Hoop

07/02/2018 - 4 reacties

Vorige week maandag, volle maan, ik weet het nog goed, brak ik een beetje. Ik was de hele dag moe, mijn hoofd zat een beetje in zo’n sluimerstand. Ik bracht de kids naar bed, ging weer naar de woonkamer, en natuurlijk, zoals elke avond weer, riep Ayoub weer om mama, en toen moest ik huilen. Ik kon gewoon niet meer. Ik was kapot moe, en ik hoorde Ayoub maar roepen maar ik kon mezelf er maar niet toe zetten om naar hem toe te gaan.

Nu is het dus genoeg, dacht ik zo.  Natuurlijk sliep die nacht Reda ook ontzettend moeilijk, hij bleef maar wakker, korte hazenslaapjes, en ik was zo moe, en terwijl ik hem ’s nachts weer eens aan de borst zette moest ik weer huilen. Huilen uit vermoeidheid, van niet kunnen slapen terwijl je zo graag wilt.

Zo bleef het een beetje, vorige week.  De dagen waren niet anders dan anders. Ik bleef doen wat ik altijd deed: opstaan, ontbijten, huis schoonmaken, de was (oh altijd maar de was), kinderen aankleden, verzorgen, eten geven, en weer op bed, maar toch: ik voelde  het vooral lichamelijk aan alles. Ik was zo moe. Ik was doodop. En ik vond het op dat moment  moeilijk om ergens energie vandaan te halen.

Toch, in die week, in mijn sluimerstand, dacht ik niet verder niet zoveel. Ik bleef gewoon maar gewoon doen. Ik bleef maar voelen. Toelaten. Die vermoeidheid. Verdriet. Schuldgevoelens. En toelaten, toelaten, elke keer maar weer.

En opeens, vorige week zaterdag, de kinderen had ik toch maar een nachtje uit logeren gedaan, ik stond in de badkamer en ik moest even denken aan hoe fijn ik het met LOML vond omdat hij door mijn haren ging, ’s nachts, heel even, voordat hij insliep. Ik moest even denken aan Adam hoe hij vertelde dat zijn beste vriendje op school moest overgeven “ik vond dat zo zielig mama”. Ik moest even aan Ayoub denken die altijd robots naspeelt en niet “transformeren” zegt maar “steedsmaarweer-en”. En in dat moment, heel even, kreeg ik weer hoop. Hoop dat het wel goedkomt. Ik voelde weer waarom ik dit deed. Ik voelde die opoffering als moederzijnde, maar wat je ervoor terug krijgt. Ja, die vermoeidheid. Maar ook de liefde. En in dat korte moment in de badkamer voelde ik dat. Hoop, liefde, warmte, geluk.

 

 

Slingers

07/02/2018 - 0 reacties

Een collega van mijn moeder is overleden. Toevallig ken ik haar ook, ze was mijn collega bij mijn eerste bijbaantje, bij de Mcdonalds. Ietsje ouder dan ik. Ik vond haar altijd heel stoer, ik keek tegen haar op. Ze was niet op haar mondje gevallen.  Ik was 16 jaar, dan zou zij misschien een jaartje of 18 zijn. Hoe kon ze toen weten dat ze niet oud zou worden, dat ze zou strijden tegen die stomme ziekte, je weet het wel, die ene begint met een k.

Van mijn moeder werd ik zo af en toe op de hoogte gehouden. Ze had volgens mij van alles geprobeerd: chemo, imuuntherapie, maar niets hielp. Ze had teveel pijn.  Ze kon niet meer.

Een paar jaar geleden verloor ik ook een verre kennis, ook een meisje, ook nog zo jong, ook aan kanker. Ze wou ook niet meer. Maak er een feestje van, zei ze over het leven. Laat kansen niet gaan. Toen verstond ik het als: ik moet er alles uithalen. Ik moet gaan reizen, nu het nog kan. Ik moet allemaal nieuwe dingen proberen, want het leven is te kort. Ik weet nog dat ik toen besloot om elke avond iets anders te doen (overigens woonde ik nog in Amsterdam, zonder kinderen, dus het kon makkelijk). Ik hield het een paar weken vol. Toen werd ik moe. Van nieuwe dingen bedenken. En bovendien zat ik eigenlijk net zo lief op de bank, avonds. En terwijl ik dat deed dacht ik: maar dit is niet genieten van het leven Des! Dit is niet een feestje maken, de slingers ophangen, de bloemetjes buiten zetten!

Vanochtend moest ik even aan haar denken. En ik realiseerde me dat ik nu iets anders dacht. Ik dacht: het leven is inderdaad te kort. Ik moet er inderdaad alles uithalen. Maar in plaats van reizen, en een bucketlist maken en elke avond iets nieuws zou ik meer moeten voelen. Minder moeten denken.  Minder in angst moeten leven. Vrij zijn van mijn gedachten.
En dat is nu voor mij alles uit het leven halen.

“Life’s a bitch…and then you die. Nou ja, dat laatste voor mij dus wat eerder dan verwacht” – Afke W.

