eten

22/02/2017 - 3 reacties

Jongens, jullie moeten stoppen met al die mailtjes en lieve berichtjes en kaartjes vanuit het hele land om te zeggen dat jullie zo blij zijn dat ons Joep nou eindelijk goed eet hoor.

Ok, grapje, grapje.

Het feit dat het niemand ervoor interesseert was voor mij wel weer een lesje: waar had ik me al die tijd (2,5 jaar!!) druk om gemaakt? Nou ja over het feit dat hij dus nauwelijks at dus.

Maar dat is dus voorbij. VOORBIJ! VOOR FUCKING BIJ! Ik durf het zelfs hardop te zeggen. Omdat ik de kwaadste niet ben: hierbij mijn tips:

  • niet de meest originele tip maar: eet samen aan tafel. Hebben wij heel lang niet gedaan. Omdat ik het handiger vond om, ja nu ga ik het gewoon zeggen, voor de tv te eten. Ging veel sneller, veel makkelijker, er was afleiding. Maar toen ik vervolgens op feestjes kwam en zag hoe andere kinderen netjes aan tafel gingen zitten en mijn kinderen gewoon op de bank bleven zitten wist ik: hier moet verandering in komen. Aan tafel dus, met de tv uit. MAAR als jouw kind wel eet met de ipad of telefoon erbij, dan zeg ik: lekker doen.  Ook die fase gaat heus voorbij en persoonlijk vind ik het belangrijker dat ze gewoon eten en heb ik ook niets tegen de ipad of de telefoon of de Nintendo DS of de Playstation 4 (heeft LOML net gekocht met smoes “dan kunnen we later met z’n allen Fifa spelen).
  • onderhanden: helpt soms wel. En als het helpt: waarom niet. Ik zei vaak: eet een paar happen, dan krijg je daarna je toetje. Maakt dit mij een slechte moeder? Maybe. We zien het wel over 20 jaar.
  • grapjes, liedjes zingen, de dag bespreken: ben ik super slecht in. Vooral op het laatst toen het alleen maar elke dag strijd was bij het avondeten. LOML kan het wel. Die vertelt verhaaltjes, maakt grapjes, zingt zelfbedachte liedjes. Ed en Joep moeten keihard lachen, zijn zo afgeleid en we zijn weer 5 hapjes verder.
  • verstop je groente. Ik zeg: spaanse tortilla, groente muffins, courgette pannenkoekjes.
  • zoek uit wat je kind echt lekker vindt. Joep is gek op bloemkool en gegrilde zalm. Vreet ie zo een bord van leeg. En soep ook. Dus hup: alle groenten die je kunt vinden in een kom, bouillonnetje erbij, staafmixer en klaar ben je.
  • ja en nu komt het, ook ik ben de moeder die het gewoon gaat zeggen, maar laat los. Laat echt los. Ik zat op een gegeven moment met zo’n stresskop aan tafel omdat ik de hele dacht alleen maar kon denken “och het avondeten moet ook nog”. Dat voelde Joep natuurlijk ook feilloos aan waardoor het eten sowieso een strijd werd. Ik liet op een gegeven moment alle verwachtingen los. Dan maar niet meer zelfs 3 hapjes, alles was mooi meegenomen en anders niet. Morgen weer een dag. Wat ook erg hielp is dat het mij opviel dat Joep overdag wel goed at. Dat vond ik dan genoeg. Op dit moment eet Joep zelfs soms beter dan Ed want Ed is nu heel erg afgeleid aan tafel en zit alleen maar te klieren.

Als ik ook maar 1 moeder over de hele wereld, 1 radeloze moeder die met haar handen in het haar zit elke avond weer omdat haar kind weer eens weigert om z’n mond open te doen, als ik ook maar 1 moeder kan helpen, nou dan is mijn missie volbracht hoor.

yoga with Des

18/02/2017 - 4 reacties

 

Oja trouwens, ik doe nog steeds yoga. With Adriene, my good old friend en haar squeaky floor. Ze begon dit jaar met een nieuwe 31 days of yoga, iets wat ik trouwens van harte kan aanraden. Elke dag yoga, meestal een half uurtje, soms ook een kwartiertje, maar allemaal heel fijn in balans. Ze heeft eerder een 30 days gedaan, twee verschillende zelfs, dus als je wil kan je die ook doen. Ben je mooi 3 maanden verder.

