Zelfhulpboeken, ik love ze

13/08/2015 - 10 reacties

20150813_223252

Call me cheezy, call me corny, of call me “jezus Des, wat triest dat je 30+ bent en zelfhulpboeken leest hahahah, dat je dat soort dingen nodig hebt, jeetje dan ben je wel erg diep gezonken zeg”, maar ik ben dus gek op zelfhulpboeken.
Ik verslind ze, ik lees en herlees ze, ik vind ze leuk en ben altijd op zoek naar een nieuw zelfhulpboek.

Daar kun je heel wat over vinden, bijvoorbeeld dat ik misschien een diep ongelukkig persoon ben die na het lezen van een zelfhulpboek weer helemaal TJAKKA! in het leven staat en na een paar uur weer een potje aan het janken is op de bank.
Niets is minder waar. Ik ben erg gelukkig en zou mijn leven op dit moment zelfs een 9,8 als cijfer geven (die 0,2 is ook alleen omdat ik Arie Boomsma nog niet heb ontmoet cq een warme knuffel heb gegeven).
Ik vind het gewoon interessant om te lezen hoe de leven werkt en hoe je  je geluk kunt vinden en hoe dat werkt met je eigen persoonlijkheid enz enz.

Ik heb inmiddels ook een aardig stapeltje boeken bij elkaar gespaard en ze prijken trots op mijn speciale “zelfhulpboeken” sectie in de boekenkast. En ik zou Des niet zijn  als ik daar niet een stukje over zou schrijven (en tenslotte heb ik al vanaf 2 augustus elke dag geschreven en zou het niet ontzettend zonde zijn als ik vandaag zou overslaan? Precies).

The Secret van Rhonda Byrne: mijn eerste zelfhulpboek en ik schreef er eerder een stukje over. Het eerste boek wat mijn (en nu klink ik even als Oprah hoor, sorry) leven veranderd heeft. Toen ik het boek las, en weer opnieuw en weer en weer,  snapte ik “het” opeens allemaal zo duidelijk. Alsof er een lichtje in mijn hoofd aanging, echt.

Radical Self Love van Galadarling: het tweede boek wat mijn leven heeft veranderd, ook al vind ik Gala als blogger de laatste tijd te commercieel en geworden. Gala gaat vooral over self love: van jezelf houden dus. Dat het allemaal daar begint en dat je als je eenmaal optimaal van jezelf kunt houden alles kunt bereiken. Jezelf vertrouwen, jezelf accepteren zoals je NU bent (en niet straks als je een baby/een vriend of 10 kilo lichter bent). Gala zegt “hou van jezelf zoals je van je beste vriendin houdt. Natuurlijk heeft ook zij wat minpunten, maar at the end of the day ben je gek op haar”. En zo is het maar net.

Spirit Junkie van Gabrielle Bernstein: kocht ik op aanraden van Selfhelphipster. Ik kon er in het begin totaal niet inkomen, dus heb ik het boek weggelegd. Vorig jaar kwam ik het boek weer tegen en las ik het in 1 keer uit. Het boek gaat vooral over je ego. Hoe die ontstaat, hoe geniepig en gemeen hij kan werken en hoe je je ego kunt verslaan. Veel eye openers voor mij, super leerzaam.

Girl meets yoga van Selfhelphipster: over SHH gesproken, ook wel mijn online coach, en het grappigste meisje op Instagram (samen met Chrissy Teigen): ze schreef een boek toen ze 25 jaar werd. Een kort boekje met 25 levenslessen. Ik pak het boek regelmatig weer bij voor nog wat inspiratie. Mooi dat ze oa zegt “your body is the ultimate care taker”. Dat je lichaam goed voor jou zorgt en dat je dus ook best goed voor je lichaam mag zorgen. Verzorg het met de juiste producten, eet de gezondste dingen en wees er lief voor.

The fire starter sessions van Danielle la Porte: gaat vooral over ehh iets voor jezelf beginnen, volgens mij. Het is een mooi boek, ook qua lay out, vol met quotes om over na te denken maar verder niet iets voor mij.

The desire map, ook van Danielle la Porte: gaat over je gevoelens, als je iets wil bereiken. Stel: je wilt rijk zijn. Waarom wil je dat? Wat voor gevoel heb je erbij? En kun je dat gevoel ook ergens anders mee krijgen?