Over ouders

24/01/2018 - 4 reacties

Ik kom uit een heel warm gezin. Echt. Er is een stabiele basis en ik kan altijd bij mijn ouders terugvallen. Er zijn mensen, mensen die ik ken, die dat niet hebben. Ik zie aan hen hoe ze strugglen, hoe ze net wat meer moeite hebben in het leven, en ik weet zeker dat het ligt aan de basis die zij dus niet hebben. Het is temeer voor mij een les dat ik ook zo’n warme basis aan mijn kinderen wil geven.

En toch, er wringt soms wat. Vooral sinds ik zelf moeder ben. Hoe ouder ik word. Hoe meer ik groei, hoe meer ik mezelf heal, hoe meer ik bloei, hoe meer ik ook besef: dit had anders gekund. Beter bedoel ik dan.

Ik heb een tijdje therapie gehad, lang geleden, en dit eens aan mijn ouders verteld. Ze snapten het niet zo, therapie. Want “je moet veel bidden Des, dat helpt”. Mijn vader snapt therapie al helemaal niet. Je bent toch niet ongelukkig, redeneert hij dan. Je woont in Nederland, een land waar alles is, je hebt een dak boven je huis, geen honger, je hebt papieren, wat is er mis? Wat is er reden om ongelukkig te zijn? Overspannen, burn out, een depressie, het zijn termen waar ik niet bij mijn ouders hoef aan te komen. Het is voor hun te…onzichtbaar. Je ziet het niet, dus is het er niet. Bovendien: hoe kan je hier, in Nederland, in het westen, overspannen zijn? Dat gaat er bij hun gewoon niet in. Ga dan bidden, zeggen ze. Hou je vast aan je geloof.

Ik geloof dat het een generatie verschil is. Clown Bassie zei eens niet in een burn out te geloven, Peter R. de Vries lachtte Bibi zo’n beetje uit. Ik geloof niet dat die generatie snapt waarom “wij” ons milenials (mag ik mezelf nog zo noemen?) ons zo voelen. Die druk om te presteren, om maar te moeten werken, in een wereld waar alles online gaat om alles perfect te moeten doen. Ik weet zeker dat het bij mij ook een cultuurverschil is. Je praat er niet over, het is er niet, en bovendien, waarom praten met een therapeut over je problemen? Dat doe je gewoon niet.

Dat vind ik dus soms jammer.  Ik kan met mijn ouders over heel veel dingen praten, maar over dat zwarte gat waar ik in heb gezeten niet. Dat ik ooit zo ongelukkig was, dat ik leefde in angsten, dat is niet aan ze uit te leggen. Want ik heb alles, dus hoe kan ik dan ongelukkig zijn?

En daar zit dan voor mij het pijnpunt. Ik snap mijn ouders wel, ik snap waarom ze die dingen zeggen, ik snap waar zij vandaan komen, ik snap waarom zij die dingen zo zien. Maar zij snappen mij niet. Zij begrijpen mij niet. En dat doet soms toch best wel..tja..een beetje pijn.

Ook over persoonlijke groei, over ayahuasca, en al die mooie dingen die ik de laatste tijd meemaak, ze snappen het niet. Als ik ze uitleg over persoonlijke groei, dat ik mijn angsten heb los gelaten zeggen ze niet. Als ik iets vertel over ayahuasca, nou ja, misschien moet ik dat ook gewoon niet doen.

Een goede vriend van mij heeft zijn ouders allang losgelaten. Ze zijn mijn ouders, zegt hij. Niet mijn vrienden, niet mijn soulmates, ze zijn ouders. Het geeft niets, zo zegt hij, ik heb die verwachtingen niet.

En ik weet dat dat precies datgene is wat ik moet doen: niet verwachten. Helemaal niets. En dan komt het dus wel goed, hoe raar dat ergens toch wel klinkt.

#ikweethetniet

14/01/2018 - 3 reacties

#metoo. Ja natuurlijk, me too. Ik natuurlijk ook. Zo vaak. Sexueel getinte mailtjes van mannelijke collega’s. Een ongevraagde hand op mijn bil in de discotheek, in tijden dat ik nog op stap ga. Een relatie met iemand die niet helemaal gezond was. Me too, natuurlijk ja, ik ook.

Er komt een tegengeluid nu. Het gaat te ver, zeggen sommige vrouwen. Een klopjacht op mannen, online, zonder rechtszaak, zeggen ze. Mannen worden voor het minste beschuldigd. Het was te verwachten. Ik merkte het bij mezelf ook. Een verhaal van volgens mij comedian Louis CK. Twee vrouwen gingen met hem mee naar zijn hotelkamer waar hij in hun bijzijn zou hebben gemasturbeerd. Hmm, dacht ik. Maar deze twee vrouwen, waarom gingen ze eigenlijk met Louis mee dan? Verwachten ze echt alleen maar gezellig een kopje thee te drinken? Zouden ze ook hun beklag doen als er geen #metoo was?  Ik weet het dus niet.

