de lucht en het gras

15/10/2017 - 5 reacties

Op de creche zeiden ze het al. Vorig jaar werd het ook even benoemd. En laatst kwam zijn lieve juf op huisbezoek (ze is echt heel lief, zo’n juf met passie voor haar vak en engelengeduld) en ze zei: “ik versta Adam wel, maar ik ben ook bang dat ik hem juist daarmee lui maak. Qua woordenschat is het prima, maar ik merk qua spraak wel verschil met andere kindjes”.

Zoiets hadden we zelf ook wel door. Mijn vader verstaat Adam nog steeds niet altijd. Dan roept hij verbaast “nee joh, echt waar?!”, als Adam enthousiast een verhaal vertelt, maar mijn vader mompelt daarna in het Indonesisch “ik begreep er niets van”.

Zelf merk ik ook wel dat Adam niet duidelijk praat, maar ik begrijp hem. En ergens vind ik het heel schattig, zijn praat. Dat hij zegt “de jug en de sas”, als hij het over de lucht en het gras heeft. Maar goed, ooit moet je die woorden toch goed uitspreken in de maatschappij he.

Dus nu gaat hij naar de logopedist, aan school, elke week een uurtje. Vorige week was de eerste keer. Ze praatte wat met Adam en had het al snel door want ze vroeg “steek je tong eens uit?”.
“Ahhh”, zei Adam.  Een te kort tongriempje. Dus daarom wou de borstvoeding niet goed op gang komen.

Kwalijk vond ze het. Dat het niemand ooit is opgemerkt, de dokters in het ziekenhuis, het consultatiebureau, de huisarts. Ik had allang door dat je niet kan rekenen op die partijen (ja dit is een sneer, ik weet het).

Hij heeft moeite met de G, de L, de K, en de R, en clusterwoorden. In het ergste geval moet zijn tongriempje toch geknipt worden. Maar dat hoop ik toch niet. Nee, ik ga er gewoon vanuit van niet.
Die jongen zegt straks lucht en gras als de allerbeste.

Zwart

14/10/2017 - 3 reacties

Adam zit op een zwarte school. Wij wonen dan ook in een zwarte wijk. Of nouja: “multicultureel” is volgens mij wat politiek correcter. Logischerwijs vinden we het niet erg dat hij op een donkere school zit.  Daar hebben we bewust voor gekozen; omdat we er zelf ook meer affiniteit mee hebben en we het belangrijk vinden dat hij andere culturen leert kennen.

Ik zag laatst deze documentaire. Over een donkere school die meer blanke kinderen wil aantrekken. De school waar Adam op zit is donkerder, dat zag ik zo. In zijn klas vorig jaar zaten er 2 blanke kindjes. Is dat erg? Ik heb nooit gedacht: dan krijgt Adam niet de aandacht die hij moet krijgen. Of: straks gaat zijn taal niveau naar beneden. Sommige blanke mensen vinden het kennelijk moeilijk om “die vrouwen met hoofddoek aan te spreken”. “Ze vormen kliekjes op het schoolplein”. Ik snap dat gewoon echt niet. Ik vind het bijna…nou ja…verdrietig? Sneu? En dat bedoel ik echt niet op een lullige manier maar meer zo van: wat ontzettend verdrietig voor jou dat je echt denkt dat je deze vrouwen niet kan aanspreken.

Er zullen vast problemen zijn op donkere school. En die problemen zullen vast groter zijn in de grote randstad dan hier in Groningen. Je moet denk ik ook niet je best doen om die problemen te verhullen. Maar toch.

Het is een Dalton school waar Adam op zit. Vorig jaar kreeg ik een rondleiding langs alle klassen en ik was daarna lyrisch van enthousiasme. Het is zo’n fijne school voor Adam. Ik vind het geweldig om te zien hoe hij elke ochtend zelf beslist welke dingen hij wil doen. En ook bij de oudere kinderen merk ik veel verantwoordelijkheid en zelf initiatief nemen. Wat een verschil met de oudbollige christelijke school waar ik vroeger op zat.

Vorige week was er een kijkavond. Adam mocht zelf vertellen wat hij allemaal gedaan had. Het thema was natuurlijk “lekker eng”, en de klas was dan ook eng versierd. Trots liet hij zijn lampion zien, een monster die hij had gemaakt, zijn tekeningen en de boeken die hij leuk vond. We waren er met zijn allen. LOML, Joep (die het ontzettend leuk vond, die kan volgens mij niet wachten om naar school te gaan), mijn zusje en de oma’s en opa’s.