De kracht van het nu van Eckhart Tolle: ben ik nu aan het lezen. Ben net begonnen dus kan er niet veel over zeggen maar love it, love it. Belangrijkste boodschap: we zijn ons denken niet.
Super zin om verder te lezen. Wat ik nu dus ook ga doen. Tot morgen lieve kijkbuiskindertjes!

Keuzestress

12/08/2015 - 7 reacties

Als LOML en ik gaan uiteten dan gaat dat meestal zo: we lopen een restaurantje binnen. LOML vraagt “waar wil je zitten”, en ik…ik weet het niet. Ik twijfel altijd. Ik loop namelijk naar een tafeltje, en op het moment dat ik wil zitten, en LOML dus ook, sta ik weer op om om me heen te kijken. “Of ehh,  misschien is dat plekje beter?”, vraag ik dan.
“Ik ga niet weer een stoelendans met je doen hier”, is meestal het antwoord.

Hetzelfde had ik toen we een huisje zochten voor Bali. Weet u wel hoeveel huisjes te vinden zijn op airbnb.com? Nou heel veel in ieder geval. Teveel. “Kies jij maar”, zuchtte ik tegen LOML toen we weer een avond lang achter de laptop zaten. Het ene huisje is nog leuker dan het andere en ik wist niets te kiezen.

Nog een voorbeeldje: ik was laatst in de Kruidvat. Ik zocht een dagcreme. Zoveel potjes cremes! Fuck it, dacht ik, ik neem gewoon deze, en ik nam een blauw potje. Maar ik zag meteen een ander potje waarop allemaal moeilijke woorden op stonden als “intensive nourishing treatment”.
Misschien, dacht ik toen, is dit wel het juiste potje creme voor mijn gezicht?

Om maar niet te spreken van de zorgverzekering, aan het eind van het jaar. Ik stel het uit tot 31 december zelf, want er zijn zoveel verzekeringen en zoveel opties en ik moet alles inschatten hoe het in de toekomst gaat (ga ik mijn tanden wel of niet goed poetsen volgend jaar? Ga ik wel of niet sporten oftewel moet ik wel of geen fysio nemen?).

Al die keuzes menschen…het is….ja.
Het is gewoon keuzestress, daar heb ik inderdaad last van. Ik wil de beste keuze maken, de goedkoopste, de mooiste, de juiste, en niet denken: oh shit. Had ik niet beter op dat plekje kunnen zitten? Was dat huisje niet veel leuker geweest?

En ik ben niet de enige, heust niet. Er stond zelfs laatst een artikel in de Flow “waarom we zo worstelen met keuzes maken”. Want we hebben zoveel keus, en we hebben de vrijheid om te kiezen, een prachtig goed, maar dat zorgt dus ook voor zoiets als “decision fatigue”. Door moeilijke beslissingen te moeten nemen raak je energie om te beslissen kwijt. En wat gebeurd er dan? Mensen raken, het is echt waar, oververmoeid. En stellen het uit. Ook al zoiets herkenbaar.

Wat je er tegen kunt doen? Niet zo perfectionistisch zijn. En als ik spijt van een keuze achteraf heb: proberen mededogen met mezelf te hebben. Of op mijn gevoel afgaan, en niet gestresst raken. Want met stress maak je nooit een goede keuze. En soms zijn er gewoon geen goede keuzes. Want alles heeft een nadeel en aan alles kleeft een risico.

Als ik dus de volgende keer in een restaurant vlakbij de deur zit met elke keer de kou in mijn nek…of vlakbij de keuken waarbij de geur van koken in mijn nieuwe trui zit….nou ja.
Dan moet dat maar gewoon zo zijn.

15 uur vliegen met een dreumes doe je zo

11/08/2015 - 4 reacties

 

Er zijn dus heel veel filmpjes op youtube te vinden waarmee je je 2jarige dreumes stil kunt krijgen, wist u dat? Filmpjes van maar liefst 1 uur lang, daar word ik als moeder heel vrolijk van.
Ja, dat zeg ik maar gewoon heel eerlijk. Soms is Ed jengelig, of wil ik naar de wc of een stukje typen of gewoon ordinair door mijn telefoon scrollen en dan zeg ik “wil je anders iets op de ipad zien?”.

En ik beken ook maar meteen, mijn zoon, 2 jaar oud, weet hoe de ipad werkt. Waar hij met zijn kleine vingertjes langs moet swipen, ja dat weet hij. Laatst zag ik hem bij mijn laptop, met zijn vingertjes op het beeldscherm, hij dacht dat het een touchscreen was.

