Battle against time

22/01/2016 - 6 reacties

9238a109aaa435e65c2536b6ea4be7ef

Ik ga nu iets zeggen waarvan jullie, slimme lezers van Desschrijft, denken: jeetje Des, dat wist je toch allahaaaang?? Yep, maar ik kom er nu pas achter. Of eigenlijk: ik merk het vooral nu, dagelijks.
De strijd tegen tijd win je nooit.

De dag begint ’s ochtends bij mij zo. Ik word wakker (gemaakt). Ik mediteer even, en dan begint mijn to do list. Als het aan mij lag zou ik dit allemaal op een dag willen doen: stukjes schrijven, mediteren, sporten, lezen, met de kinderen spelen, een uitstapje met de kinderen, koken, iets bakken, het huishouden doen, even een dutje, afspreken met een vriendin, boodschappen doen, iemand uit de verdrinking redden, een vluchteling in huis nemen enz enz.

Kortom: als het aan mij ligt had een dag meer dan 24 uur en dan nog zou ik waarschijnlijk taken bedenken waarvan ik denk dat die perse gedaan moeten worden. Want er is weinig tijd, zo weinig tijd he. Aan het eind van de dag komt het regelmatig voor dat ik denk: shit, is het al zo laat??!

a850b0ffc59179525a034df68e206753

Tja, en wat moet ik er nou eigenlijk aan doen he? Meer in het nu leven, meer mindfullness en mediteren: dat doe ik al (denk ik). Niet zoveel taken op mijn to-do list zetten. Wat moet er echt gebeuren? Is die vluchteling in huis nemen echt nodig? Wat is realistisch? Check, dat probeer ik ook zoveel mogelijk.
Het kunnen loslaten als dingen toch niet lukken en ik mijn to do list niet kan afvinken: ook dat staat op mijn..eh nou ja to do list.
Deze tips toepassen, check.

fbb023550156b3ff40eaaaf7345e436c

 

Ja, ik probeer het allemaal, echt, en toch merk ik dat het me moeilijk afgaat. Dat ik te vaak nog denk “verdorie, ik had nog zoveel wille doen!”. En ik realiseer me steeds meer die strijd tegen tijd ga ik nooit winnen. Dus lieve mensen, vertel mij: hebben jullie dit ook? Wat zijn jullie tips? Ik ben super benieuwd naar jullie handigheidjes hierin.

Want voorlopig blijft het nog steeds Des – Tijd = 0-5.

oh jullie nederlanders, i love jullie

21/01/2016 - 12 reacties

RASIESME

 

Ik schreef 5 jaar geleden eens een stukje over het feit of ik me nou meer nederlands of indonesisch voel. Dat wist ik toen niet echt. Inmiddels ben ik 32 jaar en ik weet het nog steeds niet.

Ik weet wel dat ik toch altijd meer trek naar allochtonen. Veel allochtonen onder elkaar hebben dat.  Ik vind het zelf altijd grappig om te zien tijdens het WK voetbal. Dan zie je al die voetballers naar hun hotel lopen en altijd zie je de donkere spelers bij elkaar.

Hoe goed ik ook ben met nederlandse mensen, er is toch een soort klik die ik heb met allochtonen. Een klik, een stukje overeenkomst die ik moeilijk kan uitleggen aan Nederlands, hoe openminded ze ook zijn. Er blijft een stukje wat ze niet van mij begrijpen (en ik niet van hen).

Zo begrijp ik nog steeds niet echt die directheid van Nederlanders. Zo hup rechtstreeks in je gezicht de waarheid zeggen, dat kan ik echt nog steeds niet. Als ik dat om me heen zie (of als een nederlander mij een directe vraag stelt), dan krijg ik het helemaal warm van binnen, en niet op een fijne manier. Ik vind ook de band met familie tussen nederlanders apart. Dat er wordt gesproken over je “achternicht” of “achterneef”. Bij ons is iemand gewoon je neef of nicht, of je oom of tante. Een nederlandse vriendin van mij vroeg mij eens waarom ik iemand in mijn familie oom noemde want “hij is toch niet de broer van je moeder of vader?”.  Tja, hoe leg ik dat dan uit.

Ik ben hier geboren en mijn ouders wonen hier al jarenlang, toch blijven wij “allochtonen” dingen apart of grappig vinden aan de nederlanders. En daar hebben wij het vaak over. Bovenstaand plaatje is grappig bedoelt, maar geloof mij maar dat het viraal ging onder de allochtonen. Ook de zuinigheid blijf ik bizar vinden. Drie euro terug vragen aan je moeder, apart de rekening betalen, benzinegeld vragen om op te passen bij je kleinkinderen, ik heb het allemaal weleens gehoord en het blijft me verbazen.

