Stap voor stap

27/10/2015 - 7 reacties

12108935_10153247866272684_6852943910701560388_n

Laatst liep ik dus weer eens een hardlooprun. De 4 mijl in Groningen (laatste keer dat ik em ga lopen trouwens, want de run kost wel iets van 22 euro voor maar 6 miezerige kilometertjes).

Dat vond ik dus best een beetje spannend. Ik had namelijk al 3 maanden geen 5km gelopen. Ik deed meerdere keren een dappere poging hoor, heust, maar mijn lichaam begon gewoon van alle kanten te protesteren. Dus besloot ik dit keer gewoon wel naar mijn lichaam te luisteren en het weer rustig op te bouwen. Na veel trainen lukte het mij de afgelopen weken om in ieder geval 3 kilometers te kunnen lopen.

Maar 3 kilometer is natuurlijk lang geen 6 km. Best spannend dus die 4 mijl. Zou ik het wel kunnen? Of zou ik als lafaard rond de 3 km moeten afdruipen naar de kant?

Gelukkig niet. De 4 mijl ging heel goed. Ja, ik wil zelfs zeggen: makkelijk. Het was heerlijk hardloopweer, het was hartstikke gezellig, mijn schoonzusje stond aan de kant: ik denk dat ik makkelijk nog een kilometer erbij heb kunnen hardlopen (ik wou eerst typen: 10 kilometer, maar dat is dan weer stoerdoenerij van mij).

Als ik lees dat Zelia (zij is echt mijn persoonlijke hardloop heldin) weer eens een halve marathon loopt of Annemerel de marathon in 3 uur en 3 kwartier loopt dan voel ik me best een beetje knullig dat ik nu een stukje schrijf over mijn schamele 6 kilometertjes. Maar die schamele 6 kilometertjes hebben mij dus wel behoorlijk wat zekerheid gegeven.
Ik heb weer vertrouwen in mijn lichaam.

Nu las ik laatst dus een stukje van mijn favoriete columniste Aaf, die ook aan het hardlopen is begonnen. Ze schreef dat hardlopen weliswaar niet meer is dan stap voor stap, de ene been voor de andere zetten, maar dat het haar zoveel heeft gebracht. Ze had nooit gedacht dat ze ooit in haar leven 5 km zou kunnen uitlopen. Ik snap haar zo goed.

Vier jaar geleden schreef ik dit stukje. Ik sporten? Ik hardlopen? Ik had betere dingen te doen, en met betere dingen bedoelde ik vooral op de bank neerploffen en tv kijken. En toch, 4 jaar jaar later is het mij zelfs gelukt om 18 km te kunnen hardlopen. Ik wil mezelf nu echt niet omschrijven onder de hashtag fitgirlDes, maar best trots op mezelf ben ik toch wel.

Kortom: dit stukje is eigenlijk vooral voor al die sporthaters en coach potatoes onder ons. Er is nog hoop lieve menschen, voor jullie allemaal.

 

 

Hoi hoi

25/10/2015 - 6 reacties

IMG_20151025_200420

hier even een kort berichtje van uw favoriete blogger. Ja, ik leef nog hoor. Bedankt dat jullie je zo zorgen om mij maakten ; jeetje mijn inbox ontplofte zowat van de ongeruste mailtjes (geen 1 mail ontvangen, bedankt he lieve lezertjes van me!).

Enfin: ik ben er nog. Door privé omstandigheden stond mijn hoofd er de afgelopen dagen niet echt naar om stukjes te schrijven. Maar de inspiratie was er wel dus vanaf volgende week weer genoeg stukjes op het blogje. Houd vooral mijn Facebook of Twitter in de gaten.

Vanaf morgen dus. Nu eerst de Linda lezen met een snurkende Joep naast mij. Fijne avond!

 

 

 

 

Hoe leuk het is om draagconsulten te geven

15/10/2015 - 7 reacties

 

Zo af en toe doe ik ook aan draagdans

Zo af en toe doe ik ook aan draagdans

Voor wie mij een beetje langer leest weet dat ik naast Zeer Humoristische Blogger ook een Draagconsulente ben. Een watte? Juist.

