rot zelf op met je mindfullness

03/01/2017 - 2 reacties

Natuurlijk. In een jaar waarin woorden als “mindfullness”, “zen”, “in je volle kracht staan”, ontdek je chakra” enz je om je oren slaan komt er natuurlijk een tegengeluid. Ik las al eerder een stukje in de Linda, helaas weet ik niet meer wie het heeft geschreven maar de boodschap was: rot op met je zweverige gedoe. Met je retraite, en je stilte weekend en je ayahuasca’s.
Ook las ik dit stukje. Ga weg met je mindfullness. Sta met beide benen op de grond en leer van je pijn.
Ik word hier een beetje kriegelig van.

Natuurlijk: ik voel me een beetje aangesproken. Ik ben die vrouw die ayahuasca doet. Die het geluk omarmt. Die te pas en te onpas quotes op instagram deelt. Die weer eens zonodig een stukje moet schrijven over geluk, zelf hulp, zelf ontplooing, bloeien. En meer van dat soort onzin, zal een cynische journalist vast denken. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.

Ik vraag me toch af: waarom mag ik niet mindfullness lekker op de bank zitten? Waarom mag ik niet over mediteren praten, iets wat zo lekker is zo vroeg in de ochtend en waar ik energie van krijg, waarom is dat zo stom? Waarom ben ik, als ik tegen een vriendin zeg “joe, je kan er lekker in blijven hangen, of er een les uit halen, joe?”, een zweverig wijf?

Als een vriendin tegen mij zegt dat ze zich klote voelt, dan vraag ik door: waarom voel je je klote? Waar komt dat vandaan? Hoe voel je je precies? En ik zeg juist: laat het toe. Ik ben de eerste die zegt, want zelf ondervonden, laat je angsten toe. Pak het met beide armen aan, ga die confrontatie aan, want alleen daardoor kan je juist met beide benen weer op de grond staan en het geluk omarmen.

Wat ik juist niet meer doe is mee ouwehoeren. Lekker zeiken hoe stom je collega’s zijn, of het kassameisje of de mensen die je in de weg staan in de supermarkt. Ik wil best naar je luisteren, 1,2, ja zelfs 3 keer.  Maar als je er daarna in blijft hangen dan bescherm ik mijn eigen aura (haha).

Ik probeer nuchter te zijn, op mijn eigen zweverige manier. Of misschien wel andersom. Ja, ik ben misschien juist die type vrouw die pff zo vervelend, al die dingen doet waar een cynisch persoon zou zeggen: rot toch op met je steentjes en je meditatieruimtes. Ik ben echt niet voor maakbaarheid, ik denk juist dat we daarin zijn doorgeslagen. Dat het perfect moet zijn, dat je altijd gelukkig moet zijn met een brede glimlach op je gezicht inclusief glitters en unicorns.
Het leven, en Het Geluk, is juist meer dan dat. Het is juist ook accepteren dat het minder gaat. Dat pech en ongeluk juist omarmen, want het hoort er allemaal bij.

Iemand reageerde op het artikel met “Pech en ongeluk omarmen, met beide benen op de grond staan en leren van je pijn is juist waar mindfulness over gaat”.
Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg zal een cynische journalist denken. Maar dat doe ik juist al.

 

Kom maar doorrrrr 2017

25/12/2016 - 5 reacties

Ik heb het gevoel dat ik het al duizendhonderd keer heb geroepen maar toch, ik blijf het zeggen, gewoon, omdat het kan, maar dit jaar was zo’n heerlijk fijn jaar. Ik heb zoveel geleerd dit jaar. Van mezelf. Over mezelf. Van anderen. Over anderen. Ik ben spiritueel gezien zo gegroeid (ok, lichamelijk ook, maar dat vergeten we ff).

Wat echt de shift voor mij was: maart 2016. Ik weet het moment nog goed dat ik er niet meer omheen kon, rond bepaalde onderwerpen in mijn leven. Niet meer bang zijn, altijd eerlijk zijn, het is iets wat dat moment meteen binnenkwam. Dit had gevolgen voor alles in mijn leven: mijn relatie, mezelf als moeder, mezelf als vriendin, als dochter, en natuurlijk gewoon voor mezelf als Des. Vanaf dat moment ben ik steeds meer open gaan staan en ben ik meer bewust van alles. Dat bewustzijn; dat is pas echt groei. De laatste maanden ben ik meer bezig met mezelf als vrouw. Wie ik ben als vrouw, wie ik wil zijn, wat ik wil uitstralen. Ik ben ontzettend trots op de sterke liefdevolle vrouwen om mij heen en voel de kracht van alle vrouwen die voor ons zijn geweest.

