Deze is voor jullie

30/03/2018 - 1 reactie

Toen ik nog Twitter had volgde ik ook Femke Halsema. Ze was nog partijleider van Groen Links en ze had het, zo te zien aan haar tweets, razendruk. Ze was continue aan het werk. De momenten dat ik dacht dat ze thuis was met de kinderen waren weinig.

In mijn vriendenkring ben ik de enige fulltime thuismama. De rest werkt. Allemaal wel parttime, maar ze werken. Een paar werken 32 uur, de anderen werken 24 uur. Ze hebben het druk, natuurlijk. Werk, de kinderen, het heen en weer brengen van de kids naar clubjes. “Ik zit bijna alleen maar in de auto”, zuchtte een vriendin eens.

Ik ben nu aan aantal jaar thuismama. Bij Adam werkte ik 32 uur. Toen werd de afdeling waar ik werkte boventallig verklaard, dus kwam ik thuis te zitten. Tijdens mijn zwangerschap van Ayoub en de eerste paar maanden na zijn geboorte solliciteerde ik erop los. Ik wou graag 24 uur werken, 3 vaste dagen Het was bijna niet te vinden.  En hoewel het eerst niet de bedoeling was, bleef ik dus thuis.

En na heel lang nadenken, en vechten, en principes en regeltjes en verwachtingen opzij te leggen (ja maar wat nou als, en wat zouden mensen zeggen, mensen zullen wel denken, ja maar, en maar stel nou dat), voelde ik mij steeds prettiger bij deze rol. Ik denk dat ik nu 4 jaar thuismoeder ben en ik zou niets anders willen.

Gisteren was ik bezoek bij een vriendin die ook net een kleintje heeft. Ze werkt 32 uur, en moet dit weekend 3 dagen voor haar werk naar het buitenland heeft. Doordeweeks is ze pas half 7 thuis van werk, en ze sport ook nog eens 3 dagen. Ze vindt haar werk heel leuk, maar natuurlijk mist ze haar kleintje ook.

Ik wil natuurlijk geen wedstrijdje doen wat zwaarder is, maar als moeder zijnde heb je al 1 hele zware baan: moeder zijn. Jullie werkende moeders hebben dus eigenlijk 2 banen. En hoewel ik ervoor kies om thuis te zijn, ben ik ook ontzettend blij met moeders zoals Femke Halsema. Moeders als mijn vriendinnen. Moeders die carrière (willen) maken. Moeders die meedraaien met de economie van dit land. Tegen jullie wil ik zeggen: bedankt.

Want ik kan me alleen maar voorstellen hoe het is: zal ik sporten, of toch een avondje thuis? Dat je na een volle dag werken ook nog eens het huishouden moet doen. Dat je continue op de klok let, want  zwemles begint zo laat, maar je moet werken tot zo laat, en dan die files natuurlijk onderweg. Dat je in de school nieuwsbrief leest dat het paas optreden tot kwart voor 9 uur is, maar dat je 9 uur op je werk moet zijn. Dat je kleintje ziek is, en dat je eigenlijk thuis wilt blijven, maar tegelijk je collega’s ook niet wil teleurstellen. Och ja, en dan heb je jezelf nog. Kies je voor dat vrije weekendje even zonder de kids, maar je ziet ze al zo weinig.
Die keuzes, die schuldgevoelens, wat moet je toch doen.

Ik ben extra dankbaar dat ik die keuzes niet hoef te maken. Daarom wil ik tegen al die werkende moeders zeggen: ik heb respect voor jullie. Diep respect.