Tag

Des Bloeit

Daime

16/11/2016 - 4 reacties

Vorige week had ik mijn laatste ayahuasca ceremonie van dit jaar. Ja, ik weet niet of jullie het weten maar het jaar is dus al bijna voorbij. Ik bedoel: het is al bijna december, en december stelt eigenlijk qua maand geen reet voor, laten we eerlijk zijn. Qua hoeveelheid dagen die er aan toe doen natuurlijk, bedoel ik.

Twee weken geleden had ik ook een ayahuasca ceremonie, samen met mijn zusje en een hele goede vriendin. Die was best heavy. Een groot ego kwam weer om de hoek kijken, maar ik weet inmiddels ook: niet meer vechten.  Klaar staan, face it, aangaan, dat monster. En toen werd het gelukkig weer een stuk lichter en mooier. Het was dus een ietwat zware ceremonie, maar de dagen erna voelde ik me toch weer licht en vrij. Het gevoel dat de liefde in mij sterker is dan mijn ego voelt goed.  Dus besloot ik afgelopen zaterdag weer een ceremonie bij te wonen.

Weer samen met mijn zusje en een klein groepje mensen met wie ik eerder een ceremonie heb meegemaakt. Het was inmiddels mijn achtste ceremonie en inmiddels heb ik wel een beetje door hoe die reizen bij mij gaan. Ik moet in het begin meestal even overgeven, en tijdens de tweede schenking weer. Ik heb meestal wel last van afleiding of mijn ego, maar ik weet ook steeds beter aan te gaan.

Dit keer was het heel anders. Ik heb de hele avond kunnen zingen (oja! Dat wordt dus ook gedaan, had ik nog niet gezegd toch, nou ja, bij deze). Ik heb niet over gegeven. Het was 1 en al licht, ik had heel weinig last van mijn ego, het was kortom: mooi. Nee; prachtige. Heel verlichtend. De energie van alle fijne mensen die daar ook waren was ontzettend sterk en krachtig.  Fijn. Mooi. licht. Liefde. Warm.

Dit stukje leest waarschijnlijk als wiskunde voor de meeste mensen maar ik wou het toch even kwijt. Aan mezelf eigenlijk vooral.

Des Bloeit: je bent het al, allemaal.

15/09/2016 - 7 reacties

14368692_10153987808202684_4803095659508934369_n

Aangezien Rebecca Cambell mijn nieuwe Galadarling is: nog even iets over het boek Light is the New Black (oh trouwens, haar nieuwste boek “Rise Sisters Rise komt in oktober uit en ik ben zo zo fucking excited!! Ja zo excited dus dat ik fucking zeg. Klik hier om je alvast te pre-orderen of lees eerst even LISTNB. Overigens even volhouden bij de misschien ietwat zweverige stukjes (ik kan er wel tegen, maar misschien de hele erg nuchterige types niet).

Enfin.
Rebecca schrijft een mooi voorbeeld in haar boek dat ze op een gegeven moment een boek had geschreven en dat ze maar zat te wachten op een aanbod van een uitgeverij. Toen realiseerde ze opeens: je hebt geen bevestiging van anderen nodig om jezelf een schrijver te noemen (uiteraard kwam juist op dat moment een mailtje van een uitgeverij die haar boek wou uitgeven).
I’m a writer, schrijft Rebecca of mijn boek nou wordt uitgegeven of niet. Als ik me een schrijver voel, dan ben ik dat.

Dat stukje las ik tijdens mijn tijdelijke blogbreak en dat was ook best een eye opener voor mij. Ik heb ook geen uitgeverij nodig, of heel veel reacties en bezoekers of dat ik elke dag een stukje online moet zetten om mezelf schrijfster te noemen.
Ik ben een schrijfster.  Ik ben gek op schrijven, I love it, het is iets wat ik het allerliefste doe, ja zelfs als ik er geen cent voor terug krijg, als woorden in een stukje helemaal kloppen ben ik zo blij. Waarom durf ik mezelf dan niet hardop schrijfster te noemen? Omdat ik een stukkeltje ben, natuurlijk. Maar ook omdat ik bang ben (angst: daar is ie weer) dat mensen (anderen, joe die was er ook nog) denken: pfff Des, jij bent helemaal geen schrijfster.
Bovendien is dat ook een bepaalde regel die ik zelf in mijn hoofd heb: je bent pas schrijfster als je boek wordt uitgegeven (minstens) en je een uitnodiging voor het boekenbal binnen hebt.

