Tag

Des Bloeit

Des Bloeit: zoveel over bloggen dus

10/06/2016 - 4 reacties

Van de week mocht ik voor het eerst in mijn leven “gastspreken”. Ok, ik mocht ooit eerder in de eerste klas ook “iets vertellen over mijn geloof” tijdens godsdienst-les. Ik was de enige “allochtoon” en de leraar had het al meteen op mij voorzien. Op een positieve manier hoor, dat wel. Dan was hij iets aan het vertellen en dan keek hij mij daarna aan. “Deswinta, gaat het bij jou ook zo? Kun je er misschien iets over vertellen?”. Ik had het idee dat hij mij heel bijzonder vond.  Op een dag had hij het dus over verschillende godsdiensten en toen zei hij “Deswinta, wil je anders even hier naast mij staan en iets vertellen over waar jullie thuis in geloven?”.
Nou daar sta je dan als puber met jeugdpuistjes+corset+bril+beugel.
(Het is goed met me gekomen hoor).

Gelukkig was het deze dinsdag dus echt iets leuks. Hannah gaf namelijk een blogcursus. Die. Bestaan. Ongelofelijk vind ik dat. Er zijn mensen die graag iets willen leren over bloggen, over iets wat ik zo vanzelfsprekend om te doen. Hannah gaf gelukkig ook nog eens een cursus “gewoon” bloggen. Niet een “begin een blog, wordt heel succesvol met minimaal 15000 lezers per dag en geniet van alle persreisjes”.  In de klas zaten allemaal vrouwen die om verschillende reden een blog wilden beginnen. “En om ze wat extra motivatie te geven dacht ik aan jou, mailde ze. Omdat je zo authentiek bent”, mailde Hannah. Hannah heeft dezelfde gave als mijn godsdienst leraar: mij een bijzonder gevoel geven.

Het was dus echt heel leuk (kijk voor een kleine samenvatting maar de vlog van volgende week). Ik vertelde iets over jullie (mijn lezers!), over waarom ik over bepaalde onderwerpen schrijf, hoe ik mijn blogs deel, en wat ik persoonlijk merk van de gevolgen dat ik blog.

Vooral de laatste tijd komt het weer bij me naar boven: waarom schrijf ik eigenlijk? Waarom moet dat zo nodig online, waarom moet ik zonodig iedereen vertellen wat ik allemaal vind en doe, waarom? Waarom kan ik dat gewoon niet stiekem in een dagboekje schrijven, met een slotje en die bewaren in de kledingkast onder de stapel t-shirtjes?

Ik moest ook even denken aan dit stukje. Mijn blog zie ik echt als mijn eigen tijdschriftje, mijn eigen platform.  Ik schrijf over onderwerpen omdat die mij aanspreken. Natuurlijk het moederschap, want ik ben nou eenmaal moeder, maar omdat ik ook erg van de persoonlijke groei/ontwikkeling ben wil ik daar ook wel eens iets over schrijven. De donderdag hou ik vrij voor alles wat maar in mij opkomt. Ja natuurlijk schrijf ik echt puur voor mezelf. Wat ik kwijt wil, kan ik hier kwijt. Maar ik zou natuurlijk keihard liegen (en dat mag niet, want het is ramadan) als ik zeg dat ik nooit aan jullie denk. Want dat doe ik wel. Heust.  Ik hoef niet zozeer mensen te “prikkelen”, maar ik vind het super fijn als iemand een stukje van mij leest en daarvan moet lachen. Of het heel herkenbaar vindt. In het verleden heb ik weleens iets geschreven over politieke maatschappelijke onderwerpen, dit doe ik niet meer. Ik wil de sfeer namelijk luchtig houden op mijn blog. Fijntjes. Liefdevol.

Ik las dit stukje van Suushi en moest denken aan wat 11 jaar bloggen (!) mij tot nu toe allemaal heeft gebracht. Nou nog geen persreisjes naar de Antillen of een gratis bakfiets. Maar dan wel:

  • een groot netwerk. want zoveel lezers. Lieve lezers! Die een reactie achterlaten of mij mailen of mij taggen, die mij helpen, die mij een kaartje sturen (of chocola, of een abonnement op de Jan!). Ja, dat soort lezers heb ik dus. Trots ben ik.
  • ik heb mezelf leren kennen. Als ik nooit was begonnen met bloggen was ik er waarschijnlijk nooit achter gekomen hoe leuk ik schrijven eigenlijk vind. En al die ervaring die heb ik opgebouwd door voor andere blogs te schrijven. Love it.
  • ik heb veel geleerd. Over mezelf. Maar ook van anderen.
  • ik heb er Echte Vriendinnen aan overgehouden. Mooi hoor.

