Des bloeit: mensen waar ik van hou

22/04/2016 - 4 reacties

 

 

5045e53e7299422bbf25f5194593190a

Ongeveer 6 jaar geleden had ik een date met (toen) een vriendin van mij. We zaten tegenover elkaar en er was weer van alles misgegaan. Zij kon maar niet, ik kon niet, vervolgens hadden we een datum maar toen belde zij weer op het laatste moment af, we maakten weer een afspraak, en nu zaten we tegen over elkaar maar niet nadat ze 15 minuten later pas kwam. Ik kon het niet vinden, zei ze. De bus kwam ook later, zei ze.  En ik; ik ergerde me. Zoals altijd als ik met haar had afgesproken. Ik vond haar te laks, in alles wat ze deed. De keuzes die ze maakt in haar leven, maar ook dit soort “kleine” dingen. En het is vanaf dat moment dat ik besloot niet meer met haar af te spreken.

Begrijp me niet verkeerd: als ik echt een goede vriendin zou zijn kon ik ook meer mijn best doen. Bovendien heb ik nog een vriendin (HOI RA!) waarmee ik 1x in het jaar afspreek. Of soms zelfs 1x in de 2 jaar. Maar het is altijd goed. Als we met elkaar afspreken kunnen we urenlang kletsen. En dan zeggen we altijd tegen elkaar, elke keer weer: jij bent 1 van de weinige mensen die ik bijna nooit spreek maar waarvan ik toch weet dat het goed is.

Toen ik voor het laatst afspraak met mijn vriendin, 6 jaar geleden, besloot ik ook om andere vriendinnen of vage kennissen op een lijstje te zetten. Dat klinkt een beetje hard maar op een gegeven moment houden vriendschappen gewoon op. Heel vaak blijf je toch met elkaar omgaan, tegen beter weten in, want je houdt toch ergens hoop. En ooit hebben jullie het toch wel leuk gehad?  Maar toch besloot ik om vanaf toen alleen maar mensen in mijn leven te houden waar ik oprecht energie van krijg. Die mij een goed gevoel geven. Mensen waar ik happy van wordt. En dat zijn dus vooral dit soort mensen:

  • mensen die warm en sociaal zijn. Ik kom soms mensen tegen die heel kortaf kunnen zijn. Of een beetje koud. Dat kan, ik heb zelf ook van die momenten. Maar als ik met die mensen praat dan kom ik zelf ook niet echt los. Gevolg: ik voel me niet op mijn gemak bij zo’n persoon. Mensen die sociaal zijn en die lekker een praatje maken: die vind ik dus gezellig. Gevolg: ik word zelf ook gezellig(er).
  • Friese mensen. Ik hou van de Friezen! Nee, en dat komt echt niet omdat ik stiekem een Fries famke ben. Ik zag laatst Foppe de Haan op tv en hij is zo lekker heerlijk nuchter. En ik hou van nuchtere mensen. Die houden je mooi met beide beentjes op de grond.
  • mensen die oprecht interesse tonen; logisch. Want wie houdt er nou niet van iemand die jou oprecht aandacht geeft?
  • mannen met manieren: die zijn er bar weinig, echt. Ik ben nu al weer 10 jaar samen met LOML maar nog steeds houdt hij de deur voor mij open en betaalt hij altijd alles. Ja, het is misschien ouderwets maar I love it.
  • mensen die mij meteen Des noemen: want lekker gezellig!
  • mensen die meteen 3 kussen geven: veel fijner dan zo’n afstandelijke hand.
  • en wat daarbij hoort: ik hou ook van mensen die aanrakerig zijn. Ja, dat klinkt een beetje gek en ik weet ook dat niet iedereen daar van houdt; maar een vriendschappelijke hand op je been terwijl je met elkaar praat, een knuffel, even een aai op je rug: ik heb genoeg vriendinnen die zo gelukkig zijn (en al vanaf dag 1 dat ik ze ken, echt!).
  • mensen die zeggen: jeetje wat heb jij mooie kinderen zeg (inkoppertje).

