Wat de Flow Magazine mij leerde in de vakantie

25/12/2016 - 2 reacties

Ik kreeg opeens een bui vol met hoop en verwachting en nam op vakantie toch wat leesmateriaal mee. Voor het geval ik het geluk had toch ergens te kunnen lezen. En warempel: de jetlag was toch ergens goed voor. Midden in de nacht was ik klaarwakker en kon ik toch mooi twee Flow’s lezen (samen met het boek Gij nu van Griet op den Beeck, wat een pareltje weer).
En de Flows leerde mij toch weer mooi wat dingetjes in de vakantie:

Liefde is een vaardigheid.
In de Flow van november een interview met de Engelse filosoof Alain de Bottom. Hij pleit voor meer zelfreflectie en een realistischer kijk op de liefde. Zo zegt hij dat de romantische kant van de liefde overdreven belangrijk is gemaakt in de cultuur: door films, door boeken. En dat heeft dus voor problemen gezorgd: het heeft onze verwachtingen onrealistisch gemaakt. Ik vind dit zo herkenbaar en zo waar. Soms zie ik memes op FB voorbij komen in de vorm van een foto met een romantisch stel erop die heerlijk dicht elkaar aan slapen met een mooie quote erbij, waarbij iemand erbij zet “goals”. Dan denk ik stiekem weleens; nee. Dat moet geen #lifegoal zijn. Ik heb, zeker dit jaar, zo geleerd dat de liefde een vaardigheid is. Ik vond dat altijd zo niet-romantisch klinken, maar inmiddels begrijp ik het steeds beter.  Heel mooi stukje ook dat Alain zegt: “daarnaast zouden we elkaar misschien wat meer los moeten laten. Het is heel goed voor je relatie om te beseffen dat je partner niet je bezit is. Dat hij of zij weg kan gaan. Als je vindt dat je elkaar bezit, kijk je niet meer naar wat je hebt”. Ook heel mooi, waar en herkenbaar: Alain pleit voor “derde ruimte”. Veel mensen geven derde ruimte op als ze een partner hebben. Dan heb je dus je werk en je partner en komt er meer druk op je partner te leggen. Alain zegt dat het een heleboel scheelt als er meer “derde-ruimte” is, oftewel: een leven naast je partner.

Jobcrafting.
Flow bespreekt “job crafting”. Je baan zo omvormen dat het leuk wordt. Stel: je hebt een baan, maar je bent een beetje ontevreden over je werk. Je mist uitdaging, je vindt een paar taken helemaal niet leuk om te doen of je hebt te maken met mensen die op je zenuwen werken. Tegelijkertijd zijn er ook een hoop dingen die je wel leuk vindt aan je werk. Wat je dan zou kunnen doen is dus job crafting: je kijkt of de dingen die je niet leuk vindt aan je werk kunt aanpassen en de dingen die je wel bevallen meer nadruk kunt geven, zodat de balans beter zal worden. Ik vind dit zo’n eye opener en zo herkenbaar! Soms hoor ik van vriendinnen dat ze hun werk niet leuk vinden maar niet perse weg willen of zelfs kunnen. Ik vraag dan altijd: maar wat vind je wel leuk? Focus je op die punten en probeer die meer te benadrukken. Een mooi voorbeeld kwam ook voorbij in de Flow: Sascha had een baan bij een verpleeghuis. Ze vond het een fijne baan, maar toch was er iets wat ze vervelend vond en dat was het klagen van de oudere mensen. Ze wou eigenlijk een andere baan zoeken maar toen kwam ze dus met een job crafting-oplossing. Ze vroeg aan haar leidinggevende of ze nachtdiensten mocht draaien. Zo kon ze werken op een tijdstip dat de meeste bewoners sliepen. Omdat de nachtdiensten rustiger waren had ze tijd voor meer administratieve taken. De verpleegkundigen die overdag werkten hadden, doordat Sascha ’s nachts de meeste administratieve taken op zich had genomen, daardoor meer tijd om zich op bewoners te richten.  Zelf heb ik thuis ook een vorm van “job crafting” toegepast. Aan het eind van de dag ben ik vaak moe waardoor ik het avondritueel met de kinderen afraffel. Toen dacht ik: waarom kunnen LOML en ik het niet samen doen? LOML is net wat beter in verhaaltjes voorlezen dan ik, en ik heb meer tijd om nog wat kleren op te vouwen oid.