Ik weet niet of ik forever doorga met bloggen, maar voor nu vind ik het wel leuk. Houd je toch van de straat (ps, Snapchat ook):

Snapchat-2151468863894571070

Des Bloeit: perfectionisten

13/05/2016 - 2 reacties

Mijn vader is een echte perfectionist. Een van z’n vele motto’s is “als je het doet, moet je het goed doen” (hij heeft meer van dit soort pareltjes). Mijn vader wil alles goed doen en het meest irritante eraan is dat hij het ook allemaal goed doet. Als hij iets niet kan baalt hij daar ontzettend van. Dan zegt hij echt (ik maak geen grap) “waarom kan ik dit nou niet?!”. Ik denk dat dat 1 van de vele “voorwaarden” om perfectionistisch te zijn.

Ze zeggen weleens dat vrouwen op hun vader vallen en in mijn geval is dat zeker zo. LOML is namelijk ook een perfectionist. Heel erg. In tijden van ruzie wil ik weleens roepen dat hij niet zo moet mierenneuken. Hij heeft ook nog eens heel veel geduld (vooral met jou zou hij nu zeggen).
Dus picture this; je hebt mij als een wervelwind door het huis die snel beslissingen kan maken en dingen half doet, want “ach wat maak het uit” en je hebt dan LOML. Die alles heel precies wil doen, die dingen checkt en dubbelcheckt en voor de zekerheid nog een keer, die heel lang wil nadenken over het kopen van een bank (een paar weken) of een klerenkast (serieus 2 jaar). Ja, ik vind het dus ook een wonder dat we inmiddels 6 jaar getrouwd zijn.

Nu ben ik erachter gekomen dat het voor een totale niet-perfectionist (ik dus) het heel zwaar kan zijn als je dus getrouwd bent met een perfectionist.  Want alles wat je doet is niet goed genoeg. Ik weet dat bij alles wat ik doe, LOML heel stiekem denkt “maar ik kan dit beter, eigenlijk had ik dit moeten doen”. Dat is nogal storend kan ik je zeggen, want LOML zegt het niet met die woorden maar ik voel het wel, heust.

Maar laatst dacht ik dan “ben ik niet stiekem ook niet perfectionistisch?”. Wil ik stiekem ook niet gewoon dat alles perfect gaat? Wil ik stiekem ook niet de 2 liefste kinderen die meteen doen wat ik zeg “kom jongens we gaan” dat ze dan meteen meegaan in plaats eerst verstoppertje te spelen of met schoenen te gooien of op het bed te springen? Wil ik stiekem ook niet het perfecte body (een beetje zoals Rihanna en Beyonce), wil ik stiekem niet het perfecte huis (natuurlijk schoon met veel wit en licht en een beetje “kleuraccenten” en weinig lego op de vloer (ok wel een paar blokjes in een hoekje). Is dat heel stiekem ook niet gewoon perfectionistisch zijn?

Want in dat geval is het goed, dan zijn LOML en ik 2 perfectionisten bij elkaar en dan houden we het makkelijk een jaartje of 20 met elkaar uit.

 

c56c524c67d4882ea0b29a8558c18738

Des Bloeit: hoe te self help yourself

29/04/2016 - 8 reacties

f0b95b9f74637e4e9330802d18cfe7bb

Het begon met the Secret. I know, I know, The Secret is nou niet echt het boek wat ik nu als eerste zou aanraden maar he Oprah begon over de wet van de aantrekkingskracht en toen was Oprah een beetje als Beyonce nu “alles wat ze zegt is goed” dus ik kocht het boek en las het. En om maar even in de Oprah sferen te blijven: that book really changed my life.

Het is vanaf dat moment dat ik ook wist dat ik dus mezelf meer kon ontwikkelen. Dat is een beetje laat misschien maar voor die tijd had ik niet echt een idee dat je zelf verantwoordelijk bent voor de keuzes die je maakt. Vanaf dat moment wist ik ook dat er bepaalde thema’s in mijn leven waren die ik wou aanpakken. En die ik aan moest pakken, wou ik tenminste een beetje verder groeien.