Ed heeft verschillende lievelings filmpjes. Je hebt natuurlijk lala, po en “pienkie wienkie” oftewel de Teletubbies. Verschrikkelijk, maar goed ik word heel vrolijk van Tellsell, dus laat ik maar niet oordelen. Dan heb je natuurlijk Ni en Mo, ook wel Ernie en Elmo oftewel Sesamstraat.
Sesamstraat vind ik dus wel heel leuk he. Vooral Sesame Street songs, waar allemaal bekende mensen mee zingen. Mijn lievelings is deze, en die van Ed is deze.

Dan heb je nog filmpjes met de “boes”. Ed is gek op de boes, ook wel de bus. Dat hij eens zo heeft zitten janken toen hij voor het eerst in de bus zat waarbij ik me zo schaamde dat ik de eerstvolgende halte ben uitgestapt, weet hij niet meer maar goed. Hij is zelfs zo gek op bussen, dat hij met zijn speelgoedbus slaapt. Met alle twee, want hij heeft natuurlijk twee van zijn oma gekregen. En met Beer.  Met name de filmpjes van “the weels on the bus” doen het hier goed.

Maar zijn allerlievelings filmpje is “lala ei”. Lala is zijn favoriete personage uit Teletubbies, en ei staat voor de kinder suprise eieren. Op een dag klikte hij kennelijk op zo’n kinder suprise ei filmpje en sindsdien is hij helemaal hooked.

Wat het is? Het zijn eigenlijk een soort “unboxing” filmpjes van kinder suprise eieren. Je ziet een paar handen en een stapel eieren, en die worden uitgepakt en het speelgoedje wordt in elkaar gezet.

Filmpjes van wel een uur lang menschen. Ik snapte maar niet waarom Ed die filmpjes zo leuk vond tot ik godzijdank een artikel vond op internet. Dat Ed niet de enige is (fieuw) maar heel veel kinderen het leuk vinden. Omdat ze het gevoel hebben dat ze zelf zo’n ei uitpakken.

Kortom; ik kreeg de vraag hoe ik dat nou deed 15 uur vliegen met een dreumes.
Dit is het antwoord.

1000 vragen aan jezelf

10/08/2015 - 3 reacties

20150810_090751

 

Bij de Flow kwam laatst het “1000 vragen aan jezelf” boekje. Vragen aan jezelf waar je over kunt nadenken, filosoferen of in mijn geval: kunt opschrijven.
Want ik ga nu al die 1000 vragen beantwoorden.

Nee grapje.

Ik dacht dus dat dat boekje wel handig is als ik even inspiratiegebrek heb. En ze dan gewoon in een blogje bespreek. Alsjeblieft:

met wie kun je het best opschieten?
Ik denk het allerbeste met mijzelf. Omdat ik dan echt helemaal met niemand rekening hoef te houden

waar besteed je te veel tijd aan?
Mijn telefoon natuurlijk. Helaas. Hoewel ik echt veel minder op social media zit dan vroeger, wil ik eigenlijk het liefst al die apps van mijn telefoon afhalen. Maar dat “kan” ik niet. Of tenminste: ik heb het gevoel dat ik ze toch ergens nodig heb. Wat natuurlijk gewoon bullshit is.

om welke grappen kun je heel hard lachen?
Eh ja dat vind ik een beetje moeilijk uitleggen. Ik heb wel een bepaalde humor met LOML die niemand anders begrijpt. En dat heb ik ook met mijn besties. Maar wat voor grappen dat nou precies zijn, dat vind ik dus moeilijk uit te leggen.

wanneer heb je voor het laatst iets voor het eerst gedaan?
Hmm..goeie….ehh…nou voor het laatst natuurlijk 15 uur gevlogen met 2 kids.

huil je makkelijk in het bijzin van anderen?
Nee. ik huil eigenlijk, zo heb ik gemerkt, helemaal niet makkelijk. Ik krijg wel de neiging tot huilen maar de tranen komen niet zo snel. Terwijl ik vroeger dus heel makkelijk huilde. Ik denk dat ik ergens een muur heb omgebouwd wat betreft tranen. Iets wat ik heel graag wil tegenhouden.

waar bestaat je ontbijt uit?
Havermout.

wie heb je voor het laatst een kus gegeven?
Ed en Joep natuurlijk. Die kus ik te pas en onpas.

waarin lijk jij op je moeder?
We zijn beide best makkelijk in dingen. Of hoe mijn vader (en LOML) het zeggen: soms iets te makkelijk.

