Tag

Des Bloeit

Des bloeit: wie ben ik?

08/04/2016 - 8 reacties

a061dd806e00727ba91a93e68409e211

Sinds ik de laatste keer ayahuasca (is er interesse in een stukje hierover trouwens? Ik heb er weleens over geschreven maar dan met een wachtwoordje erop, maar ik wil er op zich ook wel een algemeen stukje over schrijven. Gewoon zo, hoppa, in het openbaar. Roept u maar) heb gedaan, ben ik ook heel erg bezig om te ondervinden wie ik nou eigenlijk ben.
Ik.
Des.

Ik schreef er al eerder een stukje over het boek “kom hier dat ik u kus” van Griet op de Beeck.   Over dat ik moest huilen toen ik het boek uit had omdat het bijna een roep naar mij was. Vooral de zin ““ik wil eindelijk worden wie ik ben, niet wie ik altijd dacht dat anderen willen dat ik was” was echt: wow.

Als je je hele leven bezig bent met anderen (tenminste, zo voelt dat) is het dus best moeilijk om te bedenken wat je zelf nou eigenlijk wilt. Dat is waar ik heel erg tegenaan loop de laatste tijd. Wat vind IK nou leuk? Waar word IK nou happy van?
Om een voorbeeld te noemen: ’s ochtends als ik ga hardlopen. Dan denk ik “ik moet nu hardlopen want dan heb ik dat tenminste gehad, en dan heb ik gesport”. Vervolgens denk ik “ja maar wacht eens Des, wil JIJ hardlopen of wil je dat meer omdat je het gevoel hebt dat het nou eenmaal moet want iedereen doet het?? En dan denk ik weer van “nee, wacht, IK wil echt hardlopen”.
“Of niet”.
“Of wel”.

Enz. Ik noem in het voorbeeld iets simpels als hardlopen, maar hardlopen kun je net zo goed vervangen met wat is nou eigenlijk mijn mening over vluchtelingen, hoe moet ik opvoeden of wat vind ik nou echt van Kim Kardashian.

LOML zegt dat ik gewoon moet “voelen”. Voel wat bij jou past. Makkelijk gezegd dan gedaan. Ik ben juist zo slecht met voelen. Maar tegelijk merk ik ook weer dat het steeds beter wordt. Dus ik ben er in ieder geval achter gekomen dat dit Des is:

  • ik ben geen beste vriendinnen met Taylor Swift en dat is ok (ergens lijkt mij vriendinnen met Taylor leuker dan met Biejons. Sorry! Dat bedoel ik niet verkeerd maar Tay lijkt me net wat losser in de omgang);
  • ik ben eigenlijk een een heel schoon persoon (ok, soms ook een beetje slordig);
  • ik ben heel ongeduldig en zal nooit een geduldig persoon worden, alleen wat minder ongeduldig dan nu. Misschien;
  • ik durf de waarheid niet tegen mensen te zeggen. Nooit. Ik weet niet perse of dit nou heel slecht is. Want ik vind echt dat de waarheid niet altijd gezegd hoeft te worden;
  • ik ben minder flexibel dan ik ben (maar ik kan wel beter loslaten);
  • ik gebruik geen moeilijke woorden (en heb stiekem een hekel aan mensen die dat wel doen. Binnenkort een stukje hierover);
  • ik ben echt een moeder-moeder, als in: ik vind het gewoon heerlijk met de kindjes samen. En ik wil meer. IK. WIL. MEER. (vanavond LOML en ik date night ow yeah 😉 ;
  • ik hou ervan om met andere mensen af te spreken, ja zelfs met onbekenden, ja zelfs (!!) met een groep (I know! I fucking know! maar ik ben erachter gekomen dat ik het dus eigenlijk heel leuk vind.
  • ik altijd probeer te bedenken of er misschien iets is wat ik dan verkeerd doe. Dus zeg maar als ik dan een oordeel heb over iemand (heb ik vaak en heel snel), dat ik dan wel meteen erachter aan denk “ok maar Des, wat zegt dit over jou?
  • ik ben geen pietje precies of een mierenneuker (zie ook het puntje over ongeduldig);
  • maar ik ben wel een perfectionist. Op mijn manier dan;
  • ik kan nog steeds heel erg kan genieten van gewoon lekker alleen zijn.

Moeilijk zeg, dit. Maar ook wel leuk; jezelf ontdekken.
Hopelijk aan het eind van het jaar een beter overzicht.

Des Bloeit: miracle morning routine

01/04/2016 - 9 reacties

ad509548d2949aa29036abead23a8fa0

Zeg, waar moet ik nou nog meer over schrijven bij mijn ‘zelfhulp-rubriek”, riep ik eens op Facebook?  Hedwig riep “miracle morning routine” en toevallig zat ik daar ook heel vaag nog aan te denken om daar iets mee te doen.