Ik denk dat iedereen dat wel heeft. Dat je het allerbeste uit jezelf wilt halen maar toch niet echt weet hoe. Geen probleem chicka’s: ik geef jullie hierbij mijn tips:

  • school / werk: een voor de studentjes onder ons, ik weet nog wel dat er in “mijn tijd” zo af en toe tussen de tentamens door een StudieLoopbaanBegeleiding-gesprek (SLB) gepland werd. Ok; eerlijk ik heb er toen niets aan gehad want dat gesprek had je vervolgens met een mentor die je nauwelijks kende. Wel kan het nuttig zijn om juist dan op papier te zetten waar je aan wilt werken. Hetzelfde geldt voor een functioneringsgesprek. Je weet wel: zo’n gesprek met je manager waarbij je hoopt dat je een beetje meer salaris kunt krijgen. En oja: weer die doelen waar je aan kunt werken.
  • boeken: I love self help boeken! Love love them.  En echt: de leukste self help boeken zijn echt meer zo zweverig al tig jaar geleden maar juist op een leuke toegankelijke manier geschreven. Ik schreef er eerder een stukje over en deze boeken herlees ik nog steeds weleens.
  • therapie / cursus: ik las eens dat Halina Reijn wekelijks naar een therapeut gaat. Gewoon om even een gesprekje te hebben. Nou wordt het tegenwoordig niet vergoed en ik kan me voorstellen dat niet iedereen daar geld voor heeft maar het kan je zeker helpen om..nouja..jezelf dus de helpen. Ook therapie is tegenwoordig echt niet meer “raar” en je bent ook echt niet meteen depressief. Daarnaast hoeft zo’n sessie echt niet lang te duren, rond de 3 maanden kun je al “klaar” zijn (klaar ben je natuurlijk nooit want hard werken aan jezelf blijft natuurlijk nodig).

 

  • en tenslotte mijn grote liefde: ayahuasca!  Je leest er tegenwoordig steeds meer over: Hadjar schreef er eens een column over, Lauren Verster deed er eens een item over (ik vond het jammer dat ze het zelf niet deed) en kijk op Netflix “Chelsea does” (geweldige vrouw) die ook ayahuasca doet (wel jammer dat het meteen onder drugs valt).  Zelf heb ik nu 3x ayahuasca gedaan en tja. Ik kan er heel veel over zeggen maar tegelijk vind ik het ook heel moeilijk om het te beschrijven. Het is in ieder geval absoluut GEEN drugs, maar je kunt het zien als een natuurmedicijn. Het is een drankje en je komt in een soort van dubbelbewijstzijn. Ja, je gaat er ook van overgeven (zelf heb ik dat maar 1x hoeven doen), maar dat is vaak ook een teken van letterlijk en figuurlijk “troep” in je lichaam wat eruit moet. Ayahuasca laat jou precies net die thema’s zien waar je aan moet werken of geeft jou juist net die bevestiging die je nodig hebt. Ik hoor heel vaak van mensen dat ze wel nieuwsgierig zijn maar het tegelijk ook eng vinden. Dat snap ik wel, ik had dat precies ook maar ayahuasca geeft jou altijd datgene wat je ook echt AANKAN op dat moment.  Enfin: ayahuasca heeft mij echt een mega duw gegeven qua persoonlijke ontwikkeling dus ik kan het echt iedereen aanraden.

 

Des bloeit: mensen waar ik van hou

22/04/2016 - 4 reacties

 

 

5045e53e7299422bbf25f5194593190a

Ongeveer 6 jaar geleden had ik een date met (toen) een vriendin van mij. We zaten tegenover elkaar en er was weer van alles misgegaan. Zij kon maar niet, ik kon niet, vervolgens hadden we een datum maar toen belde zij weer op het laatste moment af, we maakten weer een afspraak, en nu zaten we tegen over elkaar maar niet nadat ze 15 minuten later pas kwam. Ik kon het niet vinden, zei ze. De bus kwam ook later, zei ze.  En ik; ik ergerde me. Zoals altijd als ik met haar had afgesproken. Ik vond haar te laks, in alles wat ze deed. De keuzes die ze maakt in haar leven, maar ook dit soort “kleine” dingen. En het is vanaf dat moment dat ik besloot niet meer met haar af te spreken.

Begrijp me niet verkeerd: als ik echt een goede vriendin zou zijn kon ik ook meer mijn best doen. Bovendien heb ik nog een vriendin (HOI RA!) waarmee ik 1x in het jaar afspreek. Of soms zelfs 1x in de 2 jaar. Maar het is altijd goed. Als we met elkaar afspreken kunnen we urenlang kletsen. En dan zeggen we altijd tegen elkaar, elke keer weer: jij bent 1 van de weinige mensen die ik bijna nooit spreek maar waarvan ik toch weet dat het goed is.