Deze 30days of yoga, die van dit jaar dus, heb ik inmiddels klaar. Ik vond het niet echt lekker gaan. Ik vond het eigenlijk gewoon heel erg ruk gaan, en best zwaar ook. Ik denk dat het komt omdat Adriene dit keer meer de focust legt op mindfullness en alle handelingen met veel aandacht uitvoert.

Day 1, die gaat nog wel. Maar ik deed laatst day 2 en toen kwam ik er weer achter waarom ik yoga soms zo tyfus zwaar vind en het soms ook nog eens gdvrdmme confronterend is.

Eerst ben ik geïrriteerd. Het schiet niet op, het gaat mij te langzaam. ‘Jaja, dat weet ik wel Adriene”, mompel ik. Vervolgens word ik gewoon boos. Waarom duurt het zo lang, waarom praat ze zoveel, waarom moet ze alles zonodig uitleggen? Dan denk ik aan alle dingen die ik nog moet doen: de was sorteren, de was opvouwen, de keuken opruimen, de klerenkast van de jongens uitzoeken want Joep is weer gegroeid en ik kan hem niet weer met hoog water broeken naar de creche sturen.

En dan, precies op dat moment, realiseer ik me wat ik aan het doen ben. Ik ben namelijk boos op Adriene, een meisje op mijn beeldscherm. Ik voel de irritatie, ik voel dat er van alles door me heen gaat wat nergens op slaat. Ik voel ergernis, ik voel boosheid, ik voel me ook gewoon een beetje stom want ik ben me opeens bewust dat ik me belachelijk gedraag.

Nou, dat is dus wat yoga met mij kan doen. Ik kom mezelf keihard tegen. Confronterend ja. Gelukkig ben ik me ervan bewust. De oefening is nog niet klaar. Terwijl ik mezelf zie in de weerspiegeling van mijn laptop denk ik: geniet van het proces. Alles is nu goed. Ik laat los en op dat moment begint Adriene aan de childpose.
Gelukkig.

 

 

Zo’n echte thuismama

18/02/2017 - 5 reacties

 

Laatst stond ik Ed op te wachten op het schoolplein. Ik stond tussen al die andere moeders en enkele vaders want het is natuurlijk wel 2017 en toen realiseerde ik mij opeens dat dit 1 van de redenen is dat ik er bewust voor had gekozen om fulltime thuismoeder te zijn.

Dat was eerst zeker niet bewust. Sterker nog: dat was een behoorlijke strijd in het begin, met mezelf natuurlijk, met mijn ego. Want ik had immers jarenlang geroepen: ik thuismoeder? Nooit! Maar toen ik zwanger was van Joep werd de afdeling waar ik werkte boventallig verklaard. En toen zat ik met 2 kinderen thuis. Ik wou toen nog wel werken, en zocht naar een 24 uur baan. Maar dat was moeilijk te vinden en eerlijk vond ik dat thuiszitten, dat zorgen voor de kinderen, niets van ze te hoeven missen, helemaal zo erg niet.

Ik ben zelf kind van werkende ouders. Ik ging naar de overblijf en de keren dat mijn moeder mij ophaalde kan ik op 1 hand tellen. Maar ik vond het oprecht niet erg. Ik heb mijn ouders daarin niet gemist. Bovendien wist ik dat het nodig was dat mijn moeder er ook bij moest werken. Daardoor konden mijn zusje en ik ook anderen dingen doen: zwemles, balletles, dagjes uit in de vakantie. Waarmee ik maar wil zeggen: ik denk oprecht niet dat het voor een kind veel uitmaakt of je als moeder thuisblijft of werkt, het gaat, natuurlijk zoals altijd, gewoon voor de vele liefde die je geeft.

Langzaam, stap voor stap, kwam ik er steeds meer achter dat ik nu toch echt een moeder ben. Een Echte Moeder, die dus thuisblijft, en dat daar helemaal niets mis mee is. Ik durf daar zelfs inmiddels gewoon voor uit te komen, op het moment dat anderen aan mij vragen “en wat doe jij in het dagelijks leven?”, ik echt kan zeggen: onderhandelen met mijn peuter over het avondeten.  Soms krijg ik nog weleens vacatures toegestuurd of laatst vroeg iemand nog “bevalt het nog steeds, thuis met de kinderen?”, en dan is mijn antwoord: ja echt. Het bevalt nog steeds, hoe zwaar het ook kan zijn. Laatst waren ze allebei ziek en dan vind ik het heerlijk dat ik me niet schuldig hoef te voelen naar mijn werk om me af te melden. Ik voel me dan echt dankbaar dat ik de keuze heb om bewust thuis te blijven. Bovendien, en dit klinkt ouderwets, werkt deze situatie op dit moment het beste voor ons als gezin. LOML heeft een eigen bedrijf, is veel weg, en doordat ik ervoor zorg dat thuis alles op rolletjes loopt (nouja..meestal dan) is er voor ons allemaal veel rust.