Inmiddels ben ik al langer dan een jaar draagconsulente. Dat is iets wat ik erbij doe, het geven van 1 op 1 consulten aan ouders waarin ik ze leer hoe ze het beste hun baby ergonomisch kunnen dragen. Het is niet iets waar ik van kan leven, maar wel heel leuk om te doen. Want wie mij een beetje volgt op social media weet ook: ik heb Ed al vanaf baby aan gedragen in de draagdoek en ook Joep wordt nog steeds heerlijk rustig als ik hem op mijn rug draag.

Toen ik nog zwanger was van Ed leek mij dat al zo leuk: je kind dragen in een draagdoek. Hoe handig was dat! Nou heel handig dus. Ik oefende zelf eerst met buikknopen, en later ook met rugdragen: nog handiger want je handen heb je dan helemaal vrij. En ik snapte maar niet waarom andere moeders dit dragen nog niet ontdekt had. Krampjes? Dragen. Sprongetjes? Dragen. Prikjes? Dragen. Koken? Dragen. Zeker toen Joep net geboren was en Ed ook nog niet kon lopen zou ik niet weten wat ik moest doen zonder de draagdoek.  Dus besloot ik vorig jaar mei om de cursus tot draagconsulente te doen. Later maakte Olga mijn prachtige website (waar ik nog steeds heel veel profijt van heb. Hoevaak ik mensen hoor zeggen dat ze besloten mij te mailen vanwege de leuke website), en nu geef ik gemiddeld 1 consult per week.

Een beetje uit de hand gelopen hobby dus. Anderhalf jaar geleden waren er veel minder draagdoeken, de laatste tijd zie ik ze in Groningen steeds vaker. Hippe moeders met mooie kleurrijke draagdoeken en vaders met stoere ergonomische draagzakken. Geweldig om te zien hoe steeds meer ouders het dragen ontdekken.

 

Ik vind dat geven van consulten en voorlichting zo leuk om te doen. Laatst bijvoorbeeld had ik een consult met een moeder en haar schoonmoeder. De oma dus. Die vond dat dragen super handig want ze past elke week op. Hoe leuk is dat??!
Heel vaak geef ik ook consulten aan moeders met pasgeboren baby’s. Nou dan kan je me helemaal wegdragen: zo’n heerlijk klein lichaampje, en dat babygeurtje, man man. Jullie begrijpen dat de eierstokken behoorlijk beginnen te springen na zo’n consult.

Ook altijd mooi om te zien: in het begin van het consult is de moeder soms een beetje angstig of bang. Zeker als het rugknoop-consult betreft. “Dit lukt me nooit”, hoor ik vaak. Na anderhalf uur gooit ze vervolgens zelfverzekerd de baby op haar rug en knoopt ze hoppa de doek erom heen. Ook geweldig om te zien: duo consulten met vaders die vaak onhandig staan te hannessen met zo’n draagdoek maar die het wel heel graag willen leren: de baby lekker dicht tegen hun aan.

Voor de mama’s en zwangeren onder ons: ontzettend leuk dus dat dragen; lekker doen!

Ik neem trouwens altijd mijn draagpop mee naar zo’n consult: dit is dus echt een speciale pop waarmee je kunt oefenen om te leren dragen (extra zwaar). Soms heb ik een consult in de stad dus fiets ik er gewoon heen. De pop past niet in mijn fietstas, dus ik moet hem wel in dat voorzitje doen. Geweldig hoe mensen onderweg kijken (ze denken vast dat ik gestoord ben).
Een keertje had ik vroeg in de ochtend een consult, en ik besloot na het consult even naar de Bagel & Beans te gaan. Het was er nog heel rustig. Ik liep naar binnen en gooide pop op een tafel en liep meteen naar de kassa om mijn bestelling door te geven. Het Bagel & Beans meisje wist niet waar ze kijken moest terwijl ik zei dat ik een paddo burger bagel wou.
“Oh jeetje”, zei ze opeens, “ik zie nu pas dat het een pop is. Ik dacht al; waarom gooi je nou zomaar je baby zo op tafel??”.

IMG_20151015_123355

 

Papa voor en papa na.

