Wennen

17/01/2017 - 11 reacties

Die jongste van mij trouwens he, die is nog steeds niet gewend aan de psz.

Twee jaar is hij nu en hij gaat al 3 maanden naar de psz. Twee ochtenden in de week. In de tijd dat hij nog niet mocht en samen met mij wel zijn broer ging brengen wou hij juist nooit terug naar huis. Hij wou ook op de psz, samen met zijn broer in een groep spelen en waarschijnlijk meisjes versieren.

Daarom vindt iedereen (LOML, mijn moeder, mijn schoonmoeder) het maar raar dat Joep nog steeds niet kan wennen bij de psz. Ik snap het wel. Joep is twee jaar lang, dag in dag uit, bij mij geweest. Hij heeft 1 jaar lang met zijn neus onder mijn oksel dicht tegen mij aan geslapen. Hij wil nog steeds aan de borst, ook al komt er geen druppel meer uit, al hij maar een beetje troost krijgt. Hij slaapt nog steeds ontzettend makkelijk in, dicht bij, in mijn armen, tegen mij aan, als hij maar een warm lichaamsdeel van mij kan aanraken.

En toen moest hij dus opeens naar de psz. De eerste dag ging prima, dacht ik. Ik bleef een half uurtje maar Joep was al snel aan het spelen dus ik ging naar huis. Tot ik hem ophaalde. Wat bleek: op een gegeven moment keek Joep van zijn spel op, zocht hij zijn moeder, die was allang naar huis om een aflevering Modern Family te kijken, dus zette hij een keel op en niemand kon hem troosten. Toen ik hem ophaalde vond ik een zielig jongetje met rode natte wangetjes en een flinke snotneus.

 

Zo gingen de maanden september, oktober, en november dus. En de hele maand december zijn we weggeweest dus nu moet hij opnieuw wennen.

Het gaat nu zo: ik zeg op zondagavond al tegen Joep “morgen naar de psz, niet huilen want mama haalt je zo weer op en het is heel leuk om met andere kindjes te spelen”. Joep zegt “ja” maar denkt waarschijnlijk: ik maak zelf wel uit wanneer ik huil.

De maandagochtend staat Ed al in de startblokken om naar de psz te gaan, want hij vindt het daar geweldig. Op dat moment zie ik al enige twijfel op Joep zijn gezicht. Onderweg naar de psz wordt Joep steeds stiller. Eenmaal bij de psz gekomen brengen we eerst Ed naar zijn groep. Ed geeft Joep dan altijd een dikke knuffel, aait hem wat over zijn hoofd en zegt vervolgens “en straks niet huilen he Ayoub!”.  En dan breng ik Joep naar zijn groepje. Zijn mondhoeken beginnen al heel sip naar beneden te hangen. Ik zie al wat tranen opkomen en ja hoor…

“ik wil niet!” en “mama hier blijven!”.  Maar toch. Hij moet. Ik weet ook niet zo goed waarom hij moet eigenlijk. Omdat het goed voor hem is, omdat hij dan andere kindjes leert spelen. En omdat ik natuurlijk, ja dat zeg ik heel eerlijk, die 3 uren heerlijk vind: een huis alleen! Silte! Reinheid! Yoga!

Maar op het moment dat ik Joep dus huilend achterlaat denk ik ook “ja Des, wil je dat echt allemaal?”. Vorige week haalde ik ze op en terwijl iedereen vrolijk buiten zat te spelen vond ik Joep tegen het raam aan met een erg rood neusje en wederom natte wangen. Volgens de juf ging het wel heel goed, hij heeft “maar een uurtje gehuild!”.

On the other hand: het eten gaat gelukkig wel heel goed.

Des kookt: zo af en toe ook wel wat

17/01/2017 - 0 reacties

Jongens, ik ga het niet hebben over wat ik allemaal in de maand december heb gegeten, want dat is te veel, te vet, te zoet, te erg. Dat merk ik aan mijn huid, dat merk ik ook aan mijn lievelingsspijkerbroek die ik laatst aan had maar waarvan de striemen nog steeds op mijn buik staan.
Kortom: het goede voornemen “gezonder gaan eten” blijkt meer dan ooit voor mij van toepassing.