Ik kreeg laatst wat reacties van lezers; ik lees je blog nog steeds en hoewel onze levens mijlenver uit elkaar liggen (jij thuismama, ik nog geen kinderen en werken)  vind ik het toch fijn om je stukjes te lezen. Dat vind ik echt leuk om te horen omdat het voor mij bewijst dat ik niet zo’n “suffe thuismama” waarvan ik altijd bang was dat ik het zou worden.

Gisteren moest Ed verkleed naar school komen (omdat het carnaval is). Er was een modeshow op het schoolplein en alle kinderen gingen hun kleren showen. Ed kwam het schoolplein op, heel stoer, hij liep en hij zwaaide naar iedereen en onder zijn Spiderman masker zag ik hem kijken naar alle ouders, zoeken naar zijn mama. Hij zag er zo blij uit toen hij mij zag en op dat moment wist ik: ja, hier doe ik het dus echt voor.

De modeshow was voorbij en de groepen gingen weer naar binnen. Ik fietste snel naar huis. Me-time.
Balans noemen ze dat volgens mij.

Ed gaat naar school

18/02/2017 - 5 reacties

 

 

Ed zijn eerste kunstwerk

Ondertussen gaat Ed alweer een weekje of 2 naar school. Eerst een paar dagen wennen, tot 12 uur. Toen een paar dagen tot 2 uur en inmiddels heeft hij zijn eerste volle week achter de rug.

Hoe gaat dat nou, een leven met een echte “schoolganger?”. Ik vond het moeilijker dan verwacht. Ik dacht (natuurlijk) ik doe dat wel even. Ik dacht: ik ben niet zo’n bange moeder, ik kan heust wel loslaten, zoiets hoort er nou gewoon bij, voor je het weet gaat hij naar het gymnasium, studeert hij af op de universiteit en heeft hij een paar jaar later een medicijn tegen kanker ontworpen en zit mijn taak als moeder erop. Zoiets.

Maar ik moest natuurlijk wel keihard wennen. Aan de nieuwe tijden bijvoorbeeld. Dat ik iemand om 2 uur moest ophalen. Maar ook dat ik iemand om half 9 naar school brengen, een tijdstip waar ik normaal gesproken nog rustig een kopje koffie drink.

Waar ik ook heel erg aan moest wennen, en dit was natuurlijk een big ass eyeopener voor mij, is dat ik Ed moest vertrouwen. En zin meester. En zijn kindjes in de klas. En alle mensen op die grote school die om Ed heen gangen. Wie zegt dat die ene juf niet stiekem een psycho is? Of dat er gemene kindjes zijn later seriemoordenaar worden? Je weet het niet.

Die eerste paar dagen was Ed vrij stil, pas rond de derde dag begon hij een beetje te vertellen over wat hij allemaal op school had meegemaakt. Toen hoorde ik dus dat hij moest huilen op de wc omdat “ik zo alleen was  mama”. En dat een jongen hem duwde, en hij terugduwde en de jongen hem vervolgens “ een schop onder mijn billen gaf”. Ja, toen dacht ik dus even: 1. waar woont dat 4jarige pestkoppie, die gaan we eens ff opzoeken, maar ik dacht ook daarna van 2. hoort erbij Des. Hoort er allemaal bij.

Ed moest die eerste dagen best wel wennen. Het waren heel veel prikkels en indrukken voor hem en hij is nog steeds erg moe als hij thuiskomt. En wat we niet hadden gedacht gebeurde toch: die eerste dagen moest hij ook huilen en klampte hij zich aan mij vast toen ik wegging. Gelukkig zit hij nu in een nieuwe groep met minder kinderen, meer rust en vooral een hele lieve meester (ik heb tenminste niets raars gevonden op internet).

Inmiddels zwaait hij niet meer naar me als ik wegga want hij heeft het te druk met zandtaartjes maken met zijn maatjes R, D en R. Bovendien heeft hij Belangrijke Taken gekregen van de meester want hij is deze week aangesteld als Hulpje.

Kortom; hij overleeft het allemaal wel. Nu ik nog.

Schoonmaaktypes

14/02/2017 - 10 reacties

Toen ik laatst bijna struikelde over de koffer van LOML wist ik weer: er zijn verschillende schoonmaak-types.