Was het echt alleen maar glitters en unicorns dit jaar? Nee. Ik ben afgelopen maand maar liefst 3 familieleden plotseling verloren, waar onder mijn jongste nichtje van 13 jaar waar ik heel veel verdriet van heb. Doordat ik zelf een shift heb gemaakt, merk ik ook dat sommige mensen niet meer bij mij passen. Ergens is dat wel jammer. Doordat ik zo open sta qua gevoelens, voel ik ook veel meer verdriet. Dat kan soms ook wel heftig zijn. Maar ondanks dit alles, of misschien wel dankzij, weet ik dat dit ook bij het leven hoort. Dat het kan, dat het mag, dat het helaas soms zo gaat.

Voornemens dan, of hoe ik het liever noem, intenties voor 2017? LOML vroeg het mij ook deze vakantie en ik zei toen dat als 2017 maar een klein beetje wordt zoals 2016 dat ik dan al een zeer tevree mens ben. On the other hand: een vrouw mag blijven dromen natuurlijk. Daarom, om maar even ietwat materialistisch te beginnen:

Ik wil naar Disneyland Parijs. Vooruit: de kinderen mogen mee. Ik wil in een sterren restaurant eten, want gewoon. Ik wil ons atelier verbouwen in ons huis. Ik wil zeker weten een nieuwe tattoo.  Ik wil meer planten. Ik wil dat roze metalen bakje die ik zag bij de Xenos.

Verder wil ik: yoga blijven doen en mezelf blijven ontwikkelen hierin. Ik wil proberen elke maand een ayahuasca ceremonie bij te houden en hier meer mee doen. Ik hoop naar Brazilie te gaan en daar een ceremonie te kunnen bijwonen. Ik wil natuurlijk blijven schrijven, nog meer over spiritualiteit en persoonlijke groei, misschien in de vorm van een (e)boek. Ik wil meer afspreken met vriendinnen en familieleden die ik dit jaar wederom te weinig heb gezien omdat ze te ver weg wonen, wat gewoon een stom excuus is, want wie woont er nou echt ver in Nederland? Dus nichtjes: im coming your way. Ik wil meer energie steken in vriendinnen die ik dit jaar misschien minder heb gezien: hoewel ik vertrouwen heb in vriendschappen dat het altijd goed is als we elkaar spreken, vind ik het daarom wel jammer dat als ik ze heb gesproken weer daarna zo weinig zie. Ik wil weer Halloween doen. En een sinterklaasfeest. En een feest als ik 34 wordt, cause life is too good.

Om af te sluiten: mijn favorieten van dit jaar:
boek: een klein leven, Het negerboek, en Light is the new black:  deze 3 boeken hebben ieder op zijn eigen manier zo’n verpletterende indruk op mij achter gelaten. LOML is op dit moment een klein leven aan het lezen en zo af en toe herlees ik weer wat hoofdstukken en oh man, dit boek is verschrikkelijk op elk gebied. Het negerboek is prachtig en tegelijk ook keihard en light is the new black is het boek waar ik zoveel aan heb gehad dit jaar. Aanraders dus!
muziek: Beyonce’s Lemonade luister ik zeker nog wel wekelijks, wat een goed album blijft dit. Daarnaast vind ik A seat at the table van Solange ook heel goed en lekker om naar te luisteren.
series: zoveel goede series gekeken. Fargo vond ik heel goed en Sherlock verbaasde mij, zo leuk vind ik deze serie.
betaalde app: Calm! Deze meditatie app is echt geweldig en gebruik ik dagelijks. Moeite met mediteren? Download dan deze app. Geen spijt krijg je, pinky promise!
nieuw ding dat je kunt doen met je besties: elke dag de low en piek bespreken. Mijn beste vriendin R. kwam daar op, en sinds augustus bespreken we met z’n drieën elke dag wat onze piek en low van de dag waren. Regels: low hoeft niet, piek moet altijd. Heel fijn om stil te staan bij de goede dingen en eventueel te evalueren wat je low was van de dag. Tipje!