Minder online.
Flow geeft ook nog even 15 tips hoe minder online te gaan. Ik had in september al meegedaan met het offline projectje van de Flow.  Door streepjes te zetten elke keer als je je telefoon pakt kon je bijhouden hoevaak dat dus was. En boy, het was wel erg vaak. Behoorlijk confronterend. Sinds dat project ben ik me er nog meer bewust van. Wat bij mij heel erg helpt is mijn telefoon out of sight te leggen. Ik laat mijn telefoon in de slaapkamer. Daarnaast laat ik mijn telefoon vaak thuis. Als ik boodschappen ga doen, als ik naar de speeltuin ga, ja zelfs als ik naar de stad ga durf ik de telefoon thuis te laten.

Museumstukjes.
Heel leuk vond ik om het stukje “museum van jezelf” te lezen. Welke spullen uit je leven zeggen iets over jou? Ik deed ook mee:

  • mijn roze yogamatje: oh ik hou zo ontzettend veel van yoga. Ik snap niet waarom ik het nu pas heb ontdekt, maar goed ik loop wel vaker achter de trends aan. Ik heb op Bali wat yoga gedaan, dat was echt heerlijk. En gisteren had ik zo’n flinke jetlag dat ik ook maar eens een lesje meepakte en ik kreeg er meteen energie van.
  • mijn gezin en mijn basis: ik heb een foto van mijn gezin en een foto van mijn ouders en mijn oma. Eigenlijk moet er nog een foto van mijn nenek (de moeder van mijn oma) bij, maar helaas zijn er zo weinig foto’s van haar te vinden. Mijn gezin, ja, dat is natuurlijk gewoon alles. Ik ben natuurlijk zelf ook onderdeel van een gezin, en hoe ouder ik ben, hoe trotser ik ben op mijn afkomst, mijn familie, mijn ouders. Het is echt mijn ultieme basis, dus zij horen hier absoluut bij.
  • palo santo wierrook: deze wordt vaak tijdens ayahuasca ceremonie gebruikt. Ik hoop in 2017 maandelijks een ceremonie bij te wonen en heb stiekem de droom om het ooit in Brazilie te kunnen doen op mijn bucketlijstje gezet.
  • mijn edelstenen. Volgens mij was het mijn tweede ayahuasca ceremonie, ik had het best zwaar toen, dat een begeleider een edelsteen bij mijn matras neerlegde. Mijn reis verliep daarna heel rustig en ik voelde echt een fijne energie. Ik heb me nooit zo verdiept in edelstenen en kwarts maar ik lees er steeds meer interessante dingen over. Inmiddels heb ik wat steentjes gekocht of gekregen en elk steentje geeft me ander energie. Ik heb de laatste tijd heel veel aan de rozenkwarts: een hele vrouwelijke zachte steen met liefdevolle energie. Tipje voor een kadootje.
  • mijn roze glitterjar: maak je heel makkelijk zelf! Tijdens het mediteren heb ik de jar altijd bij me, gewoon leuk
  • lotiondoekjes: ja hahahaha, hier moet ik zelf een beetje om lachen. Maar aangezien een pakje lotiondoekjes iets is wat je altijd, ALTIJD, bij je moet hebben als je moeder bent, vond ik dit er ook wel bij passen.
  • notitieboekje: cause I write, like always.

 

 

Over de vakantie

25/12/2016 - 1 reactie

De eigenlijke titel van dit stukje was “over dat ik vakantie met kinderen best een dingetje vind”.  Want dat vind ik dus echt, heb ik gemerkt. Een dingetje. Vakantie met kleine kinderen is alles behalve vakantie. Thuis heb je alles: het gemak, Netflix met Monsters Inc die ze uren achter elkaar kunnen kijken, de boodschappen, hagelslag en bananen die ze thuis wel enthousiast eten maar in het buitenland niet want “het smaakt anders mama”, aldus Ed.