Not anymore my ladies. Ik ben een schrijfster, omdat ik dat voel. En ik ben nog veel meer:

Ik ben moeder.
Ja, duh logisch zou je denken. Maar het duurde heel lang voordat ik dat hardop trots durfde te zeggen. Vooral de zin: ik ben thuismoeder. Bewust. Fulltime. And I love it. Heel lang zei ik erachteraan “ik solliciteer ook nog hoor”. Toch kwam ik er meer achter dat ik dit juist echt fijn vind: thuismoederen. Afgelopen vrijdag had ik een date met Wen en toen zei ik ook nog maar eens hardop: ik ben gewoon thuis met de kindjes en ik vind het geweldig.

Ik ben een free spirit.
Coming out of the spiritual closet. Want als ik me daarbij goed voel, waarom niet?  Ik voel me vrij, en tegelijk connected met iedereen en dan vooral alle krachtige liefdevolle vrouwen.  Ik kom steeds meer in connectie met mezelf, wie ik echt ben.

Ik ben een yogi/runner.
Ook zoiets. Een runner ben je natuurlijk pas als je tig marathons heb gelopen, zo was mijn “regel”. Een yogi pas als je een handstand in de knoop op je voeten kunt doen. Sinds ik Adriene heb ontdekt en ook vooral heb ontdekt waar het echt draait in yoga: om wat JIJ kan, om wat JOUW lichaam aankan, en echt niet alleen mee te doen als je super lenig bent. Dus zeg ik: ik ben een yogi. En waarom pas een runner zijn als je 42 km aantikken? Ik denk dat die gedachte mij zelfs juist heel erg heeft beperkt omdat ik altijd zo teleurgesteld in mezelf ben als ik maar 3 km. No more people, no more.

Ik ben creatief.
Creatief ben je pas, zo vond ik, als je kan tekenen, schilderen, een huis VT-wonen kunt inrichten, kunt diy-en, kan zingen, kan dansen, een instrument kan spelen (liefst twee). Kortom: allemaal dingen die ik niet kan. En toch weet ik nog dat een ex-collega tegen me zei: jij bent wel creatief Des, echt, je moet het alleen zelf zien.
Nou vind ik dit nog steeds een beetje moeilijk om te zeggen, want in mijn hoofd heb ik nog steeds bovenstaande regel maar tegelijktijd voel ik me wel creatief bezig. Als ik stukjes schrijf. Als ik mediteer,  ik boeken lees, ja, hoe raar dat ook klinkt misschien.

Wat ik alleen maar wil zeggen met dit stukje: stop met regeltjes of definities te maken wat je bent. Want eigenlijk ben je het al. En daarmee zegt Rebecca ook in haar boek “je bent dichterbij je doel dan je denkt”. Eigenlijk ben je het al, maar de enige die dat nog met beseffen ben je zelf.

Namaste.

Des verwondert (of Des bloeit?): Over mijn rug enzo

25/08/2016 - 8 reacties

Omdat het jullie vast ook wel interesseert: ik heb dus best wel een slechte rug. Wie niet Des, lekker boeiend zou je denken, ik snap het. Maar toch, omdat het vandaag 31 graden is (bij ons thuis binnen 27 graden), en ik heerlijk op het dek zit met mijn laptopje op mijn zwetende schoot en de kindjes in een zwembadje tegenover mij elkaar nat zitten te spetteren schrijf ik toch even dit stukje van me af.