Misslipgloss doet het, de Groene Meisjes doet het. Ik heb het boek zelf niet gelezen maar op basis wat ik heb gelezen is het vooral dit: zet je wekker een uur vroeger dan normaal, drink een paar glazen water, mediteer, lees een boek, maak wat aantekeningen, beweeg een beetje, neem een (korte) douche en ontbijt. Wat zijn de voordelen als je je dag zo begint? Dat je je lichaam en hoofd eerst de tijd geeft om rustig op te starten. En op deze manier begint je dag beter en heb je meer energie.

“Ben benieuwd of het je gaat lukken omdat je kinderen hebt” riep Hedwig nog. Klopt. Een reden waarom ik er nooit aan ben begonnen. Want ik word al zo vroeg gewekt, en om de wekker dan nog een uurtje vroeger te zeggen: liever niet.

En toch wil ik meer uit mijn dag halen. Zo ben ik namelijk gek op middagdutjes. Echt, ik doe niets liever. Het is de luie Indonees in mij: tidur siang. Heerlijk. Dus als de kinderen slapen wil ik ook eventjes op bed liggen. Niet lang, max een half uurtje, maar toch.  En nu las ik laatst ergens “waarom slapen als je ook iets anders kunt doen?”. Bijvoorbeeld mediteren, of een boek lezen, of iets met mijn blog doen?  En het lijkt mij ontzettend fijn om een uur lang (!!) in de ochtend het huis helemaal voor mij alleen te hebben, in alle rust en stilte.

Dus probeer ik mezelf nu een nieuwe routine aan te leren. Voor 30 dagen lang. Ik zet mijn wekker een uur vroeger en doe geen middagdutjes meer.

Eerlijk? Best pittig, verdorie. Ik loop nu ’s middags hard ipv  in de ochtend en dat is wel heel lekker. Maar de wekker ’s ochtends een uur vroeger zetten? De eerste dagen had ik de wekker om 7 uur gezet, en hoe laat worden de kinderen wakker? Geen grap: om 6:55 uur.  En ik ben er nog niet aan toe om mijn wekker om 6 uur te zetten.

To be continued dus.

 

 

 

Des Bloeit: 11 jaar geleden

18/03/2016 - 6 reacties
ik 9 jaar geleden

ik 9 jaar geleden

Een paar weken geleden had ik een etentje met een goede vriend. Alweer 12 jaar geleden studeerden we samen, we deden wel 3 vakanties samen en nog steeds hebben we altijd contact.  Hij was verhuisd en ik kwam bij hem langs om zijn nieuwe huisje te bewonderen.
“He, ik ben tijdens het verhuizen een oude USB stick tegengekomen, en daar vond ik allemaal oude foto’s en filmpjes van jou”, zei hij opeens.

“Ojee”, zei ik toen, “wil ik die eigenlijk nog wel zien?”. Ja dus. Ik zag heel veel filmpjes en foto’s en het liet mij niet meer los.

Zo filmde mijn goede vriend mij terwijl ik aan het oefenen was voor een presentatie. Of nouja, dat was de bedoeling. Ik was namelijk alleen maar aan het lachen en lol maken. Ik zag dat ik toen iets voller was dan nu, en dat ik een onrustige huid had (ik leefde toen echt het studentenleven: veel roken en ongezond eten). Maar oh, wat had ik een lol.

Ik herkende mezelf gewoon echt niet meer terug. Ik zag een vrolijk meisje, een meisje die het allemaal niet zoveel uitmaakte, en die alleen maar aan het lachen was. Die haar best deed, op haar manier, maar toch zoveel lol had.

Het was 2007, alweer 9 jaar geleden. Ik was 23 jaar. Het was het jaar dat het uitging tussen LOML en mij, en ik weet nog dat toen we net met elkaar kregen ik dacht: dit gaat nooit meer over, en als het uitgaat overleef ik het never nooit meer. Maar het ging wel uit, en ik zag mezelf op al die filmpjes en foto’s van mijn goede vriend en ik kon alleen maar denken: ik overleefde het wel. En hoe.

Ik kon me het filmpje helemaal niet meer herinneren. Waarom was ik het vergeten? Waarom was ik vergeten dat ik toen zoveel lol had? Waarom is “verdriet” en “teleurstelling” het eerste wat ik denk als ik aan mijn studentenleven denk?

Het deed me zo goed, dat filmpje terugzien. Ik kijk mezelf nu aan in de spiegel, 9 jaar later. Ik ben blij dat ik beter voor mezelf ben gaan zorgen. Ik zie er beter uit, minder pafferig, meer wijsheid, en nu 2 kinderen en 1 man (ja, diezelfde LOML), rijker.

“Zou je terug willen gaan naar tijd, zo onbezorgd met zoveel lol”, vroeg mijn zusje. Nee, dat niet. Maar ik ben heel blij om te weten dat het meisje van toen ook zo genoot van het leven.

Des Bloeit: kom hier dat ik u kus

03/03/2016 - 7 reacties
20160303_085511

daar links bovenin zie je inderdaad een stukje van een kaneelstok die ik, inderdaad ja, ook op mijn nachtkastje heb liggen. Voor het geval dat zeg maar.

