Trouwens Des, hoe gaat het nou met jou?

01/02/2017 - 43 reacties

Ik was dus ziek. Flink ziek. Op Facebook zag ik een melding dat ik vorig jaar ook ziek was. En 6 jaar geleden ook. Januari is niet mijn maand menschen. Het begon met flinke spierpijn en toen kreeg ik het warm en heel koud en weer heel warm en wederom heel koud en heb ik eigenlijk, zo ver dat mogelijk is als je moeder bent, heel veel in bed gelegen. Ik mis serieus hele momenten uit die week dat ik ziek was, zo ver weg was ik. Ik zat te ijlen, het was 1 grote trip, een droom, en op een gegeven moment lag ik met 2 truien, een tshirt, een dikke jogginbroek, dikke sokken onder 2 dekens en ik had het nog koud. En ik kon alleen maar denken “ok Des. Laat het dan maar lekker toe”. Want ziek zijn betekent dat je lichaam iets wil zeggen. Meestal is dat een “joe, stop”. En dat deed ik dus. Stoppen.

Inmiddels ben ik weer een beetje beter maar nog wel heel erg moe en nog niet mijn oude ik. Daar baal ik een beetje van. Tegelijk weet ik ook dat het betekent: toelaten. Geen afleiding, niet tegen vechten, maar gewoon toelaten.

Over dat toelaten: ik ben nog flink gaan landen van mijn laatste ayahuasca ceremonie. Ik ben er ook achter gekomen dat ik overal labels op wil plakken, dat ik heel graag wil weten waarom dingen gebeuren zoals die gebeuren. Maar soms zijn dingen gewoon zoals ze zijn. En moet ik dus niet continue gaan denken over het waarom maar dat gevoel gewoon toelaten. Oftewel: gewoon voelen. Heel veel voelen.

Op dit moment voel ik heel veel verdriet. Ik merk dat ik heel graag daar tegen wil vechten: ik wil afleiding zoeken, ik wil heel graag weten waarom ik me verdrietig voel, ik wil me eigenlijk gewoon goed voelen. Maar net realiseerde ik me opeens: dit is juist goed. Dit is dus balans. Dit is dus ook goed, dit verdriet. Dat hoort er ook gewoon bij. Dat moet ik dus toelaten en gewoon gaan voelen. En meer niet.

Januari is voorbij gevlogen, like seriously. Geen idee wat ik allemaal gedaan heb afgelopen maand. Wel is het echt weer ontzettend druk bij ons thuis dus sorry voor de mensen die nog wachten op mailtjes of appjes. Ik doe mijn best. Echt.

Ik ben ergens mee bezig en het gaat heel goed en daar wil ik heel graag iets over zeggen maar ik wil tegelijkertijd nog even wachten want ik zit nog even midden in het proces. Maar zodra ik er 100% duidelijkheid over heb zijn jullie de eerste die het horen. Pinky Promise.

Black Mirror is zo ziek en zo eng dus die moet je zien. En Moonlight, man man, wat een geweldige mooie verdrietige film. Gaat dat zien.

Ik zoek nog tips voor boeken. Rise sisters rise van Rebecca Cambell valt een beetje tegen en ik kom ook niet door Big Magic van Elisabeth Gilbert.

Het gaat steeds beter tussen Ed en mij (daarover later wellicht meer).

Voordat ik verder ga met deze baklava maken: hoe gaat het met jullie? Ik weet niet meer hoeveel bezoekers ik op mijn blog heb, mijn plugin werkt niet meer. En de reacties worden ook steeds minder (en dat geeft echt helemaal niets!), maar ik ben toch benieuwd naar wie nog leest en vooral hoe het dus met jullie gaat.

Kusjes, knuffels!