Nou, dat gezond eten ging eigenlijk best wel goed. Ik kom altijd wel aan mijn dagelijkse portie groente, fruit en nootjes (elke dag een handje vol! Doet Oprah ook altijd!).  Ik ben tegenwoordig helemaal het spoor bijster wat echt gezond is. Wel of geen e-nummers? Wel of niet elke dag een ei? (ik ben zo gek op eieren!!).  Ik doe gewoon maar wat goed voelt en waar mijn lichaam goed op reageert. Dus maakte ik deze rode bieten burger en ik vind em zo lekker dat ik het ondertussen al 2x heb gemaakt. Dus. Alsjeblieft en bedank mij of Wen of Maura later.

Ps, doe maar rauwe biet, daar wordt de burger een stuk minder nat van. Je mag ook voorgekookte biet doen, maar dan wel meer havermout bij doen is mijn ervaring.

 

Fidel Castro

17/01/2017 - 1 reactie

Weten jullie nog dit stukje? Toen ik dus gisterochtend de kids ophaalde van de psz zag ik de hond weer. Alleen. Blaffend. Niet aangelijnd.

Ik was lopend want het had gesneeuwd en iedereen weet: des + sneeuw = kansloze missie op de fiets. Terwijl ik liep met stiekeme gebedjes in mijn hoofd please dat de hond mij niet zou aanvallen en opeten (het kan, ik las het laatst ergens), bleef ik ook om me heen kijken. Zag ik misschien iemand alleen met een riem? Een man of vrouw rokend ergens? Hoorde ik misschien iemand roepen “Jan-Keesje, waar ben je??”. Niets van dit alles.

Ik bleef maar doorlopen, de hond was nog steeds hard aan het blaffen, tot ik opeens langs een auto liep.  In de auto zat een man, met een wollen krabeltrui, een muts op, een snor, een jaartje of 55, 60 misschien. Bezig met een shagje te draaien.

“Ben je misschien bang voor de hond?” vroeg de man mij. “Ehm, ja”, zei ik.
“Maar dat hoeft niet hoor”, zei de man.
“Oh”, zei ik. “Is de hond misschien van u?”.
Ja dus.

“Mag ik vragen waarom u de hond niet aan een lijn heeft?”, vroeg ik de man. “Dat doe ik nooit”, zei hij. “Ik heb er al 2x een boete voor gekregen”.

“Ah. Ok”. Ik wist even niet wat ik verder moest zeggen. “Maar je hoeft niet bang te zijn hoor meisje”, zei de man nogmaals.
“Nee, nee, maar eh, nou ja, kijk, ik ga nu namelijk mijn 2 kindjes ophalen, en die zijn zeg maar bet wel klein”. “Zo klein”, zei ik, en ik wees met mijn hand tot aan mijn knieen, al was dat misschien wat overdreven. “En als zo’n losse hond blaffend aan komt lopen, dan zijn ze best wel bang. Ik bedoel, ik ben zelfs een beetje bang. En dan is het voor hun”
“Nog enger”, maakte de man mijn zin af, en hij likte aan het vloeipapiertje.

“Snap ik wel hoor”, zei de man. “Maar hij doet niets, echt niet! Hij heet Fidel. Van Fidel Castro, weet je wel, de dictator?”.
Ik mompelde dat ik niet zeker wist of dat nou een goed teken was dat de hond echt niets doet.

“Kijk”, zei de man. “Hij blaft altijd veel, maar hij doet niets. En hij is al heel oud. Hij is al 11 jaar. Nou ze zeggen altijd keer 7, dus eigenlijk is 77 jaar, snappie?”.

“Fidel, kom eens hier!”, riep de man vervolgens. De hond kwam aanlopen. Rustig. Hij blafte niets. Hij rook wat aan mijn hand, ik aaide hem over zijn kop. Vervolgens ging hij in de auto zitten, naast de man. “Kijk, hij gaat altijd met me mee naar werk”, zei de man. Hij stak zijn shaggie aan. “Hij doet niets. Echt niet”.