14/10/2015 - 6 reacties

20151014_144245

Weet je nog toen je als puber smoorverliefd was op die spetter uit de bovenbouw van de middelbare school maar hij jou niet zag staan? Vergeet deze pijnlijke afwijzing, want weet je wat pas echt een afwijzing is?
Je 2-jarige zoon die alleen maar om “papa” roept.

In die fase zit Ed de laatste tijd. Ik sta ’s ochtends vroeg op om met mijn brakke kop hem uit bed te halen, en wat krijg ik als dank? Geen “he mama, leuk om je te zien!”. Nee ik krijg dramatisch gehuil en geroep om papa. “Ja, maar ik ben er nu”, zeg ik dan.
“Nee! Papa! Papa ophalen!”.
En een hele goedemorgen.

Das niet alles. Papa moet tegenwoordig alles voor Ed doen. Hem optillen, zijn thee maken, zijn luier verwisselen, hem op bed brengen, zijn mandarijntje pellen, en ook de knuffels van Ed zijn tegenwoordig alleen voor papa. Het enige waar ik goed voor ben is eten maken. En om te liggen op de bank zodat Ed op mij kan springen.

Laatst huilde hij ergens om en toen wou ik hem troosten en toen riep hij weer om papa. En ja, dat doet dus best een beetje pijn. Heel erg. Ik voelde me dus gewoon echt verdrietig om zo’n afwijzing van mijn 2 jarige spetter.  Het is een fase roept LOML dan. Het is zo weer over! Straks roept hij weer gewoon om jou.

Ja, ja. Ik geloof er niets van. En stiekem vindt LOML deze fase heust wel leuk. Maar mijn wraak komt nog wel. Als het toch continue papa voor en papa na is, dan mag papa later ook Ed ophalen van de discotheek. Of zijn kots opruimen als ie dronken thuiskomt. Of naar school als ie weer eens heeft fikkie gestoken.

Nee. Ik wil dat eigenlijk allemaal gewoon doen. 🙁

 

 

 

PLOG

13/10/2015 - 13 reacties

Godsamme lieve mensjes, ik heb jullie gemist hoor! Schrokken jullie ook niet? Nou ik wel dus. Geen idee wat er gebeurde, Lin legt het net wat beter uit. . Ik weet alleen wel dat ik baalde als een stekker en dat er heel wat mailtjes richting Antagonist ging. Ik snap er echt geen reet van hostings, spam, en websites, het enige wat ik weet is hoe ik een blogje kan typen. Paniek, paniek dus, het laatste wat ik wou is dat mijn hele blog naar z’n mallemoer ging. Maar dat ging gelukkig niet. Dus ik ben er weer lieverds! En in de tussentijd wel wat leuke stukjes geschreven, dus komt u elke dag maar langs, vergeet niet mijn facebook te like-en en oja: Deskookt is er ook nog he, dus jullie worden op jullie wenken bediend.

Voor nu stond er nog een plog klaar die ik maakte van vorige week maandag. Alstublieft!

 

20151005_074241 De dag begint rond een uurtje of half 8.  Ed begint te roepen, ik haal hem snel op en breng hem weer naar onze kamer waar ze even kunnen spelen zodat ik kan douchen.

20151005_075005 Eenmaal in de woonkamer maak ik snel een flesje thee voor Ed en een flesje melk voor Joep. Ik geef nog steeds borstvoeding maar de fabriek heeft een kleine staking de laatste tijd dus ’s ochtends maak ik gewoon een flesje klaar voor em. Kijk ze hier eens samen flesjes drinken als een baas.

Zelf drink ik ’s ochtend een glas water met citroen en een flesje water. En vitaminepilletjes. Voor zij die interesse hebben: multivitamine, foliumzuur, biergist,  en viamine D slik ik elke dag. Mijn visolie tabletten zijn op, die moet ik dus nog ff kopen. En wat vinden jullie van mijn super coole eigen Blond Amsterdam mok??!

20151005_075513

Ah kijk als we daar de koning niet hebben die net wakker wordt (LOML sliep een paar dagen in het atelier vanwege mijn aanhoudende gehoest. Inmiddels alweer over trouwens! Ik kreeg van de dokter codeïne pillen, heb ze allemaal ingenomen dus hopelijk heb ik de komende 10 jaar geen hoest).

