Vlogustus

11/08/2017 - 1 reactie

Elke dag een filmpje online op Des Vlogt @ youtube. Laat vooral weten wat je nog meer wil zien; ik op de wc, ik playbackend in de douche, jullie zeggen het maar. Hollah.

 

Moederen

03/07/2017 - 9 reacties

Een paar weken geleden stonden Ed en Joep achter de deur. Pas op, zeiden we. Jullie blote voetjes. Jullie vingertjes. Ed deed met een klap de deur dicht. Joep hoorde ik brullen. Bloed overal.

De paniek die ik toen voelde heb ik, denk ik, nog nooit eerder gevoeld. Zijn vinger ging vlug onder de kraan, maar ik zag al meteen dat het niet goed was. Ik liep terug naar de deur en daar lag op de grond een klein vingertopje. Rustig blijven, dacht ik toen. Als ik in paniek blijft, blijft Joep dat ook. Dus ik hield een huilende Joep in mijn armen en ik ademde in en ademde uit en ik zei: rustig maar, mama is hier, en slikte al mijn tranen in.

LOML belde met het ziekenhuis. We konden meteen meteen langskomen. In de auto, onderweg, ik lees het weleens. Dat die weg zo lang duurt. Dat is waar. Het duurt eeuwen. LOML en ik vertelden grappige verhaaltjes aan Joep om hem af te leiden, hij werd stil.

Lang verhaal kort: het komt helemaal goed met die vinger. Er zit nog steeds een verband om heen, we moeten elke ochtend verwisselen en spoelen, maar de huid herstelt goed en over een paar jaar kunnen we er hartelijk om lachen en later als Joep groot is kan hij er een heel stoer verhaal over vertellen tegen meisjes.

Maar toch, ik was er opeens zo van bewust dat dit dus ook kan gebeuren. Iets met je kinderen. Er moesten foto’s gemaakt worden van Joep zijn vinger en ik kon niet bij hem zijn vanwege mijn zwangerschap. Achter een raam keek ik naar hem, stak ik een duim op, zei ik “alles komt goed!”, maar ik zag hem daar liggen. De angst in zijn ogen. De kwetsbaarheid. Het verdriet. Ik dacht aan alle ouders die veel erger mee maakte. Een ziek kind, een overleden kind. Ik werd al gek bij mijn kind met een klein vingertopje eraf.

Weet je wat het is? Het is de pijn die je kind op dat moment heeft. Dat gaat door je hart, als een steek. Het gevoel dat jouw kind pijn hebt en dat jij er niets aan kan doen. Ik gun het niemand.

Wat ik ook hiervan heb geleerd: ik heb de afgelopen jaren me heel veel gefocust op Ed. Op zijn gevoeligheid, zijn spiegel, zijn karakter. Ik was zoveel bezig met Ed en onze band dat ik Joep een beetje voor lief nam. Joep redt zich wel. Joep kan dat wel. Ik hoef me niet druk te maken om Joep. Maar na “vinger-tussen-de-deur-gate” zag ik Joep opeens echt staan. Ten eerste: het is een binnenvetter. Hij huilt niet, hij zegt niets als hij pijn heeft. Hij laat het wel zien, op zijn manier. Dat moet je kunnen lezen. Het is heel anders dan Ed die echt praat en vertelt hoe hij zich voelt. Toen LOML en ik dat doorhadden zeiden we tegen Joep: je mag ook huilen. Je mag ook zeggen als het pijn deed. Vanaf dat moment deed hij dat ook. Huilen bij het ziekenhuis. Huilen bij het verband verwisselen. Hij wil nog steeds niet alleen inslapen. Ik wil niet alleen zijn mama, zei hij. Het geeft niets. Het komt wel goed. Met hem, met ons.

Ten tweede nog over dat: ik merk dat, nu ik me minder focus op Ed, onze band veel beter wordt. Loslaten heet zoiets dacht ik.

Ik word steeds beter in het moederen, het mag best gezegd worden. Ik groei in mijn rol als moeder. Ik leer mijn kinderen steeds beter kennen, zij leren mij kennen. Ik geniet zo van ze. Ze zijn de eerste waar ik aan denk als ik wakker word ’s ochtends en de laatste waar ik aan denk vlak voordat ik in slaap ga. Vaak moet ik dan nog even lachen. Om die spontane kinderlijke dingetjes.