Zo heb je bijvoorbeeld LOML, en eigenlijk bedoel ik hiermee: De Man.  De man zet iets neer op gewoon een willekeurige plek. Denk een pak melk op de tafel. Sleutels op het nachtkastje. Opladers op de bank. Een schoenendoos in de gang. Waarom? Ik weet het niet. Het is helemaal niet logisch. Toen LOML nog in een studentikoze flat woonde vond ik regelmatig lege cola flessen achter de bank.  Ik vraag me dan echt af: hoe komen deze flessen hier, in hemelsnaam? Waarom wordt dit niet opgeruimd?  Ook dit komt regelmatig voor bij ons thuis: LOML komt thuis van zijn zakenreis, zet zijn koffer in het midden (!) van de hal en gaat vervolgens naar binnen. Elke keer als hij iets nodig heeft (tandenborstel, deo, schone sokken) haalt hij het uit de koffer en loopt weer weg. De logica is mij volstrekt onduidelijk. Waarom niet meteen je koffer opruimen? Waarom de koffer niet aan de kant doen? Laatst stonden we met zijn vieren in de hal en tot mijn verbazing zag ik hoe LOML, Ed EN Joep gewoon om de koffer heen liepen. Soms heb ik het hier met LOML over en dan verschillen zijn antwoorden in “nou en”, “welke koffer?”, “wat bedoel je precies?” en het meest irritante “het stoort mij niet”.

Dan heb je nog types als mijn zusje. Die zijn heel rommelig, al zullen ze dat nooit toegeven. Het type die haar koffiemok en ontbijtbordje op het aanrecht laat in plaats van het in de vaatwasser te doen. Die tig statieflessen bewaart, in plaats van een keer mee te nemen naar de supermarkt.  Het huis van mijn zusje ziet er altijd uit alsof ze er als een wervelwind door heen is gegaan maar haar antwoord is altijd “ik weet waar alles ligt”. Dat klopt inderdaad ook nog: tussen de stapels boeken en papieren verspreid over haar hele bureau vindt ze inderdaad altijd meteen waar het ligt. Deze mensen doe je overigens ook geen plezier om het voor ze op te ruimen want dan “kunnen ze niets meer terugvinden”. Ook een bijzonder feitje aan deze mensen: slordig zijn ze wel, vies niet. Ze zijn dus wel redelijk schoon en ruimen ook enigszins op maar voor mij is het eigenlijk nog steeds een tyfusbende.

Je hebt ook de neuroten, de freaks, de autisten. Mijn vader en zijn twee zusjes (mijn tantes) om maar een voorbeeld te noemen. Toegeven doen ze het nooit. Ze roepen juist dat het heel normaal is om theedoeken te strijken (mijn tante) of handdoeken te strijken en deze netjes op te vouwen en te sorteren op kleur (mijn vader) en niemand in je keuken toe te laten want niemand kan het zo schoonmaken als haarzelf (mijn andere tante).  Dit zijn perfectionisten. Super schoon. Mijn vader wast af en doe de vaat vervolgens nog in de afwasmachine, om maar een voorbeeld te noemen. Ik zette eens een kopje op tafel en betrapte mijn tante dat ze het kopje ietsje opschoof, zoals het hoorde. Plastic tasjes worden netjes in een vierkantje opgevouwen. Ja, dit zijn mensen die hiervan genieten. Die vinden dat het zo horen. Die niet snappen dat er mensen zijn die kunnen leven in een bende (zoals mijn zusje). Wel heel handig: deze mensen nonchalant uitnodigen als je geen zin hebt om op te ruimen. Doe ik regelmatig.

Dan heb je nog de zorgeloze types. De vrije geesten, de “ach wat maakt het nou uit” types. De “het mag schoon maar er mag ook best geleefd worden”-types.  Onnodig om te zeggen maar hier hoor ik *kuch* natuurlijk bij. Mijn moeder ook. Mijn beste vriendin ook. Ik maak mijn huis elke dag schoon (het is een kwestie van bijhouden menschen!), maar ik durf oprecht te zeggen dat ik geen VT-wonen huis heb (ergens is dat ook wel jammer). Ik stof af, ik dweil, maar je vindt nog genoeg stof tussen de boeken door (iets wat bij de groep hierboven nooit zal voorkomen). Alles heeft een plek en aan het eind van de dag zie ik graag alles opgeruimd maar he, als het niet lukt dan is dat ook niet erg. Persoonlijk zijn dit de meest fijne mensen om mee samen te leven.
Maar he, dat zeg ik.