I love you all. Kusjes en knuffels.

Vorig jaar

Wat de Flow Magazine mij leerde in de vakantie

25/12/2016 - 2 reacties

Ik kreeg opeens een bui vol met hoop en verwachting en nam op vakantie toch wat leesmateriaal mee. Voor het geval ik het geluk had toch ergens te kunnen lezen. En warempel: de jetlag was toch ergens goed voor. Midden in de nacht was ik klaarwakker en kon ik toch mooi twee Flow’s lezen (samen met het boek Gij nu van Griet op den Beeck, wat een pareltje weer).
En de Flows leerde mij toch weer mooi wat dingetjes in de vakantie:

Liefde is een vaardigheid.
In de Flow van november een interview met de Engelse filosoof Alain de Bottom. Hij pleit voor meer zelfreflectie en een realistischer kijk op de liefde. Zo zegt hij dat de romantische kant van de liefde overdreven belangrijk is gemaakt in de cultuur: door films, door boeken. En dat heeft dus voor problemen gezorgd: het heeft onze verwachtingen onrealistisch gemaakt. Ik vind dit zo herkenbaar en zo waar. Soms zie ik memes op FB voorbij komen in de vorm van een foto met een romantisch stel erop die heerlijk dicht elkaar aan slapen met een mooie quote erbij, waarbij iemand erbij zet “goals”. Dan denk ik stiekem weleens; nee. Dat moet geen #lifegoal zijn. Ik heb, zeker dit jaar, zo geleerd dat de liefde een vaardigheid is. Ik vond dat altijd zo niet-romantisch klinken, maar inmiddels begrijp ik het steeds beter.  Heel mooi stukje ook dat Alain zegt: “daarnaast zouden we elkaar misschien wat meer los moeten laten. Het is heel goed voor je relatie om te beseffen dat je partner niet je bezit is. Dat hij of zij weg kan gaan. Als je vindt dat je elkaar bezit, kijk je niet meer naar wat je hebt”. Ook heel mooi, waar en herkenbaar: Alain pleit voor “derde ruimte”. Veel mensen geven derde ruimte op als ze een partner hebben. Dan heb je dus je werk en je partner en komt er meer druk op je partner te leggen. Alain zegt dat het een heleboel scheelt als er meer “derde-ruimte” is, oftewel: een leven naast je partner.

Jobcrafting.
Flow bespreekt “job crafting”. Je baan zo omvormen dat het leuk wordt. Stel: je hebt een baan, maar je bent een beetje ontevreden over je werk. Je mist uitdaging, je vindt een paar taken helemaal niet leuk om te doen of je hebt te maken met mensen die op je zenuwen werken. Tegelijkertijd zijn er ook een hoop dingen die je wel leuk vindt aan je werk. Wat je dan zou kunnen doen is dus job crafting: je kijkt of de dingen die je niet leuk vindt aan je werk kunt aanpassen en de dingen die je wel bevallen meer nadruk kunt geven, zodat de balans beter zal worden. Ik vind dit zo’n eye opener en zo herkenbaar! Soms hoor ik van vriendinnen dat ze hun werk niet leuk vinden maar niet perse weg willen of zelfs kunnen. Ik vraag dan altijd: maar wat vind je wel leuk? Focus je op die punten en probeer die meer te benadrukken. Een mooi voorbeeld kwam ook voorbij in de Flow: Sascha had een baan bij een verpleeghuis. Ze vond het een fijne baan, maar toch was er iets wat ze vervelend vond en dat was het klagen van de oudere mensen. Ze wou eigenlijk een andere baan zoeken maar toen kwam ze dus met een job crafting-oplossing. Ze vroeg aan haar leidinggevende of ze nachtdiensten mocht draaien. Zo kon ze werken op een tijdstip dat de meeste bewoners sliepen. Omdat de nachtdiensten rustiger waren had ze tijd voor meer administratieve taken. De verpleegkundigen die overdag werkten hadden, doordat Sascha ’s nachts de meeste administratieve taken op zich had genomen, daardoor meer tijd om zich op bewoners te richten.  Zelf heb ik thuis ook een vorm van “job crafting” toegepast. Aan het eind van de dag ben ik vaak moe waardoor ik het avondritueel met de kinderen afraffel. Toen dacht ik: waarom kunnen LOML en ik het niet samen doen? LOML is net wat beter in verhaaltjes voorlezen dan ik, en ik heb meer tijd om nog wat kleren op te vouwen oid.

