukje over Aaf en ik kreeg een reactie van Aaf, Jelle en Gijs. Awww, dat maakte echt mijn dag!  Ik ging even kleien met de kinderen, maar Joep zat de hele tijd vast met zijn beentjes in de stoel. Eigen schuld, ik heb hem lekker zo laten zitten (nee grapje). Ik kreeg van Aisha een plaatje doorgestuurd wat Erg Herkenbaar is. Verder werd LOML aangevallen door de kinderen en nam ik in de avond een heerlijk warm bad. En zennnn.

PhotoGrid_1456560405038

Vrijdag: kwam mijn moeder langs. Ik was (ben) nog steeds erg verkouden en veel keelpijn en voelde me eigenlijk nog steeds wat ziekjes. Maar ik MOEST even de deur uit dus ik ging toch naar Masmas om een stukje te schrijven. In de middag ging ik met de kinderen naar de kinderopvang waar elke vrijdagmiddag een activiteit wordt georganiseerd. Dit keer mochten ze vogelhuisjes maken en versieren. Verder zien jullie hoe ik de kinderen altijd afleid als ik ze eten wil geven of als ik zelf wil koken. En ik keek even een klein stukje Fuller House en het is totaal NIET grappig maar goed; John Stamos is altijd een lekkertje om te zien.

PhotoGrid_1456602046097 PhotoGrid_1456608500681

Zaterdag: ik voelde me nog steeds een beetje ziekjes, dus toch de ochtend begonnen met weer wat vitamientjes.  We gingen even naar opa en oma en daarna heb ik boodschappen gedaan. De rest van de dag heb ik in bed gelegen en geslapen en gelezen. ’s Avonds had ik met een goede vriend afgesproken. Hij was verhuisd en ik kwam zijn nieuwe huisje even bekijken. Tijdens het verhuizen kwam hij een usb stick tegen met allemaal foto’s en filmpjes van mij. Die hebben we even bekeken (en wat ik daarvan vond komt later een stukje online). En daarna gingen we uiteten bij brasserie Midi, echt een AANRADER. Overheerlijk gegeten. Ik heb eend en gans en risotto en een overheerlijk dessert gehad. Aanradertje dus.

PhotoGrid_1456667614411

Zondag: super leuk dagje! Ik ging namelijk met beste vriendin R. en meer mensen naar Fatu XL! Een stand up comedian show met Jandino Asporaat, Jörgen Raymann, Najib Amhali en Roué Verveer.  Zo ontzettend gelachen tot buikpijn aan toe, dus het was een zeer geslaagde show. En nu ben ik thuis, zit ik op de bank heerlijk te smullen van de pom gemaakt door de moeder van mijn beste vriendin R. dus kusjes en een fijne avond 🙂

 

 

 

sorry

26/02/2016 - 12 reacties

a9b21af0d2be2de51e260d6fd319f185

Laatst vertelde een vriendin van mij dat haar zoontje eens een volle luier had. Haar vriend ging het zoontje verschonen en terwijl hij dat deed zei hij “oh, hij heeft best wel een volle luier”.
Sorry, zei mijn vriendin toen.

Heb jij dat ook weleens, vroeg ze. Dat je daarvoor dan sorry zegt? Ja, ja, JA, JA! Dat zou ik dus ook zo doen.  Ik liep eens door de stad met een vriendin toen er iemand tegen mij opliep. “Oh sorry!” riep ik toen. “Waarom zeg jij eigenlijk sorry”, vroeg mijn vriendin me. Ja, dat wist ik eigenlijk ook niet echt.

Ik zeg overal sorry voor. Als het kassameisje chagerijnig is bijvoorbeeld en niet een tasje wil pakken, maar ik wel om een tasje vraag. Sorry, zeg ik dan. Of als ik een beetje te lang heb in bed heb gelegen. Sorry, zeg ik dan tegen LOML, dat ik zo lang in bed bleef liggen. Sorry, sorry, echt. Maar waarom zeg ik dat eigenlijk he? Omdat ik me schuldig voel natuurlijk. Overal en altijd.

Dat moet eens ophouden, dacht ik zo. Dus nu heb ik in mijn agenda gezet “niet meer sorry zeggen”. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Want soms moet je wel sorry zeggen, dat is wel zo netjes. Als je bijvoorbeeld weer je eigen kind omver loopt (ze staan ook opeens naast mij, en dan opeens achter mij, het zijn net kleine ninja’s!). Of als je iets gemeens hebt gedaan. Sorry zeggen is gewoon ook ergens goed voor. Maar soms gaat het dus te ver, bij mij dus. En het is ook wel iets typisch vrouwelijks, dat eeuwige sorry zeggen. Mannen zeggen nooit zoveel sorry. En dat wil ik nu dus ook. Niet zoveel sorry zeggen. Maar ik weet niet zo goed hoe. Gelukkig zijn jullie er, mijn lieve lezers, dus vertel mij: hoe zeg je minder sorry? Of eigenlijk: hoe krijg ik zelf het gevoel dat ik niet overal sorry voor moet zeggen?
En nu opeens heb ik ook een eye opener.