Ik las laatst het boek “kom hier dat ik u kus” van Griet op de Beeck.

Het boek gaat over Mona en beschrijft haar leven in 3 delen. Als ze nog een klein meisje van 9 jaar is en haar moeder net omkomt bij een auto ongeluk, als ze 24 jaar is en inmiddels op haar zelf woont en een relatie heeft en als ze 35 jaar is en steeds meer voor haarzelf kiest.  Op de achterkant van het boek lees ik onder andere “over waarom we worden wie we zijn” en “over kapotte mensen en hoe zij ongewild anderen ook kapot maken”.

20160303_124356-2

Het deel dat Mona’s leven beschrijft als ze nog een klein meisje is vind ik ontzettend verdrietig. Haar vader hertrouwd met Marie, een verschrikkelijk mens die, misschien onbedoeld, Mona een ontzettend verantwoordelijkheidsgevoel geeft. Het is niet dat Marie haar mishandelt, maar misschien ergens op wel, maar dan op een psychische manier. In het tweede deel lees ik vooral hoe haar jeugd Mona gevormd heeft als volwassene. Hoe het bijvoorbeeld komt dat ze altijd op verkeerde jongens valt. En in het derde deel zie je hoe, heel voorzichtig en stapje voor stapje, Mona steeds meer voor haarzelf kiest.

Waarom het verhaal me zo aantrekt? Omdat ik me nu als moeder zo bewust van ben hoe je je kindje kunt vormen. Ook al bedoel je en wil je het niet zo. Maar ook omdat ik nu op het punt  in mijn leven ben dat ik ook los wil komen van dat grote verantwoordelijkheidsgevoel, van het continue denken aan anderen, omdat ik ook eens voor mezelf wil kiezen.

“ik wil eindelijk worden wie ik ben, niet wie ik altijd dacht dat anderen willen dat ik was”.

“..ik wil mezelf nooit meer ergens achterlaten”.

“Ik wil redden wat er te redden valt, mijzelf bijvoorbeeld, ik wil weten wat ik waard ben, kiezen voor wat klopt en goed is, geloven dat dat mag. Ik denk: dat is het, ik wil durven, eindelijk. Ja”.

Bovenstaande lees ik in het laatste hoofdstuk. En toen moest ik huilen. Ik weet niet zo goed waarom. Of ik me nou zo herken in Mona of omdat ik zo bang ben een moeder te worden als Marie.

Lees hier een tenminste echte recensie.

 

sorry

26/02/2016 - 12 reacties

a9b21af0d2be2de51e260d6fd319f185

Laatst vertelde een vriendin van mij dat haar zoontje eens een volle luier had. Haar vriend ging het zoontje verschonen en terwijl hij dat deed zei hij “oh, hij heeft best wel een volle luier”.
Sorry, zei mijn vriendin toen.

Heb jij dat ook weleens, vroeg ze. Dat je daarvoor dan sorry zegt? Ja, ja, JA, JA! Dat zou ik dus ook zo doen.  Ik liep eens door de stad met een vriendin toen er iemand tegen mij opliep. “Oh sorry!” riep ik toen. “Waarom zeg jij eigenlijk sorry”, vroeg mijn vriendin me. Ja, dat wist ik eigenlijk ook niet echt.

Ik zeg overal sorry voor. Als het kassameisje chagerijnig is bijvoorbeeld en niet een tasje wil pakken, maar ik wel om een tasje vraag. Sorry, zeg ik dan. Of als ik een beetje te lang heb in bed heb gelegen. Sorry, zeg ik dan tegen LOML, dat ik zo lang in bed bleef liggen. Sorry, sorry, echt. Maar waarom zeg ik dat eigenlijk he? Omdat ik me schuldig voel natuurlijk. Overal en altijd.

Dat moet eens ophouden, dacht ik zo. Dus nu heb ik in mijn agenda gezet “niet meer sorry zeggen”. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Want soms moet je wel sorry zeggen, dat is wel zo netjes. Als je bijvoorbeeld weer je eigen kind omver loopt (ze staan ook opeens naast mij, en dan opeens achter mij, het zijn net kleine ninja’s!). Of als je iets gemeens hebt gedaan. Sorry zeggen is gewoon ook ergens goed voor. Maar soms gaat het dus te ver, bij mij dus. En het is ook wel iets typisch vrouwelijks, dat eeuwige sorry zeggen. Mannen zeggen nooit zoveel sorry. En dat wil ik nu dus ook. Niet zoveel sorry zeggen. Maar ik weet niet zo goed hoe. Gelukkig zijn jullie er, mijn lieve lezers, dus vertel mij: hoe zeg je minder sorry? Of eigenlijk: hoe krijg ik zelf het gevoel dat ik niet overal sorry voor moet zeggen?
En nu opeens heb ik ook een eye opener.

2fd8de8a7fb26c30dc81d3d0957f7a63