Minder online.
Flow geeft ook nog even 15 tips hoe minder online te gaan. Ik had in september al meegedaan met het offline projectje van de Flow.  Door streepjes te zetten elke keer als je je telefoon pakt kon je bijhouden hoevaak dat dus was. En boy, het was wel erg vaak. Behoorlijk confronterend. Sinds dat project ben ik me er nog meer bewust van. Wat bij mij heel erg helpt is mijn telefoon out of sight te leggen. Ik laat mijn telefoon in de slaapkamer. Daarnaast laat ik mijn telefoon vaak thuis. Als ik boodschappen ga doen, als ik naar de speeltuin ga, ja zelfs als ik naar de stad ga durf ik de telefoon thuis te laten.

Museumstukjes.
Heel leuk vond ik om het stukje “museum van jezelf” te lezen. Welke spullen uit je leven zeggen iets over jou? Ik deed ook mee:

  • mijn roze yogamatje: oh ik hou zo ontzettend veel van yoga. Ik snap niet waarom ik het nu pas heb ontdekt, maar goed ik loop wel vaker achter de trends aan. Ik heb op Bali wat yoga gedaan, dat was echt heerlijk. En gisteren had ik zo’n flinke jetlag dat ik ook maar eens een lesje meepakte en ik kreeg er meteen energie van.
  • mijn gezin en mijn basis: ik heb een foto van mijn gezin en een foto van mijn ouders en mijn oma. Eigenlijk moet er nog een foto van mijn nenek (de moeder van mijn oma) bij, maar helaas zijn er zo weinig foto’s van haar te vinden. Mijn gezin, ja, dat is natuurlijk gewoon alles. Ik ben natuurlijk zelf ook onderdeel van een gezin, en hoe ouder ik ben, hoe trotser ik ben op mijn afkomst, mijn familie, mijn ouders. Het is echt mijn ultieme basis, dus zij horen hier absoluut bij.
  • palo santo wierrook: deze wordt vaak tijdens ayahuasca ceremonie gebruikt. Ik hoop in 2017 maandelijks een ceremonie bij te wonen en heb stiekem de droom om het ooit in Brazilie te kunnen doen op mijn bucketlijstje gezet.
  • mijn edelstenen. Volgens mij was het mijn tweede ayahuasca ceremonie, ik had het best zwaar toen, dat een begeleider een edelsteen bij mijn matras neerlegde. Mijn reis verliep daarna heel rustig en ik voelde echt een fijne energie. Ik heb me nooit zo verdiept in edelstenen en kwarts maar ik lees er steeds meer interessante dingen over. Inmiddels heb ik wat steentjes gekocht of gekregen en elk steentje geeft me ander energie. Ik heb de laatste tijd heel veel aan de rozenkwarts: een hele vrouwelijke zachte steen met liefdevolle energie. Tipje voor een kadootje.
  • mijn roze glitterjar: maak je heel makkelijk zelf! Tijdens het mediteren heb ik de jar altijd bij me, gewoon leuk
  • lotiondoekjes: ja hahahaha, hier moet ik zelf een beetje om lachen. Maar aangezien een pakje lotiondoekjes iets is wat je altijd, ALTIJD, bij je moet hebben als je moeder bent, vond ik dit er ook wel bij passen.
  • notitieboekje: cause I write, like always.

 

 

Over de vakantie

25/12/2016 - 1 reactie

De eigenlijke titel van dit stukje was “over dat ik vakantie met kinderen best een dingetje vind”.  Want dat vind ik dus echt, heb ik gemerkt. Een dingetje. Vakantie met kleine kinderen is alles behalve vakantie. Thuis heb je alles: het gemak, Netflix met Monsters Inc die ze uren achter elkaar kunnen kijken, de boodschappen, hagelslag en bananen die ze thuis wel enthousiast eten maar in het buitenland niet want “het smaakt anders mama”, aldus Ed.