Ik heb namelijk scoliose of eigenlijk kan je beter zeggen dat ik schots en scheef ben. Als ik naakt voor je sta (en dat wil je stiekem heust wel) kun je het heel duidelijk zien bij mijn heupen, de rechterkan tstaat net iets hoger. Ik heb heel lang fysiotherapie gehad en een corset gedragen en een zooltje in mijn schoenen gedragen maar inmiddels ben ik uitgegroeid en heb ik, naast het feit dat ik nooit de lengte van Naomi Cambell zou hebben, ook geaccepteerd dat ik dus scheef sta. Ik heb daar bijna geen last van, behalve als ik lang sta of lang loop. Een dagje shoppen, daar ga ik het bijvoorbeeld zeker van merken.

De laatste tijd heb ik bijna nooit meer last van en dat komt dus door deze wonderbaarlijke uitvindingen:

Een nieuw bed.
Ok, die hebben we nog niet, maar we zijn wel afgelopen zaterdag gaan zoeken voor een nieuwe. En djies wat een keus. Topmatras, boxspring, tijk, ventilatie, spiraal scheef, spiraal recht, enz enz, ik heb van alles gehoord. We hebben inmiddels onze keuze beperkt tot 2 bedden: eentje van Auping of eentje van Swiss Sense. Met prijskaartjes waarvan mijn vader een hartaanval kan krijgen (en dan zit er ook nog 1800 euro (!!) tussen). Welke we kiezen weten we nog niet, daar gaan we deze vrijdag over ruziemaken. Wat we (LOML en ik dus) wel weten is dat het bed wat we nu hebben, een boxspring van de Ikea, helemaal af is. Deze hebben we ook echt op zo’n domme manier gekocht: even naar Ikea, even liggen, goh nemen we deze, joe ok bedankt. Het bed is te zacht, de veren voelen/horen we springen, en ook te klein omdat er regelmatig 2 monsters tussen ons in liggen (inclusief Beer, Beer2, Vis enPop). Geen wonder dat ik elke ochtend stijf wakker word.

a06d9d82e39ca46d866eb0591b5e8c3b

 

Chiropraktor.
Wie mijn vlogjes volgt weet dat ik elke week 2x naar de chiropraktor ga. Ik kreeg een paar maanden terug weer ontzettend last van mijn rug en boekte weer een afspraak. Vanaf toen hebben we een behandelplan opgezet: eerste paar maanden 3x per week, nu zit ik op 2x per week en we gaan het zo afbouwen na 1x per maand. Ik merk echt ontzettend verschil in mijn houding en mijn rug, ik merk dat ik lichamelijk veel meer aankan. Toen ik trouwens hoogzwanger was van Ed had ik heel erg last van mijn bekken/rug, en toen adviseerde mijn vk om naar de fysiotherapeut te gaan. Daar ben ik ongeveer 5x geweest en het hielp geen reet. Op aanraden van een collega ben ik toen naar de chiro gegaan en daar merkte ik meteen verschil. Mocht je rug of schouderklachten (of bekken of misschien wel last van hoofdpijn? Daar kan het namelijk ook tegen helpen) hebben en je hebt echt al van alles geprobeerd dan kan ik je zeker de chiropraktor aanraden.  Overigens wel een duur grapje: het wordt (in mijn geval) niet vergoed, maar ik weet niet hoe dat met aanvullende verzekeringen zit.

Yoga/sport.
Toen ik een paar maanden geleden dus weer ontzettend last kreeg van mijn rug heb ik ook niet meer hardgelopen. Na mijn blessure van vorig jaar heb ik misschien maar 1 of 2x de 5km aangetikt, de rest ging erg moeizaam naar een 3 of 4 km. Ik ben na mijn blessure van vorig jaar ook naar de fysio geweest maar ook dit hielp niets (gaf een paar rek en strek oefeningen mee en verder moest ik vooral “de tijd” ervoor nemen). Goed, dat hardlopen vind ik nog steeds wel fijn maar begin dit jaar heb ik dus een abonnement op yoga genomen, en dat vond ik nog wel fijner. Omdat ik helaas deze tijd veel alleen thuis ben lukt het mij niet altijd om te gaan dus die heb ik op een gegeven moment weer opgezegd. Gelukkig!! Is daar dan mijn nieuwe vriendin Adriene en ik volg nu haar 30 days yoga camp en serieus: I LOVE IT?!!! Ik heb serieus zin om elke dag weer te beginnen (dit had ik nooit zo met hardlopen) ik zie het niet eens echt als sport, maar meer als een lichaamsmeditatie oid.