 

Des verwondert: Fesjon

21/04/2016 - 3 reacties

3f177767c00f949f4bc8977f37267cfb

Fesjon en ik, nou het kan nog maar net door 1 deur. Toegegeven: ik word best een beetje vrolijk van fashionbloggers. Die er altijd zo cool uitzien, zonder al te veel moeite te doen. Tenminste: zo lijkt het natuurlijk altijd he. Style Bubble is echt mijn lievelings. Tess van Daelen vind ik er ook altijd purrrrfect uitzien. En dat boyish van Sabrina, love it also.

Zelf kan ik dat natuurlijk nooit. Dat denk ik dan. Ik bedoel: ik wil er natuurlijk leuk uitzien maar echt niet teveel moeite voor doen. Dat is echt the story of my life. De laatste tijd kleed ik me vooral praktisch, want ja je bent nou eenmaal moeder van 2 bloedjes. Ik heb echt heel veel respect voor mama’s die nog steeds op hakken blijven lopen maar me cant do.

Wel heb ik, sinds de laatste keer dat ik mijn kast heb opgeruimd, me vastgehouden aan mijn credo: alleen dingen kopen die ik ook echt draag. En dat hoeft niet perse goedkoop te zijn. Ik vind heel veel dingen leuk op een hangertje, maar zodra ik het thuis draag denk ik toch al snel: ja het is NU leuk, maar volgend jaar draag ik het vast niet meer. Kortom: hoe ouder ik word, hoe meer ik ben van de basis en de iets meer tijdloze kledingstukken. En volgens mij zijn dit ze:

  • sneakers. Of allstars. Altijd. Kan nooit misgaan. Kan onder een spijkerbroek, kan onder een rok, kan onder een jurk, kan in de winter, kan in de zomer. En super handig als je in de Monkey Town bent en achter 2 jochies aan moet rennen.
  • Zwarte laarzen. Elke vrouw moet zwarte skanky boots hebben.
  • (en zwarte pumps, maar ik heb wel 4 paar en draag ze bijna nooit).
  • een goede spijkerbroek. En als je dan eindelijk een goede hebt gevonden; koop er dan meteen 2 of 3 van. Doen!
  • een zwarte jurk. Met korte mouwen of lange mouwen.
  • een maxidress: in de winter met lange mouwen en in de zomer met bandjes.
  • een rok tot net over de knieën. Kunnen sneakers onder. En dat truitje prop je erin, zie je je buikje ook niet. Handig!
  • trui: maarja, wat voor trui he. Zelf ben ik heel erg van de “crewneck sweaters“. Kan op een spijkerbroek, kan op een rok. Klaar.
  • een zwart motor jackie. Gaat ook nooit “uit”. Ik heb deze.
  • jas met tijgerprint: nee, is niet ordinair. Ik ben nog altijd op zoek naar de meest perfecte.

Verder: een eye liner, rood lippenstiftje, haar in een knot en ik zeg alleen maar:

 

 

Des moedert: het consultatiebureau

20/04/2016 - 19 reacties

97b9957c2e5c316c4298c296321582ed

Het consultatiebureau. Daar had ik nog niet eens een stukje over geschreven. Dat komt omdat ik daar ook niet veel over te zeggen had, in tegenstelling tot genoeg andere moeders. Want vraagt u maar eens na in uw omgeving hoe zij het noemen: het consultatiebureau of het consternatiebureau? (Je kan veel zeggen over moeders maar niet dat ze geen humor hebben).

Ik hoor en lees soms om me heen de vreselijkste verhalen. Het cb werkt natuurlijk volgens een protocolletje en het “goede lijntje volgen”, maar daardoor zouden ze veel te ouderwets zijn en niet naar het kind persoonlijk kijken.  Er wordt te weinig uitgelegd over borstvoeding, over dragen en de baby moet vooral snel doorslapen.

Zelf heb ik het nog niet echt zo meegemaakt. Ok, ze hebben echt niets uitgelegd over borstvoeding of over dragen, maar goed dat heb ik zelf allemaal uitgedokterd. Maar ze waren wel vaak echt geïnteresseerd in mij en de kinderen, ze zeiden ook vaak dat het wel goedkomt met Ed en Joep (ze waren echt huge als babies) en vonden het zelfs goed dat ik eerst even wou wachten met vaccinaties om me beter in te lezen.

