Des moedert: van die gesprekken met andere moeders

30/03/2016 - 3 reacties

3fba99b736afde9b986434e6f09af750

Sommige moeders vinden het ontzettend irritant. Een praatje maken met andere moeders.  Moeders onder elkaar, dat schijnt de hel te zijn. Vrouwen onderling zijn al heksen maar heb je moeders dan schijnt het al heelmaal een wedstrijd te zijn wiens kind het snelst zindelijk is.

Schijnt.

Gelukkig heb ik het zelf nog niet echt meegemaakt. Sterker nog; ik vind dat stiekem wel leuk. Een gesprekje voeren met andere moeders. Dat begint bijna altijd met de vraag “hoe oud is die van jou?”. Vervolgens komen vervolg vragen als “oh, die van jou kan al lopen, jeetje wat goed zeg”, “woon je hier in de buurt?”, “oh, gaat jouw kind ook naar die kinderopvang?” en meestal krijg ik ook de vraag gesteld “hoeveel jaar zit er tussen jouw kinderen?” met een begrijpelijk “oh dat lijkt mij wel zwaar zeg” tot gevolg. Waarop ik altijd overdreven zucht met een “pff, ja best wel”.

Soms beginnen gesprekken omdat het ene kind het andere slaat. En dat is, ik zal het maar eerlijk zeggen, de laatste tijd vaak mijn zoon die slaat. Ed slaat kindjes. Nee, hij stompt. Met zijn vuist. Midden in de buik. Vaak bij zijn broertje, maar die mept gewoon terug. Soms ook bij ons. En daarna lacht hij. Gelukkig. Dan maakt hij er in ieder geval een grapje van, denk ik dan. Maarja, voor hetzelfde geval wordt het zo’n kind die lacht omdat hij iemand in de fik steekt (ik heb eens zo’n horrorfilm gezien).

Laatst bijvoorbeeld bij het speeltuintje: sloeg hij een jongetje omdat die niet snel genoeg van de glijbaan ging. “Abang!” roep ik dan streng, “niet slaan!”. Het moeder van het andere jongetje zei gelukkig “oh hij kan wel wat hebben hoor”. Je lacht wat naar elkaar en hop daar begint al een gesprekje.

Ik was ook eens in een mama cafe. Terwijl Joep met haar zoontje aan het spelen was (tenminste, daar leek het op, Joep was vooral bezig hem van een auto af te trekken), was zij bezig met haar telefoon. En ik met die van mij. Ze zuchtte even wat, wreef in haar ogen, en zei “heerlijk wat een rust zo even”. “Lekker he”, zei ik. “Ik moest er wel 3x uit vannacht”, zuchtte ik toen. “Oh lekker”, zei ze. “Ik wel om het uur”.

We hingen verder onderuit op de bank en scrollden nog maar even door Facebook.

 

 

 

1000 vragen aan jezelf deel 22

29/03/2016 - 2 reacties

(Joe ben ik weer even hier. Wat vinden jullie van mijn allereerste samenwerking *kuch* als blog zijnde?? En zeer objectief geschreven natuurlijk ook he).

De laatste tijd heb ik dus wat ruzie met mijn blog, vooral achter de schermen. Veel spam, ik kan niet altijd inloggen, en het lukt mij opeens niet om filmpjes te uploaden. Hoe dan?? Met hulp van Angelina en Antagonist ben ik veel aan het heen en weer mailen en hoop ik dat het snel oplost. Verder heb ik de laatste tijd veel ideetjes voor mijn blog. Ik vind het vloggen heel leuk om te doen, dus ik ga daar zeker mee door. Misschien een extra video in de week door over bepaalde onderwerpen (tips? advies? roept u maar!). Daarnaast heb ik sinds kort ook een vaste planning over welke onderwerpen ik dagelijks schrijf en dit wil ik wat duidelijker laten zien op mijn blog. Het moet gewoon een gezellige boel worden hier (dat is het al natuurlijk, heus!) en duidelijk zijn waar ik precies over schrijf. Ohja, het eerste wat ik ’s ochtends doe is kijken op Snapchat (desbz, voeg me toe yes?) of ze nieuwe dingetjes hebben:

PhotoGrid_1459248790144

 

 

Wat voel je als je verliefd bent?
Kriebeltjes! Echt vlindertjes in mijn buik.

Horen veel drinken en eten bij gezelligheid?
Eten sowieso wel. ik drink zelf geen alcohol en vind dat dus ook niet zo nodig om het gezellig te hebben.

Welke dingen staan nog op je to-do list?
Pfff genoeg. Een boek schrijven dat staat al een tijdje al heel lang op mijn lijstje. en de marathon hardlopen.

Twijfel je vaak?
Nee. ik maak juist zsm een beslissing of een keuze. Ik hou niet van wachten en ik hou niet van twijfelen. Gewoon hatja knoop doorhakken.

Waar ben je ontevreden over?
Mwahh, niet echt veel op dit moment. Mijn leven loopt lekker dus er zijn geen hele grote dingen. Maar goed, het huis kan altijd schoner en ik baal soms wel dat het hardlopen voor mijn gevoel nog steeds zo traag gaat.