Maar goed, dan wij, Indonesiers. Mijn nicht werd eens door een collega een “ja-knikker” genoemd. Dat zijn wij dus ook. De lieve vrede bewaren en altijd ja zeggen, maar dat zegt dus niet dat Indonesiers ook ja bedoelen. Stepp Vaesen zei eens in Zomergasten dat ze al zo lang in Indonesie woont maar de Javaan nog steeds niet begrijpt. Mijn zusje had eens verkering met een Nederlander, en die snapte maar niet waarom ze dingen zo met een omweg zei. “Dat snap je toch wel, dat kan ik echt niet maken hoor”, zei ze dan. Nee, hij snapte het echt niet.Wij zijn nooit direct en duidelijk maar bespreken dingen altijd met een omweg. (En als je dat al moeilijk vind te snappen, probeer dan de marokkaanse cultuur. Want zelfs ik moest daar aan wennen hoe moeilijk het daar is om iets bespreekbaar te maken).

En toch, hoeveel ik me ook NIET Nederlands voel, helemaal Indonesisch voel ik me ook niet. Als ik daar op vakantie ben erger ik me groen en geel aan de traagheid, de laksheid, en ja ik zeg het maar heel eerlijk: die onduidelijke manier van communiceren.

Dan ben ik toch blij dat ik in Nederland woon met die vaste regeltjes en die harde directheid want dan weet je tenminste wel waar je aan toe bent.

Ik denk niet dat ik ooit zal weten waar ik echt bij hoor, maar daar heb ik eigenlijk wel vrede mee.

Je kindje vormen

20/01/2016 - 4 reacties

7672339e488624a3136318d5441c65ee

Sinds kort kan Ed sorry zeggen. Hij wil zijn broertje nog weleens laten struiken/schoppen/slaan/duwen, en daar is Joep natuurlijk niet van gediend, die zet een keel op, dus ik zei tegen Ed: dat mag niet. Zeg nu maar sorry.
Sowwy, zei hij toen.

Je denkt dat hij het woord wel zegt maar nog niet weet wat het betekent, maar dat weet hij dus wel. Laatst liep hij per ongeluk tegen mij aan en toen zei hij “sowwy mama!”. Maar laatst merkte ik dat hij heel vaak sorry zegt. Als ik zijn trui per ongeluk te hard uit trek. Als ik per ongeluk tegen hem aanloop. Als ik hem uit fietszitje wil halen maar zijn voetje vastzit. Sowwy, zegt hij dan.

Lieverd, je hoeft overal sorry op te zeggen, zeg ik dan. Laatst keken we het Zandkasteel en er werd gedanst. Ed danste mee, eventjes. Ik lachte naar hem en toen werd hij heel verlegen en toen stopte hij met dansen. “Ga maar verder met dansen”, zei ik toen.  En toen zei hij wat mijn hart een beetje brak:”Dowo kan niet dansen”.

Het zijn vaak bij dit soort momenten dat ik denk: oh nee, doe ik het wel goed als moeder? Dat hij bijvoorbeeld overal sorry voor zegt, wordt het straks iemand die zich altijd schuldig voelt omdat ik hem zo nodig sorry moest leren? Of dat hij nu al zegt “ik kan dat niet”, komt dat door mij? Geef ik hem dat gevoel, dat hij iets niet kan? Krijgt hij straks faalangst, wordt hij straks heel onzeker, allemaal door mij? Ik las laatst ergens dat je je kindje ook moet laten huilen. We zijn als ouder snel geneigd om te zeggen: stil maar terwijl het ook goed is voor je kind om te weten dat verdriet juist mag. “Dat doe ik ook verkeerd!”, is het eerste wat ik dacht toen ik het artikel las.

Ik las eens dat je als kind gevormd wordt door je omgeving. Het land waar je opgroeit, de samenleving, maar natuurlijk ook door je ouders. Sinds ik dat weet ben ik me daar zo bewust van. Een beetje teveel eigenlijk, denk ik. Bij alles wat ik hem leer of zeg denk ik: ojee, vorm ik hem hierin niet te veel?  Doe ik het wel goed? Wordt het later wel een goede leuke jongen?

Kortom: opvoeden part 2, ook dit vind ik moeilijk.

1715d7fdd303002dba5f27ad53f8d399

Edit: Dit stukje is dus voorgeschreven. Ik vind het altijd leuk om aan het eind van de dag heerlijk te dansen. Natuurlijk op topartiesten als Taylor Swift, Beyonce en Justin Bieber. En gisteren….dansten Ed en Joep gezellig mee. Joep danst altijd mee en overal op, maar Ed die deed zo vrolijk mee en hij zei zelfs de hele tijd “dans maar! dans maar!”. Mijn hartje smelt jongens.