Ed is inmiddels 3 en had laatst weer een afspraak bij het cb. Met een andere arts. En die was een beetje….tja. Toch weer alles volgens het protocolletje he:

  • eerste moest hij van blokjes een vrachtwagen maken. De arts deed het 1x voor, daarna moest Ed het doen. Ed maakte zijn eigen vrachtwagen. Ook een vrachtwagen, vond ik. Maar nee. De arts zei “oei, dit doet hij niet zo goed he”.
  • toen moest hij een oogtest doen. Van een afstandje plaatjes herkennen. Een eend, een huis, auto enz. Het ging allemaal goed. Toen wees ze een laars aan. Het was echt een laars, ik vond het ook. Dus Ed zei: laars. “Nee nee”, zei ze toen. “Dit is toch echt duidelijk een schoen he. Zeg maar schoen”. “Nee!”, zei Ed toen. “Een laars!”. You go boy.
  • vervolgens moest hij een recht lijntje tekenen. Het werd een beetje scheef. “Dit moet nog een keer, maar dan goed hoor”, zei ze toen. Ed was had er al geen zin meer in.
  • en ze zei nog dat hij wat onduidelijk praat. “Je moet hem meer verbeteren”, zei ze. “Anders moet hij naar de logopedist”.

(Misschien denken jullie dat ik overdrijf, maar het is echt niet zo. Ik wou het gaan vloggen, maar ze zei “liever niet”).

Misschien dat andere moeders zouden schrikken. Als de wiedeweerga zouden oefenen met hun kind. Ik niet. Dan maakt hij die vrachtwagen maar op zijn manier. Dan vindt hij maar dat het een laars is (HET WAS ECHT EEN FUCKING LAARS!). En dat hij onduidelijk praat, ach. Ik vind het geweldig dat Ed “tanilo” zegt in plaats van kaneel. Hoe mooi is dat! Tanilo! Die fantasie woordjes gaan snel genoeg weg, helaas.

Manja vroeg mij eens “ben je nu ook weer lekker kind als je speelt met Ed en Joep?”. Dat is inderdaad juist zo leuk, dat kind in je ontdekken. En lekker je eigen dingetjes bedenken. En Ed is kind en mag het zo lang mogelijk blijven van mij. Ik bedoel; ooit wordt hij minister-president van dit land en er komt vast een moment dat hij iets uit moet leggen over kaneel (heust) en geloof me: dan noemt hij het vast niet meer tanilo. Of wel. En dan wordt het nog een leukere minister-president dan Rutte.

1000 vragen aan jezelf: deel 25

19/04/2016 - 2 reacties

Wij volgen dus op dit moment de serie Ray Donovan. Aanradertje. Want Liev Schreiber. Mega goede kop, mega groot, en hij heet Liev. LIEV! Daarnaast heb ik een lichte girlcrush op Katherine Moening, maar dat komt vooral door haar kapsel. Ik bedoel: pony, lange bob, en erg messy. Elke keer als zij in beeld komt roep ik tegen LOML: zo’n kapsel wil ik ook! Die wil ik ook! Beetje jammer dat LOML laatst zei dat hij het niet mooi vindt. “Ik hou niet van zo messy haar”, zei hij toen. ???? Voor je het weet zegt hij dat hij niet van volume haar houdt. Of nog erger: dat hij van sluik Aziatisch haar houdt. Daaag.

lena

Hoe ijdel ben je?
Een beetje. Ik voel me toch beter als ik er goed uit zie, dus als ik wat make up op me kap heb gesmeerd en als ik goede kleren aanheb. Maar ik wil er niet teveel moeite voor doen. En ik ga gerust met mijn joggingbroek naar de supermarkt.

Volg je meestal je hart of je hoofd?
Mijn hoofd. Maar ik wil meer mijn hart volgen.

Wat is het laatste risico dat je hebt genomen?
Trouwen met LOML. Hahaha. Nee grapje. Ik neem nooit grote risico’s.

Neem je vaak het voortouw in een gesprek?
Ja! Hier had ik het laatst met mijn zusje over. Ik ben inderdaad iemand die de leiding neemt in een gesprek, of tenminste: ik toon graag interesse in mensen en praat wel ook veel. Ik ben niet een “afwachtend type” in een gesprek.

Op welk fictief karakter uit een serie lijk je?
Omg. Ik denk waarschijnlijk toch Monica uit Friends, als ik heel eerlijk ben. Ik ben vrij netjes en best wel bazig.