Week 25. Mijn buik, hij groeit. Ik ben me super bewust van mijn lichaam. Van de kracht die ik heb, mijn spieren. Mijn benen, mijn heupen. Mijn zachtheid. Ik geniet van alle bewegingen in mijn buik. Laatst had ik een prachtige ceremonie en ik had al prachtige ervaringen om me heen gehoord. Dat je echt connectie maakt met je baby en dat is ook echt zo. Hartje.

Over vrouwen: ik hou van ze/jullie. De laatste maanden ben ik zo trots op het feit dat ik vrouw ben. Ik erken al mijn vrouwelijke eigenschappen. Ik wil me niet meer schamen, ik laat mijzelf zien, ik ben trots op alle vrouwen om mij heen. “Ik wil echt niet alleen maar moeder zijn hoor”, riep ik keihard tijdens mijn zwangerschap van Ed. Nu ben ik juist zo trots op het feit dat ik moeder ben. Dat ik in staat ben om leven te dragen, om dat te creëren, om te baren. Het is zo’n mooi goddelijk iets. Ik geloof oprecht dat elke vrouw een moeder in zich heeft, of ze nou al echt moeder is of niet. Maar dat verzorgende, die ultieme liefde, dat hebben wij. Wij vrouwen. Daar mogen we best trots op zijn.

Nog leuk nieuws, denk ik, ik vind van wel: er komt een boek. Over mezelf, van mezelf, voor mezelf, en ook voor jullie. Het gaat over de lessen die ik afgelopen jaren heb geleerd. Het gaat over mezelf, als persoon, maar natuurlijk ook als moeder. Ik wou er eerst een e-book van maken, maar dat werd teveel bladzijden. Toen dacht ik dat ik het boek zelf wel wou uitgeven en vond ik een hele enthousiaste uitgeverij die dat wou doen. En toen mailde ik weer eens met A. die bij AW Bruna werkt en die kijkt er nu ook naar. Natuurlijk laat ik het boek het liefst uitgeven door AW Bruna, maar mocht dat niet gaan dan is dat ook niet erg.  Dit kadootje aan mezelf komt er sowieso wel.

 

 

Het afgelopen half jaar

05/06/2017 - 9 reacties

Ik zit er al een paar dagen over na te denken om dit stukje te schrijven, maar nu ik dan eindelijk met mijn laptop op schoot op bed lig weet ik toch niet zo goed hoe en waar ik moet beginnen. Gewoon typen dan maar.

Mijn zwangerschap; inmiddels 21 weken en ik voel me meer dan goed. Mijn energie is eindelijk terug, geen kwaaltjes, niet moe, ik voel me heerlijk. Ik ben er ook erg van bewust dat dit misschien mijn laatste zwangerschap is (ik ben nu 33, als ik ooit een vierde wil dan is dat zeker pas over 4 jaar, en dan ben ik dus *al* 37). Ik voel eindelijk behoorlijk wat beweging in mijn buik, dat is *pas* sinds week 19, een verschil met Ed en Joep die ik zeker al vanaf 16 weken voelde fladderen. Het feit dat je bij meer zwangerschappen je baby sneller voelt gaat dus niet altijd op. Er zit natuurlijk inmiddels behoorlijk wat rek in mijn buik en wat vruchtwater, dat kan een oorzaak zijn dat ik baby 3 nu pas voel. Nog steeds niets aangekomen (zelfs 2 kilo afgevallen) en praise the lord voor Monki die vet leuke kleding heeft.

Ik voel me lichamelijk ook erg goed, wat een verschil zeg met de zwangerschap van Joep. De chiropraktor en yoga heeft mij echt goed gedaan, ik voel dat mijn lichaam een stuk sterker is geworden en ben me bewust van mijn houding. Inmiddels heb ik zwangerschapsyoga ontdekt op youtube, helaas niet zo leuk als Adriene, maar die probeer ik 1x in de week te pakken. Verder nog yoga buitenshuis, gezellig met mijn schoonzusje elke week en een hele lieve lerares die mij apart aanwijzigingen geeft.