1000 vragen aan jezelf deel 13

19/01/2016 - 4 reacties

IMG_20160118_151912

Dag lieve luitjes, hebben jullie blue monday een beetje overleefd? Ik zit weer met mijn bestie in de coffee company aan de schrijf. en de tosti’s (ps wat vinden jullie van mijn Forever Hungry trui, past ie bij mij of niet)(ja).

In ieder geval: ik had gisteravond zo’n leuke voorlichting over dragen gegeven, echt jammer dat jullie mij niet in actie konden zien. Verder heb ik mijn potloodventer jas weer terug moeten brengen want hij was toch niet zo leuk. En eigenlijk heb ik toch al genoeg jassen, dus ik ben weer Zeer Verstandig bezig. Dat ik op nu op zoek ben naar deze sneakers (het zijn Adidas Orginal zx flux black, het lijkt nu net alsof ik een hip sneakermeisje ben he) laten we maar even achterwege.

Verder wil ik jullie echt aanraden, nee eigenlijk DWINGEN, om de podcast van Self Help Hipster te beluisteren. Ik ben er net achter gekomen (WAAR WAS IK AL DIE TIJD?) maar het is, net als Lianne, hylarisch, grappig en gewoon heel leuk. Ze maakt het samen met Andrew die ik ook GEWELDIG grappig vind, en de connectie tussen die twee is gewoon. nou ja. Jullie merken wel: ik ben fan, dus jullie moeten ook maar even luisteren.

Enfin: terug naar waar het hier echt om gaat:

Op welke manier kom je het liefst tot rust?
Hardlopen. Of mediteren.

Voel je je weleens buitengesloten?
Mwahh, dat valt mee. Vroeger wel heel vaak, maar de laatste tijd niet. De laatste keer was dat toen ik een etentje had met ex klasgenoten die allemaal aan het werk waren en verder gestudeerd hadden en ik de enige was die al kinderen had en geen werk had. Toen kon ik even niet echt mee praten.

Waar pieker je vaak over?
Over de kinderen natuurlijk. Dat er iets met ze kan gebeuren, ugh die gedachte alleen al maakt me ziek. Ik kan ook wel piekeren over problemen van anderen, of over ontzettend stomme dingen die nu in Nederland gebeuren.

Hoe zie je de toekomst?
rooskleurig, zoals men dat dan zegt. Ik wil niet heel erg vooruit denken, maar als het gaat zoals het nu gaat dan ben ik al een tevreden vrouwtje (ohnee, sneakermeisje).

Waar viel je op bij je partner?
zijn krullen. En zijn parkeerkwaliteiten.

Op welk familielid lijk je het meest?
op mijn vader, meer dan ik wil toegeven.

Hoe breng je het liefst de avond door?
of op de bank en een dekentje en een goede film, of met vriendinnen aan een grote eettafel met lekker veel vreten erop.

Hoe onafhankelijk sta je in het leven?
hmm, tja moeilijk. ik wil soms heel onafhankelijk zijn, maar ik heb wel behoefte aan affectie of bevestiging. Dat is denk ik normaal, maaer ergens vind ik ook dat ik die van niemand nodig moet hebben .

Neem je vaak het iniatief?
ja. helaas wel. dan krijg ik later wel spijt van (“ik organiseer dat etentje wel, ja tuurlijk, ik kook ook wel even een 6 gangen dinner!”)  en vervolgens gaat dat dan gepaard met “gdverdd, waarom moest ik dit weer op me nemen”, maar uiteindelijk doe ik het weer. Natuurlijk.

Aan welk huisdier heb je goede herinneringen?
totoro en badu. Ik mis ze ontzettend. Echt zo zo erg. Ik blijf me voorhouden dat het een goede reden is dat ik ze heb “weggedaan” (verdorie wat klinkt dat stom), maar man man, het doet me al pijn als ik dit zo opschrijf.

Staat er genoeg op je spaarrekening?
nooit genoeg natuuurlijk. maar ik heb in mijn hoofd wel een bepaald bedrag waar ik nooit onder wil gaan.

Blijf je altijd wonen waar je nu woont?
dat hoop ik niet. Ik wil een TUIN!!

Ben je gevoelig voor kritiek?
ontzettend gevoelig. dat trek ik me allemaal persoonlijk aan, maar goed kritiek is toch ook persoonlijk aanvallend bedoeld, denk ik dan.