Wat mag er niet op een goed feest ontbreken?
Eten. En leuke mensen.

Neem je makkelijk een compliment in ontvangst?
Ik was laatst met een groepje vriendinnen en we gaven elkaar complimenten en IEDEREEN had echt een weerwoord. Dus “je ziet er echt goed uit vandaag” en dan “ah nee joh, valt wel mee”. Volgens mij is dat best iets vrouwelijks. Dus nu hebben we voorgenomen om gewoon “bedankt!” te zeggen zodra je een compliment krijgt.

Hoe serieus neem je je gezondheid?
Steeds serieuzer. Ik wou dat ik mijn gezondheid eerder serieus nam. Ik realiseer me steeds meer dat mijn lichaam het enige waardevolle is wat ik echt zelf bezit en dat ik maar 1 gezond lichaam heb en er dus goed voor moet zorgen.

Welk deel neemt seks in je leven in?
Woehoee! Gaan we het dan eindelijk eens over mijn sexleven hebben hier op dit blogje?! Ik vind seks dus vaak onderschat. Ja. Dat meen ik echt. Ik vind dat seks een heel belangrijk iets is in je relatie, net zo belangrijk als vertrouwen en liefde. Het moet er zijn, en het moet goed zijn, en je moet er beide je best voor blijven doen. Dus seks vormt een belangrijk deel in mijn leven.

Hoe vier je graag je vakantie?
Strand. Zon. Zee.

Wat is het ergste waarover je hebt gelogen?
Even denken…volgens mij zijn dat geen grote dingen, ik kan me in ieder geval niet iets herinneren.

Rek jij je eigen grenzen op?
Soms. Dan wil ik mezelf uitdagen.

Ben je een goede moppentapper?
Totaal niet.

Welk liedje gaat over jou?

Des Bloeit: het slaapprobleem

15/04/2016 - 25 reacties

a95859bac89e552b6e0d039d078df552

Twee weken geleden schreef ik dit stukje (de miracle morning routine werkt nog steeds niet trouwens bij mij. Middagdutjes sla ik trouwens wel vaker over. Terwijl ik het wel nodig heb, dat denk ik tenminste.

Ik heb de laatste tijd namelijk heel veel moeite met slapen. Niet met inslapen, dat gaat vrij makkelijk. Maar doorslapen, dat is het probleem. Joep wordt nog steeds wakker, en daar gaat het mis. Zodra ik opsta om hem een flesje te geven en weer terugloop naar mijn eigen kamer gaat het mis. Klaarwakker ben ik daarna. En dan begint het hoor:

  • ik denk na: wat moet ik doen, wat heb ik gedaan, wat kon ik beter doen;
  • ik pieker: hoe kan ik zorgen voor wereldvrede? Hoe kan ik zorgen dat de huizenmarkt weer beter aantrekt?
  • ik verveel me: ok, wat nu? Wat zal ik nu doen?
  • ik word boos: VERDOMME, IK WIL SLAPEN! SLA-PEN! WAAROM KAN IK NIET SLAPEN?!
  • ik woel, ik draai.
  • twee uur later val ik weer in slaap. Als ik pech heb: net op het moment dat Joep weer wakker wordt.

Ik weet inmiddels wel: als ik te vroeg op bed ga, lig ik zeker ’s nachts wakker. Ik weet ook: ik moet de avond rustig tot me laten komen. Geen telefoon dus.  Wat ik weer moeilijk vind want juist als de kinderen op bed zijn wil ik mensen terug appen of mailen.
En meer dan dit weet ik dus niet.

Ik merkte vannacht zelfs dat ik al aan het begin van de nacht denk “wedden dat ik straks niet kan slapen”. Dat is natuurlijk een doodzonde, want dan gebeurt het ook echt.

Nou hebben jullie mij al vaker tips gegeven. Goede tips (vooral bij mijn sorry-stukje en hoe ik een winterdepressie kan tegengaan). Ik doe bij deze wederom een beroep op jullie, mijn trouwe lieve lezertjes.

What to do? Hoe kan ik beter doorslapen, wat kan ik hier tegen doen? Want echt, een Des zonder food is heel erg, maar een Des zonder slaap; daar word helemaal niemand vrolijk van.