Screenshot_20160825-140808

Bewust van houding.
Rechtop staan, bekken kantelen, door je knielen als je iets (of iemand) optilt, laat je stofzuiger het werk doen ipv dat jij met de stofzuiger beweegt: ik ben me er nu zo bewust van en ik merk dat mijn lichaam vanzelf een goede houding aanneemt. Dit is dus echt sinds de chiropraktor en yoga maar vooral sinds ik open en bewust sta van alles.

Dit zijn mijn tips/advies, doe er je voordeel mee, ik ga ff snel een koel plekje opzoeken want ik smelt weg, doei.

Des Bloeit: “uw leven, dat is van u”.

24/08/2016 - 5 reacties

Gisteren keek ik Zomergasten terug. Te gast was dit keer Griet op de Beeck. Je weet wel, die schrijfster van die mooie verhalen, allemaal even mooi en zo herkenbaar en tegelijk pijnlijk verdrietig ook.

Griet zei dat er weliswaar wordt gezegd dat ouders onvoorwaardelijk van hun kinderen houden, maar dat dit eigenlijk niet klopt. Ze zei dat het juist andersom is. Dat juist kinderen ontzettend trouw, loyaal en vooral heel erg onvoorwaardelijk van hun ouders zeiden. Ze zei dat ze genoeg ouders kent die echt niet onvoorwaardelijk van hun kinderen houden.

Ik vond dat zo mooi en tegelijk verdrietig gezegd van haar. In mijn naaste omgeving ken ik zoveel mensen, ik wil bijna zeggen teveel, waarvan ik weet dat ze die liefde niet kennen. Mensen waarvan ik weet dat ze keihard moeten werken, net als Griet, om te weten dat ze het waard te zijn.

Ik ken iemand waarvan de vader vreemdging en bijna nooit thuiskwam waardoor hij als klein kind de man thuis moest zijn. Voor zijn moeder moest zorgen en voor zijn vele broertjes en zusjes. Hij heeft nooit kind kunnen zijn. Tot de dag van vandaag hoor ik hem nooit kwaad spreken over zijn vader. Ik ken iemand uit datzelfde nest die mishandeld werd door haar stiefmoeder, die niet thuis kon komen bij haar eigen moeder, die dus maar door haar oma werd opgevoed. Ze vertelde eens dat ze haar vader ging zoeken, dat ze aan de deur was gekomen en dat haar stiefzusje vroeg “wie is dat papa?”, en haar papa zei waar ze bij was “ik weet niet wie dat kind is”. Ik ken iemand die altijd klappen kreeg van zijn moeder, die in pleeggezinnen opgroeide en tot nu toe alles bereikt heeft wat een man kan bereiken. En toch mist hij iets, zo vertelde hij mij laatst, “iets wat iedereen heeft, zo lijkt het wel, maar ik niet”. Ik denk aan iemand die nooit zichzelf kon zijn thuis, die niets met zijn ouders kon delen en daardoor altijd op zichzelf heeft moeten rekenen. “Zeggen je ouders weleens dat ze trots op je zijn?”, vroeg ik hem laatst en toen zei hij “ik weet dat ik het in hun ogen altijd beter moet doen”. Ik ken Jude uit het boek “Een klein leven”, ja een verhaal weliswaar, maar we weten allemaal dat er zoveel kinderen/ mensen zijn zoals Jude op de wereld. Om het boek moest ik bijna huilen omdat Jude tot aan de laatste bladzijde zich verontschuldigt dat hij is zoals hij is.

