Over slapen

06/05/2018 - 2 reacties

Ik wil nog even iets over slapen en mijn kinderen zeggen.

Mijn tante uit Indonesië is hier. Ze sliep een nachtje bij me. Het was rond een uurtje of half 7 en LOML en ik begonnen de kinderen op bed te brengen.  Uiteraard, maar natuurlijk, begon Ayoub te roepen. Een stuk of 5 keer.

Hij is nog niet moe, zei mijn tante. En het is nog licht buiten. Waarom doen je hem al op bed, vroeg ze mij. Zo doen we dat in Nederland, zei ik. Het is nu al bedtijd.

Ja maar hij is duidelijk nog niet moe, zei ze. Als jij nog niet moe bent ga je toch ook nog niet op bed? Mijn tante snapte het niet helemaal. Logisch, want in Indonesië zie je om 2200 uur nog kinderen met hun ouders eten in een restaurantje. Of ze spelen nog buiten. Er zijn geen vaste bedtijden, als ze moe zijn gaan ze op bed. Samen met de moeder, want natuurlijk wordt er in Indonesië gewoon samen geslapen, met de ouders in 1 bed.

Ik snapte mijn tante wel. Maar goed, we wonen in Nederland, in het westen, waar we in een maatschappij leven met net wat meer structuur en regelmaat.

Ik denk aan mijn drie kinderen met alle drie een heel verschillend slaapritme:
Adam: sliep na 6 weken al door. Ik weet zeker dat het komt omdat hij vanaf dag 1 alleen sliep in het ziekenhuis en daar ook de eerste 2 weken verbleef. Adam heeft altijd “goed” geslapen, er was even een fase dat hij bij ons wou slapen en dat hij niet doorsliep maar voor de rest was het vrij stabiel. Wel altijd, nu nog steeds, precies om 6 uur klaarwakker.
Ayoub: alles wat ik bij Adam gemist had maakte ik goed bij Ayoub. Zo ook het samen slapen. Vanaf dag 1 sliep Ayoub tussen ons in. Ook al probeerde ik hem in zijn bedje te leggen (naast ons bed), zodra zijn hoofdje ook maar even lag werd hij wakker. Echt.Geen.Grap. Ayoub heeft zeker het eerste jaar alleen maar tussen ons in geslapen en viel ook alleen maar in slaap in de armen/aan de borst/in de draagdoek. Na het eerste jaar sliep hij in zijn eigen bed samen met Adam in 1 kamer. Pas na 2 jaar sliep hij door. En toen kwam zijn vinger tussen de deur en werd het slapen weer een drama: zeker 3x in de nacht wakker en niet alleen willen in willen slapen. In deze periode is mij weleens een slaapcoach aangeraden. Daar hebben wij bewust niet voor gekozen. Hoe irritant ik het ook vond, hoe moe ik ook was, diep in mijn hart wist ik gewoon: dit is een fase. En ook: dit hoort erbij. Sommige kinderen slapen goed, sommige niet, maar het is kind eigen. Toen Reda er was ging het opeens wel weer goed. Ayoub slaapt nog steeds niet heel erg door, hij wil ’s nachts nog wel eens roepen en hij heeft zo af en toe last van nachtangsten. Hij is, in tegenstelling tot Adam, wel een uitslaper, zeker tot half 8 wel.
Reda: vind ik tot nu toe wel een mooie combi van Adam en Ayoub (overigens in alles). Soms wordt hij 1x wakker, soms 5x. Hij slaapt in de co-sleeper, naast mij. Vaak slaapt hij in aan de borst, maar soms wil hij ook gewoon alleen in slaap vallen.

Wat ik na 3 kinderen geleerd heb over baby’s en slapen? Dat elke baby verschillend is. Sommige slapen snel door, sommige niet. Sommige hebben een tiet, een doek of gewoon huidcontact nodig om in slaap te vallen, sommige slapen gewoon zo hup in slaap. Laat je niet gek maken door verhalen dat “die van mij al na 6 weken doorsliep, wat is er dan mis met jouw baby??!”, want een baby, een kind moet dat slapen gewoon leren. En dan gewoon op zijn eigen tijd. En uiteindelijk is alles gewoon een fase. Echt.