Nr 3

01/05/2017 - 10 reacties

Vorig jaar juli, of augustus, ik weet het niet eens meer zo goed, was ik zwanger. Ik was een dag over tijd, ik deed een test, en die was dus positief. Precies een week later had ik een bloeding.

Ik belde de vk. Was het erg die bloeding? Hoeft niet, zei ze. Hou het even in de gaten. Maar ik wist het al. Ik had nog een test in huis, en die liet zien dat ik niet meer zwanger was. Ik belde de vk weer. Ik weet niet zo goed of ik dit nou een miskraam moet noemen, zei ik. Dat is het wel hoor, zei ze. Een vroege miskraam. Hou het in de gaten, zei ze. Je zal meer gaan bloeden, het vruchtje zal waarschijnlijk wel loskomen. Hoe voel je je, vroeg de vk.
Mwah, zei ik. Ik vond het erg jammer, maar verdriet was een groot woord.

Dat was echt zo. Ik hoefde niet te huilen, ik bleef gewoon mijn dingen doen met 2 flinke maandverbanden in mijn grote oma onderbroek, want het was inderdaad een behoorlijke bloeding. LOML en ik hadden het erover dat goed was. Het is nog niet onze tijd, zeiden we.

Ik ben dus nu ook een vrouw die een miskraam heeft gehad, al vind ik dat nog steeds raar om te zeggen. Als ik aan een miskraam denk, denk ik aan minimaal 10 weken. Ik was misschien 4 weken zwanger, wat was dat nou eigenlijk? Ik ken zoveel vrouwen die “echt” een miskraam hebben gehad. Achter elkaar, terwijl ze allemaal zo graag een baby wilden. Ja, die vrouwen, die hadden recht op verdriet. Ik heb al 2 gezonde kinderen, en het was goed zo. Ben je verdrietig, vroegen vriendinnen. Nee, echt niet.

Maar toch, toen ik 10 weken geleden een test deed, en die was dus weer positief, voelde ik me gewoon. Voorzichtig. Ik zag een plusje, LOML en ik gaven elkaar een knuffel maar we zeiden meteen tegen elkaar “nou we zien het wel he”. Ja, we zien het wel.

Dat is dus wat een miskraam toch met je doet. Elke zwangerschap daarna is niet meer vanzelfsprekend. Tot zeker 12 weken voelde ik me “luchtig blij”. Ik was zwanger, maar bij elke toiletbezoek hield ik rekening met bloedverlies.

Die voorzichtigheid, die blijft merk ik nu. Ook al ben ik nu 16 weken, voel ik me, eindelijk na die misselijkheid, weer goed, en weet ik dat ik weer een jongetje krijg (LOML zijn reactie bij de pretecho: “oh nee he..”). Maar toch. Zwanger he. Weer een heerlijke ruikende kleine baby over 5 maanden. Kom maar op.

 

 

Present Child

04/03/2017 - 1 reactie

Toen ik voor het eerst ayahuasca deed kreeg ik het liefste mailtje ever van een lezeres: B. Zij heeft mij echt zoveel dingen uitgelegd. Een van de dingen die zei is dat je in de week voordat je ayahuasca gaat doen merkt dat je alvast wat “voorbereidend werk” doet.

Ik heb inmiddels al wat ceremonies achter de rug en ik merk inderdaad dat in de voorgaande week meer met mezelf bezig ben. Dat merkte ik ook bij mijn laatste ceremonie. Ik merkte opeens hoe ik mijn ego durfde aan te kijken, hoe ik gevoelens toe kon laten en ook hoe het daardoor opeens veel beter tussen Ed en mij ging. Ik schreef al eerder over Ed en ik. Soms gaat het goed, soms gaat het niet goed en hebben we dagen veel strijd en ruzie. Na mijn laatste ceremonie ging het een stuk beter tussen Ed en mij. Toch had ik al een afspraak staan met een tolk van Present Child. Die wou ik toch door laten gaan want ik was wel benieuwd wat Ed zijn boodschap was naar mij toe.

Het eerste gesprek had ik met een hele lieve geduldige tolk van Present Child. Zij stelde mij 12 vragen waarop ik antwoord gaf. Het ging natuurlijk veel over Ed. Waar had ik moeite mee met Ed? Wat vond ik erg aan hem? Kon ik voorbeelden noemen? En wat vond ik juist mooi aan hem? In het begin van het gesprek vond ik het erg moeilijk om antwoord te geven. Juist omdat het zo goed ging tussen mij en Ed. Ook vond ik het moeilijk om het over Ed te hebben omdat ik vind dat het juist ik een manier moet vinden om ermee om te gaan. Op de vraag “wat vind je erg aan Ed” bijvoorbeeld was mijn antwoord eerst: niets, ik vind het juist erg dat ik zijn karakter niet kan accepteren. Toch, stapje voor stapje, kwamen we verder.

Aan de hand van mijn vragen en de methodiek van Present Child schreef de tolk een uitgebreid verslag wat volgens haar de boodschap van Ed kan zijn. Deze terugkoppeling kreeg ik een week later. Het duurt te lang om daar in dit stukje uitgebreid op in te gaan maar het is wel duidelijk dat Ed mij wil zeggen: voel je verdriet. Accepteer je verdriet. Laat het toe, erken dat het er is. Ga het niet uit de weg. Duld je angst, loop er niet voor weg. Oftewel: voel, voel, voel.

