met een ww erop

21/09/2015 - 4 reacties

Ik heb iets belangrijks geleerd de laatste tijd: ik ben niet mijn relatie.

Dat klinkt voor sommige mensen misschien heel logisch, maar voor mij was dat tocht echt een eye opener. Ik ben, van kleins af aan, helemaal verliefd op de liefde. Ultieme sprookjesliefde. Zoals je die in Disney films ziet. Zo’n man die alles voor je doet, die continue verliefd naar je kijkt, die je altijd complimenten geeft. Zo’n soulmate waarmee je altijd op 1 lijn zit, waarmee je nooit ruzie hebt, of tenminste niet vaak, en als je het wel hebt, dan is het snel vergeven en vergeten en uiteraard met stomende sexy goedmaaksex. En natuurlijk minimaal 4x per week en altijd spannend en je hebt altijd zin.

Kortom: ik geloofde, zoals mijn beste vriendin R dat zei (en dat mag ze want dat doen goede vriendinnen, je een spiegel voor zetten) in een sprookje. “Des, je moet wakker worden en in het echte leven komen”, zei ze.

Door dat beeld geloofde ik ook heel erg dat ik De Perfecte Vrouw moest zijn. Altijd. En perfect, dat ben ik niet natuurlijk. Dat moest ik worden. En zo heb ik mij de laatste jaren heel erg geïdentificeerd met mijn relatie met LOML.  Zolang de relatie maar goed was (en ik dus de perfecte vrouw was) ging het goed. Oftewel: ik probeerde mijn geluk heel erg uit de relatie te halen. Mijn relatie, en LOML.

LOML heeft het mij vaak moeten uitleggen. Ik als individu ben een uniek persoon en moet mijn geluk uit mijzelf halen. Niet van hem of iemand anders.
Ik ben niet mijn huwelijk.
Ik ben Des (en leuk genoeg).

Ergens in juli, op vakantie, besefte ik het opeens echt. Of nouja: ik snapte het steeds beter, maar toen kwam het echt binnen. Ik ben dus niet mijn relatie. Ik sta los van mijn relatie.
En dat voelde dus, voor het eerst,  echt heel bevrijdend.

Deze week merk ik dat ik op 1 of andere manier afscheid neem van het beeld van de liefde die ik had tussen LOML en mij. Dat klinkt heel zwaar. Maar ik ben de laatste tijd heel gefocust op mijzelf en daardoor merk ik weer hoe gefocust ik was op mijn relatie. Ik ben niet verdrietig, maar bij afscheid nemen hoort toch ook een beetje verdriet. Ik voel me nu meer zoekende hoe ik de liefde dan wel zie, maar ik heb wel alle vertrouwen in dat dat bepaalde beeld wel komt.

Een paar dagen geleden schreef ik dit stukje, waar de vraag voorbij kwam wat ik anders had willen doen in mijn liefdesleven.
Dat dus: dat je je geluk nooit in een ander moet zoeken, maar altijd in jezelf.

Stom (en erg moe)

20/09/2015 - 11 reacties

36-funniest-and-hilarious-parenting-memes-21

Jongens, ik ben zo moe dat ik wel kan janken. Huilen. Zonet moest ik even naar de supermarkt en de vrouw voor mij had een brood zonder streepjescode en het kassameisje moest bellen naar de broodafdeling en die nam niet op, toen moest ze bellen naar het ehhh hoofdkassameisje?? en die moest toen helemaal naar de broodafdeling toe om een streepjescode te halen en ik ondertussen maar wachten en toen moest ik dus gewoon echt bijna huilen. Ik had dus zowaar een pruillipje.
Nou geloof mij, dan ben ik dus heel moe. En daarom dus vandaag een lijstje van allemaal stomme achterlijke kuttefuck dingen:

  • brood zonder streepjescode.
  • dat de brood afdeling niet opneemt.
  • dat Joep in zijn “ik wil niets eten, behalve yoghurt met honing en daarna daar lekker mijn handen mee wrijven” fase zit.
  • dat ik niet snap waarom Joep mijn prut niet wil eten (zoete aardappel met kip en rode biet en een beetje feta erdoorheen).
  • fruitvliegjes.
  • een klapband krijgen.
  • dat iedereen ziek is in dit huis, behalve ik. Want ik ben moeder dus ik kan dan natuurlijk niet ziek worden.