En toch hebben we het afgelopen 3 weken gedaan: vakantie met de kinderen.  Naar Indonesie. In december. Elke moeder weet hoe het gaat met kinderen in de maand december: die hebben continue een loopneus of zijn ziek. Zo ook bij mij thuis. Het begon met Joep, toen Ed, toen LOML, toen ik (een beetje, want ik ben moeder en die kunnen natuurlijk absoluut niet ziek worden), toen mijn zusje omdat ze een nachtje bij ons sliep, en op de dag van vertrek, I kid you not, werd Joep weer ziek. Diarree, overgeven en een gloeiend heet koppie.

Omdat we vroeg in de ochtend moesten vliegen, besloten we de avond ervoor al in een hotel vlakbij Schiphol te slapen. Nog maar net van huis vertrokken en Ed hoorde ik al achterin de auto vragen” zijn we er al mama?”.

Een ziek kind en een kind zonder geduld.
Fijn.

Maar goed, we gingen dus nog wel, ja echt. Vorig jaar vlogen we ook naar indonesie maar toen hadden we een nachtvlucht. Rond 2300 uur het vliegtuig in stappen: de kinderen vielen gelijkwel meteen in slaap, sliepen het klokje rond, en toen we met z’n allen wakker werden moesten we nog een kort stukje,ongeveer 4 uur vliegen. Geloof mij: dat valt mee.

Deze vakantie vlogen we in de ochtend. De hele dag in een vliegtuig met 2 kinderen, nou ja. Ja, we hadden de ipad, 2 leuke koptelefoons voor ze gekocht waar ze ook nog eens stickertjes op mochten plakken en er waren ook nog leuke films in het vliegtuig zelfs: ik bedoel Frozen!! Secret life of Pets!! En Minions!! Maar goed: het blijven kinderen. Nee, het zou oneerlijk van me zijn als ik ze vervelend zou noemen, echt, want ze deden zo hun best.
Joep was nog steeds ziek en wou alleen maar bij mij hangen en begon te brullen toen hij in zijn eigen stoel moest elke keer dat de riemen weer aanmoesten. Ed vroeg om de zoveel minuten “zijn we er al mama” en vervolgens te zuchten “maar het duurt nog zo lang”.  En dan was daar ook nog eens de ontzettende irritante man die een paar rijen voor ons zat die naar mij gebaarde dat ik mijn kinderen stil moest houden (geen grap)(en daarmee wil ik ook even zeggen tegen alle mensen die ooit in een vliegtuig zitten met huilende kinderen: de ouders vinden dit ook vervelend, de ouders doen er echt alles aan om andere mensen niet tot last te zijn (echt!!), een beetje begrip mag echt wel, heust!).

Het was op dat moment dat ik dacht: Des, waarom moest je ook nog weer zo nodig op vakantie? Waarom moet je zo nodig 17 fucking uren in het vliegtuig zitten met je 2 kleine kinderen, perse naar Indonesie? Waarom is een weekje camping weer niet genoeg voor je?

De volgende dag, inmiddels 24 uur onderweg, kwamen we alle vier brak, ontzettend moe en heel chagerijnig aan op Bali. Toegegeven: de vakantiesfeer was ver te zoeken. Dat Joep de eerste 3 dagen nog steeds ziek hielp echt niet mee.

Maar toen gingen we naar de dokter. Een topdokter die medicijnen gaf en diezelfde dag nog werd Joep weer helemaal beter. Precies op mijn verjaardag, een betere kado kon ik me niet wensen. Die avond gingen we met zijn allen uiteten, met mijn nichtje en schoonzusje die ook, erg toevallig hoor, ook op Bali waren. Het huisje was geweldig en perfect voor kinderen. Het eten was heerlijk. Er was zon. Er was een zwembad. Er was strand. Na een weekje verhuisden naar een ander heerlijk huisje: samen met mijn ouders, oom en tante.