Op google zie ik nergens staan dat Fidel een dictator was trouwens. Daar vertrouw ik Fidel dan maar op

Ayahuasca, je was weer prachtig

15/01/2017 - 6 reacties

Dingen die (bijna) altijd door mijn hoofd gaan tijdens een ayahuasca ceremonie:

  • hahahahhhahaha
  • nee, nee, ik wil dit niet, neeeeee
  • godver, waarom moest ik weer zonodig ayahuasca doen?
  • ik wil dit niet meer, ik wil eruit
  • kan ik er ook uit?
  • wtf hoor ik allemaal om me heen??
  • ok, adem, in, adem uit Des, je kan het
  • nee ik wil dit niet
  • ja maar Des, je kan het, kom op, laat maar gaan, laat los
  • de wereld is zo mooi
  • wij zijn 1
  • we zijn met z’n allen
  • de wereld is echt heel mooi
  • he pa, ben jij er ook weer
  • oh lieve lieve kinderen van mij

Dingen die ik (bijna) altijd zie tijdens een ceremonie:

  • mijn ouders
  • mijn voorouders
  • Afrika
  • Indianen
  • jungle
  • slaven
  • vrouwen
  • engelen
  • de wereld
  • het universum
  • mijn ego (zwarte monsters).

Gisteren had ik mijn eerste ceremonie van dit jaar. Het was, natuurlijk, weer heel mooi, maar ook erg verdrietig. Ik voelde echt zoveel verdriet in mij, op mijn hart, op mijn buik. Het was heel zwaar. Verder note2self: soms zijn de dingen gewoon zoals ze zijn.

 

Dit stukje schrijf ik met pijn en verdriet in mijn hart

15/01/2017 - 3 reacties

Niet omdat het nou zo erg verdriet is, het is eigenlijk heel leuk. Ed is namelijk bijna 4 jaar en dat betekent inderdaad dat hij dan naar school gaat.

Het is zo’n stom cliché en zo waar: maar de tijd gaat dus echt heel snel. Zo lag hij nog in de draagdoek op mijn buik mij lief aan te kijken met zijn lange wimpers, zo fietst hij met zijn Superman fietsje zijn broertje aan (“aan de kant Ayoub!!”) om mij vervolgens met diezelfde mooie wimpers quasi onschuldig aan te kijken.

De basisschool dus. Dat is ook zoiets wat je schijnt te moeten doen als ouder: een goede basisschool uitzoeken. Maar wat is tegenwoordig nou een goede basisschool? Ik vind ieder geval dat:

  • het een school is met de beste leraren ever, een beetje zoals Meester Bart of een juf als Irene Moors (is ze niet, weet ik wel, maar ik denk dat ze echt een hele leuke lieve juf zou zijn);
  • het moet een school zijn dan iets doet met gezond eten en natuur en “lekker aarden”;
  • het hoefde niet perse een openbare school te zijn, of een islamitische of een christelijke;
  • het moet wel een gemixte school zijn, dus niet alleen een “witte” of alleen “zwart”, maar gewoon net zoals de Nederlandse samenleving: gemixt dus.
  • het moet dichtbij zijn, maar als een goede school ietsje verder was gaf dat ook niet
  • het moet gewoon een leuke school zijn.

Maarja. Wanneer weet je nou wanneer een school echt leuk is? Ik zag op de websites van bijna alle scholen dichtbij ons huis dat het een leuke school kon zijn (afgezien dat er een paar nog steeds Comic Sans gebruiken als lettertype voor de site, maar goed, dat zag ik door de vingers). En er is dus zoveel keus lieve menschen. Ik had werkelijk waar geen idee. In “mijn tijd” had je een katholieke, een christelijke, een openbare en een Montessorischool. Nu heb je de vrije school, de school met de reformatorische identiteit, een Dalton school en vreedzame scholen (je hebt dus ook niet-vreedzame scholen?).

Ik besloot niet meer op websites te kijken maar gewoon mijn gevoel te volgen. Dus praatte ik met moeders die ik tegenkwam bij de peuterspeelzaal of in het speeltuintje in de buurt. Ik vroeg moeders om advies in een Facebook-groepje. Ik vond informatie bij het wijkgebouw waar ik toevallig iemand tegenkwam die op verschillende scholen in de buurt werkt.  En zo kozen we uiteindelijk voor een school, vroegen we een gesprek aan, kregen we een rondleiding en schreven we ons in. Nouja, Ed dus.

Van de week werd ik gebeld. Of Ed al een paar dagen kon komen om te wennen. En dus gaat hij binnenkort naar school, met zijn Spiderman rugzakje gevuld met zijn Bentobox-je, zijn Spiderman drinkbeker, en zijn kaki-fruit (ja zo’n moeder ben ik dus).

Loslaten, dat moet ik nu dus doen. Gelukkig komt hij op een vreedzame school.