Met welk gevoel stap je in een vliegtuig?
Met die vliegtuigrampen vorig jaar ging ik voor het eerst met een beetje angst het vliegtuig in. Ja, ik vond het best wel spannend.  En ik dacht ook: nou ja als we gaan, dan gaan we met zijn allen…stom he? Dat stelde me ook wel een beetje gerust.

Vind jij: voor wat, hoort wat?
Oehh goede vraag! Ik heb het er weleens met LOML over. Hij zegt altijd dat als je iets voor een ander doet, dat je dat moet doen vanuit je hart en niet omdat je iets terug wil hebben. Dat vind ik ook wel zo, maar als ik iets voor iemand doe, en ik vraag daarna hulp of wat dan ook terug en ik krijg vervolgens niks terug dan kan ik best wel denken: ja maar HALLO, ik deed toch ook iets voor jou WTF???

Ben je weleens gepest?
Een beetje. Ik werd altijd Despinda genoemd. Of Dessnorta (die deed wel een beetje pijn).

Hoe spontaan ben je?
In de omgang: niet. In dingen doen weer wel.

Steun jij mensen onvoorwaardelijk?
Nee. Zeker als ik het niet terug krijg.

Waar voel je je schuldig over?
Dit probeer ik dus te minderen want ik kan me om alles en iedereen de hele dag schuldig voelen. Ik voel me nog weleens schuldig als ik niet sport.

Welke mensen van vroeger zitten nog steeds in je hart?
Weinig mensen. Ik ga niet veel om met mensen van vroeger.

Wat geeft het leven zin?
Liefde! Ik hou van de liefde!

Wat had je graag eerder geweten?
Dat je van jezelf moet houden, altijd. En dat elke dag Mcdonalds eten niet goed is voor je huid.

[samenwerking] Pumpies [/samenwerking]

29/03/2016 - 3 reacties

Wie mij al een tijdje volgt weet ook: ik heb al vele stukjes over schoenen geschreven. Over het gebrek aan schoenen, over het teveel aan schoenen, over schoenen die niet lekker lopen (altijd hakken), over schoenen die heerlijk lopen (altijd Uggs), enz enz.

Dat is logisch natuurlijk, zul je denken. Ik ben tenslotte een vrouw, en zeg je vrouw dan zeg je schoenen. Maar bij mij is niets minder waar. Ik haat schoenen kopen bijvoorbeeld. Want in mijn hoofd heb ik een perfecte schoen die ik natuurlijk nergens kan vinden. En als ik hem al ergens zie en hij is niet te duur (komt vaak voor) dan ben ik ze alweer zat, een week later.

Ik weet nog wel dat Joss Stone (kennen we haar nog?) in een interview zei “ik loop het liefst op blote voeten”. “Omg, dat wil ik ook!”dacht ik toen. Op blote voeten is namelijk heerlijk. Maar goed, dat kan natuurlijk niet. Want dan worden je voeten vies. En dan komen er fietsen overheen, of een vrachtauto. Zul je net zien natuurlijk.

Dus koop ik om die reden toch schoenen, en de laatste tijd zijn dat vooral sneakers. I love sneakers. Laten we eerlijk zijn, sneakers kun je overal onder dragen. Onder een spijkerbroek, natuurlijk. Onder een rok. Onder een jurk. Het kan zelfs onder een bruidsjurk, heust! En de hele avond kun je er op dansen ook! En jawel, bij Sacha vind je deze mooie sneakers. Veel wit, wat zwarte en hier en daar een hippe flower sneaker (ps deze is dus mijn favoriet).

Sneakers dus. En anders mijn skanky laarzen, die heb ik ook nog (zwart, hak en kniehoog). En ik zou toch echt wel zwarte pumps moeten dragen, het moet! En die vond ik bij Sacha. Zwart, met een punt en een brede hak. En super sexy. Net als ik.

IMG_20160329_122146

 

Des verwondert: zonnebril

24/03/2016 - 4 reacties

De laatste tijd heb ik dus een fascinatie voor mijn huid. Of nouja, fascinatie is een groot woord maar ik sta ’s ochtends wel net wat langer voor de spiegel om mijn huid even te bekijken.

Ik ben niet ontevreden. Het mag natuurlijk net wat gaver zijn (ik blijf vrouw dus er moet natuurlijk wel iets over te zeggen zijn), maar ik durf wel zonder faundeesjon over straat.  Ik heb nog geen rimpels dus ik ben een tevree mens. Maar goed, ik ben dan ook aziaat en ik heb goede genen en ik vind dus ook dat met die 2 voordelen ook wel zuinig mag zijn met mijn huid.