Na 3 dagen flink acclimatiseren wist ik weer waarom ik “zo nodig” op vakantie moest. Het was namelijk een heerlijke perfecte vakantie. Met mijn familie, bij mijn familie.  Na het tweede weekje Bali gingen we door naar Pontianak, de stad waar mijn ouders vandaan komen en waar we zelf een huis hebben. We hebben heerlijk tijd doorgebracht met familie en natuurlijk, zoals het hoort, heerlijk veel gegeten.

En nu zijn we weer thuis. In Nederland. Voor het eerst sinds zeker 14 jaar heb ik weer ontzettende heimwee. Naar Indonesie. Naar mijn familie. Ik loop een beetje verloren rond in huis, met een flinke jetlag ook nog. Ik voel me verdrietig, maar ergens is het ook een fijn gevoel. Het was een top vakantie. Misschien wel de leukste ooit.
Vakantie met kinderen is een dingetje, jazeker. Maar niet zo erg dat het de titel van dit stukje moest worden.

 

 

Rats rats

01/12/2016 - 6 reacties

4435fe2497521049f912a7c47749936b

Je bikinilijn laten waxen is toch een beetje…tja. Toch van he. Nouja.
Ik denk dat ik stiekem toch liever een gynacholoog met een eendenbek voor mijn poes zie staren dan een “waxer” (?) met haar neus er bovenop.

Toch ging ik dus, afgelopen week. Want vakantie. In het verleden had ik het wel vaker down under laten waxen, alleen maar met vakantie dus. En vlak voor de bevalling van Joep want ik wou er netjes bij liggen.

Bij waxen heb ik niet keer het gevoel gehad van he gezellig dat gaan we nog een keer doen. Want het doet gewoon pijn, laten we daar eerlijk over zijn.

Er zijn veel dingen die je doet voordat je op vakantie gaan. Lijstjes maken natuurlijk. Zonnebrandcreme kopen (jij ook Des? Ja natuurlijk ik ook). Mini flesjes, want dat neemt zo lekker weinig beslag in je koffer. Desinfecterende handgel, waarom je die wel mee neemt op vakantie maar niet dagelijks in Nederland snap ik nog steeds niet echt. Maar ja; iedereen doet het. Dus ik ook.
En je bikinilijn laten waxen dus. Want ik ging naar een warm land waar ik, hopelijk elke dag, in bikini op het strand zou flaneren. Daar hoort niets behaard bij.

Ik wist nog een adresje ergens in de stad, maar die bleek niet meer open te zijn. Dus zocht ik op Google en vond een andere salon. “Yes you can come”, zei iemand aan de telefoon toen ik belde. Ik twijfelde even of het wel verstandig was om een wax te laten doen door een niet-nederland sprekend persoon, niet racistisch bedoeld verder mensen. Aan de andere kant “everything er off please”, was vast voldoende.

Het laten groeien van te voren vind ik nog steeds stom. En logisch natuurlijk maar toch. Zo’n 3 weken met een jungle down under lopen, hoe vintage hip het ook is, liever niet. Bovendien was LOML ook weer thuis, dus he *insert wink wink emoji hier*.

“Please sit here”, zei ze toen ik binnenkwam. “You can do your stuff here”. Terwijl ik ging liggen vroeg ze of ik mijn benen nog wijder kon doen. “Ofcourse”, zei ik. Heb ik absolutely no problem mee.

Ze pakte de wax, smeerde het met een stokje erop, lekker warm wel, en we begonnen te praten. “Where you from”, vroeg ik. “From Roemenie”, she said. “How’s the weather in Indonesia”, vroeg ze. “Do you like it more in Holland or Roemenie”, vroeg ik her. Zonder waarschuwen pelde ze een stukje van de wax los om het vervolgens *ratssss* er af te scheuren.

“Oh, it goes that way huh”, vroeg ik. “Ik ben ehh..used to other wax”, legde ik haar uit. Ze zei dat deze wax juist zachter is “for this are”. I believe that, zei ik.

Terwijl we doorpraten over Roemenie, en over het weer daar was (very warm, also very cold), over de economie, “Romenia is going more the USA way”, zei ze. En ik zei “well we not going to want that” and toen lachte ze. We zeiden nog iets over Trump, en tussendoor was het van ratsss ratsss ratss.