Ik denk aan al die kinderen die nu volwassenen zijn en nog steeds kunnen denken “wat heb ik verkeerd gedaan?” en “had ik het maar anders gedaan, dan was het vast goed geweest”. Kinderen die het zo graag willen oplossen voor hun ouders, die de pijn en verdriet willen wegnemen. Ik denk aan mijn eigen kinderen en hoop zo, echt uit de grond van mijn hart, dat ik het op dit gebied tenminste wel goed ga doen: ze het gevoel geven dat ze altijd goed genoeg zijn, altijd.

“Als iedereen maar eens weet dat we onszelf kunnen redden”, zei Griet “het aankijken, doen en ook echt aanpakken” en “we moeten in staat zijn om onze eigen ruimte te mogen pakken”. “Je kan het zelf bepalen, je kan jezelf redden”.

En op het laatst zei Griet “uw leven, dat is van u”.

Ik heb Griet forever in mijn hart gesloten.

Des Bloeit: yesss queens, yess!

20/08/2016 - 9 reacties

(Dit stukje is een verlengde van dit stukje, dus als je die nog niet hebt gelezen omdat je het ww nog niet hebt gekregen: do ask)

Bij Galadarling las ik van de week dit stukje, waarin ze beschreef hoe ze afgelopen jaar veranderd was. En ik dacht even aan mezelf, want zo ben ik dan, en ik dacht ook er ook aan wat voor ander mens ik begin dit jaar was, en nu 8 maanden later dus zo:

ik heb het gevoel dat ik op dit moment in de kracht van mijn leven sta. Ik voel me mooi, sterk, slim, krachtig, ik voel me vrouwelijk, ik voel me 100% 1 met mezelf. Ik leer mezelf steeds beter kennen, en vooral meer te waarderen.  Vooral de laatste tijd zit ik in een soort spirituele ontdekkingsreis met mezelf and I love it. Ik was laatst yoga aan het doen (met mijn nieuwe vriendin, I love her, ik zal nog eens een apart stukje over haar schrijven, want dat verdient ze) en ik was me super bewust van hoe sterk mijn lichaam is en hoe ver het kan gaan. En toen dacht ik hoe fijn ik het nu vind, de fase waar ik nu in zit. Het ontdekken. Mezelf ontdekken. Mezelf leren kennen. En yes, dat kan soms zeer confronterend zijn, soms een beetje eng, maar ik weet nu dat dat op lange termijn alleen maar goed is.

ea6bb8f994f23ce08f5378fb7f9a3eb2

Niet bang zijn, altijd eerlijk zijn.
Het is iets waar ik begin dit jaar achter kwam en waar het rond mei verder verdiepte. Ego = angst. Ik heb kennelijk veel angst toegelaten in mijn leven, de afgelopen tijd. Bang om wat andere mensen zouden denken. Bang dat ik alleen zou eindigen. Bang dat ik het niet aan kon. Bang hoe ik over zou komen. Dat allemaal niet meer. Sinds ik mezelf 100% accepteer, ben ik niet bang meer. Niet bang om mensen te verliezen, niet bang om mezelf te laten zien hoe ik ben, niet bang meer zijn voor oordelen. Want het gaat om: MIJ. Hoe ik denk, hoe ik het wel, mijn wereld, mijn leven. Ik las er tig boeken en blogs over, maar ik weet pas nu hoe dat echt voelt. En als je eenmaal zover bent kan ik je zeggen: dat voelt dus fucking goed. Ook heb ik besloten om eerlijk te zijn. Want dat durfde ik nooit (angst). Want als ik eerlijk zou zijn, wat zouden mensen zeggen/denken? Ook niet meer. Ik wil eerlijk zijn en ik wil mezelf kunnen uiten zoals ik ben. Dit alles, uiteraard, op een respectvolle manier.