36-funniest-and-hilarious-parenting-memes-24

  • dat ik het zo moeilijk vind om hulp te vragen.
  • dat ik zo af en toe nog rook.
  • dat ik elke dag moet stofzuigen.
  • ed en zijn piepende longen.
  • dat ik het te warm heb met een trui met lange mouwen maar te koud voor een t-shirt.
  • dat een limoen bij de appie heyn 50 cent kost. 50 fucking cent, doe even normaal albert heyn.
  • dat ik nog steeds geen 5 kilometer kan hardlopen.
  • dat LOML mijn shampoo gebruikt omdat die van hem op is maar als ik naar de supermarkt ga en hem vraag of ik nog iets voor hem moet halen hij “nee” zegt.
  • dat Joep zijn sprong nog steeds niet voorbij is.
  • goede lampen uitkiezen.
  • dat iedereen opeens in het engels Instagramt.
  • dat Joep laatst mijn waterfles had gepakt en ik daarna zonder te kijken het ding heb gevuld met water en het opgedronken en allemaal spul in mijn keel voelde. Geen idee wat ie in mijn fles heeft gedaan. Ik vermoed oud brood, het kunnen ook spinnetjes zijn.

36-funniest-and-hilarious-parenting-memes-34

  • de pil.
  • schone was opruimen.
  • dat ik niet kan tekenen.
  • dat ik een andere sport zoek naast hardlopen maar geen idee heb wat voor sport.
  • dat de eetrijpe avocado’s van de appie heyn helemaal niet eetreep zijn, leugenaars.

tot zover.  tot morgen. doei.

1000 vragen aan jezelf (deel 7)

19/09/2015 - 3 reacties

Hadi hoi. Hoe gaat het met jullie allemaal? Iedereen genieten van het weekend? Lekker gesport, en hebben jullie het nieuwste liedje van Bee al gehoord?

Genoeg over jullie, even over mij. Dit weekend zouden LOML en ik eindelijk eens een q-time weekend hebben met zijn 2, maar zoals altijd kun je dat nooit echt goed plannen met kids. Die arme Ed kwam donderdag heel erg kortademig thuis van de creche. We keken het nog even aan, hij ging ook gewoon op bed, maar hij werd heel paniekerig wakker. Die arme schat wist niet hoe ie normaal adem moest halen; zo benauwd was hij. Nadat we een half uur met hem in een stomende badkamer stonden en Ed nog steeds keihard aan het janken was, besloten we om toch maar naar de huisartsenpost te gaan. Dat was rond 2300 uur, en toen moesten we nog wachten, enz enz. Long story short: Ed kreeg een pomp mee, die hij inmiddels helemaal heeft opgepimpt met stickers, en het gaat al ietsje beter met hem. Maar we besloten toch, hoe graag we ook wilden (!!!), om hem thuis te laten, en bovendien loopt Joep hier ook met een flinke snotneus rond. Kortom: een klein ziekenboegje hier thuis. Leuk nieuws: ik had afgelopen woensdag een sollicitatiegesprek voor een hele leuke baan en ik mag volgende week dinsdag terugkomen voor het tweede gesprek. Hoera! Duimen jullie mee?

En tot die tijd:

Hoe geduldig ben je?
Niet. Totaal niet. Ik ben verschrikkelijk ongeduldig en doe alles veel te snel. Ik probeer er de laatste tijd wel heel erg op te letten, en het gaat ook wel iets beter, maar nog ben ik lang niet zo geduldig als ik zou willen zijn.

Wie is jouw gevallen held?
Hier kan ik even niet iets op verzinnen. Pablo Escobar?

Staan er foto’s op je telefoon waarmee je chantabel bent?
Als je de vele selfies zonder make up niet meerekent: NOPE! Hier heb ik wel van geleerd menschen!

Wie van je vrienden ken je het langst?
Dat is vriendin Ra die ik al ken vanaf groep 1.

Mediteer je graag?
Ontzettend graag. I love it. Ik word er ook steeds “beter” in: ik kan me gedachten sneller ordenen en kom sneller bij mezelf. Ik heb ook steeds meer de rust gevonden om langer te mediteren.

Hoe pep jezelf op na een rotdag?
Mediteren dus. Tot mezelf komen. En hardlopen. En ok: eten.

Wat is je favoriete boek?
Poeeee..die heb ik denk ik niet. Ik ben wel gek op thrillers en vind Karin Slaughter de beste. Als ik dan een favoriet van haar moet noemen: Triptiek.

Met wie whatsapp je het meest?
Met de bff’s natuurlijk. Die spreek ik elke dag.