Het deed pijn. Verschrikkelijk veel pijn. Ik begon te zweten, zij praatte nog door over “the benefits of global warning”, en ik pakte nog even de zijkant van de stoel vast.

“Now the back please”, zei ze. “You can turn around and I need you to hold your buttoms like this” zei. “Dont let go”. No, murmelde ik met mijn mond in de stoel. “I wont let my ass go”.
Ratss. Ratss.

Na een kwartier, maar wat leek op een vol uur, stond ik weer buiten. Nu nog die desinfecterende gel kopen.

de huisarts

01/12/2016 - 13 reacties

2e1a8364606ab5ddd36702812de32b9d

Ik heb een vraag aan jullie en dat is: wat doet jullie huisarts eigenlijk?

Een tijd terug ging ik namelijk met Joep naar de huisarts omdat hij moeilijk kon poepen. Mijn huisarts zei dat het normaal was: sommige kindjes poepen nou eenmaal minder goed. Hij gaf een drankje en dat kon Joep dan opdrinken. Niet te lang anders werden zijn darmen lui. Wat “te lang” was kon ik niet echt opmaken. Ik gebruikte het drankje een week en het ging inderdaad beter met Joep. Ik besloot om mijn huisarts te bellen, was een week nou goed of was het al te lang? “Gebruik nog maar een tijdje door”, was het antwoord.

Joep had hier serieus ruim een jaar lang hier last van. Zo af en toe gebruikte ik het drankje, en dan ging het weer iets beter. Soms maakte ik weer een afspraak bij de huisarts die dan zijn buikje voelde (niets aan de hand), en zei dat ik op zijn eten moest letten (wat ik al deed) en dat Joep veel moest drinken (hij drinkt liters weg). Een keer had ik een vervangende huisarts die juist zei dat ik het drankje wel wat langer mocht gebruiken, want dan konden de darmen “gereset” worden.
Oh, zei ik.

Ik raakte een beetje in de war van al die adviezen en had niet 1x het idee dat de huisarts nou echt hielp.  Ik vertelde mijn verhaal aan een vriendin en die stelde de osteopaat voor.
Lang verhaal kort: ik zocht een osteopaat, ik maakte een afspraak, Joep ging er 2x heen en had daarna nergens meer last van.

Zo heb ik nog wel meer voorbeelden. Toen ik zwanger was werd mij niets uitgelegd over verschillende verloskundige praktijken. Ed heeft vaak soms astmatische reacties en dan krijgt hij soms wel een drankje en soms niet. Toen ik na mijn zwangerschap last had van rugklachten werd ik doorverwezen naar een fysiotherapeut. Die heeft niets kunnen doen, maar toen ik adviezen kreeg van vrienden over de chiropraktor ging ik daar heen, en dat hielp wel.

Ik ben niet de enige. Mijn vader, iemand die nooit naar de huisarts gaat want wat een flauwekul en er moet doorgewerkt worden, kom kom, was een paar keer flauwgevallen. Ik maakte een afspraak voor hem, want zelf doet hij dat natuurlijk niet, en hij vertelde dat de huisarts op www.thuisarts.nl ging opzoeken wat mijn vader eventueel had. Mijn vader lachte mij daarna vierkant uit “dus daarom ga ik nooit naar de huisarts, Des, wat een flauwekul”. Op Facebook las ik van de week een statusupdate van een vriendin: ze had een afspraak gemaakt bij de huisarts voor 3 vragen: voor 2 vragen had de huisarts tijd, daarna waren de 10 minuten om en moest ze een nieuwe afspraak maken voor de derde vraag.

Ik hoorde eens een reclame spotje op de radio, dat het verstandig is om iemand mee te nemen naar de huisarts en veel door te vragen. Dat doorvragen, dat doe ik ook. Ik ben hier geboren, ik ben een wijs persoon, tenminste dat wil ik graag denken, met gezond verstand. Maar ik denk aan mijn vader, de generatie die al niet graag naar de huisarts gaan. Ik denk aan mensen met een taalachterstand, die net wat meer tijd nodig hebben om iets uit te leggen, die niet zomaar durven door te vragen.