Ik ben Des
Ik begin mezelf steeds beter te leren kennen en ook steeds meer te waarderen. Ik kan zeggen wanneer ik trots op mezelf ben, ik durf zacht voor mezelf te zijn, ik hou van mezelf. De ene dag meer dan de andere, maar het gevoel is er. Ik ben er ook super trots op dat ik vrouw ben. Ik voel me krachtig en sterk, gezond en liefdevol.

Femine Divine
Dit komt de laatste tijd steeds meer terug tijdens mijn ayahuasca reizen, en dat is niet voor niets. Kijk maar om je heen: feminisme gaat weer een steeds sterkere rol spelen, en dan niet op die okselhaar manier, maar op de manier zoals het, in mijn ogen moet, wees er trots op dat je vrouw bent. Durf jezelf te uiten. Wees niet bang dat je too much bent. Dit gedicht, voorgelezen in Beyonce’s Lemonade, zegt dat heel mooi. Try to be softer, try to be prettier. Nee. Wees zoals je bent, 100% vrouw. Ik wil ook niet meer oordelen over anderen, en al helemaal niet meer over vrouwen. Ik ben me ervan bewust dat wij vrouwen juist bij elkaar horen, dat we elkaar horen te steunen (ipv af te kraken), dat we met z’n allen steeds sterker zijn. We are connected, ja daar geloof ik heilig in. Lees ook dit mooie stukje erover.

Vriendschappen
In het verlengde van hierboven: omdat ik verander en in een bepaalde vibe zit, merk ik ook dat sommige mensen niet meer bij me passen. Of op een andere manier bij me passen. Ik ben de laatste tijd vriendschappen onder de loep aan het nemen. Wie past bij mij, welke vriendinnen wil ik om me heen, en wat voor vriendin wil ik zelf zijn?

Bewustzijn
Ik mediteer dagelijks, zeker 2x per dag. Hierdoor, en door ayahuasca, merk ik dat ik steeds meer open sta en me ontzettend bewust ben van mezelf. Over dat openstaan: dat vind ik soms erg moeilijk. Mijn intenties van de afgelopen maanden waren vooral dat ik meer wil voelen, en dat doe ik nu zeker. Ik weet sommige gevoelens moeilijk te plaatsen en sommige gevoelens komen hard binnen. Soms is het heel veel ineens. Doordat ik me ook heel bewust ben: van alles wat ik voel en denk kan dat ook confronterend zijn.  Maar dat bewustzijn is al zo’n grote stap. Als je je ergens bewust van bent weet je ook hoe je dingen kunt veranderen.

Lichaam
hoewel hier en daar wat dalen (vooral na de zwangerschap) durf ik gerust te zeggen dat ik het meeste van de tijd tevreden ben met mijn lichaam. De laatste tijd voel ik me vooral trots. Trots op hoe krachtig en lenig mijn leven is. Trots op wat ik kan dragen, wat ik aankan.

Come out the spiritual closet
Dit las ik in “Light is the new black” van Rebecca Cambell (ik bespreek dit boek ook in mijn favorieten filmpje). Ik wil soms overkomen (bij anderen, daar is ie weer) alsof ik niet zweverig ben, alsof ik niet spiritueel ben. Bang (kijk, daar is die weer) om uitgelachen te worden. Ook dit wil ik niet meer. Ik ga me niet verdedigen of dingen “geheim houden”. Spiritueel zijn betekent ook: veel mezelf bezig zijn, en dat doe ik nu. Ik doe regelmatig ayahuasca ceremonies en daar heb ik veel aan. Los daarvan vind ik de sfeer tijdens zo’n ceremonie ontzettend liefdevol.  Ik weet dat ik er eerder iets over heb geroepen: maar hebben jullie behoefte aan een apart stukje over ayahuasca? Misschien dat je dan je vragen bij de comments kunt achterlaten, dan kan ik aan de hand daarvan eens een stukje schrijven.

En jij?
Omdat ik van jullie hou (like serieusy) ben ik super benieuwd naar waar jullie nu staan in jullie leven. Of eigenlijk gewoon heel simpel: hoe gaat het met jullie? Laat het me weten in de comments of per mail (vind ik ook heel leuk!!).