Zeg je vaker ja of nee.
Ja. Te vaak.

Ben je weleens het onderwerp geweest van een roddel?
Gurl, don’t get me started. Daar kon ik in het begin me echt nachten van wakker liggen. Maar toen was ik dus 17, 18 jaar zoiets. Hoe ouder je wordt, hoe minder het me iets doet.

Wat zou je doen als je niet meer hoefde te werken?
Ik zit eigenlijk in een luxe positie dat ik niet perse hoef te werken. Maar ik wil het nu wel heel graag. Maar als het echt niet meer hoeft en de kids ook al uit huis zouden (WANNEER KOMT HET MOMENT?!) dan zou ik gaan reizen denk ik.

Kun je goed autorijden?
Wat anderen ook zeggen: ja.

Wil je dat mensen je aardig vinden?
Ehh….dat heb ik minder dan vroeger, maar ik wil het nog wel heel erg graag.

Wat had je anders moeten doen in je liefdesleven?
Het geluk voor mezelf niet in een ander zoeken.

Hier de vorige delen van “1000 vragen aan jezelf” .

Monkey town: de oplossing tegen vervelende peuters

17/09/2015 - 3 reacties

PhotoGrid_1442490773375

Jongens, of eigenlijk bedoel ik meisjes, en met meisjes bedoel ik moeders: ZOEK NIET LANGER NAAR DE OPLOSSING! WANT IK HEB EM VOOR U GEVONDEN!

Gisteren was ik namelijk met mijn schoonzusje en 2 monsters naar Monkey Town. Voor de eerste keer. Ja, wist ik veel. Weleens van gehoord hoor, maar nooit het idee gehad om erheen te gaan. Maar het was gisteren zo druilerig weer en na de zoveelste Zandkasteel aflevering was ik het een beetje zat. En de jochies ook want die begonnen vervelend te doen. Kom, laten we naar Monkey Town gaan, zei ik toen.

Zo gezegd, zo gedaan. Voor de leken&kinderlozen onder ons: Monkey Town is een speelparadijs voor kinderen. En voor peuters. Het is een groot overdekt speeltuin. Een soort van grote “apenkooi” . Je hebt allemaal verschillende soorten speeltuinen in verschillende leeftijdscategorieën. Wij sloegen die van “vanaf 5 jaar en ouder” over, en liepen door naar de “van 0 tm 4 jaar”. Een groot ballenbak. Een groot klauter en klimterrein. Glijbanen. Springkussens. Ed wist niet hoe snel hij erin moest klimmen en Joep kroop em achterna.

En mijn schoonzusje en ik? Wij zaten op onze luie reet heerlijk achterover. Want oja: er is ook wifi (als er ergens wifi is ben ik een tevree mens). Wat een heerlijkheid zeg. Ik zag Ed en Joep druk springen, klimmen, klauteren, ergens van afglijden, ballen gooien, ballen in hun mond doen ( Joep heeft vast bacteriën voor een jaar opgebouwd daar) en zo af en toe meisjes plagen. Waarom heeft niemand mij hier eerder over verteld? Waarom vertelde mij niemand over deze speelhemel?

Na een rondje vragen in mijn omgeving wist ik het stiekem wel. Omdat het dus inderdaad 1 grote bacterieplek is daar. Omdat er alleen maar ehh…nou ja..mag ik het zeggen? Ja, ik zeg het gewoon: tokkies komen. En omdat het zo kil is zo’n indoor speelparadijs. Ga dan lekker met je 2 kids naar buiten. Stampen in de plassen, in de bossen. Of tekenen. Of knutselen. Alles beter dan zo’n massa speelparadijs….toch?

Nou dacht het niet lieve vrienden. Dan ben ik maar een ontaarde moeder, maar ik weet wel waar ik komende herfst/winter te vinden ben. LOML stelde al voor dat we Joep en Ed naar Monkey Town brengen en na werk ze weer ophalen.
Goed idee, al zeg ik het zelf.
En in mij schuilt toch stiekem een tokkie.

who run the world…laat maar.

16/09/2015 - 11 reacties

IMG_20150915_142751

Gisteren las ik de Fabolous Mama. Ja sorry, ik was in de Bagel&Beans, ik was alleen en wou iets te lezen hebben en nou ja: ik ben nou eenmaal fab en ik ben nou eenmaal een mama dus ik pakte het blad maar.