Ed en Joep: ook daar gaat het goed mee. Joep gaat niet meer huilend naar de creche, ook niet echt breed glimlachend, maar goed we moeten het er maar mee doen, haha. Of nouja, hij dus. Hij is wel altijd heel vrolijk als ik hem ophaal, gelukkig. Ed, die groeit me veel te hard. Hij heeft al een verjaardagsfeestje achter de rug (LOML moest bijna huilen van het lege gevoel dat hij kreeg), hij heeft al wat playdates gehad (ik moest echt huilen, op het schoolplein, daar ging hij dan mijn grote jongen), en ik ging met hem mee op schoolreisje en ook daar moest ik huilen. Dat gevoel van “oh wat wordt hij toch groot”, en “ik moet nu loslaten”, dat is zo intens….verdrietig? Maar tegelijk voel ik ook dat het er gewoon bij hoort. Ze slapen nu in een stapelbed, dat gaat goed. Ik heb een klok gekocht die je kunt instellen op een bepaald tijdstip in de ochtend: dan gaat het zonnetje aan en dan weten ze dat ze pas dan mogen roepen.  Moeten ze nog leren dus he. Ik herken maar weer eens: de lente is echt een seizoen voor mij. Ik geniet er zo van om elke dag er op uit te gaan met die jongens, om leuke dingen te doen, om buiten te spelen en dat ze dan hele helemaal moe en vies van het zand thuiskomen, lekker met zijn 2en op de bank nog een ijsje eten.

Ed praat steeds meer over zijn gevoelens. Ik ben verdrietig. Nu ben ik boos. Nee, nu niet mama. Mama, ik wil knuffelen. Mama, wil je mij masseren. Mama, ik wil bij jou slapen. Nee, ik wil zelf weten wat ik denk. Een behoorlijke uitdaging zo af en toe, en oh wat blijft Ed een confronterende spiegel voor mij. Maar ik ben me er heel bewust van en LOML en ik proberen zoveel mogelijk aan hem uit te leggen.

Joep praat ook steeds meer. Ed is precies mij, Joep is, denk ik, degene die ik wil zijn. Zonder angst. Maalt niet om anderen. Doet wat hij zelf wil. Afhankelijk van niemand. Geen bevestiging nodig.  Goed zo. Hou dat vast, Joep.

Vorig jaar ben ik ontwaakt, zo voelt dat. Dit eerste half jaar staat vooral in het teken van verdriet toelaten. Eigenlijk vooral: heel veel voelen, en dat toelaten. Bewustzijn. Niet daar bang voor zijn (komt ie weer), want het komt wel goed. En ook vooral: het hoort erbij.  Waar ik in 2016 vooral veel dacht: wow! yes! hoppa!, weet ik nu in 2017: geluk is meer dan dat. Ga mee met de flow. Ga mee met de seizoenen. Met wat ik voel. Met de energieën om mij heen. Niet vechten, gewoon mee gaan, loslaten, balans. Dat is geluk. Ik las in Rise sisters rise een stuk over meegaan met seizoenen. Dat je niet het hele jaar kan bloeien, dat doet een bloem ook niet. Die bloeit voor een seizoen, maar dat betekent niet dat ie dat voor de rest van het jaar niet doet. Nee, een bloem groeit, bereidt voor, bewaart energie en rust uit. Vorig jaar dacht ik dus dat ik het hele jaar moest bloeien. Nu weet ik precies waarom ik elk jaar last heb van een lichte winteredepressie: ik laat het simpelweg niet toe. De winter is juist bedoelt om uit te rusten, om energie weer op te bouwen. Gek genoeg kan ik niet wachten om die fase in te gaan.

Ik voel me soms alleen. Eenzaam. Een “nadeel” (denk ik) van zoveel voelen, is dat ik meer dan ooit merk dat ik niet meer in dezelfde energie zit als mensen om mij heen. Dierbaren om mij heen waarvan ik nooit had verwacht dat ik ooit een afstand mee zou voelen. Maar het is wel zo. Ik ben bezig met afscheid te nemen, met los te laten, en dat vind ik moeilijk. Let wel: loslaten betekent niet geen contact meer. Het betekent dat ik het beeld van die vriendschap moet loslaten. Dat ligt niet aan hen, dat ligt aan mij, laat dat alsjeblieft duidelijk zijn. Ik kan mensen niet veranderen. Ik kan mensen niet plaatsen waar ik ze wil hebben. Ik ben degene die daar juist iets aan moet doen.