En toch hebben we het afgelopen 3 weken gedaan: vakantie met de kinderen.  Naar Indonesie. In december. Elke moeder weet hoe het gaat met kinderen in de maand december: die hebben continue een loopneus of zijn ziek. Zo ook bij mij thuis. Het begon met Joep, toen Ed, toen LOML, toen ik (een beetje, want ik ben moeder en die kunnen natuurlijk absoluut niet ziek worden), toen mijn zusje omdat ze een nachtje bij ons sliep, en op de dag van vertrek, I kid you not, werd Joep weer ziek. Diarree, overgeven en een gloeiend heet koppie.

Omdat we vroeg in de ochtend moesten vliegen, besloten we de avond ervoor al in een hotel vlakbij Schiphol te slapen. Nog maar net van huis vertrokken en Ed hoorde ik al achterin de auto vragen” zijn we er al mama?”.

Een ziek kind en een kind zonder geduld.
Fijn.

Maar goed, we gingen dus nog wel, ja echt. Vorig jaar vlogen we ook naar indonesie maar toen hadden we een nachtvlucht. Rond 2300 uur het vliegtuig in stappen: de kinderen vielen gelijkwel meteen in slaap, sliepen het klokje rond, en toen we met z’n allen wakker werden moesten we nog een kort stukje,ongeveer 4 uur vliegen. Geloof mij: dat valt mee.

Deze vakantie vlogen we in de ochtend. De hele dag in een vliegtuig met 2 kinderen, nou ja. Ja, we hadden de ipad, 2 leuke koptelefoons voor ze gekocht waar ze ook nog eens stickertjes op mochten plakken en er waren ook nog leuke films in het vliegtuig zelfs: ik bedoel Frozen!! Secret life of Pets!! En Minions!! Maar goed: het blijven kinderen. Nee, het zou oneerlijk van me zijn als ik ze vervelend zou noemen, echt, want ze deden zo hun best.
Joep was nog steeds ziek en wou alleen maar bij mij hangen en begon te brullen toen hij in zijn eigen stoel moest elke keer dat de riemen weer aanmoesten. Ed vroeg om de zoveel minuten “zijn we er al mama” en vervolgens te zuchten “maar het duurt nog zo lang”.  En dan was daar ook nog eens de ontzettende irritante man die een paar rijen voor ons zat die naar mij gebaarde dat ik mijn kinderen stil moest houden (geen grap)(en daarmee wil ik ook even zeggen tegen alle mensen die ooit in een vliegtuig zitten met huilende kinderen: de ouders vinden dit ook vervelend, de ouders doen er echt alles aan om andere mensen niet tot last te zijn (echt!!), een beetje begrip mag echt wel, heust!).

Het was op dat moment dat ik dacht: Des, waarom moest je ook nog weer zo nodig op vakantie? Waarom moet je zo nodig 17 fucking uren in het vliegtuig zitten met je 2 kleine kinderen, perse naar Indonesie? Waarom is een weekje camping weer niet genoeg voor je?

De volgende dag, inmiddels 24 uur onderweg, kwamen we alle vier brak, ontzettend moe en heel chagerijnig aan op Bali. Toegegeven: de vakantiesfeer was ver te zoeken. Dat Joep de eerste 3 dagen nog steeds ziek hielp echt niet mee.

Maar toen gingen we naar de dokter. Een topdokter die medicijnen gaf en diezelfde dag nog werd Joep weer helemaal beter. Precies op mijn verjaardag, een betere kado kon ik me niet wensen. Die avond gingen we met zijn allen uiteten, met mijn nichtje en schoonzusje die ook, erg toevallig hoor, ook op Bali waren. Het huisje was geweldig en perfect voor kinderen. Het eten was heerlijk. Er was zon. Er was een zwembad. Er was strand. Na een weekje verhuisden naar een ander heerlijk huisje: samen met mijn ouders, oom en tante.

Na 3 dagen flink acclimatiseren wist ik weer waarom ik “zo nodig” op vakantie moest. Het was namelijk een heerlijke perfecte vakantie. Met mijn familie, bij mijn familie.  Na het tweede weekje Bali gingen we door naar Pontianak, de stad waar mijn ouders vandaan komen en waar we zelf een huis hebben. We hebben heerlijk tijd doorgebracht met familie en natuurlijk, zoals het hoort, heerlijk veel gegeten.