20151005_083156

Ik maakte nog wat havermout, at het samen met de boys op en daarna ging ik de was opvouwen. Zoals altijd bleef er 1 sok over, HOE KAN DAT?! Waar zijn al die andere sokken heen, echt ik snap het niet. Op de achtergrond de altijd vrolijke Joep (1 jaar sprong is de hel)

20151005_082536 LOML en ik zitten nu beiden thuis en je zou denken dat we daarom tijd over hebben om goed met elkaar te communiceren. Nope. Communiceren is altijd een verbeterpuntje voor #teamDesenLOML. Daarom heb ik mijn persoonlijke afspraken op het bord staan zodat in ieder geval duidelijk is wanneer LOML dan niet iets moet afspreken en gewoon thuis moet zijn bij de kids. Hopelijk komen we zo nog een jaar huwelijk verder.

20151005_091734(0) Ik zit sinds kort op yoga, en echt: I LOVE IT.  Vooral in combinatie met hardlopen is het heerlijk om te doen. En op de maandagochtend yoga raad ik iedereen aan.

20151005_112036 Na yoga snel naar huis. Mijn moeder had kwetiau gemaakt, dus daar at ik een bordje van.

20151005_115805

Ik maak elke dag een sapje, deze juicer is echt een uitvinding jongens. Vooral met kinderen want ze drinken zo alle vitamines van de wereld even op. Ik doe er meestal rode biet, wortel, appel, sinaasappel en spinazie in.

20151005_115818 Ondertussen zijn Ed en Joep heerlijk rustig aan het spelen, dus ik koester deze momenten.

20151005_142530 12 uur, dus tijd voor een middagdutje. Terwijl ik wat stukjes typ, is ook Joep op de bank in slaap gevallen. Hij slaapt 1x per dag (wel 2 uren lang), en als hij heel moe is dan wil hij voor 12 uur ook nog wel in slaap vallen. Vooralsnog vind ik dit ideaal: dat beide kinderen tegelijk slapen.

20151005_144100 Twee uur later zijn ze allebei wakker. Of nouja: Joep is nog een beetje aan het nalurken aan de borst. Ed en beer wachtten ondertussen rustig af.

20151005_145840-2

Ik geef de monsters even wat brood en zelf ga ik aan de slag met de stofzuiger in het huis. Zo even 5 minuten genieten van een schoon huis.

20151005_160353(0) Na het lunchen gingen we even boodschappen doen. Maar eerst even naar de apotheek om die codeine pillen op te halen.

20151005_161744 Daarna even boodschappen gedaan. Kijk eens wat voor gezond spul op de band. Ik zocht weer wat gezonde tussendoortjes want de repen chocola waren niet aan te slepen de laatste tijd.

20151005_175831

Tijd om te koken. Ik maakte hash brown, een soort aardappel rosti, echt super lekker en super makkelijk.

IMG_20151005_183146-2

En ik maakte dit erbij. Echt zo heerlijk!! Gepofte rode biet uit de oven (ja ik wist ook niet dat dat kon) met geitenkaas, peterselie, walnoot EN stemgemberballetjes. Echt njammie! Recept komt snel op deskookt.nl (als je al van een recept kunt spreken trouwens, want super makkelijk om te maken ook).

20151005_191839

Oja, deze monsters bestaan ook nog. Ik gaf ze wat te eten, en daarna tandjes poetsen.

20151005_200704-2  De jongens spelen even wat en rond een uurtje of half 8 gaat Ed naar bed. Joep kruipt nog wat verbaast rond in de woonkamer, maar al snel zie ik hem ook gapen. Die ligt dus ook al snel te snurken op de bank.

20151005_210358 En dan is het eindelijk mama-tijd, hoera! Een heerlijk rustig en fijn dagje vandaag: ik heb kunnen sporten, schrijven en een beetje kunnen slapen, en ik ben met de kinderen de deur uit gegaan. LOML en ik volgen nu trouwens The Killing, een super spannende Deense serie. En nu noemen LOML en ik elkaar ook de hele tijd “skette”.

Tot morgen piepeltjes, dan weer een spiksplinternieuwe blog!