Ik wil gewoon zijn. Ik wil zo dicht mogelijk bij mezelf blijven. De dingen die ik deel, online of offline, dat ben ik echt. Dat voel ik. Ik wil geen afleiding meer. Ik wil alleen maar goede energieën om mij heen. Ik wil echte mensen om mij heen. Die zichzelf durven te zijn. Dat kan alleen als ik dat ook doe.

Ik wil echt gewoon zijn.

Dingen waar ik goede energie van krijg: yoga. Mediteren. Goede gesprekken. Santo daime. Crystals. Mijn bed. Boeken. Warme knuffels. Zoenen.

ps, een echte tip: niet meer mijn telefoon in de slaapkamer. Wat een rust. Ik slaap serieus veel beter.

Dit is best een lang stuk geworden eigenlijk.

ps2: lief jullie mailtjes, berichtjes, en reacties zo af en toe “Des, ik mis je!”.

 

Redenen waarom ik offline was (en ook wel even blijf)

01/05/2017 - 9 reacties

Even echt: wat lief al jullie mailtjes, berichtjes, kaartjes (!!) over hoe het met mij ging, dat jullie aan mij denken, en waar ik bleef (zonder druk!). Ik blijf het apart vinden, hoe men zegt dat internet misschien wel zorgt voor afstand, maar ik alleen maar liefde en ja, echte vriendschap voel. Dank, dank!

Ik was dus even offline, zowel op mijn blog als op social media en dit waren oa de redenen:

  • tja, die zwangerschap he. Die kwam natuurlijk weer inclusief de misselijkheid en vermoeidheid. Dat wist ik, dat had ik bij eD Ed en Joep ook, maar oei, ik was even vergeten hoe het ook nog weer voelde. Dat je hele lichaam veranderd, al die hormonen, dat was een beetje heftig. Maar gelukkig weer voorbij.
  • ik was veel ziek de afgelopen maanden. Echt. Heel. Veel. Ziek. Dat begon in januari en dat liep de afgelopen maanden continue door. Ik heb 2x flinke griep/koorts gehad. Ik was veel verkouden. En ik was echt heel veel aan het hoesten. Die vervelende hoest die mij echt uitputte, want die kwam alleen maar ’s nachts op waardoor ik echt totaal geen rust kreeg. Ik voel me sinds zaterdag eindelijk een beetje echt goed, al blijf ik voorzichtig met mijn energie.
  • ik was weer veel alleen met de kids. LOML zat weer veel in het buitenland voor zijn werk en ik was dus ziek thuis met 2 kindjes. Hulde aan (schoon)moeders, mijn schoonzusje en een hele lieve buurvrouw die zo af en toe kwamen helpen.
  • en een hele belangrijke reden (die een paar van jullie al doorhadden), maar dat was dat ik inderdaad een social media stop had. Ik was dus offline en dat voelde echt heerlijk. Voor het eerst had ik totaal geen last van druk of fomo of wat dan ook. Sterker nog: voor het eerst had ik ook echt totaal geen behoefte aan bloggen. Let wel: bloggen, want schrijven doe ik nog steeds maar gewoon voor mezelf. Ik heb ook heel veel nagedacht: waarom wil ik altijd online zijn? Waarom wil ik dingen delen? En ik kom steeds meer op hetzelfde antwoord: omdat ik bevestiging wil. Offline zijn heeft mij laten inzien dat ik die bevestiging aan mezelf kan geven, en dat dat veel beter en oprechter voelt. Daarnaast merk ik ook dat ik in een andere fase zit qua bloggen. Ik blog al zolang en heb over alle fases geschreven in mijn leven: mijn studententijd, samenwonen, toen ik ging trouwen en natuurlijk het moederschap. Er valt nog genoeg over te schrijven, maar die behoefte heb ik veel minder. Afgelopen zaterdag zei ik nog tegen mijn zusje dat ik eindelijk weet dat ik kan schrijven, maar nu ik dat weet: het mij veel minder uitmaakt. Ik kan het. Ik hoef het niet zo nodig te laten zien. De blogs die ik nog lees zijn op 1 hand te tellen en het zijn allemaal meiden die ik vanaf het “begin” ken. Ook bij hen merk ik dat ze veel minder schrijven, dat iedereen in een andere fase zit: werk of moederen. En nu dan Des? Ik zal niet zeggen dat ik nooit meer ga schrijven. Dat ik nooit meer online kom. Misschien dat ik zo af en toe en vlog online gooi, of toch een stukje. Schrijf je vooral in (hier rechts ergens) , dan krijg je een mailtje wanneer er weer eens iets online komt.  Je kan mij ook volgen op Instagram (desbz), als ik al eens online kom, dan is het daar.