Ik ga er vanuit dat mijn huisarts mij kan helpen. Maar als ik nu terugdenk heb ik niet 1x het gevoel gehad dat mijn huisarts mij heeft geholpen. Sterker nog: ik heb nog meer aan onbekende moeders op Facebook. Zodra Ed of Joep ziek worden weet ik al dat het geen zin heeft om naar de huisarts te gaan, ik krijg standaard te horen: “gaat hij naar de creche?” Oh ja, daarom is hij ziek”, en “kijk het nog even aan”.

Dit stukje is echt niet ten nadele van mijn huisarts, heus. Het is een prima vent verder, en al mijn vroegere huisartsen ook. En toch vraag ik mij af: wat is de rol van de huisarts eigenlijk?

Nachtangsten

01/12/2016 - 4 reacties

Ik denk dat het me pas echt opviel toen we op vakantie waren in Marokko. Joep die ’s nachts wakker wordt en ontroostbaar is. Niets helpt: geen flesje thee, een knuffel, opgetild worden, nee zelfs de good old “titi” niet. Sterker nog: het leek wel alsof dat allemaal het juist erger maakte. Hij werd nog bozer, begon nog harder te huilen en soms zelfs wild om zich heen te slaan. Wat soms alleen hielp is als ik hem op de grond liet staan. Dan werd hij iets rustiger.

LOML zei toen dat hij zich afvroeg of Joep wel echt wakker was. Ik begon er op te letten en hoewel hij keihard huilde en zijn oogjes ook open waren was het inderdaad alsof hij niet te bereiken is. Misschien de verwerking van de prikkels overdag, dacht ik. Of nachtmerries. Maar de buien bleven toch en het viel me ook nog eens op dat ze vaak aan het begin van de nacht waren.

Ik stelde de vraag aan de “moeders in Groningen” Facebook groep. Het is de enige “mama-groep” op Facebook waar ik nog bij zit. Alle moedergroepjes heb ik verder afgezworen want zet een groep moeders bij elkaar en het is 1 grote negatieve gezeik en oordelen, nee echt. Behalve dus bij de moeders in Groningen; de sfeer blijft prettig en respectvol hoevaak een vraag ook wordt gesteld (vooral de vraag: heeft iemand nog tips voor een vermoeide moeder, kan ik mijn kinderen ergens te koop aangeboden, wordt vaak gesteld, niemand die er meer van opkijkt).

Wat bleek: Joep zijn buien waren herkenbaar voor veel moeders. Vooral dat het troosten het juist erger maakte. En wat het dan was? Nachtangsten dus.

Ik zocht het even op en het blijkt dus de overgang van lichte naar diepere slaap te zijn, en die overgang weet Joep niet goed te maken. Hij wordt niet wakker maar hij slaapt ook niet verder en krijgt dus een soort van paniekaanval. Troosten helpt op dat moment niet omdat aanrakingen als bedreigend kunnen overkomen bij een kind.

Wat dan wel helpt? Niets dus, helaas. Bij hem blijven en zorgen dat hij zichzelf niet pijn doet. En wachten tot hij echt wakker wordt of juist in slaap valt.

Nog steeds heeft Joep van die buien, en ze komen altijd rond 22.00 uur. LOML en ik hebben inmiddels de afspraak dat we of voor 22.00 uur of na 22.30 naar onze slaapkamer gaan. Inmiddels weet ik ook wat helpt: niets doen dus. Hoe vervelend het ook vooral is voor mij want het is niet fijn om te zien. Joep schopt heel veel met zijn voetjes, huilt keihard, is aan het heen en weer draaien, maar ik weet dat hem aanraken het erger maakt. Soms hoor ik na een tijdje “mama”, en dan weet ik dat hij wakker wordt. Heel soms slaapt hij ook weer verder.

Dus als er moeders out there zijn die ook zo’n niet-wakkere maar wel huilende peuter in de nacht hebben: dit kan het dus eventueel zijn.