Veel drinken en vooral niet roken (de laatste tijd wil ik nog wel eens een sigaretje opsteken, foei Des, foei!), sporten, gezond eten, het moet gezegd worden als ik dat allemaal niet doe merk ik dat meteen aan mijn huid

Laatst las ik een interview in een blad (en met blad bedoel ik eigenlijk de Margriet, ergens schaam ik me ervoor dat ik de Margriet en de Libelle met veel liefde lees, maar waarom eigenlijk? Hulde aan de Margriet! En aan de Libelle!) met een vrouw en ik zou haar zo 30 jaar schatten. Ze bleek 50 jaar te zijn. Kijk, dat wil ik nou ook, dacht ik zo. Zo min mogelijk rimpels, of in ieder geval dat proces vertragen. En daar hoort bij: een zonnebril. Tegen de zon-knijp-oogjes-rimpels.

Zij die kennen weten; ik draag nooit een zonnebril. Nooit. Ook niet op vakantie. Ik heb niet eens een zonnebril. Ik vind zelf dat ik geen zonnebril kop heb en ik heb een vrij kleine neus en dan zijn zonnebrillen vaak te groot. Maar dat kan eigenlijk niet meer he, geen zonnebril hebben. Ik moet eigenlijk ook een zonnebril, want stoer. En leuk. En mooi. En dat ben ik ook allemaal, tenminste nog wel.
Dus kocht ik de Ray Ban Wayfarer een tijdloze zonnebril van ruim 198 euro.

Een stukje beginnen over mijn huid en eindigen met het goedpraten voor de koop van een zonnebril, alleen ik kan dat.

ps ik had dus een mooi gifje gemaakt (ja, dat kan ik tegenwoordig ook), maar er is echt van alles met mis met mijn blog qua lay out en spam en weet ik veel, dus het lukt me gewoon niet om die online te zetten. Daarom een andere foto van de Ray Ban Wayfarer. En als je nog interesse hebt in het filmpje moet je ff op mijn FB pagina kijken. Als troost voor jullie daarom maar een foto van dit lekkertje:

240b81bdf69025fcd5aa02cd30548d68

Des Moedert: ik ben ed en wil niet in mijn eigen bed slapen (en dat dat eigenlijk helemaal niet erg is)

23/03/2016 - 6 reacties

Het naar bed gaan ritueel bij ons gaat zo: rond een uurtje of zes zeg ik al dat ze nu even alleen moeten spelen en niet meer zoveel aan papa, en zeker niet aan mama (!), moeten hangen want de dag is dan al bijna voorbij. Of hoe Ed het ook al zegt “mama-tijd”. Meestal eten we even wat of we kijken tv. Rond een uurtje of half 8 roep ik: wie gaat er mee tanden poetsen?

Tanden poetsen vinden Ed en Joep het leukste wat er is. Een bak met groenten binnenwerken, bah, maar tanden poetsen: graag. Er wordt nog hier en daar een luier verwisseld (als ze in bad gaan doe ik dat al eerder op de avond), de piamaatjes worden aan gedaan, en hop in bed.

Joep in zijn slaapzak en Ed onder zijn dekentje. Hij mag nog even zelf zijn sokken uit doen en op de kast gooien (raak! roept hij dan als hij goed heeft gegooid).

Dan ga ik met Joep op schoot bij Ed zitten en Ed vertelt nog even, in zijn eigen woorden, hoe zijn dag is gegaan. Wat hij heeft gedaan (spelen met vriendje!), wat hij heeft gegeten (hij herinnert zich altijd het lekkerste “hokolakoekje!” ) en of hij nog heeft gehuild hier en daar (want Joep ging mij duw’n). En dan mag Ed ons nog even bang maken met zijn enge gezichten, ik geef ze beide een kus en ze gaan slapen.

Joep slaapt altijd direct in. Ik denk dat 7 uur een betere bedtijd voor hem is, maar omdat ze op 1 kamer slapen heb ik geen zin dat hij weer wakker wordt als ik Ed half 8 op bed doe.

Nou wordt Joep sowieso nog 1 of 2x wakker ’s nachts, maar Ed tegenwoordig dus ook. Rond een uurtje of 12 of 1 uur ’s nachts roept hij “mama!!”. Of nouja, eigenlijk roept hij “papa!”, maar goed aan papa heb je niet veel op dat tijdstip van de nacht.

Ik kan dan 3 dingen doen:
– hem laten roepen, dan gaat hij steeds harder roepen, dan schreeuwen, joep wordt wakker, en dan heb je dus 2 huilende kinderen om 2 uur ’s nachts;
– ik kan naar hem toe gaan en zeggen dat hij moet slapen, maar ik weet bijna zeker dat hij dat niet gaat doen. En rond 2 uur ’s nachts heb ik niet echt zin om te discussiëren met een 3 jarige peuter (gek he);
– of ik kan hem uit bed halen waarbij hij vervolgens zijn oogjes dichthoudt, zijn hoofd op mijn schouder legt, zijn armpjes om mij heen doet en in mijn oor zachtjes zegt “mama, jij moet ook bobo (slapen)”, we lopen snel over de gang naar mijn kamer, ik leg hem neer op bed, hij draait zich om en ik ga naast hem leggen met mijn arm om zijn beentjes heen, ik aai hem nog even door zijn haren, en ik kijk hoe hij zijn hoofdje bij LOML op de kussen leg en we slapen weer verder.

Soms is een keuze maken echt niet zo moeilijk.

20151215_232225