Gisteren dan, ik keek mijn lievelingsserie Law&Order. Het verhaal: een hele nette jongen werd beschuldigd van verkrachting. Wat was er gebeurd: hij was op een feest, en flink dronken. Hij versierde een meisje, zij was ook flink dronken. Ze liepen naar buiten, en daar hadden ze seks. Zij was zo dronken dat ze in slaapviel. Hij was zo dronken dat hij dat niet doorhad. Een getuige liep langs en viel hem aan: he joh, je bent haar aan het verkrachten. Zij was zo dronken dat ze de volgende dag zich niets kon herinneren. Pas als ze het verhaal aanhoort van de politie zegt ze dat ze verkracht is. Ze zei geen ja, maar ze zei ook geen nee.

Toegegeven: mijn empathie ging meer bij de jongen dan bij het meisje. Verkrachting? In mijn wilde tijden zou ik ook zo stomdronken kunnen zijn. Wakker worden bij een onbekend persoon gaat mij dan wat te ver, maar het had zou maar kunnen gebeuren. Verkrachting? Ik weet het zo niet.

Was het volgens mij niet Zweden waar je eerst aan de vrouw moet vragen of zij akkoord gaat met het hebben van seks? Goede zaak. Maar bevorderd dit de romantiek? Ik weet het dus niet.

En ik wil het niet nu al (of nu pas) over sinterklaas ben, maar ook daar weet ik het gewoon niet. Ja, het is een racistisch feest. Nee, ik vind zwarte piet niet goed. Maar ik zie ook steeds meer wat sinterklaas doet met de kinderen, het is overal, en vooral bij Adam leeft het ontzettend. We hebben nu al 2 jaar achter elkaar het uitgebreid gevierd, inclusief een goede vriend van LOML die dan sinterklaas speelt, een huis vol met kinderen, en die koppies als er wordt aangeklopt, het is geweldig. Maar oei, wacht, keur ik nou slavernij goed? Doe ik er nu aan mee? Ik weet het echt niet.

Ik weet het dus allemaal niet. En ik heb het gevoel dat ik het wel moet weten. Dat ik aan een kant moet staan. En als ik niet voor ben, dat het dan ook meteen betekent dat ik tegenben. Net als mijn vorige stukje #nomakeup.  Ik haastte mij erbij te zeggen dat het heust niet betekent dat je als vrouw onzeker bent als je nog wel make up draagt.

In de Flow las ik eens dat het goed is dat je eens “ik weet het niet” zegt. Niet altijd een ja of een nee, maar ook een gerust ” ik weet het niet”, want je weet het ook gewoon niet altijd.
#Ikweethetniet.

#nomakeup

10/01/2018 - 5 reacties

Een keer stonden LOML en ik ergens buiten, hij keek me aan, heel lang, en toen zei hij: wat heb je veel glitters op je gezicht. Dat is highlighter zei ik. Hij keek nog iets langer. En je ziet er ook zo bleek uit, zei hij. Dat is mijn poeder, zei ik.

Bovenstaande weerspiegelt precies mijn relatie met make up. Die is er dus niet. Ik ben nooit een make up meisje geweest. Er zijn vrouwen die ’s ochtends er gerust een half uur, of langer zelfs, mee bezig kunnen zijn. Ik ben te ongeduldig en te onhandig.

Ik las laatst een interview van Alicia Keys. Alicia draagt geen make up meer, en toegegeven: ik vond haar in het begin er wat bleekjes uitzien. Maar hoe meer foto’s ik van haar zag, hoe meer het ging wennen. Ik vond haar niet meer bleek. Ik vond haar juist er erg natuurlijk uitzien. Natuurlijk mooi.

Waarom droeg ik eigenlijk make up? Omdat ik me met make up mooier voelde. Ik dacht daar heel lang over na. Want als ik me met make up mooier voel, dan zou dat dus betekenen dat ik mezelf zonder make up, mijn gezicht helemaal natuurlijk, niet mooi vind. Dat vond ik stuitend. Dat ik dus mezelf, natuurlijk zoals ik ben, niet mooi vind. Of nouja, minder mooi.

Ik besloot daarom een tijdje geleden om geen make up meer te dragen. Toegegeven: zoveel make up droeg ik al niet. De drempel was voor mij daarom niet heel hoog. Zo af en toe draag ik nog lippenstift, en een klein beetje wenkbrauwpoeder. Voor de rest gaat het ’s ochtends heel snel: een creme, een serum, en klaar ben ik. Geen make up dragen zorgt voor veel voordelen, zo merk ik in het dagelijks leven. Dat je ’s ochtends zo snel klaar bent bijvoorbeeld, heel handig als je 3 kids hebt. Dat ik tijdens het praten met mensen niet meer hoef te denken “zit mijn make up wel goed?”. Maar wat ik ook merk: hoe weinig make up ik ook droeg, het was toch een klein muurtje waar ik me voor kon verschuilen. Zonder make up voelde ik me ergens, vooral in het begin, toch kwetsbaar.

Vind ik vrouwen die wel make up dragen onzeker? Nee. Toch is het denk ik een goede vraag die je aan jezelf kunt stellen. Waarom draag ik make up?

(ps: ik doe niet meer aan social media. Schrijf je vooral hier (ergens hier rechts) als je toch even wil weten wanneer ik weer inspiratie heb om een stukje te schrijven).