Erin stond een stuk van Sheila Sitalsing. Het ging over het “tinkerbel-syndroom”, iets waar wij vrouwen nogal aan lijden. We maken ons kleiner dan we zijn. We durven niet te laten zien dat we ergens  kennis over hebben, en als we dat al doen dan komen we als arrogant over. Op werk willen we vooral niet te hard overkomen, anders ben je een bitch. Niet alleen bij mannen, maar ook bij vrouwen. En een bitch zijn, dat willen we niet. We willen aardig gevonden worden, heel graag. En bescheiden zijn. Niet voor niets vinden vrouwen bijvoorbeeld een gesprek om over je salaris te onderhandelen moeilijk. Ja, omdat het dus voor onszelf is. Onderhandelen voor anderen, dat kunnen vrouwen weer wel erg goed.
Voor al die vrouwen met het “tinkerbel-syndroom” bestaan er dus vele cursussen en workshops. Hoe je meer voor jezelf opkomt, bijvoorbeeld. Of hoe je je mannetje (..) staat op de zaak. Hoe je je niet zo bescheiden kunt opstellen.
Sheila stelde terecht de vraag: waarom moeten wij vrouwen ons aanpassen? Waarom bestaan al die cursussen wel voor de vrouw, maar bestaat er geen cursus voor de man “hoe kan ik mij eens aanpassen voor de vrouw, al is het maar 1x” ?

Ik moest opeens denken aan een presentatie die ik 2 jaar geleden volgde.

Het was op het kinderdagverblijf van Ed, en het ging over het verschil tussen jongens en meisjes. En eigenlijk vooral: hoe je als moeder je zoon het beste kunt opvoeden.

In de zaal zaten vooral heel veel moeders. LOML en nog een man waren de enige vaders. Een pedagogisch medewerker legde uit dat stoeien heel normaal is onder jongens. Zo vechten ze uit wie er de baas is. Dat schijnen ze belangrijk te vinden. Als peuter, kleuter, op school, later op werk of in de discotheek. Dat moet je dus gewoon laten gaan, zei de pedagoog. En als moeder moest je er echt niet tussen gaan zitten. Nee, echt niet doen. Laat ze lekker een potje vechten. Een moeder stak haar hand op “ja, nou ja, misschien een rare vraag hoor (zie..tinkerbel syndroom..) maar wat nou als ze elkaar pijn doen? Wat nou als ze tegen een vaas aankomen ofzo…waar ligt nou de grens?”. Nou nee die is er dus niet, zei de pedagogisch medewerker. Dat maken de jongetjes zelf wel uit. Wij moeders moesten dat vooral niet doen.

Kortom: kennelijk wordt het al van kleins af aangeleerd.  En wij moeders wordt ons sterk aangeraden om ons aan te passen aan onze zoons. Waar was de presentatie voor vaders; hoe om te gaan met je dochters? Die werd dus niet gegeven.

Als je mij vraagt of ik nou een feminist ben: ik weet het niet. Ik ben voor gelijke rechten voor de man en vrouw, maar besef me ook dat mannen en vrouwen niet gelijk zijn (maar wel: gelijkwaardig).

Ik weet wel dat ik soms heel moe wordt als vrouw in een wereld wat nu 2016 nog steeds gedomineerd wordt door mannen. Ja, ook in Nederland. En ik word ook moe van hoe wij vrouwen (ik ook) dat stand inhouden. Kijk naar dit stukje wat ik laatst geschreven had: niet LOML past zich aan door het initiatief te nemen door er ’s ochtends uit te gaan, nee ik pas me aan door dingen aan hem te vragen.

Ik wil Ed&Joep leren, naast ergens groeten als je binnenkomt, mensen aanspreken met U en dankjewel zeggen, dat het niet erg is om je als man aan te passen aan de vrouw. Dat het soms nodig is zelfs om iets te laten werken.
Het is iets kleins misschien en er zal in mijn twee monsters vast ook een sterke man-gen zitten (getuige hun vader), maar het begin is er.

ps: ja ik weet het. Er zullen zat vrouwen zijn die wel stoer durven te zijn, en er zullen ook zat mannen zijn die zich wel weten aan te passen aan de vrouw. Ik wil bij dit stukje niet alle mannen en vrouwen over 1 kam scheren maar ik wil wel realistisch zijn. Dat ik nu 2015 nog steeds het gevoel dit stukje te moeten schrijven zegt genoeg dat er helaas nog genoeg vrouwen zijn die zich wel in dit stukje herkennen.