En nu zijn we weer thuis. In Nederland. Voor het eerst sinds zeker 14 jaar heb ik weer ontzettende heimwee. Naar Indonesie. Naar mijn familie. Ik loop een beetje verloren rond in huis, met een flinke jetlag ook nog. Ik voel me verdrietig, maar ergens is het ook een fijn gevoel. Het was een top vakantie. Misschien wel de leukste ooit.
Vakantie met kinderen is een dingetje, jazeker. Maar niet zo erg dat het de titel van dit stukje moest worden.

 

 

Rats rats

01/12/2016 - 6 reacties

4435fe2497521049f912a7c47749936b

Je bikinilijn laten waxen is toch een beetje…tja. Toch van he. Nouja.
Ik denk dat ik stiekem toch liever een gynacholoog met een eendenbek voor mijn poes zie staren dan een “waxer” (?) met haar neus er bovenop.

Toch ging ik dus, afgelopen week. Want vakantie. In het verleden had ik het wel vaker down under laten waxen, alleen maar met vakantie dus. En vlak voor de bevalling van Joep want ik wou er netjes bij liggen.

Bij waxen heb ik niet keer het gevoel gehad van he gezellig dat gaan we nog een keer doen. Want het doet gewoon pijn, laten we daar eerlijk over zijn.

Er zijn veel dingen die je doet voordat je op vakantie gaan. Lijstjes maken natuurlijk. Zonnebrandcreme kopen (jij ook Des? Ja natuurlijk ik ook). Mini flesjes, want dat neemt zo lekker weinig beslag in je koffer. Desinfecterende handgel, waarom je die wel mee neemt op vakantie maar niet dagelijks in Nederland snap ik nog steeds niet echt. Maar ja; iedereen doet het. Dus ik ook.
En je bikinilijn laten waxen dus. Want ik ging naar een warm land waar ik, hopelijk elke dag, in bikini op het strand zou flaneren. Daar hoort niets behaard bij.

Ik wist nog een adresje ergens in de stad, maar die bleek niet meer open te zijn. Dus zocht ik op Google en vond een andere salon. “Yes you can come”, zei iemand aan de telefoon toen ik belde. Ik twijfelde even of het wel verstandig was om een wax te laten doen door een niet-nederland sprekend persoon, niet racistisch bedoeld verder mensen. Aan de andere kant “everything er off please”, was vast voldoende.

Het laten groeien van te voren vind ik nog steeds stom. En logisch natuurlijk maar toch. Zo’n 3 weken met een jungle down under lopen, hoe vintage hip het ook is, liever niet. Bovendien was LOML ook weer thuis, dus he *insert wink wink emoji hier*.

“Please sit here”, zei ze toen ik binnenkwam. “You can do your stuff here”. Terwijl ik ging liggen vroeg ze of ik mijn benen nog wijder kon doen. “Ofcourse”, zei ik. Heb ik absolutely no problem mee.

Ze pakte de wax, smeerde het met een stokje erop, lekker warm wel, en we begonnen te praten. “Where you from”, vroeg ik. “From Roemenie”, she said. “How’s the weather in Indonesia”, vroeg ze. “Do you like it more in Holland or Roemenie”, vroeg ik her. Zonder waarschuwen pelde ze een stukje van de wax los om het vervolgens *ratssss* er af te scheuren.

“Oh, it goes that way huh”, vroeg ik. “Ik ben ehh..used to other wax”, legde ik haar uit. Ze zei dat deze wax juist zachter is “for this are”. I believe that, zei ik.

Terwijl we doorpraten over Roemenie, en over het weer daar was (very warm, also very cold), over de economie, “Romenia is going more the USA way”, zei ze. En ik zei “well we not going to want that” and toen lachte ze. We zeiden nog iets over Trump, en tussendoor was het van ratsss ratsss ratss.

Het deed pijn. Verschrikkelijk veel pijn. Ik begon te zweten, zij praatte nog door over “the benefits of global warning”, en ik pakte nog even de zijkant van de stoel vast.

“Now the back please”, zei ze. “You can turn around and I need you to hold your buttoms like this” zei. “Dont let go”. No, murmelde ik met mijn mond in de stoel. “I wont let my ass go”.
Ratss. Ratss.

Na een kwartier, maar wat leek op een vol uur, stond ik weer buiten. Nu nog die desinfecterende gel kopen.