Ben je bang voor iemand die je kent?
Joep zat vanochtend met een drumstok om zich heen te zwaaien. Dus ja.

lees hier de vorige delen

Des haar week in foto’s: week 3

18/01/2016 - 6 reacties

Hallo mami’s, how you doing all. Hier is alles ok. Vorig week was een beetje raar weekje. Ik voelde me niet helemaal lekker en was vooral heel erg moe. Gelukkig was ik afgelopen weekend bij mijn ouders en heb ik weer flink bijgetankt in de vorm van vooral heel veel veel slapen en afspreken met vriendinnetjes. Weer even de balans terug en ik zit weer vol energie voor deze nieuwe week. En dat mag ook wel want ik heb het deze week druk met Desdraagt, maar daar heb ik ook wel weer even zin in.

Maandag en dinsdag:
Niet zoveel foto’s gemaakt. Ik deed namelijk wederom een poging tot vloggen. En ik kan u zeggen lieverds: aint gonna happen. Ik kan het gewoon niet. Of nouja: ik kan prima praten tegen een camera hoor, een rol als Oprah zou mij niet misstaan, maar elke keer mijn telefoon erbij halen, dat kost energie. En ik wil juist minderen met mijn telefoon. Dus nope: voorlopig geen vlogs van mij. Ik bakte trouwens wel een broodje, in een half uur, ZONDER GIST EN TE KNEDEN, yes yes, me so happy. Recept komt snel op deskookt. Verder kocht ik deze ketting en ik ben er ZO blij mee. Echt super Harry Potter fan ben ik, en ik vind het ook zo zielig dat Snape overleden is. Los van Harry Potter was het echt een TOP acteur, niemand anders dan hem zou Snape kunnen spelen vind ik.

10399732_10153422280672684_9109188142943064695_n

12507091_10153422280767684_8053030428592021699_n

Woensdag:
ik ging woensdagochtend naar het ouder & kind cafe in de bibliotheek in de stad. Dat is altijd wel leuk: de kinderen vermaken zich wel in de bieb en ik kan ff doelloos voor me uit staren of kletsen met andere moeders. Na zijn middagdutje was Joep een beetje hangerig dus bleven we verder thuis.

12540921_10153422280727684_3177120396728628562_n 12540889_10153422280797684_1682226836291520405_n

Donderdag:
Ed ging ’s ochtends naar de peuterspeelzaal, ik vermaakt me prima met Joep (hij wat minder). We gingen in de middag nog even boodschappen doen en ik liet me weer eens overhalen en kocht een kinder suprise ei voor beide *zucht*. Ik besloot daarna toch maar naar mijn ouders te rijden want ik hoorde weer allemaal enge weerberichten als sneeuw, glad, ijzel enz, en dat wou ik voor zijn. En mijn ouders gingen bbq-en want er kwamen vrienden uit Indonesie en die namen ook een pakketje mee met allemaal lekkere dingen, njammm.

12573075_10153422280882684_376596428649739496_n 12508721_10153422280837684_5326104362928402155_n 12541167_10153422281482684_343052913470116355_n

Vrijdag:
UIT-SLA-PEN, heerlijk, man man wat mis ik dat soms. Aan alle aanstaande ouders: SLAAP NU HET NOG KAN, DOE HET, DOE HET! Ik lag dus hele ochtend in bed, rond 12 uur had ik met een vriendinnetje afgesproken bij de Bagel&Beans. Daarna chillde ik bij mijn zusje. Mijn moeder ging ondertussen trouwens wandelen met Ed & Joep, super stoer met de draagzak.

12507564_10153422281952684_3040023221171505737_n 12509040_10153422281882684_8246412066492327041_n

Zaterdag:
Ik besloot naar Monkeytown te gaan, dat vonden Ed en Joep ook een leuk idee. Verder had ik weer zoiets van: GIVE ME FOOD, dus kocht ik allemaal dingen waar ik zin in had (het is allemaal op ja). Joep kan zo heerlijk hangen bij mijn vader, dus daar maakte ik ook een foto van. En van Kiedis, de kat van mijn ouders die zoals jullie zien een ontzettend Zwaar Leven heeft. En oja: alleen IK kan het voor elkaar krijgen door te VALLEN over mijn eigen benen tijdens het hardlopen. Dat is 1,5 week geleden gebeurd en nu komt die blauwe plek pas??

12417904_10153422282137684_4306847678294453996_n 12565352_10153422281602684_964330602379380474_n 11205049_10153422281727684_8077334285587885340_n-2 12540857_10153422282072684_2217642242205467150_n

Zondag:
nietsdoen-dag. Weer uit kunnen slapen en lekker pannenkoeken gegeten. Joep kan ondertussen ook al selfies maken en in namiddag ging ik terug naar Groningen. En nu zit ik prinsesje heerlijk op de bank met een schuin oog Spiderman te kijken en stukjes voor te schrijven. Allemaal voor jullie, geen dank.

12552833_10153422282307684_3495703623258849893_n 12523006_10153422298257684_7116295483072046683_n