#genoeggezwegen

03/01/2017 - 4 reacties

Al een tijdje zie ik op Facebook de hashtag #genoeggezwegen rond gaan. Stichting Geboortebeweging roept vrouwen op om negatieve en traumatische ervaringen rond hun bevalling te delen. De bedoeling is om mensen wakker te schudden. Volgens de stichting kijken veel vrouwen negatief terug op hun bevalling omdat ze niet hun eigen zorgkeuzes mochten maken. Wat dacht je bijvoorbeeld van ingeknipt worden zonder dat je daar toestemming voor hebt gegeven? Of geen ruggenprik krijgen terwijl je daar juist wel om hebt gevraagd?

Ik stond er zelf nooit echt bij stil, tot ik laatst eens goed nadacht over mijn bevalling van Ed. Toentertijd schreef ik daar dit stukje over.  Als ik het teruglees weet ik nog hoe emotioneel ik was. Ik was net moeder, Ed was nog in het ziekenhuis, het was allemaal goed gegaan. Ja, mijn ervaring toen was positief.
Inmiddels zijn we bijna 4 jaar verder en met de kennis die ik nu heb denk ik helemaal niet meer zo fijn terug over de bevalling.

De weeen begonnen toen ik 34 weken zwanger was. Dat is dus 6 weken te vroeg, dus ik moest wel in het ziekenhuis bevallen. In het ziekenhuis werd ik continue gecontroleerd. Een ding was duidelijk: Ed was prima op gewicht. Ze gingen de weeen niet stoppen, maar ook niet opwekken. Hoe langer hij in mijn buik zou blijven, hoe beter, maar het zou ook niet erg zijn als hij wel zou komen.

Op de derde dag in het ziekenhuis was al vrij duidelijk dat Ed toch zou komen. Mijn weeen werden steeds pijnlijker. Niet 1x werd er van het personeel uit gezegd dat ik wel een ruggenprik kon krijgen. Vraag toch maar aan, vroeg ik LOML toen het echt niet meer ging. Hij vroeg het aan een verpleegkundige, die zou het aanvragen, het duurde heel erg lang, een andere verpleegkundige kwam aan ons bed en zei dat het al te laat was voor een ruggenprik.

Wat mij nog het meest bij bleef is de gynaecoloog. Niet vriendelijk, niet lief, en ze hamerde er maar in: Ed moest na de bevalling wel meteen weg voor controle. Toen ik uiteindelijk beviel heb ik Ed misschien 1 minuut, hoogstens 2 minuten bij mij mogen houden. Hij moest meteen weg.

Nu vraag ik me vooral af; waarom eigenlijk? Hij was prima op gewicht. Hij was helemaal gezond. Hij hoefde niet in een couveuse.  In de 2 weken daarna was er niemand in het ziekenhuis die mij hielp met borstvoeding, zorg of wat dan ook. Het enige belangrijke was: Ed moest elke dag een bepaalde hoeveelheid drinken en als hij op een bepaald gewicht kwam mocht hij naar huis.

Als ik terug denk aan die periode baal ik zo. Van mezelf, ja dat ook. Ik voel me zo schuldig dat ik me niet goed heb ingelezen. Nu weet ik dat Ed prima bij mij kon blijven: zo kon de borstvoeding op gang komen en huid op huid contact is alleen maar goed voor een baby. Ik had Ed niet stom in een bakje moeten laten, ik had hem bij mij moeten houden, moeten buidelen. Ik had me moeten inlezen, me laten informeren, ik had moeten vragen, ik had eigenlijk vooral moeten eisen.

Maar ik was net moeder. Voor het eerst. Mijn hormonen waren overal. Ik was super emotioneel. Ik wist niets. En toch denk ik nu: ik was toch niet de eerste en enige moeder die zich zo voelde en die niets wist? Waarom heeft niemand mij geholpen?

Ik gaf eens een voorlichting over dragen en het waren allemaal jonge meiden. Ik hoorde ze praten over dragen, samen slapen, borstvoeding, over de juiste verloskundige kiezen die bij je past. Oprecht trots was ik op ze. Ze zochten zelf alles uit en bepaalden wat het beste bij ze past.

Het voelt een beetje verdrietig, als ik aan de bevalling van Ed denk. Hoe anders is dat bij de bevalling van Joep, waar alles ging zoals ik het wou. Nee, mijn bevalling was natuurlijk lang niet zo traumatisch als al die verhalen die ik lees op de site. Ik vind het alleen wel erg jammer dat veel ziekenhuizen niet kijken naar de vrouw en baby persoonlijk.

Wat ik eigenlijk met dit stukje wil zeggen? Lees je in. Bereid je voor. Vertrouw op je lichaam, op je kennis en wees vooral niet bang om op te komen voor jezelf en natuurlijk voor je baby.