de yoni part 2

17/10/2017 - 7 reacties

 

Het begon met blogs die ik las, toen boeken, en toen las ik er steeds meer over. De vagina en hoe wij vrouwen daarmee zijn opgegroeid.

Ik had eens een ayahuasca ceremonie met vrouwen waar 1 vrouw vertelde dat ze nog steeds een mooi woord zocht voor “ongesteld zijn”. Ongesteld, alsof het niet mag, zei ze. Niet gesteld zijn. Ze vertelde ook dat ze niet meer sprak over schaamlippen, maar over haar yoni, haar vulva, een veel mooier woord voor de vagina.

Toen ik voor het eerst ongesteld werd had ik geen idee. Mijn moeder, Indonesisch van afkomst, had ons nooit iets uitgelegd, want zo gaat dat nou eenmaal in die cultuur. Alles over de menstruatie heb ik in de Tina moeten lezen. Ik had wel een vaag vermoeden dat het dan elke maand kwam, maar niet elke maand precies, dat kon verschillen per vrouw, en zeker in het begin, ik las iets over maandverband en tampon, wat je dan in kon brengen (ieeuww?), enfin. Ik werd ongesteld, kijk hier ligt de maandverband zei mijn moeder, en dat was het.
Nouja, ze zei er nog bij: pas op dat je niet doorlekt of knoeit op de wc, dat is niet netjes als papa dat ziet.

Natuurlijk lekte ik door, en natuurlijk knoeide ik regelmatig wat druppels op de wc bril, ik ben zo onhandig als wat. Mijn moeder zei dan: wat nou als papa dat ziet? Dat is toch niet goed, dat is toch vies?

Ik ben nu 33 jaar en ik denk dat ik serieus pas de laatste jaren dacht: dit is helemaal niet vies. Dit is bloed dat uit mijn lichaam komt, en dat is iets gewoons, iets normaals, en bovendien een teken dat ik vruchtbaar ben en dat is toch alleen maar mooi? Doordat ik opgroeide met het idee dat het iets vies was, schaamde ik me ook bij mijn man als ik ongesteld was. Oh jee, als ik maar niet doorlek. Oh jee, als hij maar niet de tampons en maandverband ziet. Belachelijk eigenlijk, als je bedenkt dat een man niet 1x denkt: goh, laat ik eens voor 1x minder stinken op de wc.

Dit stukje van Nynke vind ik dan ook nog steeds goud. Ik heb jarenlang ook gedacht; ik ben de enige vrouw met geurtjes zo af en toe of wat dan ook, maar wat bleek na een gesprek met goeie vriendinnen: dat is dus heel normaal. Een vagina ruikt niet naar bloemetjes (wat ik altijd dacht dat dat de norm was, ja echt waar), een vagina ruikt gewoon naar vagina.

Met mijn zusje had ik er laatst ook een gesprek over. Dat er vrouwen zijn die zichzelf “daar” niet aanraken. Nee, ieuw, bah, vies. Ze wassen zichzelf met een washandje. Een washandje? Je eigen vagina, je yoni, je vrouwelijke kracht waarmee je in staat bent om een kind uit te werpen wil je niet aanraken??

Soms vind ik het jammer dat ik geen dochter heb, dan had ik haar al deze wijze lessen kunnen geven.
Gelukkig heb ik jullie.