Schrokken jullie wel, vroeg hij ons later nog. Heel erg, zei ik. Vooral van jouw monster:

Selfie

13/10/2017 - 4 reacties

LOML vroeg laatst of ik nog leuke foto’s van de jongens had. Ik gaf hem mijn telefoon. “Wat maak jij veel selfies van jezelf zeg”, zei hij. “Waarom doe je dat eigenlijk?”.

Omdat ik mezelf dan mooi vind. En dat wil vastleggen. Daarom, zei ik hem. LOML heeft niets met selfies. Of social media. Hij snapt daar niets van, wil het ook niet snappen. Als ik zucht dat ik weer eens gek wordt van alle nepheid op Instagram, zegt hij: ga er dan vanaf. Ja maar dat wil ik ook weer niet, zeg ik dan. Snapt hij niet. Ikzelf ook niet.

Maar het is echt zo, ik maak foto’s van mezelf omdat ik dat een mooi moment vind. Ik vind dat ongemakkelijk om te zeggen. Nu zo op mijn blog, maar ook tegen LOML.

Het is ook zo ongemakkelijk als je weet dat mensen je blog lezen. Ik weet bijvoorbeeld dat er ex collega’s van LOML mee lezen. Dat vind ik niet erg, leuk zelfs (hoi, welkom!), maar ik ga toch rekening houden met de stukjes die ik schrijf, vooral over LOML. LOML die zo van de privacy is en het liefst verborgen onder een steen blijft, voor iedereen.

Waar schrijf je dan over, vroeg hij laatst. Toch niet over mij? Nee hoor, zei ik toen. Helemaal niet.

Mijn vader en ik part 2

12/10/2017 - 1 reactie

Ik hou zielsveel van mijn vader. Van alle vaders op de wereld zou hij degene zijn die ik opnieuw zou kiezen. Maar oh, ik erger me ook rot aan hem. De irritatie, de frustratie die ik soms heb, niet normaal. Hij heeft van die regeltjes voor zichzelf. Zijn angsten. Hij kan nooit voor zichzelf kiezen. Hij kan nooit eens zichzelf laten gaan, dingen laten gaan, dingen loslaten, zichzelf rust gunnen. In de opvoeding was hij vrij dominant. Ik zei laatst tegen LOML dat ik me niets kan herinneren van wat mijn moeder mij leerde, het was alleen mijn vader. Werken is belangrijk. Financieel onafhankelijk zijn ook. Haal je diploma. Zoek een goede baan. Ga niet voor een 10, maar voor een 11 als het kan. Slaag in het leven.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik merk dat ik op hem lijk. Vooral als ouder. Dat is is godsamme confronterend.

Nu ook weer. Mijn vader heeft last van zijn knie, al maanden. Hij loopt mank, hij heeft pijn. Maar hij gaat niet naar de dokter. Hij gaat niet minder werken. Hij is koppig en eigenwijs. Hij kan niet stil zitten, even rustig aan doen. In diezelfde week kreeg ik last van mijn rug, van harde buiken. Ik had teveel gedaan thuis. Doe eens even niets, zei LOML. “Jullie doen het niet goed genoeg”, zei ik terug. Mijn vader zei die week precies hetzelfde thuis.

Hij bedoelt het zo goed. Ik ook, echt. Maar ik moet het doorbreken. Voor Adam, voor Ayoub, voor nummer 3, voor mezelf, en voor mijn vader.

Mijn vader en ik part 1

11/10/2017 - 0 reacties

In de zomervakantie, of misschien vlak daarvoor, wou ik Adam leren fietsen. Op het grasveldje. Hij durfde niet goed. hij was bang om te vallen. Ik werd boos. Nee, ik werd woedend. Je valt niet Adam, jezus, zei ik. “En als je valt, sta je toch weer op!”. Hij huilde. Ik schreeuwde. Hij huilde harder, ik begon ook te huilen.

Ik vertelde het aan mijn ouders, en mijn vader zei: oja, dat had ik ook met jou. Je was zo bang om te vallen en ik was zo boos op jou geworden.

Oja. Ik was dat alweer vergeten. Herinneringen kwamen terug. Mijn zijwielen waren gestolen, zei mijn vader. Nu moet je leren fietsen. Hij duwde mij, ik werd bang. Bang om te vallen. Mijn vader werd boos. Begon te schreeuwen. “Waarom ben je nou zo bang”,  schreeuwde hij. Ik durfde niets te zeggen.

Het is een cirkel , de zoveelste die ik opmerk. Ik lijk verdomme meer op mijn vader dan ik denk. Dan ik zelf zou willen. Of heb ik meer trekjes van hem overgenomen?

Morgen part 2, een analyse hierover.