Mijn vader en ik part 2

12/10/2017 - 1 reactie

Ik hou zielsveel van mijn vader. Van alle vaders op de wereld zou hij degene zijn die ik opnieuw zou kiezen. Maar oh, ik erger me ook rot aan hem. De irritatie, de frustratie die ik soms heb, niet normaal. Hij heeft van die regeltjes voor zichzelf. Zijn angsten. Hij kan nooit voor zichzelf kiezen. Hij kan nooit eens zichzelf laten gaan, dingen laten gaan, dingen loslaten, zichzelf rust gunnen. In de opvoeding was hij vrij dominant. Ik zei laatst tegen LOML dat ik me niets kan herinneren van wat mijn moeder mij leerde, het was alleen mijn vader. Werken is belangrijk. Financieel onafhankelijk zijn ook. Haal je diploma. Zoek een goede baan. Ga niet voor een 10, maar voor een 11 als het kan. Slaag in het leven.

Hoe ouder ik word, hoe meer ik merk dat ik op hem lijk. Vooral als ouder. Dat is is godsamme confronterend.

Nu ook weer. Mijn vader heeft last van zijn knie, al maanden. Hij loopt mank, hij heeft pijn. Maar hij gaat niet naar de dokter. Hij gaat niet minder werken. Hij is koppig en eigenwijs. Hij kan niet stil zitten, even rustig aan doen. In diezelfde week kreeg ik last van mijn rug, van harde buiken. Ik had teveel gedaan thuis. Doe eens even niets, zei LOML. “Jullie doen het niet goed genoeg”, zei ik terug. Mijn vader zei die week precies hetzelfde thuis.

Hij bedoelt het zo goed. Ik ook, echt. Maar ik moet het doorbreken. Voor Adam, voor Ayoub, voor nummer 3, voor mezelf, en voor mijn vader.