Tag

Des Bloeit

Des Bloeit: je bent het al, allemaal.

15/09/2016 - 7 reacties

14368692_10153987808202684_4803095659508934369_n

Aangezien Rebecca Cambell mijn nieuwe Galadarling is: nog even iets over het boek Light is the New Black (oh trouwens, haar nieuwste boek “Rise Sisters Rise komt in oktober uit en ik ben zo zo fucking excited!! Ja zo excited dus dat ik fucking zeg. Klik hier om je alvast te pre-orderen of lees eerst even LISTNB. Overigens even volhouden bij de misschien ietwat zweverige stukjes (ik kan er wel tegen, maar misschien de hele erg nuchterige types niet).

Enfin.
Rebecca schrijft een mooi voorbeeld in haar boek dat ze op een gegeven moment een boek had geschreven en dat ze maar zat te wachten op een aanbod van een uitgeverij. Toen realiseerde ze opeens: je hebt geen bevestiging van anderen nodig om jezelf een schrijver te noemen (uiteraard kwam juist op dat moment een mailtje van een uitgeverij die haar boek wou uitgeven).
I’m a writer, schrijft Rebecca of mijn boek nou wordt uitgegeven of niet. Als ik me een schrijver voel, dan ben ik dat.

Dat stukje las ik tijdens mijn tijdelijke blogbreak en dat was ook best een eye opener voor mij. Ik heb ook geen uitgeverij nodig, of heel veel reacties en bezoekers of dat ik elke dag een stukje online moet zetten om mezelf schrijfster te noemen.
Ik ben een schrijfster.  Ik ben gek op schrijven, I love it, het is iets wat ik het allerliefste doe, ja zelfs als ik er geen cent voor terug krijg, als woorden in een stukje helemaal kloppen ben ik zo blij. Waarom durf ik mezelf dan niet hardop schrijfster te noemen? Omdat ik een stukkeltje ben, natuurlijk. Maar ook omdat ik bang ben (angst: daar is ie weer) dat mensen (anderen, joe die was er ook nog) denken: pfff Des, jij bent helemaal geen schrijfster.
Bovendien is dat ook een bepaalde regel die ik zelf in mijn hoofd heb: je bent pas schrijfster als je boek wordt uitgegeven (minstens) en je een uitnodiging voor het boekenbal binnen hebt.

Not anymore my ladies. Ik ben een schrijfster, omdat ik dat voel. En ik ben nog veel meer:

Ik ben moeder.
Ja, duh logisch zou je denken. Maar het duurde heel lang voordat ik dat hardop trots durfde te zeggen. Vooral de zin: ik ben thuismoeder. Bewust. Fulltime. And I love it. Heel lang zei ik erachteraan “ik solliciteer ook nog hoor”. Toch kwam ik er meer achter dat ik dit juist echt fijn vind: thuismoederen. Afgelopen vrijdag had ik een date met Wen en toen zei ik ook nog maar eens hardop: ik ben gewoon thuis met de kindjes en ik vind het geweldig.

Ik ben een free spirit.
Coming out of the spiritual closet. Want als ik me daarbij goed voel, waarom niet?  Ik voel me vrij, en tegelijk connected met iedereen en dan vooral alle krachtige liefdevolle vrouwen.  Ik kom steeds meer in connectie met mezelf, wie ik echt ben.

Ik ben een yogi/runner.
Ook zoiets. Een runner ben je natuurlijk pas als je tig marathons heb gelopen, zo was mijn “regel”. Een yogi pas als je een handstand in de knoop op je voeten kunt doen. Sinds ik Adriene heb ontdekt en ook vooral heb ontdekt waar het echt draait in yoga: om wat JIJ kan, om wat JOUW lichaam aankan, en echt niet alleen mee te doen als je super lenig bent. Dus zeg ik: ik ben een yogi. En waarom pas een runner zijn als je 42 km aantikken? Ik denk dat die gedachte mij zelfs juist heel erg heeft beperkt omdat ik altijd zo teleurgesteld in mezelf ben als ik maar 3 km. No more people, no more.

Ik ben creatief.
Creatief ben je pas, zo vond ik, als je kan tekenen, schilderen, een huis VT-wonen kunt inrichten, kunt diy-en, kan zingen, kan dansen, een instrument kan spelen (liefst twee). Kortom: allemaal dingen die ik niet kan. En toch weet ik nog dat een ex-collega tegen me zei: jij bent wel creatief Des, echt, je moet het alleen zelf zien.
Nou vind ik dit nog steeds een beetje moeilijk om te zeggen, want in mijn hoofd heb ik nog steeds bovenstaande regel maar tegelijktijd voel ik me wel creatief bezig. Als ik stukjes schrijf. Als ik mediteer,  ik boeken lees, ja, hoe raar dat ook klinkt misschien.

Wat ik alleen maar wil zeggen met dit stukje: stop met regeltjes of definities te maken wat je bent. Want eigenlijk ben je het al. En daarmee zegt Rebecca ook in haar boek “je bent dichterbij je doel dan je denkt”. Eigenlijk ben je het al, maar de enige die dat nog met beseffen ben je zelf.

Namaste.