hulp vragen

26/02/2017 - 6 reacties

Eind vorig jaar / begin dit jaar zei opeens iedereen het tegen mij. LOML, mijn moeder, mijn zusje, mijn schoonzusje, mijn beste vriendin R.  “Des je moet leren om hulp te durven vragen”. Laatst nog in de auto, zei mijn moeder: Des, als je niet om hulp vraagt weet ik ook niet of ik je moet helpen. Simpele kwestie, zou je denken.
Ik moet leren hulp vragen.
Alleen: ik vind het dus heel moeilijk om hulp te vragen. Ik vind hulp vragen eigenlijk ontiegelijk godverdomme klote moeilijk.

Hulp vragen staat voor mij als falen. Als het niet alleen kunnen afhandelen. Ik wil alles alleen kunnen oplossen. Hulp vragen is je kwetsbaar op moeten stellen. Hulp vragen is mensen toelaten. Mensen vertrouwen. Hulp vragen is toegeven dat je het niet alleen kan. Je hebt iemand nodig. Ik hou er niet van om iemand nodig te hebben.

Alleen merk ik wel steeds meer dat ik wel hulp nodig heb. Vooral in tijden dat ik veel alleen ben met de kids, en ik ben vaak alleen de laatste tijd. Er zijn momenten dat ik zo moe ben, zo ontiegelijk moe, dat ik niet meer kan. En op dat moment weet ik: shit. Ik had gisteren dus al hulp moeten vragen.

Het stomme is, ik vind mensen die mij om hulp vragen leuk.  Ik vind het zelf wel leuk om mensen te helpen. En ik help graag, echt! Dus waarom vind ik het zelf nou zo moeilijk om hulp te moeten vragen?

Ik heb het antwoord zelf al: omdat ik “het alleen kunnen doen” zie als iets perfect. Alleen dan ben ik goed genoeg. En als ik hulp moet vragen, dan ben ik dat dus niet. Dan faal ik. Ik moet dus eigenlijk leren om nu al goed genoeg te zijn. Nu. Altijd. En niet “pas dan”.

Wie kan mij hiermee helpen?

(Touche die laatste zin)