2fd8de8a7fb26c30dc81d3d0957f7a63

Aaf

25/02/2016 - 21 reacties

20160225_105449

Toen ik vorige week antwoord gaf op de vraag “wat voor soort blogs lees je het liefst?” moest ik daar eigenlijk wat aan toevoegen. Het allerliefst lees ik namelijk columns. Goede old fashion columns. Ik hou van de columns van Anouk, Daphne, van Renske, Nynke, of van Luuk, of Iris, maar mijn allerlievelings colunniste is Aaf. Aaf Brandt Cortius.

Aaf is niet alleen mijn lievelings columniste, ze is eigenlijk gewoon een super columniste. Zo schrijft ze voor de Volkskrant (eerst voor de NRC), voor de Flow, de Magriet, de VT Wonen en vast nog wel meer magazines wat ik nog niet heb ontdekt. Wel heb ik laatst haar blog ontdekt. Amateur koken voor beginners. Goed, 21 mei 2015 heeft ze voor het laatst er een blog geschreven, maar toch. Super blij was ik, nog meer leesvoer van Aaf! De hele nacht heb ik haar blog doorgelezen, tot Joep weer eens wakker werd. Haar blog is erg amateuristisch in elkaar gezet, maar dat geeft niets. Dat mag. Want het gaat om de blogjes. En de blog is wel typisch Aaf want Aaf geeft verder niet zoveel om social media want ze heeft geen Twitter, Facebook of Instagram (super jammer wel).

Aaf haar columns vind ik vaak herkenbaar, super grappig, mooi, en soms verdrietig. Ik weet bijna alles van Aaf. Denk ik. Aaf is bijvoorbeeld de zus van die andere leukerd: Jelle.  Ik vind Jelle dus ook gewoon heel leuk maar hij is wel inmiddels bezet (nadat hij heel veel brieven kreeg omdat hij eens in een interview zei dat hij nog single was). En Jelle heeft zelfs een dochtertje nu. En hij woont vlakbij Aaf. Aaf woont trouwens in Amsterdam Watergraafsmeer. Aaf en Jelle hebben ook een zus, maar die woont in Amerika. Geen idee hoe ze heet, maar soms komt ze in Nederland bij Aaf logeren en in die columns noemt Aaf haar “mijn zus” en Gijs (de man, oh nee, nog steeds de vriend van Aaf) noemt haar in zijn stukjes (die ook al zo leuk zijn) ook “de zus van Aaf”.

Trouwens, Gijs is dus de zoon van Hanneke Groenteman, die moeten jullie toch wel kennen. Van dat ontzettend leuke programma “sterren op het doek” en Hanneke vind ik dus ook zo leuk (Aaf is waarschijnlijk zo leuk omdat ze dus zoveel leuke mensen om haar heen heeft). Hanneke is dus de oma van de kinderen van Aaf en volgens Aaf is Hanneke een superoma. Net zo’n superoma als die van Ed en Joep, want Hanneke past ook elke week gewoon op en doet alles voor de kinderen.

Geweldig vind ik dat. Ik gun Aaf dat. Want Aaf heeft zelf geen moeder, die is overleden toen ze nog heel klein was. En ik heb weleens columns gelezen dat Aaf dat (logisch) wel verdrietig vond en dat ze als kind een hekel had aan moederdag. Maar nu niet meer, omdat ze dus elk jaar van die lelijke knutseldingen krijgt van haar kinderen Benjamin en Rifka.  Zo heten haar kinderen dus (Aaf was trouwens 3 maanden na Benjamin alweer zwanger van Rifka). Ik vind dat (natuurlijk) hele leuke namen (wij hadden serieus Benjamin op het lijstje staan). Laatst had ik een draagconsult waarbij het dochtertje Rifka heet. In al mijn enthousiasme riep ik “he, zo heet het dochtertje van Aaf ook!”. Ik had niet verwacht dat de moeder Aaf zou kennen, maar ze riep meteen “ja! Aaf! Van Aaf Brandt Cortius!”. Geweldig momentje vond ik dat.

De vader van Aaf (en van Jelle. En de zus uit Amerika waarvan ik de naam niet weet) is trouwens Hugo. Die had nogal een aparte manier (maar wel liefdevol hoor) van opvoeden geloof ik, als ik de columns van Aaf en Jelle mag geloven.
Maar Hugo is nu ook overleden.

En dat vond ik dus eigenlijk heel zielig voor Aaf. Ook al ken ik haar dus niet. Of misschien ook wel, tenminste, dat denk je als je zo’n lange tijd columns en boeken lees (dit boek heb ik stuk gelezen tijdens mijn zwangerschappen). Daarom ben ik dus zo blij dat Aaf zo’n lieve vriend heeft als Gijs en 2 kinderen en ook nog eens 2 bonuskinderen (Gijs heeft zelf ook nog 2 kinderen) en zo’n lieve schoonmoeder. En zo’n toffe broer.

Dat gun ik mijn lievelings columniste gewoon heel erg.