En voor de rest: ik zei het al in het begin van het stukje maar ik ben oprecht dankbaar voor alle lieve mensen die ik heb leren kennen door mijn blog of social media. Sommige zijn echte vriendinnen geworden, sommige heb ik al “in het echt” gezien, sommige mail ik af en toe, maar jullie zijn gewoon de allerbeste. Liefde!

Nr 3

01/05/2017 - 10 reacties

Vorig jaar juli, of augustus, ik weet het niet eens meer zo goed, was ik zwanger. Ik was een dag over tijd, ik deed een test, en die was dus positief. Precies een week later had ik een bloeding.

Ik belde de vk. Was het erg die bloeding? Hoeft niet, zei ze. Hou het even in de gaten. Maar ik wist het al. Ik had nog een test in huis, en die liet zien dat ik niet meer zwanger was. Ik belde de vk weer. Ik weet niet zo goed of ik dit nou een miskraam moet noemen, zei ik. Dat is het wel hoor, zei ze. Een vroege miskraam. Hou het in de gaten, zei ze. Je zal meer gaan bloeden, het vruchtje zal waarschijnlijk wel loskomen. Hoe voel je je, vroeg de vk.
Mwah, zei ik. Ik vond het erg jammer, maar verdriet was een groot woord.

Dat was echt zo. Ik hoefde niet te huilen, ik bleef gewoon mijn dingen doen met 2 flinke maandverbanden in mijn grote oma onderbroek, want het was inderdaad een behoorlijke bloeding. LOML en ik hadden het erover dat goed was. Het is nog niet onze tijd, zeiden we.

Ik ben dus nu ook een vrouw die een miskraam heeft gehad, al vind ik dat nog steeds raar om te zeggen. Als ik aan een miskraam denk, denk ik aan minimaal 10 weken. Ik was misschien 4 weken zwanger, wat was dat nou eigenlijk? Ik ken zoveel vrouwen die “echt” een miskraam hebben gehad. Achter elkaar, terwijl ze allemaal zo graag een baby wilden. Ja, die vrouwen, die hadden recht op verdriet. Ik heb al 2 gezonde kinderen, en het was goed zo. Ben je verdrietig, vroegen vriendinnen. Nee, echt niet.

Maar toch, toen ik 10 weken geleden een test deed, en die was dus weer positief, voelde ik me gewoon. Voorzichtig. Ik zag een plusje, LOML en ik gaven elkaar een knuffel maar we zeiden meteen tegen elkaar “nou we zien het wel he”. Ja, we zien het wel.

Dat is dus wat een miskraam toch met je doet. Elke zwangerschap daarna is niet meer vanzelfsprekend. Tot zeker 12 weken voelde ik me “luchtig blij”. Ik was zwanger, maar bij elke toiletbezoek hield ik rekening met bloedverlies.

Die voorzichtigheid, die blijft merk ik nu. Ook al ben ik nu 16 weken, voel ik me, eindelijk na die misselijkheid, weer goed, en weet ik dat ik weer een jongetje krijg (LOML zijn reactie bij de pretecho: “oh nee he..”). Maar toch. Zwanger he. Weer een heerlijke ruikende kleine baby over 5 maanden. Kom maar op.