Toen ik voor het laatst afspraak met mijn vriendin, 6 jaar geleden, besloot ik ook om andere vriendinnen of vage kennissen op een lijstje te zetten. Dat klinkt een beetje hard maar op een gegeven moment houden vriendschappen gewoon op. Heel vaak blijf je toch met elkaar omgaan, tegen beter weten in, want je houdt toch ergens hoop. En ooit hebben jullie het toch wel leuk gehad?  Maar toch besloot ik om vanaf toen alleen maar mensen in mijn leven te houden waar ik oprecht energie van krijg. Die mij een goed gevoel geven. Mensen waar ik happy van wordt. En dat zijn dus vooral dit soort mensen:

  • mensen die warm en sociaal zijn. Ik kom soms mensen tegen die heel kortaf kunnen zijn. Of een beetje koud. Dat kan, ik heb zelf ook van die momenten. Maar als ik met die mensen praat dan kom ik zelf ook niet echt los. Gevolg: ik voel me niet op mijn gemak bij zo’n persoon. Mensen die sociaal zijn en die lekker een praatje maken: die vind ik dus gezellig. Gevolg: ik word zelf ook gezellig(er).
  • Friese mensen. Ik hou van de Friezen! Nee, en dat komt echt niet omdat ik stiekem een Fries famke ben. Ik zag laatst Foppe de Haan op tv en hij is zo lekker heerlijk nuchter. En ik hou van nuchtere mensen. Die houden je mooi met beide beentjes op de grond.
  • mensen die oprecht interesse tonen; logisch. Want wie houdt er nou niet van iemand die jou oprecht aandacht geeft?
  • mannen met manieren: die zijn er bar weinig, echt. Ik ben nu al weer 10 jaar samen met LOML maar nog steeds houdt hij de deur voor mij open en betaalt hij altijd alles. Ja, het is misschien ouderwets maar I love it.
  • mensen die mij meteen Des noemen: want lekker gezellig!
  • mensen die meteen 3 kussen geven: veel fijner dan zo’n afstandelijke hand.
  • en wat daarbij hoort: ik hou ook van mensen die aanrakerig zijn. Ja, dat klinkt een beetje gek en ik weet ook dat niet iedereen daar van houdt; maar een vriendschappelijke hand op je been terwijl je met elkaar praat, een knuffel, even een aai op je rug: ik heb genoeg vriendinnen die zo gelukkig zijn (en al vanaf dag 1 dat ik ze ken, echt!).
  • mensen die zeggen: jeetje wat heb jij mooie kinderen zeg (inkoppertje).

 

Des Bloeit: het slaapprobleem

15/04/2016 - 25 reacties

a95859bac89e552b6e0d039d078df552

Twee weken geleden schreef ik dit stukje (de miracle morning routine werkt nog steeds niet trouwens bij mij. Middagdutjes sla ik trouwens wel vaker over. Terwijl ik het wel nodig heb, dat denk ik tenminste.

Ik heb de laatste tijd namelijk heel veel moeite met slapen. Niet met inslapen, dat gaat vrij makkelijk. Maar doorslapen, dat is het probleem. Joep wordt nog steeds wakker, en daar gaat het mis. Zodra ik opsta om hem een flesje te geven en weer terugloop naar mijn eigen kamer gaat het mis. Klaarwakker ben ik daarna. En dan begint het hoor:

  • ik denk na: wat moet ik doen, wat heb ik gedaan, wat kon ik beter doen;
  • ik pieker: hoe kan ik zorgen voor wereldvrede? Hoe kan ik zorgen dat de huizenmarkt weer beter aantrekt?
  • ik verveel me: ok, wat nu? Wat zal ik nu doen?
  • ik word boos: VERDOMME, IK WIL SLAPEN! SLA-PEN! WAAROM KAN IK NIET SLAPEN?!
  • ik woel, ik draai.
  • twee uur later val ik weer in slaap. Als ik pech heb: net op het moment dat Joep weer wakker wordt.

Ik weet inmiddels wel: als ik te vroeg op bed ga, lig ik zeker ’s nachts wakker. Ik weet ook: ik moet de avond rustig tot me laten komen. Geen telefoon dus.  Wat ik weer moeilijk vind want juist als de kinderen op bed zijn wil ik mensen terug appen of mailen.
En meer dan dit weet ik dus niet.

Ik merkte vannacht zelfs dat ik al aan het begin van de nacht denk “wedden dat ik straks niet kan slapen”. Dat is natuurlijk een doodzonde, want dan gebeurt het ook echt.

Nou hebben jullie mij al vaker tips gegeven. Goede tips (vooral bij mijn sorry-stukje en hoe ik een winterdepressie kan tegengaan). Ik doe bij deze wederom een beroep op jullie, mijn trouwe lieve lezertjes.

What to do? Hoe kan ik beter doorslapen, wat kan ik hier tegen doen? Want echt, een Des zonder food is heel erg, maar een Des zonder slaap; daar word helemaal niemand vrolijk van.