Ik vond het heel mooi om de boodschappen van Ed te horen. Ook vond ik het fijn om te weten dat het echt klopt met mijn laatste ceremonie. Het verdriet dat ik voel, dat mag er dus zijn. Nu hoef ik het alleen maar toelaten.

Bedankt Ed <3.

Ja

04/03/2017 - 1 reactie

Ik was weer eens moe, de kinderen waren vervelend, en ik was ook nog weer eens alleen thuis. Ik wou even rust, geen geschreeuw, geen ge “mama mag ik een…” of een “maar waarom dan niet?”, gezeik, maar ik wist ook dat het nog lang zou duren voordat ik me-time zou hebben, maar daar kon ik ook niet aan denken want het leven is immers nu enz enz.

Ik besloot daarom voor 1 dagje geen strijd aan te gaan. En op alles, ALLES, wat de kinderen mij zouden vragen, zou ik een “ja” op zeggen.

Mijn voornemen voor die dag begon al lekker. Joep werd vroeg wakker en wou naar de woonkamer. Ik niet. Ik wou nog in bed liggen en was van plan om Joep mijn telefoon te geven (troef!) zodat ik nog even kon liggen. Maar ik wil naar boven, zei Joep.
Ja ok, zei ik toen.

Na hun bordje havermout wilden ze nog een bordje havermout. Ed wou daarna een banaan, Joep een appel. Daarna wou Ed met de Playstation (van zijn vader! No judgement please!) spelen. Ze wilden kleien. Na 5 minuten wilden ze met zand spelen. Na 3 minuten wilden ze tekenen. Ze wilden chips. En nog een bakje chips.
Ja, zei ik. Ja, ja, ja, ja, ok, ja.

Het resultaat van mijn ja-experiment? Drie bakjes chips, 2 doosjes smarties, chocomelk uit het pakje, met de elektrische trein spelen (zeg ik altijd “nee” op, omdat ik het zo’n gedoe vind om die trein in elkaar te zetten). We bleven extra lang bij het speeltuintje, we gingen nog wandelen, en als avondeten kregen ze patat met appelmoes.  Ja, ja, ja, ja, ok.

Was het nou leuk, zo’n dagje met alleen maar ja? Was er weinig strijd, geen ruzie, geen gezeik, had ik meer rust. Eerlijk is eerlijk: JA.
Voor een keertje. Een reminder voor mezelf voor de volgende keer, als ik weer eens zo moe ben. Nee zeggen kan nog altijd.

 

Liefde

04/03/2017 - 1 reactie

Linda de Mol schreef eens een stukje dat ze het zo leuk vindt om te zien dat haar vriend Jeroen het zo goed kan vinden met haar ex man. Ze schreef eens dat op verjaardagen iedereen leuk en gemoedelijk met elkaar omgaat: haar ex schoonmoeder praat met haar nieuwe schoonmoeder, Jeroen en Sander zetten samen kaarsjes op de taart. Leuk is dat, denk ik dan. Wat fijn dat het zo kan.

Hetzelfde dacht ik bij een interview dat ik laatst las van Katja Schuurman. Zij vertelde dat haar ex Thijs langskwam om te barbecueen en dat hij een extra groot stuk vlees meenam voor haar nieuwe vriend. En dat ze samen de vader van Katja in het ziekenhuis bezochten toen Katja in het buitenland was. Ook bij de stukjes van Henk lees ik een respectvolle toon richting zijn ex-vrouw.

Mooi vind ik dat. Dat het kan. Dat is niet vanzelfsprekend zoals iedereen vast wel weet. Hoe vaak lees je of hoor je dat het niet zo kan? Ik hoor soms nog steeds verhalen van vrienden die hun verjaardag apart moeten vieren. Omdat de ouders, na inmiddels 20 jaar gescheiden te zijn, nog steeds niet samen in 1 ruimte kunnen zitten. Verschrikkelijk.

Vorig jaar toen ik er achterkwam dat ik niet bang hoef te zijn om LOML kwijt te raken hebben we elkaar ook meteen een belofte gedaan. Wij zullen er samen voor zorgen dat dat ons nooit zal gebeuren. Ik bedacht me toen ook: stel dat LOML een ander zou vinden, dan zou ik hem dat echt gunnen. Omdat hij mijn soulmate is, dat ten eerste. Omdat hij de vader van mijn kinderen is, natuurlijk. Omdat ik hem dat echt gun: liefde. Als hij van iemand anders betere of andere liefde kan krijgen, wie ben ik dan om dat in de weg te staan?

Nu klinkt dit allemaal heel mooi natuurlijk, maar in de praktijk zou ik natuurlijk wel eerst die ander opzoeken en de banden van haar auto lek steken.
Gewoon voor de zekerheid.

(ps, we zijn vandaag 5 jaar getrouwd en gelukkig (nog) niet van plan om uit elkaar te gaan. Hoera!)