Wat doe je ’s ochtends als eerste?
Joep een kus geven want die ligt naast me. En dan LOML een kus geven, en dan ga ik uit bed om Ed op te halen.

Ben je een goede voorlezer?
Nee totaal niet. “Lees eens wat rustiger voor” zegt LOML als ik Ed een boekje voor lees. LOML kan het wel goed. Die doet ook met stemmetjes enzo en verzint er nog wat bij. Aint nobody got time for that.

Tot welke leeftijd geloofde je in Sinterklaas?
Ik denk tot ik in groep 3 zat. Al begreep ik het nog niet helemaal, want als Sinterklaas niet bestond, wie was het dan wel?

Wat wil je nog graag kopen?
Een nieuwe hoekbank. Het liefst in een felle kleur, maar dat gaat LOML niet goedkeuren vrees ik.

Welke karaktereigenschap zou je graag willen hebben?
GEDULD. ENGELENGEDULD. Oh wat zou ik daar graag iets van willen hebben.

Wat is je favoriete tv-programma?
Op dit moment “Kijken in de ziel”. Kijk ik elk jaar, en dit keer is het met rechters. Ik vind het altijd leuk dat hij die vragen stelt die je altijd zou willen weten. En ik ben nu al benieuwd naar welke groep mensen hij volgend jaar heeft.

Dit stukje is voor Joep en gaat alleen over Joep

09/08/2015 - 11 reacties

20150806_144144

Vinden jullie ook dat ik zo bar weinig over Joep schrijf? Over alleen Joep dus, zonder Ed.
Ja he.
Die arme Joep. Terwijl hij zoveel meer verdient. Juist omdat hij de jongste is.

Want het is toch wat, als je de jongste bent. Of in ieder geval: niet de oudste. Niet het eerste kind. Niet het eerste kleinkind. Niet het eerste neefje. Want laten we daar niet omheen draaien: wat dat betreft is hij eigenlijk een stuk minder bijzonder.

Dat merk ik aan alles. De felicitatie kaartjes bijvoorbeeld, toen hij geboren werd. Veel minder dan bij Ed. En de kadootjes en kleertjes die hij tot nu toe heeft gekregen zijn misschien op een paar handen te tellen. Nee, dan Ed. Die had al tig schoenen en een speelgoedkist vol speelgoed voordat hij ook nog maar boe kon zeggen.

En ergens…snap ik dat dus ook wel. Want Joep is ook nog eens een jongetje. Dus alles hebben we al. En alles wat Ed nu doet is nieuw. Voor iedereen. Maar Joep, tja, dat hebben we nou eenmaal allemaal al gezien.
Of hoe LOML het ook wel zegt “Ed heeft nou eenmaal al duidelijke persoonlijkheid”.

Maar ik vind het dus ook heel sneu. Want ik wil dat Joep ook een persoontje wordt. Een eigen persoontje dus. Want hij speelt, tot groot ongenoegen van Ed, nu wel met de autootjes en busjes en treintjes van Ed maar misschien is hij wel meer een Lego kind. Of een speelgoed diertjes kind. Je weet het niet.

Joep is nu bijna 1 jaar. En hij kan wel echt al heel veel. Staan bijvoorbeeld. In zijn handjes klappen. Zijn handjes omhoog doen als je “hiep hiep hoera” roept, super handig als ie straks jarig is. Hij kan met de afstandsbediening/speelgoedauto/elk willekeurig ding net doen alsof het een telefoon is: dan doet hij het tegen zijn oor en gaat hij brabbelen. Hij is echt super super schattig, en dat zeg ik heus niet omdat hij mijn kind is (ok misschien wel). Met zijn bolle wangetjes en zijn beentjes en die plak handjes en zijn mondje.

En stout is hij ook, zoveel meer stout dan Ed. Stekkers haalt (trekt) hij uit de stopcontacten inclusief de veiligheidsstop zodat hij zijn vingertjes erin kan doen. Binnen 5 seconden was hij al de trap opgegaan. Hij doet alles in zijn mond, echt alles. Als ik hem zie kauwen ziet er 9 van de 10x iets in zijn mond wat er niet in moet. “Hier gaan we onze handen vol van hebben”, zucht LOML regelmatig als hij hem weer achterna moet gaan.
Ik vrees het ook.

Joep is dus gewoon het liefste, schattigste, knapste, leukste en stoutste kind van de wereld (net als Ed).
En zo iemand verdiend ook een stukje.